Dag 366 van 2555: we zijn allemaal één en lopen ons eigen proces

DIP Lite cursusTerwijl ik een ander zelfverzekerd gedrag zag vertonen als een vasthouden aan meningen en gedachten, kwamen er reacties in mij los. Mijn reacties waren vooral gericht op het ‘willen vasthouden aan’ van de ander, de ander nam hier een houding bij aan die uitstraalde  alles te weten en week niet van het standpunt. Dit bracht mij in verwarring. Eerst verschool ik mij in stilte in inferioriteit ten opzichte van de ander. Wist ik inderdaad waar ik het over had? Vervolgens schoot ik binnenin mij in de superioriteit, de ander wil mij wat opleggen iets wat ik niet ben en hoe ik niet ben. Ik zie angst in de zelfverzekerdheid van de ander en ik zie angst in mij dat ik misschien niet die ben wie ik denk dat ik ben, hoe ik mij gedefinieerd had.

Ik had mij laten verwarren door wat ik in de ander zag en in mijzelf voelde. Wat is van mij en wat is niet van mij? Ben ik zelfverzekerd en wil ik mijn mening doordrukken? Van tijd tot tijd zeker wel. Heb ik in zo’n moment de angst dat de ander het niet zal pikken en het geheel in een ander perspectief ziet wat net zo valide is of zelfs het enige valide is? Ja, bij zelfverzekerdheid uit starheid komt ook angst om de hoek kijken. Het is mijn zelfdefinitie die hier behoorlijk gekieteld wordt. Ik doe dingen zoals ik ze doe en dat wil ik eigenlijk niet zomaar veranderen, ik wil niet verschrikkelijk veel moeite doen om het op de manier te doen zoals de ander het doet. Ik ben uiteindelijk bang om mijzelf te moeten verliezen, om mijzelf te moeten aanpassen aan de ander, omdat deze dit met stelligheid en zelfverzekerdheid brengt, maakt dat de angst in mij los dat ik als ik A zeg ook B moet zeggen en nooit meer kan zijn wie ik ben. Door deze angst kan ik ook niet meer helder denken in dat moment. Ik zie alleen maar een identiteit die afgepakt dreigt te worden en ik bestempel de ander als betweter en naar. Terwijl ik eigenlijk aan het vechten ben met ideeën en gedachten in mijn eigen ‘geest’ die alleen in mijn geest zich afspelen, alle interpretaties van woorden, handelingen, gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal van de ander worden vertaald door de bril van angst dat ik niet meer zal zijn wie ik denk te zijn. Ik zal mij moeten overgeven gaat er door mij heen, of ik vecht en schiet dus in dezelfde zelfverzekerdheid als de ander. Maar uit dit niet, verwerk dit vanbinnen en sta op knappen. Alle volgende momenten zijn doordrenkt van deze ervaring die zich al meerdere malen heeft afgespeeld, de ander zet de hakken in het zand en ik zet de hakken in het zand, we zijn elkaars reflectie, waardoor mijn verdere interactie met de ander krampachtig is en gebaseerd in de angst dat de ander mij wil veranderen waardoor ik mijzelf niet meer zal herkennen.

Door de angst is er niets in mij dat met gezond verstand kan zien dat ik dat wat de ander mij spiegelt en aanreikt kan gebruiken om in zelfoprechtheid te kijken naar mijn zelfdefinitie en mijn angst om te verdwijnen als wie ik ben. Gebruiken wat de ander mij aanreikt wil niet zeggen dat de ander mij verteld hoe en wat ik moet gebruiken, nee het is dat wat ik kan zien in mijzelf dat verandert kan en mag worden, om zo mijzelf te verbeteren en niet te verdwijnen. De angst zal mij langzaam doen verdwijnen. Dus ik ben één in de starheid en zelfverzekerdheid als de ander, hoe ik hier verder mee om zal gaan dat zal mijn pad zijn om te lopen, om te zien dat veranderen niet eng is en zelfverzekerdheid mag plaatsmaken voor zelfvertrouwen en zelfintimiteit.

