Dag 350 van 2555: BONI de SUPER markt

DIP Lite cursusAl rijdend over de Nederlandse snelweg zag ik in mijn rechter ooghoek een vrachtwagen de invoegstrook oprijden. Er zat een grote reclame sticker op de vrachtwagen waarop stond BONI en ik werd weggezogen in mijn herinneringen. Tegelijkertijd ervoer ik een gevoel van afwijzing en er niet mee geconfronteerd willen worden. De herinnering die ermee gepaard ging was er één die terugging naar mijn studententijd in Amsterdam. De enige supermarkt die op loopafstand van mij afzat was de BONI. Ik deed daar mijn boodschappen maar vond deze winkel absoluut niks. Toentertijd deed de winkel mij Aldi-achtig aan, maar de prijzen gingen meer richting de AH. Sindsdien heb ik deze winkel gelabeld als ‘daar moet je niet zijn’ en ‘daar moet je niet kopen’. Deze emoties kwamen dus in de auto ineens over mij heen als een golf in de zee, ik ging even kopje onder in mijn herinneringen. Ik besloot in het moment zelfvergeving te doen en begon als volgt:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties en gevoelens te hebben bij het woord BONI.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de BONI gewoonweg een supermarkt is waar ik geen opinies aan hoef te plakken om de winkel aan te duiden.

En toen sloeg er een andere bom in, bij het woord ‘supermarkt’ had ik een nog heftiger reactie. Toen ik naar het woord ‘supermarkt’ in mijzelf keek, zag ik opinies gepaard gaand met allerhande heftige emoties en gevoelens. “Supermarkten zijn slecht”, “supermarkten verkopen troep”, “supermarkten daar moet je vandaan blijven” en ga zo maar door. Een gevoel van walging en absoluut niet graag willen vertoeven in een supermarkt kwam naar boven. Er zat niets anders op ik moest verder met mijn zelfvergevingen om het woord ‘supermarkt’ te ontkoppelen van al mijn verzamelde energetische aanhangsels. Dus ging ik verder. Bij de zelfvergevingszinnen heb ik nu in dit schrijven ook correcties en verbintenissen erbij geschreven om zo voor het moment het af te kunnen ronden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik het woord ‘supermarkt’ kan leven zonder daar koppelingen van emoties/gevoelens/opinies/angsten aan vast te maken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een woord leven met zijn energetische lading, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit niet hoef te doen, sterker nog, ik zal effectiever zijn als ik dit niet doe. Ik stop de koppeling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om woorden zonder energetische lading te leven, wat inhoudt dat ik de woorden die ik nog niet zodanig leef zal moeten ontkoppelen en corrigeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar excuses te zoeken waarom ik het recht heb om terwijl ik het woord’ supermarkt’ hoor/zie/spreek meteen het woord af te kraken alsof het een symbool van een verrotte samenleving is.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een woord afkraken dat een door mij bedachte negatieve connotatie heeft, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik reacties heb op de connotatie en het woord als katalysator werkt. Ik stop de reactie op de connotatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat het woord nog steeds het woord is maar dat de energetische lading een in beweging zijnde energie is die kan veranderen evenredig aan mijn geestestoestand, dus ben ik in staat om mij te ontkoppelen van deze energetische lading en het woord te leven voor wat het is: grote zelfbedieningswinkel waar je veel verschillende levensmiddelen en huishoudelijke producten kunt kopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een angst te reageren op het woord ‘supermarkt’ als iets dat een bedreiging vormt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor de levensmiddelen van de supermarkt en het gevolg hiervan op mijn lichaam, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik deze artikelen niet hoef aan te schaffen. Ik stop de angst voor slechte producten voor mijn lichaam en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alleen dat in de supermarkt te kopen dat mijn lichaam ondersteunt en als dat betekent dat ik weinig tot niets koop in de supermarkt dan zegt dat nog niet dat de supermarkt een bedreiging is voor mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de zin “de supermarkt is slecht” aan het woord supermarkt te koppelen doordat ik besloten heb dat ik niet veel meer nodig heb van de levensmiddelen die te koop zijn in de reguliere supermarkt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij superieur op te stellen ten aanzien van het woord ‘supermarkt’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in een polariteit waar ik angst heb voor de macht van de supermarkt op de consument en dus mij inferieur voel, waarbij ik mij superieur gedraag in een supermarkt of tijdens het praten over een supermarkt. Ik stop de polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat de angst voor de slechte voeding die te koop is in de supermarkt mij een vrijbrief geeft om in mijn geest inferieur te zijn en in mijn fysieke realiteit de superieure pool uit te spelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest de strijd met mijzelf aan te gaan om mijn gelijk te halen over de supermarkt als zijnde slecht en niet te zien/realiseren/begrijpen dat het woord ‘supermarkt’ en gedegen onderzoek naar levensmiddelen dat uitwijst dat de standaard niet hoog is van het voedsel twee afzonderlijke dingen zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van alles over 1 kam scheren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door het woord ‘supermarkt’ en slechte voeding aan elkaar te koppelen in mijn geest, ik het mij moeilijk maak om nog te kunnen kopen in een supermarkt zonder een energetische lading te ervaren. Ik stop het over 1 kam scheren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen hoe ik mijzelf beperk door eenzijdige opinies/emoties/gevoelens/angsten aan het woord ‘supermarkt’ te koppelen en dat ik vrijer kan leven door het woord los te koppelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord ‘super’ in het woord ‘supermarkt’ als irritant en onwaar te beschouwen en liever zou willen schrijven ‘prutmarkt’.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij afzetten tegen een woord in plaats van een concept, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het met het concept van de supermarkt wil afrekenen door het woord supermarkt aan te vallen en te bestoken met back chats. Ik stop het afzetten tegen het woord ‘supermarkt’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord supermarkt voortaan te leven als: grote zelfbedieningswinkel waar je veel verschillende levensmiddelen en huishoudelijke producten kunt kopen, zonder reacties te hebben op het woord of delen van het woord die mij beperken in mijn dagelijkse leven.

