Dag 291 van 2555: iets te persoonlijk

leefbaar inkomen gegarandeerdMijn dochter was een nachtje thuis vanuit het revalidatiecentrum, aangezien zij de volgende ochtend een paar uur school op haar eigen school moest gaan proberen. School heeft door de jaren heen bij onze dochter voor veel stress gezorgd en ik maakte mij wel een beetje zorgen of deze eerste keer na heel wat uren schoolverzuim door ziekte goed was voorbereid. Mijn partner haalde haar op nadat wij gegeten hadden en het moment dat ze binnen stapte was ze druk en haast hyper in haar praten en zijn. Naarmate de avond vorderde liep de spanning op. Ik vroeg haar hoe ze tegenover de volgende dag stond en zoals mijn dochter betaamt was het antwoord, goed hoor.

Ik zag dat mijn dochter zichzelf niet kon stoppen om zichzelf uit deze hyperbui te halen en besloot even kort dit te benoemen om haar een duwtje te geven en onder ogen te zien dat het ‘goed hoor’, misschien wat oppervlakkig was. Zij reageerde in eerste instantie niet, totdat ik zag dat de tranen over haar wangen rolden. Ik vroeg haar wat er was en ik kreeg een vuile blik van haar en stilte volgde. Totdat ze opstond en met haar spullen naar boven vertrok, waarop ik vroeg wat er nu allemaal aan de hand was. Wij als ouders waren niet  ondersteunend en wij zeiden gemene dingen waardoor zij zich niet erg welkom voelde.

Er overviel mij een gevoel van wat heb ik misdaan en een licht gevoel van onrecht. Ze ging naar boven en wij lieten het voorval voor dat moment. Even had ik de neiging om steun te zoeken bij mijn partner in de trant van, ik heb haar toch niets aangedaan. Ik deed dit niet, want ik zag dat mijn ego getroost wilde worden voor wat mij werd aangedaan, en dat was natuurlijk helemaal niet hetgeen hier gebeurde. Ik had zeker iets aangeslingerd en mijn vinger op een zere plek gelegd, dus dat was wat ik had besloten te doen. Maar dat ik de reactie op mijn woorden persoonlijk nam, dat was niet echt nodig.

Later die avond kwam mijn dochter naar beneden en ik besloot mijn excuses aan te bieden voor de woorden die haar duidelijk hadden geraakt. Ik legde haar uit dat die woorden geen woorden waren om haar te bezeren, maar om haar duidelijk te maken wat ze aan het doen was. Ze zei dat het okay was, waarop ze melde dat ze nu buikpijn had. Ze was dus duidelijk zenuwachtig en haar hele lijf liet haar dat weten maar cognitief zat ze in een cirkeltje te redeneren. Ze wist niet goed wat ze moest vinden van morgen, ze zou het wel zien. Ze vertelde dat het moeilijk voor haar is om voor dat iets gebeurd in te schatten wat het met haar doet, pas achteraf kan ze dat beredeneren. Er wordt erg veel afgedacht door mijn dochter, het is fijn wanneer je een goed stel hersenen hebt, maar het kan een last zijn als je verdwijnt in de spelonken van je gedachtes.

Mijn woorden hadden wel zijn werk gedaan, om haar even uit de gedachtencirkel te halen, maar de reflectie van mijn woorden als de reactie van mijn kind nam ik persoonlijk, terwijl dit niet echt iets met mij van doen had. Ik zie dat je als moeder je kind niet wil bezeren in woord en daad, je wil goed doen voor je kind. Dus ik liet mijn moedersysteem op volle toeren draaien en ik zocht buiten mijzelf om, om te zien welk onrecht mijn kind werd aangedaan, dan in te zien dat ik reageerde op de reactie van mijn dochter.

Zelfvergevingen en zelfcorrectie volgen in de volgende blog.

