Dag 315 van 2555: instortende gebouwen – deel 2 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het lezen van de vorige blog biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik het aspect van niet willen aarden en de vloer/grond onder mij als bedreiging zien aanpakken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind liever in de ‘geest’ te gaan zitten bij angsten.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van in de angst gaan zitten om de angst weg te laten gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hiermee mijn angst/probleem alleen maar groter maak. Ik stop het zitten in de angst/’geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te denken dat ik mijn angsten in de ‘geest’ kan oplossen door er meer angstdimensies aan toe te voegen en mij niet te realiseren dat ik de angst alleen kan ontzenuwen door de angst te toetsen aan de fysieke werkelijkheid en zo zijn echtheid vast te stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te willen aarden en te vereenzelvigen met mijn fysieke werkelijkheid als oplossing voor mijn angst.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ‘geest’ te verkiezen boven fysieke werkelijkheid bij angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet uit mijn angst kom maar erin vast kom te zitten door in cirkeltjes te gaan denken/redeneren. Ik stop het verkiezen van de ‘geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kennis en informatie over de ‘geest’ ook in te zetten tijdens de momenten dat ik bevangen ben door angst en zo de kennis en informatie te leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de grond als boosdoener te zien.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het gronden als verkeerd te bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier niet spreek, maar mijn ‘geest’ hier spreekt. Ik stop met het labelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat wanneer ik mij aard ik de ‘geest’ en mijn angsten niet nodig heb om te bestaan in eenheid en gelijkheid en dus zal de ‘geest’ mij ten alle tijden aanraden om mijzelf niet te aarden, maar te blijven hangen in de angsten van mijn ‘geest’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de grond onder mijn voeten te vrezen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst hebben voor een fundament onder mij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben dat het fundament onder mijn voeten elk moment onder mij weg geslagen kan worden. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het fundament onder mij niet te zien als iets dat om geen reden afgepakt kan worden, maar een keuze van mijzelf is of ik mijn fundament laat afbrokkelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fundament onder mijn voeten niet te zien als een basis die ik door mijn leven heen heb opgebouwd, maar als iets dat er al was en mij dus ook weer afgenomen kan worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij te separeren van mijn eigen basis/fundament, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik altijd zal vrezen dat het afgenomen wordt vanuit deze filosofie dat het mij gegeven is en dus ook op mysterieuze wijze weer afgenomen kan worden. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat ik mijn basis/fundament ben en dus beslis ik of ik val of mijn fundament wel of niet ‘waardig ben’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fundament/basis te twijfelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van twijfel over mijn fundament/basis, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vertrouwen in mijzelf en mijn situatie mis. Ik stop de twijfel en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat de twijfel en het gebrek aan zelfvertrouwen in feite gaat over het wel of niet verdienen van een basis in mijn leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren door mijzelf van tijd tot tijd door mijzelf niet waardig te achten om een solide basis/fundament in mijn leven te hebben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelfsabotage, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik degene ben die mijn fundament onder mijzelf wegsla wanneer ik voor God speel over mijn eigen leven geleid door angst. Ik stop de zelfsabotage en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfsabotage niet te gebruiken om mijzelf op waarde te schatten, maar gezond verstand te gebruiken om te zien of mijn fundament wat extra steun kan gebruiken of in een gezonde staat verkeerd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik mijzelf op waarde schat door de ogen van emoties/gevoelens/angsten heen en zo van het ene op het andere moment mijn fundament kan laten schudden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf beoordelen door emoties/gevoelens/angsten heen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf alleen kan inschatten door de woorden die ik spreek/schrijf en vervolgens leef. Ik stop het beoordelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer mijzelf te beoordelen/oordelen en zo vergelijkingen maak die niet reëel zijn, maar te doen zonder discussies in mijn ‘geest’ waar ik mijzelf niet waardig acht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fundament onder mijzelf vandaan te schoppen, zonder mijzelf een oplossing aan te bieden over hoe verder te gaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van dingen stuk maken zonder de brokken op te ruimen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik chaos en brokken maak vanuit angst die niet nodig is wanneer ik mijn fundament gebruik om op te staan. Ik stop het stuk maken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan op mijn fundament één en gelijk aan het leven.

Dag 238 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – baren – deel 2

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik een introductie gedaan op het onderwerp baren dat het volgende onderwerp is in de serie die ik doorloop. Vandaag zal ik doormiddel van zelfvergevingen dieper ingaan op de verschillende dimensies rond het baren in samenhang met de vagina als de bron van al het kwaad. In mijn vorige blog kwam ik tot de volgende probleem/oplossing/beloning structuur, die ik hieronder heb geplaatst, wat een leidraad zal zijn in de blog van vandaag.