Ik zie dat ik hier punten heb aangeraakt die om verdere verdieping op een ander tijdstip vragen. Zodra zich weer punten openen dan zal ik het op mij nemen om weer verder te schrijven aan het onderwerp supermarkt.

Advertenties

Dag 154 van 2555; het lijkt wel een tafelkleed

Dag 154 van 2555; het lijkt wel een tafelkleed  In mijn DIP- pro opleiding ben ik begonnen met het werken met backchat en moest ik een dagboek bijhouden. Ik heb al veel vaker gewerkt met mijn backchats en dat is eigenlijk nooit een probleem geweest, tot voor kort. Terwijl ik met het lezen en inwerken in de les bezig was wist ik al dat ik mijn backchats moest gaan bijhouden en dus begon ik wat meer dan normaal hierop te letten. Terwijl ik op een avond terug wandelde van de supermarkt, zag ik een donkere man in nette kleiding met papieren in zijn hand een luxe auto uitstappen, hij werd gereden en was duidelijk een zakenman.Voor ik het wist flitste er een stem door mijn geest die zei: “een aap met een pak aan”. Ik kreeg er bijna hartkloppingen van zo erg vond ik het dat ik die gedachte in mijn geest had geaccepteerd en toegestaan. Ik walgde zo gezegd van mijzelf, maar zag ook dat het een stukje van mijzelf was waar ik mee aan de slag moest. Nog geen honderd meter verderop loop ik een vrouw tegemoet die redelijk breed qua postuur was met een gebreide poncho aan met een groot bloemmotief en weer flitste die stem door mijn geest en zei: “het lijkt wel een tafelkleed”. Ook nu voelde ik mij schuldig en wilde ik het wel uit mijn geest wassen/verwijderen. Nog een paar meter had ik te gaan tot ik voor mijn voordeur was en ik was blij toen ik de voordeur dicht kon doen om even geen vreemde mensen te hoeven zien en beoordelen. Grappig alsof het dichtdoen van de voordeur een deur in mijn geest zou dicht laten doen en de backchat zou doen stoppen.

 