Advertenties

Dag 43 van 2555; dat doe ik nog wel even

Dag 43 van 2555; dat doe ik nog wel evenVandaag betrapte ik mijzelf erop dat ik meer wilde doen dan fysiek mogelijk was in een dag. Ik was in mijn hoofd aan het passen en meten hoe ik ook dat ene nog kon doen, naast al het andere. Het grappige is altijd weer dat zodra ik in dit patroon terugval de dingen totaal anders gaan lopen en frustratie/stress/gehaastheid de kop opsteken. Het is niet zo moeilijk om te zien waar het mis gaat, het is eenvoudigweg niet in het hier en nu zijn en mijn adem, niet als leidraad voor het tempo waarin ik de dingen van die dag doe, te nemen. Het is echter moeilijker om dit patroon te corrigeren als er zoveel dingen zijn die allemaal gedaan moeten worden.Toch blijf ik mijzelf corrigeren tot het moment dat corrigeren op dit punt overbodig is en ik in ieder moment mijn adem kan volgen als de tred waarin ik mijn dagelijkse dingen doe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gehaastheid toe te staan in mijn wereld en zodoende mijn fysieke realiteit te misbruiken door mijn mind realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gehaastheid te worden en voorbij te gaan aan het hier zijn in elk moment en elke adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de gehaastheid, stress en frustrate te voelen en mij door deze chemische onbalans laat meeslepen als iets dat echt is en iets wat Zelf is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen meer te doen dan fysiek mogelijk is en daardoor in mijn mind moet gaan om het als fantasie wel klaar te spelen en dan vervolgens gefrustreerd te zijn als het in mijn fysieke realiteit mislukt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet reëel te zijn als het gaat om het plannen van mijn dag of het erin proppen van meer activiteiten dan mogelijk gedurende de dag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als meer te zien in mijn mind door alles wat ik aankan en mij als minder te ervaren in mijn fysieke realiteit omdat ik niet dat kan wat in mijn mind wel kan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke realiteit als weinig ondersteunend te ervaren omdat het dat  wat in de mind wel kan aan workload niet kan klaarspelen en ik zodoende liever tijd doorbreng in de mind dan in het fysieke.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mind als een ondersteunende plek te ervaren omdat alles wat ik wil mogelijk is en ik zodoende geen teleurstellingen ken en alleen mijzelf met het positieve van mijzelf confronteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet hier te zijn in elke adem en zo meer consequenties genereer dan ik voor ogen had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar gehaastheid wordt gezien als tekenen van onze moderne maatschappij en wordt genomen als iets dat nu eenmaal zo is, zonder ons af te vragen waarom wij ons haasten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar haasten als een positieve eigenschap van de moderne mens wordt gezien om zo snel aan de dingen voorbij te kunnen gaan en niet te hoeven/kunnen zien wat er daadwerkelijk aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we haasten gebruiken om onszelf te begraven onder al de dingen die we nog moeten doen en zo niets meer dan dat kunnen/hoeven waarnemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij verslaafd zijn geraakt aan de chemische stoffen die worden gecreëerd bij het haasten of stressen van onszelf en onszelf van de ene high naar de andere te begeven terwijl we volledig vastzitten in onze mindbubbel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we meer dingen op ons nemen dan fysiek mogelijk is, om zo binnen de werksfeer als goede werknemer te worden gezien en meer kans op promotie te hebben, dus betere kansen om te overleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar overleven ons meeneemt naar dimensies in onszelf die we ons nog niet voor mogelijk hadden gehouden en die alleen dan mogelijk zijn wanneer we ons fysieke lijf en realiteit misbruiken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn adem als leidraad te laten zijn voor de dingen die ik doe met de nodige aandacht en toewijding die het vereist.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet afhankelijk te maken van de chemische stoffen die vrijkomen bij haasten/stressen om zo gevoelens en emoties te creëren die patronen worden en op hun beurt gecorrigeerd en verwijdert moeten worden, waardoor er juist nog meer werk gecreëerd wordt.

Dag 8 van 2555 dagen; ademhaling als klok

breathing = time managementVoor een weekend zijn we weer even met z’n vieren bij elkaar, ik en de kinderen en mijn partner. We hebben zoveel mogelijk zaken in die paar dagen gepropt om het meeste eruit te halen. Eigenlijk een soort winst principe om zoveel mogelijk uit zo weinig mogelijk te halen. En het voelt dan ook enigszins als een rees tegen de klok. Alhoewel ik steeds meer instaat ben om mij niet door tijd te laten stressen, zijn er momenten waar ik mijzelf onnodig op de proef stel. Meteen de eerste dag nadat ’s nachts mijn partner was aangekomen zijn we naar de stoffenwinkel gerend om stof voor t-shirts te kopen. De kleding die wij hier de afgelopen tijd droegen, waren kledingstukken gericht op comfort en het plattelandse buiten leven. Nu mijn partner in een stad woont en een keurige kantoor baan heeft kan hij niet als “boer Harms” op zijn werk komen. Dus moesten er nieuwe kleren genaaid worden, wat ik de voorgaande 10 dagen aan zijn bezoek al had gedaan. Alleen de t-shirts misten nog.