 

Probleem:

De angst dat mijn vagina compleet verbouwd zou worden na het baren van een kind en daardoor mijn vagina de schuld te geven voor het verlangen naar het zaad dat mijn voortplanting zou garanderen en in zekere zin mijn onsterfelijkheid.

Oplossing:

Mijzelf niet laten leiden door verlangens of andere emoties en gevoelens en dus niet iets of iemand anders de schuld geven van het niet onvoorwaardelijk staan van mijzelf.

Beloning:

Op mijn eigen twee benen kunnen staan, geworteld in mijn fysieke werkelijkheid en niet geleid worden door mijn geest waarbij spijt en schuldgevoelens later een rol gaan spelen. Staan 1 en gelijk aan en in het leven om snel en duidelijk te kunnen zien wanneer ik niet handel in het belang van een ieder.

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik fysiek niet instaat ben om een kind te baren, omdat het simpelweg niet past/eruit kan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een beeld dat ik in mijn geest heb samengesteld aan de hand van andere angsten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer het kind door mijn vagina gaat ik helse pijnen zal moeten doorstaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘fuck you’ te zeggen tegen de gevestigde medische orde die mij verteld dat de intense barenspijn mijn band met mijn kind zal doen versterken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik mijn oude vagina nooit meer terug zal krijgen nadat er een kind doorheen is gegaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar het oude terwijl mijn handelen een nieuwe weg inslaat en de gevolgen van dit handelen in tegenstrijd is met het blijven hangen in het oude.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de beslissing die ik nam toen ik zwanger wilde worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet alle dimensies te hebben overzien en niet al mijn angsten te hebben doorgewerkt alvorens een zwangerschap en het baren van een kind aan te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het aanschouwen van mijn gehavende vagina na het baren van mijn kinderen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van mijn lijf/vagina uit angst dat ik een beeld op mijn netvlies zal blijven houden wat mij zal doen walgen van mijn fysieke lichaam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn gehavende vagina bekijk ik zal zien dat de tijdelijke “buiten werking” van mijn vagina wel eens permanent zou kunnen zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben nooit meer plezier van mijn vagina te kunnen hebben nu ik moeder ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om gehandicapt te blijven wanneer ik van A tot Z inscheur. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een niet stabiele toestand door mijn hormonen, boeken te hebben gelezen die mijn angsten voor het ‘einde van mijn vagina’ hebben versterkt door woord en beeld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de verminkte vagina’s op mijn netvlies en deze vervolgens te verzamelen in de geest, maar niet te durven kijken naar de fysieke werkelijkheid van mijn eigen vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontkennen dat mijn vagina na het baren ‘stuk is’ en dus ook niet te willen kijken of mijn vagina werkelijk ‘stuk is’, maar liever mijzelf te dompelen in de angsten van de geest opgebouwd uit al de plaatjes en woorden die ik tot mij genomen heb en een surreële werkelijkheid mee opgebouwd heb.

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien dat mijn kind niet door mijn vagina kan en niet voldoende oprekt omdat zoiets eenvoudigweg niet kan in mijn verbeelding. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het oude niet te durven verlaten voor het nieuwe, terwijl ik mij niet realiseer dat ik op het punt van verandering sta tijdens het baren om van mij naar wij te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien liggen in bed met helse pijnen en niet meer te kunnen en willen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het idee over pijn te ervaren, in plaats van de pijn als fysieke pijn te ervaren en met een 4 tellen ademhaling het houdbaar te houden en mijzelf zo aan te sturen dat ik mijzelf door het baren heen help.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien met een volledig opengescheurde vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik volledig afgedankt zou zijn als vrouw en nu alleen mijn rol als moeder nog te vervullen heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien met een volledig uitgelubberde vagina waar niets meer mee te beginnen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat vrouwen na het baren nooit meer plezier van hun vagina kunnen hebben en als gehandicapten door het leven te moeten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest zwanger te zien en alleen maar te denken aan de periode met een dikke buik en de periode dat het kind er is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik moedwillig het baren in mijn geest weg laat uit angst voor mijn angsten omtrent het baren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest vol walging van mijn eigen lijf te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te willen accepteren wanneer mijn vagina tijdelijk moet herstellen van het baren van mijn kind. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moeite met de verandering om van ik naar wij te gaan te projecteren op mijn vagina als de schuldige van de staat waarin mijn lijf zich bevindt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest mijzelf te zien afkeren van mijn vagina om maar niet te hoeven zien wat de schade daar beneden is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de enige feedback die ik voor handen heb, de fysieke check in mijn fysieke werkelijkheid, niet te gebruiken om mijzelf te stabiliseren, maar mijn geestes werkelijkheid te gebruiken om mijn fysieke status quo vast te stellen en mijzelf een houvast te bieden door angsten.