Later toen ik echt toe was aan het bijhouden van het dagboek had ik grote moeite met het onthouden en willen opschrijven van mijn backchats, ik ontweek zo gezegd mijn donkere/negatieve kant en blokkeerde het onthouden van de backchats, zodat ze opkwamen en direct weer verdwenen. Ik wist dat ze er waren geweest, maar niet meer wat het was. Daarna kreeg ik een periode van grote rust in mijn geest, geen enkele backchat te bespeuren. Ik ging zelfs zover dat in situaties waar ik backchats zou kunnen verwachten ik aan mijzelf vroeg of ik niet die en die backchat stiekem toch had gehad. Een geweldige verstrengeling in mijn geest ontstond er en ik wilde dit niet langer aanzien en geen onnodige consequenties manifesteren. Ik heb eens diep adem gehaald en tegen mijzelf gezegd dat het nu klaar was en dat ik het dagboek ging starten zonder daar moeilijk over te doen. En natuurlijk lukte dat, want uiteindelijk ben ik degene die de regie heeft over mijn geest en mijn fysieke realiteit in handen heeft.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat “een aap met een pak aan” toe te laten in mijn geest en reacties op deze backchat te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest te discrimineren en de jarenlange sociale programmeringen te ondersteunen in mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te walgen van mijzelf om een ander in gedachten te discrimineren en mij niet te realiseren dat ik zelf gediscrimineerd ben in het buitenland en dat niet als prettig heb ervaren en mijzelf voorgenomen had nooit iemand te discrimineren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf om mijn belofte met mijzelf om niet te discrimineren te breken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te schamen voor de backchat die ik heb en mij niet te realiseren dat deze schaamte alleen maar een afleiding is voor het feit dat ik als goed gezien wil worden en dat deze backchats een bedreiging zijn voor mijn imago.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn sociale programmering binnen in mijzelf, die ik heb geïmplementeerd, in actie te zien komen als het juiste moment daar is en nog niet te kunnen staan en dit te stoppen alvorens het plaats vindt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet als een oordelend mens te willen zien, terwijl dat wel 1 van de vele personages is die nog in mij zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat, nu ik veel minder oordeel dan vroeger, het daar ook mee opgelost is en mij niet te realiseren dat het pas opgelost is als ik het bij de bron aanpak en mij gecorrigeerd heb in de fysieke realiteit totdat het niet meer voorkomt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat “het lijkt wel een tafelkleed” toe te laten in mijn geest en reacties op deze backchat te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om associaties met andere voorwerpen mij een mens te oordelen over haar voorkomen en mij niet te realiseren dat ik ook had kunnen zien dat het patroon mij deed denken aan een tafelkleed en het daar bij te laten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verkiezen voor hatelijkheid jegens een ander wanneer mijn geest connecties tussen herinneringen en realiteit maakt en mij niet te constateren dat stap 1 is om de connectie waar te nemen en daar te laten waar het hoort en geen reacties of aandacht eraan te schenken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door nieuwsgierigheid in de geest mij te laten verleiden tot het onderzoeken van de connecties die mijn geest maakt om zo op backchats uit te komen om achteraf spijt te hebben van wat de nieuwsgierigheid mij opleverde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen geloven dat ik geen backchats heb en alleen maar goed ben en daardoor schrik van de backchats die ik wel heb, waardoor ik opnieuw in het hier en nu wordt terug gezet en wakker geschut, maar wat ik ervaar als frictie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frictie te ervaren wanneer het beeld dat ik over mijzelf heb niet strookt met de realiteit waarin ik mijzelf ervaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om omgekeerde backchats toe te laten in mijn geest en zodoende te bedenken wat de backchat geweest zou moeten zijn in een specifieke situatie en mij dan goed te voelen wanneer mijn geest zegt dat ik die backchat echt niet heb gehad en ik dus vrij van elke schuld ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van mijn donkere kant dat ik mijn backchats opslot doe terwijl ze gewoon achter de kastdeur zitten te wachten om eruit te mogen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ego de scepter te laten zwaaien binnen mijn geest en mij te laten zien dat ik beter ben, goed ben en dat ik eigenlijk geen backchat heb en mij niet realiseer dat ik mijzelf zeer bewust ben van mijn backchat en mijn stand van zaken binnen mijn proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ego te willen geloven en net zolang ga dwarsliggen, totdat ik als ego denk mijn zin te krijgen of mijn punt gemaakte te hebben.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik een jaar langmijn back chats ga doorlopen en ik dus nog niet klaar ben met deze backchat dimensie, wat inhoud dat het zinloos is om mijzelf voor de gek te houden wanneer ik vooruit wil komen in mijn proces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te schrikken van mijn backchats en mij te schamen en te zien dat ik er frictie mee veroorzaak en zo energie genereer voor mijn geest om op volle toeren verder te gaan, wat niet hetgeen is dat ik voor ogen heb en niet in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn backchats in zelfoprechtheid in kaart te brengen om zo mijzelf te kunnen corrigeren in mijn fysieke realiteit en zo niet meer te hoeven participeren in backchats als een overlevingsmechanisme van mijn geest.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het oordelen van andere mensen, terug te brengen naar de elementen, die de connecties in mijn geest hebben mogelijk gemaakt en zo terug te kunnen lopen hoe deze oordelen/backchats zijn ontstaan, om hen niet meer te laten terugkeren.