Het meest optimale zou zijn wanneer mijn partner een stapel t-shirts heeft en elke keer als het nodig is er 1 van de stapel af kan nemen zonder te stressen dat al zijn kleding in de was zit. Hij mag alleen wassen op zaterdag volgens zijn contract bij zijn hospita, dus dat laat niet veel ruimte voor een kleine garderobe. Dus we kochten stof voor 6 t-shirts en ik voelde wel dat ik als het ware aan het “over eten” was, grotere ogen dan misschien mijn handen het werk aan zouden kunnen. Ik heb als een bezetene genaaid om in 2 dagen tijd het model, de t-shirts en de prints erop te maken. Ik voelde wel tijdsdruk en ik wist ook donders goed wie die tijdslimiet daar had geplaatst. Het is een soort van raar persoonlijkheid rest verschijnsel, vroeger kon ik er echt energetisch door opgeladen raken als ik net voor dat ik een nieuw kledingstuk nodig had dit ging maken, de tijdsdruk die ik dan voelde, gebruikte ik om mijzelf aan de gang te houden. Eigenlijk als een junk die een high ervaart en hem gaande houdt.

In deze situatie was de tijdslimiet daar eenvoudigweg omdat we maar een lang weekend hadden en er geen kwestie was van expres te laat beginnen om zo energetische druk op te bouwen. Toch riep het dat patroon van weleer wel op en eigenlijk was het een onplezierige ervaring om zo achter mijzelf aan te hollen en steeds met tijd bezig te zijn. Een gevoel van te weinig tijd, terwijl er maar zoveel ademhalingen in een dag zitten. Dus wil ik er meer ademhalingen in een dag hebben dan ben ik onrealistisch bezig en vraag ik om teleurstellingen die vervolgens weer de nodige emotionele rim ram met zich meebrengen.

Dus dat besloot ik niet te doen ik sprak met mijzelf af dat ik mijn ademhaling als referentie moest gebruiken. Te hoog en niet diep genoeg ademen indiceert dat ik meer ademhalingen dan goed voor mij zijn in een dag wil stoppen en mijn adem inhouden indiceert dat ik denk dat ik het niet red en daarom in mijn mind duik om de realiteit en de consequenties te ontduiken. Ha ha alsof dat mogelijk is, nou ja je kunt het altijd proberen natuurlijk, maar het heeft mij nog nooit wat opgeleverd. Wat ook weer zo’n raar woord is “opgeleverd” alsof alles consumentisme is, met een “als het mij niets oplevert dan doe ik het niet” mentaliteit. Maar goed het werkte wel om mijn ademhaling als referentie middel te hebben om te zien hoe ik erin stond en mij zodoende kon corrigeren in het moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te misbruiken door tijd als martelwerktuig in te zetten en zodoende energetische tumult in mij te maken voor niets anders dan het vieren van mijn ego.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf goed te voelen en waardig wanneer ik mijn eigen gecreëerde mishandelingstechnieken doorsta en dat als maatstaf neem voor wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijd te manipuleren voor mijn eigen gewin.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als saai te zien en mijn eigen highs creëer door in strijd te gaan met tijd en zo het leven als waardig te achten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de strijd met tijd aan te gaan en mij niet te realiseren dat het een strijd tegen mijzelf is waar ik mijn levensadem inzet om de kwaliteit van mijnleven te bepalen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn levensadem als iets te zien waar je mee kunt spelen als een kat met een prooi en niet te realiseren dat de consequenties mijn leven en het leven in het algemeen bedreigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek en geestelijk gestimuleerd te worden bij een groter wordende energetische druk veroorzaakt door onrealistisch met tijd en leven om te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zoveel mogelijk uit zo weinig mogelijk te willen halen.

Ik realiseer mij dat onze rees tegen de klok voort komt uit kapitalistische  grondbeginselen en misbruik van elkaar door er als winnaar uit te willen komen. Dit is onacceptabel en we zullen onze zelf-verantwoordelijkheid moeten weten terug te nemen om te zien dat zolang wij onszelf zien als winnaars en verliezers wij de waarde van het leven uit het oog verliezen en egoïsme boven leven stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn egoïsme boven het leven te stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kapitalisme als uitgangspunt voor al mijn handelen te kiezen en mij niet te realiseren dat er dan altijd een winnaar en vele verliezers zullen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zelf-verantwoordelijkheid niet te nemen en tijd als een competitief spel te zien en mij niet te realiseren dat tijd mijn levensadem is en ik alleen mijn zelf-verantwoordelijkheid kan terug nemen als ik de adem respecteer en mij hier in het fysieke houd met behulp van mijn ademhaling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem in te ruilen voor onrealistische doelen van mijn mind.

Wanneer en als ik zie dat ik tijd gebruik om mijn realiteit te manipuleren. Dan stop ik, ik haal adem. Ik realiseer mij dat tijd gelijk staat aan mijn ademhaling en ik mijn realiteit alleen kan manipuleren door misbruik en mishandeling toe te staan. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan alleen consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het manipuleren van tijd los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Ik ga de verbintenis aan met tijd, om tijd te zien als één en gelijk aan mij dat alleen gelopen kan worden van de ene adem na de andere adem in het belang van een ieder.