Ik realiseer mij dat ik dat kan gebruiken wat de ander mij aanreikt om mijn puzzel op te lossen, zonder dat mijn puzzel veranderd in die van de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties toe te staan op het gedrag van de ander en de ander als de schuldige te ervaren van wat het in mij los maakt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de ander als de schuldige aan te wijzen voor de angst die ik ervaar in mij in interactie met de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet geconfronteerd wil worden met wat de ander in mij los maakt. Ik stop de angst die loskomt door het gedrag van de ander, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat wat de ander in mij losmaakt te onderzoeken en te zien wat het werkelijk is dat mij raakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het ‘willen vasthouden aan’ van de ander niet te willen zien als een karaktertrek van mijzelf en dit te ervaren als een aanval op mij als persoonlijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van aangevallen voelen door de ander die gelijk gedrag vertoont, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet geconfronteerd wil worden met een karaktertrek die ik niet echt waardeer in mijzelf maar ook zie als overlevingsgereedschap om te blijven wie ik denk dat ik ben. Ik stop de drang om de gedachten over mijzelf en wie ik ben in stand te houden, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken wat het precies is dat ik niet wil loslaten van mijzelf dat ik bereid ben hiervoor te vechten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verwarring te ervaren als ik denk dat mijn persoonlijkheid die alles weet en zelfverzekerd is wordt afgenomen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om geen zelfvertrouwen meer te hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in polariteiten denk, waardoor ik dus onzeker zal worden als mijn zelfverzekerdheid wordt weggenomen. Ik stop het denken in polariteiten, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik ook besta zonder onzekerheid en zelfverzekerdheid die beiden vanuit polariteit gevoed zijn en die om te beginnen geen echt zelfvertrouwen in mij teweegbrengt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in inferioriteit te schieten en te twijfelen aan mijzelf, waardoor de zelfverzekerdheid die ik dacht te bezitten geen echt zelfvertrouwen kon zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelftwijfel, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik aan mijzelf twijfel omdat ik diep van binnen weet dat mijn zelfvertrouwen gebaseerd is op gedachten/opinies over wie ik denk te zijn. Ik stop de de twijfel en zoek de stabiliteit in mij, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet aan mijzelf te twijfelen maar in mijzelf te geloven dat zelfvertrouwen vanuit eenheid en gelijkheid met de ander mogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de superioriteit te schieten om mijn persoonlijkheid als zelfverzekerd veilig te stellen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waarbij ik inferioriteit ervaar en superioriteit gebruik om dat wat ik denk dat stukgemaakt wordt te beschermen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de enige ben die iets kan stukmaken of kan toestaan dat iets in mij wordt stukgemaakt door starheid en gebrek aan wil om te veranderen. Ik stop de polariteit in mij, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander niet als de vijand te beschouwen maar als de aangever die mij kan doen inzien dat ik de vijand kan zijn van mijzelf als ik mijzelf als gedachten en opinies niet stop.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben over wie ik denk te zijn en of ik dat ook daadwerkelijk ben aangezien mij dat nu veiligheid en bescherming lijkt te bieden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om te ontdekken wie ik echt ben of wie ik echt kan zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben van een spookbeeld in mijn ‘geest’ zonder dit ooit in de werkelijkheid te testen. Ik stop de angst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien wie ik ben als ik mijn ideeën over mijzelf en aangemeten persoonlijkheden los laat. In het ergste geval beval het mij niet wat ik zie, dan bestaat er altijd nog de kans om mijzelf te corrigeren in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in verwarring te zijn over wat ik bij de ander zag en hetzelfde van binnen bij mijzelf voelde.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet de reflectie van mijzelf te willen zien in de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de reflectie als bedreigend ervoer als zijnde mijn ‘geest’ en de bedenker van mijn zelfverzekerde persoonlijkheid. Ik stop de angst voor de ander die een deel van mij reflecteerd, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet weg te schrikken van de reflectie momenten van de ander naar mij, maar het tot mij te nemen en te zien wat ik er mee kan, wat het mij zegt zonder reacties een oordelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor de ander die mij kan veranderen als een reële daad van de ander te ervaren en niet te zien dat ik bang ben voor mijzelf, voor de verandering in mijzelf die ik, alleen ik kan teweegbrengen en stoppen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst van mijn ‘geest’ uit dat ik mijzelf zal veranderen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als ik de ‘geest’ geloof nooit zal veranderen zonder de ‘geest’ van dienst te zijn. Ik stop de angst voor mijzelf door de ogen van mijn ‘geest’, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat mijn ‘geest’ geen boodschap heeft aan veranderen in het belang van een ieder en alle gedachten zal aanwenden om mij te doen geloven dat het beter is om te gehoorzamen aan de ‘geest’ dan aan mijzelf trouw te blijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als de boodschapper van mijn eigen bericht te beschuldigen als aanvaller.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de boodschapper te willen aanvallen en het bericht niet willen accepteren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de boodschapper slechts de boodschapper is en dat ik heftige reacties op de boodschap heb en niet op de boodschapper. Ik stop de angst en boosheid jegens de boodschapper, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het vervolg te kijken wat de boodschapper te zeggen heeft en mijn reacties op de boodschap in het juiste perspectief te zetten zodat ik ermee kan werken en zien of ik het op dit moment in mijn proces kan aannemen of nog moeten laten liggen als iets dat ik later opnieuw bekijk.