 

 

Verbeeldingsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor te stellen dat ik zwanger ben en dan ineens een kind heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het baren achterwege te laten en mij alleen op het positieve te willen focussen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden hoe mijn vagina als een elastiekje weer terugtrekt in zijn oude vorm. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering niet te willen omarmen als verder komen, maar te bestempelen als het kwaad dat tegenspoed zal brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden dat ik de meest perfecte en soepele bevalling zal hebben die er ooit is geweest op de wereld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met beide benen op de grond mijn baren tegemoet te gaan, maar mij in fantasie te hullen om zo te kunnen omgaan/overleven bij het idee dat ik pijn zal leiden en nooit meer zal terugkeren naar alleen een ik.

 

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ ik wil niet baren dat verpest mijn lijf’ in mij te laten bestaan en zo mij ongemerkt te verzetten tegen het baren en mijn vagina die wel zal gaan starten met baren op een gegeven moment te beschuldigen van verraad. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als de bron van het kwaad te zien wanneer het verlangde naar het zaad en nu mijn wereld laat veranderen door mijn kind te baren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘niets zal meer zijn zoals vroeger’ in mij te laten bestaan en zo het veranderen van lichaam en werkelijkheid te argwanen en niet te willen aanvaarden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen fysieke lichaam te argwanen en te bestempelen als de vijand.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik ben bang voor een uitgelubberde vagina’  in mij te laten bestaan en zo de angst voor verandering te verwoorden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn niet te realiseren dat een uitgelubberde vagina een schrikbeeld is dat ik mij voorhoud en wat mij belemmerd om daadwerkelijk te kunnen zien wat de gevolgen en veranderingen in en aan mijn vagina zullen zijn na het baren van mijn kinderen om daar met gezond verstand mee om te gaan.

 

 

Reactiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verraden te voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit verraad het verraad aan mijzelf is, waarbij ‘zelf’ de geest vertegenwoordigt en niet blij is met een ‘wij’ situatie in plaats van een ‘ik’ situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf verminkt te voelen als vrouw na het baren van mijn kinderen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te realiseren dat, ik als de geest, het niet waardeer om iets te moeten opgeven voor een ander levend wezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdriet en rouw te ervaren over mijn ‘nieuwe’ mama vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik rouw om wat was en nog niet weet of ik kan staan zonder participatie in de geest als een ‘wij’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om walging te ervaren voor mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het een walgen is van mijzelf, als de geest, om iets te moeten opgeven of te veranderen om als een ‘wij’ verder te kunnen, waarbij mijn vagina een tijdelijke verandering doorgaat totdat mijn fysieke werkelijkheid zich weer heeft gestabiliseerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer blij te zijn met mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik voor het baren ook niet altijd blij was met mijn vagina en al in separatie leefde met mijn vagina, waardoor de stap naar mijn vagina alleen nog in een negatief daglicht te kunnen stellen niet groot is.

 

 

Fysieke gedragsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoog te gaan ademen en onregelmatig als ik denk aan het baren of mijn verbouwde vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik angst heb voor verandering en minder effectief adem om zo stiekem mijn fysieke werkelijkheid te verlaten en mijzelf op te sluiten in de geest onder voortdurende verlamming van angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het warm te krijgen als ik denk aan het baren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik mij liever separeer van mijnangsten dan mijn angsten in de ogen te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op het punt van baren te stoppen door de kracht van de weeën tegen proberen te houden uit angst voor een totale openscheuring. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verzetten tegen verandering en meer schade te berokkenen door een wee in te houden op het punt van het baren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten te ballen als ik denk aan mijn verminkte vagina, door de vagina te bezien door de ogen van de geest. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ontwikkelen op basis van de geest en niet op basis van hier te zijn in mijn ademhaling in mijn fysieke werkelijkheid.

 

 

Consequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik mijn geloof leg in de geest over het verminkt zijn van mijn vagina ik mij daardoor zal separeren van mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van mijn vagina/fysieke lichaam door beelden/overtuigen van de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angst voor verandering en het opgeven van zelfbelang te vervormen/verwringen tot het separeren van en het verraden voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina te beschuldigen van mijn inflexibiliteit voor verandering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om door het beschuldigen van mijn vagina ik geen band heb kunnen opbouwen met mijn vagina na het krijgen van mijn kinderen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te ervaren van het niet hebben van een band met mijn vagina en mijn vagina niet te zien als een geheel met al de andere onderdelen van mijn fysieke lichaam.

 

 

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.