Dag 134 van 2555; de verarming van Nederland

Dag 134 van 2555; de verarming van Nederland  Waar ik gisteren aanliep tegen het feit dat mijn communicatie in de supermarkt niet goed uitpakte toen ik sprak over €20 stuk maken in losgeld, stond ik vandaag met mijn dochter bij de bushalte te wachten op de enige bus die op dat tijdstip langskomt. Mijn dochter stond klaar om in te stappen met haar krukken, de bus was te vroeg, en ging niet in het busvak staan wat daarvoor bedoeld is en de buschauffeuse zwaaide met haar armen van “wat wil je nou”. Wij stonden verbouwereerd te kijken naar de gebaren die ze maakte en waren verrast door het niet direct stoppen van de bus in het busvak. Toen de deuren opengingen en mijn dochter instapte, begon de buschauffeuse tegen mij geïrriteerd te praten. Waarom we niet gezwaaid hadden of ons hand hadden opgestoken? Geen idee dacht ik. We doen deze busroutine nu een week vanwege een geblesseerde knie van mijn dochter en niemand heeft haar gevraagd te zwaaien tot dusver en niemand is langs haar gereden wanneer ze op de blinden/slechtzienden plek stond om in te stappen. Klaarblijkelijk hadden wij een grote verantwoordelijkheid over het hoofd gezien door niet aan te geven dat wij mee wilden. Wat we wel niet dachten zei de buschauffeuse, ze kon niet voor iedereen maar gaan stoppen. En ik dacht dat we duidelijk duidelijk waren geweest. Er stopt rond die tijd geen enkele andere bus, er wachten nooit mensen die een bus later of een andere bus moeten hebben, omdat de tijden redelijk uit elkaar liggen, wij waren de enige personen die op de aangegeven plek klaar stonden om de bus in te stappen, maar we waren vergeten te zwaaien.

Twee weken terug stond ik in de biologische winkel waar een man van in de 70 tegen de cassiere zei: “ik zal je maar geloven op je blauwe ogen”, waarbij de cassiere vroeg wat hij zei en bij herhaling meldde ze dat ze hem niet begreep. Nederland is aan het verarmen over de hele linie, van financieel tot taal tot voedsel tot hoe men met elkaar omgaat. Na 6 jaar Italië valt dit mij na terugkomst echt op. Maar goed, ik zal het moeten doen met wat er van de maatschappij geworden is. Ik weet inmiddels wat het is om buiten het systeem te staan, oftewel aan de zijlijn van het systeem/maatschappij. Dat is niet hetgeen waarop ik mij richt, ik zal als deel van de maatschappij deel nemen aan de maatschappij, ik heb alleen een inburgeringscursus nodig in het verarmd Nederlands, waar ik met de taal die ik vanuit mijn opvoeding en opleiding spreek vaak niet begrepen wordt en waar ik zelf de maatschappij niet altijd begrijp, wat het van mij wil. Irritatie en frustratie hebben heeft geen zin ik zal een brug moeten slaan tussen mijzelf en de andere delen van het systeem om zo het mij bewegen in het systeem niet te bemoeilijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het niet altijd snappen van anderen, nerveus te worden, alsof er heel veel vanaf hangt en dat ik hetgeen ik niet snap zelf oplos moet oplossen om zo de weegschaal van dom en slim weer naar slim te krijgen en mij goed te voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn dat anderen mij niet altijd snappen, terwijl het in mijn geest zo duidelijk allemaal lijkt wat ik communiceer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet altijd te kunnen verplaatsen in de schoenen van eenander en dat wat duidelijk is voor mij ook duidelijk acht voor een ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat mijn logica de logica van een ieder is of dat ik op z’n minst begrepen zal worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de toekomst te projecteren vanuit ego dat een ander mij zal begrijpen, omdat ik het zelf begrijp.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit mijn ego boos te worden binnenin mij wanneer ik niet begrepen wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om Nederland als anders te ervaren door een gat van 6 jaar, terwijl dit proces van verarming al lang in gang was gezet en ik een soort van jetlag van 6 jaar doormaak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een triest gevoel over mij heen te voelen als ik merk dat de taal zoveel armer is en enkel nog bestaat uit eenvoudige sms-taal.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik aansluiting mis bij deze maatschappij en mij niet te realiseren dat het eengevoel is en ik in mijn dagelijkse contact met de maatschappij gewoon mijn dingen kan doen en af en toe een extra brug moet slaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn door het systeem te worden uitgespuugd als ik mij niet aanpas aan de algemeen geldende arme normen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om 1 en gelijk aan mijn omgeving te staan en te vragen zonder vooroordelen wanneer ik het niet snap en nogmaals op een andere manier uit te leggen wanneer een ander mij niet snapt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een taal te leren spreken die niet op mijn programmering is gebaseerd, maar op dat wat de communicatie met anderen in het moment ondersteunt en er zo, los van waarde oordelen toch communicatie is zonder onnodige frustraties.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om Nederland te nemen zoals het nu is, en niet vanuit nostalgie terug te kijkend op hoe het was, en zo effectief te kunnen zijn in een maatschappij die verarmd is geraakt door de input van een ieder, en daardoor het produkt is van ons allen en dus een deel is van ons allen.