Advertenties

Dag 200 van 2555; omgelabelde woede als consumentisme

equal money capitalismNa de realisatie dat ik boosheid/woede omlabel naar andere emoties/gevoelens die mijn “ik word nooit boos’ personage welgevallen, viel mijn oog op de link naar de commercie waar producten ook omgelabeld worden en zo opnieuw worden aangeboden om toch verkocht te worden. Het aloude winstprincipe van ons kapitalistische stelsel dat hoog in het vaandel gehouden dient te worden, want groei naar meer en dus winstbejag is alles zaligmakend binnen onze consumentistische maatschappij. Wij zijn de kip en het ei van het consumentisme, wij houden het in stand door te participeren en wij hebben het tot stand gebracht door erin te gaan participeren. Verlangend naar meer en beter, waarmee we meer voor minder kregen en beter moest plaatsmaken voor inferieur. En dat is wat er is gebeurd we zijn inferieur geworden aan ons verlangen. Kijk maar naar mijn boosheid/woede, door het niet te erkennen en om te labelen, verlang ik naar het zijn van een goed en niet boosaardig/haatdragend persoon. In dit verlangen ben ik dan inferieur aan dat verlangen door het onderdrukken van de boosheid/woede en iets te wensen wat ik niet ben. Ik voel mij echter superieur door mij te personifiëren met het zijn van iemand die niet boos wordt, wat niet de fysieke realiteit is en een gevolg van polariteit.

Ik ben een product van het consumentisme door acceptatie en mijn toestemming, en zo is mijn boosheid/woede als het principe van het consumentisme om de boosheid zo weg te zetten dat ik het aan mijzelf kan verkopen als iets goeds/nobels. Ik volg de wetten van het consumentisme zelfs zonder dat ik mij ervan bewust ben in elk moment en elke ademhaling. Hier zit de verandering, hier kan ik het tij keren. Door mijn boosheid/woede te erkennen hoef ik het niet om te labelen en te verkopen, ik kan het erkennen en aansturen en zelfs preventief voorkomen. Zo ook binnen het consumentisme kunnen we erkennen dat we bepaalde producten niet nodig hebben of in deze hoeveelheden nodig hebben en kunnen we preventief voorkomen dat de ‘rat race’ van consumentistisch produceren in lage loonlanden in werking gaat. We hoeven dat niet te verkopen waarvan we weten dat het niet nodig is/overbodig is. Dus wanneer ik mijzelf kan aansturen dan kan ik mij ook als het consumentisme aansturen en dat kun jij ook, totdat we samen 1 luide stem zijn die een halt toe roept aan het winstbejag om een systeem te handhaven wat niet nodig is en wat niet in het belang van al zijn deelnemers is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn boosheid/woede om te labelen als een product dat verkocht moet worden om de winst marges/ de energie hoog te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn emotie van boosheid/woede opnieuw aan mijzelf aan te bieden in een acceptabele vorm die aansluit bij mijn personage van niet boos worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn gevoelsleven niet aan mijzelf hoef te verkopen in een acceptabelere vorm, het is wat het is in het moment en het kan of voorkomen worden of gecorrigeerd, mijn emoties/gevoelens geven mij aan waar ik ben in mijn proces en het ombuigen hiervan is gelijk aan het proberen toepassen van mijn geest werkelijkheid im mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe ik geprogrammeerd/gevormd ben als consument te leven in mijzelf en buiten mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem van winst in stand te houden door te verlangen naar meer energie om mijn geest op te laten draaien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om inferieur aan het verlangen van meer energie te zijn geworden door mij superieur te voelen wanneer ik in zelfoneerlijkheid mijn omgelabelde boosheid/woede alsnog aan mijzelf verkoop als acceptabel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een product van het consumentisme te zijn om zo mijn verlangens te kunnen honoreren en mijzelf te verschuilen achter een masker van goed en niet haatdragend zijn en niet te durven zien dat ook boosheid/woede deel uit maken van mijn fysieke werkelijkheid en dat deze emoties preventief voorkomen kunnen worden of gecorrigeerd en niets zijn om bang voor te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een mechanisme/patroon van omlabelen en verkopen te behouden terwijl ik kan zien dat het niet in het belang van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in oneerlijkheid met mijn boosheid/woede om te gaan en zo mijzelf niet kan leren kennen/aansturen/verbeteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onprettig te voelen in de rol van consument, omdat de oneerlijkheid mij duidelijk in het gezicht schreeuwt, en tegelijkertijd mijzelf goed te voelen wanneer ik de patronen van het consumentisme in mijzelf toepas en mij niet realiseer dat het beide dezelfde principes/patronen zijn waarbij ik mij goed voel bij de ene en onprettig bij de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de patronen van het consumentisme in mijzelf te herkennen die ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo van binnen naar buiten toe te kunnen werken aan verbetering en preventie.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het beestje bij het naampje te noemen en ook de emoties/gevoelens die ik niet waardeer in mijzelf te benoemen en aan te sturen in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om winst/energie niet langer als een hoger doel te zien, hetzij bewust of onbewust, wat mij afleid van wat werkelijk hier is en hier gedaan moet worden.

Dag 181 van 2555; minder voelen om meer te zijn

equal money capitalismTijdens het doen van mijn Desteniiprocess huiswerk keek ik terug naar mijn tiener jaren en ontdekte ik een personage wat ik nog steeds gebruik. Vaak heb ik het wel door als ik er al vol inzit, maar ik laat mij er toch nog vaak intuinen om daarna helaas te consequenties te moeten doorlopen. Het is het personage waarin ik mij per definitie als mindere opstel ten opzichte van een ander al startpunt. Ik weet zeker dat de ander beter is in iets waar we beiden raakvlakken op hebben. Aangezien deze rol niet echt lekker aanvoelt speelt langzaam maar zeker de tegenpool hiervan uit. Ik voel mij dus minder, minder bekwaam en zodra ik dan daadwerkelijk echt ga kijken naar de ander zijn/haar handelen/praten/schrijfsels dan zie ik ineens dat diegene helemaal niet perse ‘beter’ is dan mij. Dus dat voelt lullig om voor niets mijzelf minder te hebben moeten maken en dan komt de hatelijkheid om de hoek kijken. In mijn geest kraak ik het werk en doen en laten van de ander totaal af en dat geeft een energetische kick waardoor ik mij meer ga voelen, wat ik vervolgens niet kan waarmaken en ja zo ga ik van pool naar pool binnen deze polariteit, als het ‘ik kan het beter of toch niet’ personage.

 

Angst dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om minder te zijn dan de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf eerst  minder te maken om vervolgens als de betere te verijzen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet adequaat en capabel genoeg ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de ander die in mijn ogen ver boven mij uitstijgt.