Dag 133 van 2555; frustratie in de supermarkt

Dag 133 van 2555; frustratie in de supermarkt  Ik ging even een paar boodschapjes bij de supermarkt halen vandaag en zou meteen €20 voor mijn dochter wisselen wat zij nodig had voor school. Bij de kassa aangekomen, had ik de keuze tussen 2 kassa’s die open waren. Diegene waar ik voorstond en 1 helemaal aan de andere kant, ik koos degene waar ik voorstond. Alhoewel daar een cassiere zit die nog niet zo lang daar werkt maar altijd chagrijnig kijkt, bij alles zucht en vaak bijna geen woord wisselt dat niet met haar taak als cassiere te maken heeft. Ik had haar gelabeld als die onaardige cassiere. Dus de eerste back chat barste al los, terwijl ik dacht, “nee hè, niet haar”.

 

Het was mijn beurt en alvorens af te rekenen vroeg ik haar of zij voor mij een briefje van 20 kon stuk maken in kleiner geld met wat losse euros. Ja zei ze, waarop ik meldde dat ik de boodschappen met mijn pinpas ging betalen. Ze verblikte of verbloosde niet. Ik stak mijn kaart in het pinapparaat ,waarop zij zei, kijk nu heb je het probleem ook niet meer. Dit alarmeerde mij en ik trok mijn pinpas eruit. Wat bedoel je, zei ik. Zij bedoelde dat ik nu die €20 niet meer hoefde te wisselen. De volgende back chat diende zich aan. “Praat ik Russisch ofzo” Ik legde enigszins geïrriteerd nogmaals uit dat ik los van het betalen van mijn boodschappen, €20 bij haar wilde wisselen. Oh, zei ze, en gaf mij een briefje van 10 en 2 van 5. Waarop ik dacht dat ik gek werd. Dus herstelde ik mij en liet de derde back chat passeren, “ik vroeg toch om losgeld, wat is er nu zo moeilijk”, en vroeg nogmaals of ze het briefje van 5 in losse euros kon wisselen. Nee dat was niet mogelijk kreeg ik te horen, ga maar naar de klantenservice.

 

Bij de klantenservice vroeg ik of zij €5 in losse munten konden wisselen, omdat het bij de kassa zo’n probleem was. Waarop de dame achter de balie zei:” ja dat wil soms niet lukken bij de kassa, zij moeten kleingeld behouden”. En ja, daar had zij een punt, maar dat had de cassiere dan toch ook meteen kunnen communiceren toen ik haar vroeg of wisselen mogelijk was. Ik had geen pistool op haat slaap staan, ik wilde simpelweg weten of het mogelijk was. Gefrustreerd verliet ik de supermarkt. Frustratie om de miscommunicatie en frustratie over het feit dat ik mijn back chats had geaccepteerd en toegestaan.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “nee hè, niet haar” aandacht te geven en te beschouwen als een gedachte van mijzelf als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de cassiere te labelen als een een onaardig iemand, gebaseerd op haar uiterlijk vertoon gezien door de ogen van mijn geprogrammeerde geest en mij niet te realiseren dat er een leven achter deze cassiere zit waar ik geen weet van heb en dus niet over kan en mag oordelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet bij deze cassiere in de rij te willen staan en af te rekenen omdat zij mij geen positief gevoel geeft en ik mij dus laat beïnvloeden door het humeur/gedrag van de ander inplaats van stabiel te zijn en de kracht om te leven uit mijzelf te putten omdat ik weet dat ik kan vertrouwen op mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik begrepen wordt en wanneer dat niet zo blijkt te zijn, totaal uit mijn doen te zijn en mijzelf door de ogen van de ander bekijk en bang ben dat zij mij raar vindt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om niet begrepen te worden en niet dat te krijgen wat ik wil.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn pinpas eruit te trekken  en het apparaat te laten piepen, omdat ik geschokt ben over het feit dat ik niet begrepen ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “praat ik Russisch ofzo” aandacht te geven en te beschouwen als een gedachte van mijzelf als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om venijnig te worden als blijkt dat ik niet wordt begrepen en direct de schuld buiten mijzelf neer wil leggen door een snerende gedachte te deponeren om zo voor mijzelf beter uit de bus te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij meer te maken door de snerende back chat “praat ik Russisch ofzo” als gedachte te accepteren entoe te staan en de cassiere als mindere af te spiegelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geïrriteerd te zijn nogmaals mijn verzoek aan de cassiere te moeten uitleggen wat de knop van onzekerheid bij mij indrukte en mij liet voelen als een imbeciel en tegelijkertijd te geloven in de echtheid van dit gevoel als van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een explosie in mij te voelen wanneer de cassiere mij geld teruggeeft maar geen losgeld, waardoor ik totaal aan mijn communicatie ga twijfelen en mij afvraag wat ik nu eigenlijk heb kunnen overbrengen aan deze vrouw en dus de communicatie in z’n geheel persoonlijk neem en niet meer in ogenschouw neem dat de cassiere met haar gedachten/back chats bezig is en wellicht net als mij niet helder meer kan denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “ik vroeg toch om kleingeld, wat is er nu zo moeilijk” aandacht te geven en te beschouwen als een gedachte van mijzelf als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te kunnen verplaatsen in de schoenen van een ander en ervan uit ga dat zij de domme is en ik de slimme goed communicerende om zo mijzelf te behoeden van een afgang in mijn eigen ogen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afgewezen te voelen toen mij werd verteld naar de klantenservice te gaan en mij niet te realiseren dat wisselen eigenlijk bij de klantenservice plaatsvind en ik dus uiteindelijk op de juiste plek terecht kwam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een klein kind weggestuurd te voelen, omdat ik lastige vragen stel en men mij niet langer wil zien en dus wegstuurt en mij niet te realiseren dat ik alleen maar mijn kant van het verhaal ken en aannames doe voor de andere kant.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wisselen bij een kassa niet prettig is voor de cassiere die geld en losgeld nodig heeft voor haar contant betalende klanten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de cassiere niet instaat was om mijn verzoek af te slaan door welke reden dan ook, waardoor frictie en belangen verstrengeling ontstond en ik het vervelend vond om niet te krijgen wat ik wilde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen aan mijn behoeften te denken en niet te zien/bekijken of mijn verlangen/vraag ook in het belang van een ieder was.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het vervolg eerst de vraag te stellen of het de juiste plek is om geld te wisselen al sik dat bij de kassa wil doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet over 2 handelingen tegelijkertijd te praten zoals, wisselen en mijn boodschappen pinnen, om zo geen onnodige verwarring te zaaien en zodoende de consequenties te moeten oogsten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn back chat gedachten in het moment niet als van mijzelf te beschouwen en de mate van eigenbelang erin te zien die al aangeeft dat ik te maken heb met de geest die rechtlijnig denkt vanuit eigenbelang.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet zo snel in het vervolg te frustreren en te irriteren door niet in het hier en nu te zijn maar af te dwalen op de gedachtes/back chats van mijn geest als de stem in mij die ik denk te zijn, maar mij te realiseren dat dit soort gedachtes altijd van de geest zijn verbloemd als mijzelf door mijn participatie in de geest.

Day 132 of 2555; dromen zijn niet altijd bedrog

Day 132 of 2555; dromen zijn niet altijd bedrog  Wanneer ik 6 uur of minder slaap dan kan ik mij bijna nooit dromen herinneren, slaap ik net iets meer dan komt het vaker voor dat ik alles tot in de details nog weet. Zo ook deze keer.

Ik voelde de behoefte in mijzelf om naar Italië te gaan waar ik eigenaar van een appartement ben. Tussen de behoefte om te gaan  en het aankomen op de plek zit niets. Ineens stond ik beneden op een pleintje waar het gebouw van mijn appartement aan gesitueerd was. Ik kijk om mij heen en zie dat praktisch alles veranderd is wat een unheimisch gevoel geeft. Er is een grote en een kleine lift naar boven. Uit de kleine lift komt iemand van boven uit de appartementen en ik besluit in de lift te gaan voordat de deuren sluiten. Er besluipt mij een gevoel van geluk dat ik het gehaald heb en in de lift sta. Ik kijk om me heen en zie dat de lift als een nauwsluitende koker om mij heen zit. Zoals ik erin sta moet ik blijven staan. Opeens open ik de deur van mijn appartement en ga naar binnen. Mijn beeld/zicht wordt ineens heel wazig, wanneer ik de trap oploop in het appartement zie ik een schim van een mens de volgende trap opgaan. Ik roep: hè wie is daar, wat doe je hier? Ik ben verbolgen dat er iemand in mijn appartement is tegelijkertijd vertrouw ik het niet en ren snel het appartement uit uit angst dat mij iets zal overkomen. Ineens sta ik weer beneden meteen groepje mensen om mij heen. Er wordt gespeculeerd dat mijn appartement misschien gekraakt is. Dan voel ik mij gesteund en sterk en besluit nogmaals het appartement in te gaan. Geen enkele lift is open dus kijk ik hoe ik de lift open kan krijgen en zie geen knoppen. Dan zegt iemand uit het groepje waar ik mee stond te praten dat ik mijn bankpas bijna beneden aan de grond tegen een scanner moet houden om de deuren open te laten gaan. Ik open mijn handtas om mijn portemonnaie te pakken en mompel nog dat ik een Nederlandse pas heb die waarschijnlijk niet zal werken. Dan ontdek ik dat dat mijn portemonnaie niet in mijn handtas zit. Een schok gaat door mij heen, hoe moet ik nu thuis komen zonder geld? Ik kan nog geen eten of benzine kopen, ik wordt geabsorbeerd door zorgen, hoe kom ik uit deze situatie? Dan komt mijn dochter naar mij toe en vraagt of we de supermarkt ingaan die onder het appartementencomplex zit. Ik vertel haar dat ik mijn portemonnaie waarschijnlijk thuis heb laten liggen, waarop een ander zegt dat er ook een mogelijkheid is dat ik gezakkenrold ben. We kunnen niks kopen zeg ik tegen mijn dochter, waarom zouden we erin gaan. Samen met mijn dochter loop ik dan toch langs de winkeltjes aan de rand van de supermarkt, we dwalen rond zonder doel gaan her en der zitten en ik voel mij ontaard. Dan wordt ik wakker en ben direct terug in de fysieke werkelijkheid waarbij ik direct onderscheid maak tussen de droom en de fysieke werkelijkheid.