 

 

Gedachten dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het werk/handelingen/woorden van de ander als meer te zien en al haast mijzelf niet durf te tonen bij de gedachte dat ik verbleek bij de verschijning van de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf bij voorbaat als mindere te zien, zonder daadwerkelijk naar de persoon en zijn daden te hebben gekeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om per definitie inferieur aan eenander te zijn.

 

 

Backchat dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander eerst als meer te zien en dan bij nadere inspectie te denken dat de ander er geen reet van kan en ik dus nog niet zo slecht presteer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te snappen waarom de ander zulke bullshit kan verkopen als goed en mijzelf in waarde zie stijgen en mij vergelijk alsof het eenwedstrijd is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander nu echt als dom te bestempelen en vele malen als mindere te zien dan voorheen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te vragen wat de ander doet waarom hij/zij zo goed gevonden wordt, terwijl het duidelijk is dat de ander er niets van bakt in mijn vergelijkende perspectief.

 

 

Verbeelding dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden hoe anderen uitvinden dat ik veel beter ben dan de ander en zo mijn eigen waarde weer terug kan winnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een held te zien die kan bewijzen dat het voor mij niet zo moeilijk is om beter te presteren.

 

 

Gevoel dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij inferieur aan de ander te voelen terwijl het eigenlijk niet gaat om de ander,maar om mijzelf en mijn gebrek aan zelfvertrouwen, zodat ik mij eerst klein moet maken om mij vervolgens ten koste van de ander te moeten opduwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onbeduidend te voelen en overheen gekeken, terwijl ik over mijzelf heen kijk en mijn significantie niet kan zien wanneer ik mij direct klein maak uit angst om niet gezien te mogen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij superieur te voelen en tegelijkertijd angstig te zijn over hoe lang dit gevoel zal duren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gelukkig te voelen wanneer ik mij aan de superieure kant van de polariteit bevind en mij niet te realiseren dat ik gelukkig ben omdat ik eerder en straks weer ongelukkig ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij  ongelukkig te voelen wanneer ik mij aan de inferieure kant van de polariteit bevind en mij niet te realiseren dat ik dat zelf veroorzaak om zo mijzelf op te pompen en superieur en gelukkig te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om euforie te voelen wanneer ik mij aan de superieure kant bevind en mij niet te realiseren dat dit puur energie is en maar zo lang kan duren.

 

 

Fysieke dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij misselijk te voelen wanneer ik mij klein en onbeduidend maak en mij niet te realiseren dat dit de energetische frictie is dat mijn ego teweeg brengt als ik het probeer te onderdrukken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie beweging in mijn solar plexus te voelen die heel onheilspellend aanvoelt wanneer ik mij klein maak alvorens ik mij klaar kan maken om mij groot te maken en ik mij niet realiseer dat ik niet de controle uitoefen over mijzelf maar mijn geest in de vorm van mijn ego.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf warm te voelen wanneer ik mij superieur voel en alle cellen in mijn lijf lijken mee te doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij haast buiten adem te voelen wanneer ik mij superieur voel en het haast lijkt of ik aan mijzelf voorbij ren in al mijn enthousiasme.

 

 

Consequentie dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen te beoordelen op zo’n manier dat ik uiteindelijk goed uit de bus kom en ik zo van buitenaf mijn zelfvertrouwen kan opkrikken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te misbruiken in een polariteiten spel waar ik altijd de uiteindelijke winnaar ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met veel  schade en een grote omweg probeer zelfvertrouwen te krijgen dat van buiten moet komen en mij niet te realiseren dat zelfvertrouwen van binnen moet komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op energie te vertrouwen in plaats van op mijn eigen kracht die stabiel is en niet van het ene op het andere moment op is of in het tegenovergestelde veranderd.