Gevoelens die de revue passeerden:

-de behoefte om mijn eigendom te controleren

-verandering van het oude geeft unheimisch gevoel

-geluk gevoel dat ik de lift gehaald heb

-verbolgen dat iemand mijn eigendom heeft ingepikt

-angst om agressief behandeld te worden door de indringer

-sterk en gesteund voelen door mensen die net als mij denken over de situatie

-de logica van de techniek van de lift niet snappen en radeloos zijn

-angst bevangt mij als ik ontdek dat mijn portemonnaie er niet is

-angst dat ik niets kan kopen

-angst om niet meer naar huis te komen

-ontaard voelen in de supermarkt zonder geld

Componenten:

-eigendom

-huis

-lift

-geld

-supermarkt

-techniek

Ik zal nu de componenten voor mijzelf verklaren en in relatie brengen met mijn huidige fysieke realiteit.

-Eigendom als bezit, bezetenheid om het bezit niet te verliezen.

Momenteel zijn mijn partner en ik bezig met de koop van een huis, wat via de gewone weg van een hypotheek niet mogelijk is en waarschijnlijk een huur/koop oplossing gaat worden. Ik ben van het kopen van een huis naar het niet kunnen kopen van een huis gegaan en vervolgens naar het wel kunnen bezitten van een huis. Wat de nodige emoties met zich meebracht, zoals bezitten en verliezen, terwijl er nog geen sprake van bezit nog verlies was. Toch waren deze gevoelens hieromtrent vrij prominent aanwezig. Het controleren van mijn eigendom in de droom is het controle houden over de situatie met de aankoop van een huis. Het verbolgen zijn dat iemand anders in mijn huis zit, zijn de gevoelens van het verlies van dit huis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nog niet fysiek bezitten van een huis als een fysiek bezit te beschouwen terwijl het alleen maar een geestelijke relatie leggen is geweest, waardoor ik het als echt en als bezit ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verlies van een huis dat ik niet fysiek in mijn bezit heb als een echt verlies te ervaren door de energetische relatie die ik ermee ben aangegaan, door relaties in de geest te leggen die niet correspondeerden met mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om controle over een geest realiteit te willen behouden en te denken dat ik hiermee controle heb over mijn fysieke realiteit.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om realties in de geest niet als fysieke realiteit te beschouwen, maar als afleiding van wat hier daadwerkelijk tastbaar is.

-Huis als een veilige thuishaven waar ik rust kan vinden. Een huis gebouwd op een stevige fundering als het huis dat ik ben en wil zijn, 1 met en aan het leven.

Angst om agressief behandeld te worden door iemand die in mijn huis zit, dus angst om die veilige haven niet te hebben of te kunnen creëren. Bang zijn voor mijn eigen agressieve kant in mij als zijnde het huis. En bang zijn om niet meer naar huis te kunnen, bang te zijn het pad naar leven naar mijzelf niet te halen/bereiken en niet in het fysieke thuis aan te komen. Iets dat wel door mijn hoofd spookt is het niet halen van mijn proces voordat ik het aardse leven verlaat, wat zich hier vertaald als het niet meer naar huis kunnen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet met mijn negatieve kant te willen confronteren en het liefst alleen mijn positieve kant te willen ervaren en uitdragen naar buiten toe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik het niet haal om mijzelf herboren te laten worden in het fysieke en zodoende niet thuis kan komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn niet bij mijzelf thuis te komen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in de toekomst te projecteren hoe mijn proces gaat verlopen en de angst weg te nemen dat ik niet thuis zal komen wanneer er niets in mijn fysieke realiteit erop wijst dat dit daadwerkelijk zo gaat uitspelen.