 

 

Wanneer en als ik mij mijzelf zie klein maken en de ander beter vind dan mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eenpersonage binnen treed en van de ene pool naar de andere geslingerd ga worden en weet dus wat de consequenties zijn. Dus stop ik dit patroon van, mij onbeduidend en klein maken om als grote overwinnaar uit de bus te kunnen komen, en haal ik adem en realiseer mij dat de kracht in mijzelf zit en dat ik mijzelf moet aansturen en mij niet door de geest moet laten controleren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij los te maken van dit ‘ik kan het beter of toch niet’ personage en de kracht uit mijzelf te halen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te participeren in de polariteit van inferieur en superieur die alleen maar ten dienste van mij is en geen rekening houdt met het beginsel, in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet te misbruiken in mijn competitie spel en te zien/realiseren/begrijpen dat misbruik nooit goed te keuren is en nooit de weg is om mijzelf te verbeteren.

Dag 71 van 2555; het “ik ben spiritualiteit” personage

Dag 71 van 2555; het "ik ben spiritualiteit" personageWaarbij ik eerst spiritualiteit nog vreesde en als meer dan mijzelf zag sloeg ik geleidelijk door naar de andere pool van de polariteit en zag ik mijzelf niet alleen spiritualiteit in de vorm van Reiki beoefenen, ik werd het, ik werd spiritualiteit en het werd een bezetenheid waarin ik eindelijk de grote persoonlijkheid/de redder kon zijn die ik verlangde te zijn. Spiritualiteit bevredigde mijn verlangens voor zolang de high van de energie het toeliet en alvorens ik uit de polariteit stapte. Ook dit personage loop in in verhouding tot mijn schoonmoeder en zal meer dan 1 blog beslaan om het overzichtelijk te houden en alles dieper te kunnen blootleggen.

 

De herinnering die nu opkomt is die van het hebben onderzocht wat Reiki inhield. Ik kwam erachter dat Reiki in de eerste plaats zelfhulp was en in een later stadium een middel om anderen te behandelen. Wat mij meteen deed twijfelen aan mijn schoonmoeder en mijn beeld van mij over haar dat meer was dan het beeld dat ik van mijzelf had. Het ging zover dat ik medelijden voelde voor de staat waar mijn schoonmoeder klaarblijkelijk in verkeerde dat ze dit nodig had. Ik voelde een soort van victorie dat ik geen zelfhulp nodig had. Ik zag Reiki als een kans om mijn kinderen te helpen en allerlei mensen in mijn directe omgeving. Ik zag mijn kans schoon om het helende orakel te worden en zo betekenis aan mijn bestaan te kunnen geven.

 

Inwijdingen in de Reiki waren duur en er werden al gauw een paar honderd euro voor gevraagd, die ik daar niet aan wilde opofferen. Ik besloot mijn schoonmoeder te vragen of zij de inwijding wilde doen, omdat zij een master in de Reiki was. Mijn schoonmoeder had veel weerstanden maar vond uiteindelijk dat zij het toch moest doen.

 

Ik zat op een stoel in de keuken en mijn schoonmoeder begon een ceremonie van tekens en geblaas in mijn gezicht en ik vond het raar. Ik wilde dit zo graag dat ik door mijn verlangen heen niet meer nuchter kon/wilde nadenken en nam het als in een roes en een energie high waar. Ik was duizelig na de sessie en was enigszins teleurgesteld toen ik niets voelde nadat ik mijn handen op mijn schoonmoeder mocht leggen. Het behoefte wat meer ervaring werd mij gezegd en nu zie ik dat het inderdaad ervaring kost om te leren je mind zo je fysieke te laten manipuleren dat je denkt dat alles mogelijk is. Reiki beoefenen is je mind beoefenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder binnen het beoefenen van Reiki als superieur aan mijzelf te zien en na te hebben begrepen wat Reiki was voelde ik mij superieur aan haar uit medelijden voor het zielige bestaan dat zij volgens mij had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder als zielig te zien door het feit dat ik vond dat ik geen zelfhulp in wat voor vorm dan ook nodig dacht te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontkennen dat ik zelfhulp nodig had en dat vanuit een punt van ego ik dat niet ging toegeven, ik zag zelfhulp als iets voor losers.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om absoluut niet als een loser gezien te willen worden, want dat was een vorm van zwakte die ik verachte, de zwakte die in mijn mind mijn einde zou betekenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het negatief geladen begrip “zwakte” vanuit andere herinneringen op deze gebeurtenis te projecteren om zo angsten te ontwikkelen die mij in deze situatie  beperkten en mij niet helder deed beslissen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een naar gevoel te vinden om als zwakkere naast mijn schoonmoeder te moeten leven en mij in allerlei bochten te moeten wringen om mij nog enigszins goed te voelen in de situatie waarin ik mijzelf en mij als de relatie met mijn schoonmoeder compromitteerde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik participeerde in een polarisatie waarin ik van energetisch goed voelen naar energetisch slecht voelen zwiepte en aan die gevoelens waarde hechte en beslissingen op nam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het zielig vinden van een ander eigelijk veel over mijzelf zegt aangezien het een reactie is die in mij als mij bestaat en mij aangeeft dat ik mijzelf zielig vind en medelijden met mijzelf heb voor het manoeuvreren van mijzelf in de positie van inferieure persoon.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik afgaf op mijn schoonmoeder als mijzelf en met mijzelf te doen had terwijl ik in staat van ontkenning was en mijzelf wijsmaakte dat ik alles voor elkaar had en mijn schoonmoeder niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren wat zelfhulp behelsde en ik door de ogen van de angst om zwak te zijn niet open voor anderen nog voor mijzelf stond om in gezond verstand te kunnen zien dat vooruitgang alleen plaatsvindt als ik zelfverantwoordelijkheid neem en zelfoprecht ben en zodoende de regie over mijn eigen leven in handen neem om niet langer in polariteit te leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te reageren op het woord zelfhulp en direct aan dit woord  het woord loser te koppelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld boven het belang van een ieder te stellen bij de keuze van waar een Reiki inwijding te doen en mijn schoonmoeder in een situatie te pushen waardoor ikzelf goedkoper uit was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet stil te staan bij mijn schoonmoeder en hoe zij in deze situatie stond en alleen voor mijn doel te gaan om kosteloos een Reiki inwijding te krijgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen te kiezen voor het vervullen van mijn wensen/verlangens en te vinden dat ik dar recht op heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat mijn schoonmoeder niet moest zeuren en gewoon die Reiki inwijding moest doen om zichzelf zo over haar weerstanden heen te zetten en mij niet te realiseren dat ik mijn eigenbelang aan het pushen ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de Reiki inwijdingsceremonie als raar te ervaren en mij ongemakkelijk te voelen bij de handelingen die ik niet beoordeel als waardevol.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ceremonie te bestempelen als een toneelstukje waar ik even doorheen moet om daarna het geen waarna ik zo verlangde in handen te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder als een actrice te zien die interessant wil doen maar deze gedachte totaal in de wind sla om zo mijn verlangen vast te kunnen houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf dingen en gevoelens in te beelden om zo de ceremonie echt te laten lijken voor mijzelf en mijzelf te doen geloven dat ik met deze energetische middelen ik mij kan verlossen van mijn inferieure gevoel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik nu met deze inwijding alles aankan op energetisch gebied en dat de wereld van spiritualiteit aan mijn voeten lag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn wanneer mijn handen niet direct het gewenste resultaat geven en ik ga daardoor twijfelen aan de ceremonie die ik toch al als raar/belachelijk had bestempeld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld in mijn schoonmoeder te zijn dat zij niet heeft kunnen waar maken wat zij pretendeerde nu ik mijn handen nog niet echt kan gebruiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om belazerd te worden met deze ceremonie en niet dat te krijgen wat ik wilde hebben, krachtige energetische handen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een kind mij te voelen dat iets wil hebben en het al in gedachten in handen heeft en het nu probeert fysiek te maken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer met energiewerk bezig te houden nu ik mij realiseer/begrijp/zie dat energiewerk niet in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om reacties ten opzichte van mijn schoonmoeder terug te brengen naar Zelf om zo geen opinies en geloven te creëren die mij later in mijn leven blijven beperken en niet doen verder komen in het leven maar die mij omlaag halen en in angst in de mind doen leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren/begrijpen/zien dat ik niet een “act”/personage nodig heb zoals energiewerk om waardig in het leven en waardig als het leven te zijn.