-Lift als het brengen van mijzelf van het ene niveau naar het andere, verandering en nieuwe kansen.

Het terugkeren naar Nederland heeft voor nieuwe kansen gezorgd. Ik voel mij dan ook gelukkig dat ik mij deze kans heb gegeven, maar het is niet makkelijk met deze lift te gaan. Er blijven geen kansen komen en het is gekoppeld aan mijn bankpas dus geld. Mijn nieuwe kansen staan compleet in het teken van geld dat er nu meer is dan voorheen, maar zodra ik de pas vergeet/kwijtraak zijn mijn kansen over. Ik heb gezien hoe wij van geld naar geen geld en nu weer naar geld zijn heen en weer gegaan, wat heel duidelijk aangeeft dat geld en het hebben van geld niet iets stabiels is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kansen in relatie tot geld te zien en mij niet te realiseren dat ik mijn eigen kansen schep en manifesteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn door geld gedirigeerd te worden en zo kansen te moeten missen die anderen met geld wel hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij achtergesteld te voelen wanneer ik niet die kansen heb die anderen met geld wel hebben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kansen en geld niet meer met elkaar te koppelen en de relatie die in mijn geest is ontstaan tussen geld en kansen te doorbreken en te zien/begrijpen/reaiseren dat kansen gecreëerd worden door mijzelf en dat ik diegene ben die mijzelf een kans gunt of niet.

-Geld als overlevingsmiddel.

Door het niet hebben van geld komen mijn overlevingsangsten naar boven. Daarnaast wil geld hebben ook niet zeggen dat ik het red in deze maatschappij, het zijn moeilijke tijden met weinig zekerheden. Ook nu moet ik de eindjes aan elkaar knopen ondanks een goed inkomen, vanwege het herstellen van het verleden en afbetalen van leningen die wel moesten om te overleven in het Italiaanse systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik het ondanks het hebben van geld ook niet red in de maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn dat wij moesten lenen om de belastingen van ons bedrijf te kunnen betalen in Italië en nu de consequenties moeten doorlopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet hebben van zekerheden te zien als iets bedreigends en iets dat mij zomaar omver kan werpen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn financiële situatie als mijn zelfgecreëerde situatie te behandelen en niet anderen de schuld te geven van mijn situatie en zodoende te zoeken naar oplossingen voor mijn situatie en te zien/begrijpen/realiseren hoe ik tot dit punt ben gekomen om het op die manier ook weer terug te draaien en te voorkomen.

-Supermarkt als het systeem/maatschappij waar ik in leef.

Ik besef mij dat wanneer ik geen geld heb ik niets te zoeken heb in de maatschappij en ik hooguit aan de rand een beetje kan rondlopen. De angst om nogmaals terug te keren naar een punt waarop geen geld meer binnenkomt en ik niet weet of we nog te eten hebben binnen een aantal dagen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn nogmaals buiten de maatschappij te komen staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om nogmaals door de maatschappij in de kou te worden laten staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de armoede die ik ken en niet meer terug wil hebben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat mijn angst voor armoede en niet overleven niet van toepassing is in elk moment en elke adem en dus hoef ik mij er ook niet in die frequentie mijn geest  mee te entertainen, zodat er geen ruimte is om in gezond verstand en in het belang van een ieder mijn leven te leiden met de middelen die ik heb.

-Techniek als het snappen/niet snappen van mijn omgeving.

Wanneer ik mijn omgeving/maatschapij niet snap kan ik er ook niet in overleven. Een angst bestaat er om het niet te snappen en mij vervolgens verlamd te voelen waardoor ik niets meer kan snappen en alles wazig wordt en ik mij ontaard voel in de maatschappij. Angst kan mij bevangen wanneer ik belangrijke zaken niet snap en bang ben niet mee te komen en te overleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn omgeving niet te snappen en hierdoor kansen te moeten missen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst om mijn omgeving niet te snappen mij verlamd te voelen en absoluut geen zelfverantwoordelijkheid meer te nemen hierin.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het niet snappen tegen mij keert en ik niet zal overleven in deze maatschappij die ik niet snap.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst van het niet snappen weg te nemen door te stoppen in zo’n moment en te ademen om vervolgens ruimte in mijn geest te creëren om in gezond verstand de situatie de revue te laten passeren en te zien wat er van mij verwacht wordt of wat ik moet doen.