Dag 229 van 2555; teleurgesteld in mijn lijf of teleurgesteld in mijzelf? – angst voor een vaginale ontsteking – deel 2

equal money capitalismIn mijn vorige blog gaf ik aan dat ik mij in deze blog ga focussen op mijn angst voor een vaginale infectie, gevoed door ervaringen en herinneringen uit het verleden.

 

Probleem:

Angst voor een nieuwe vaginale ontsteking door geen vertrouwen te hebben in mijn fysieke lichaam door mijzelf te hebben gedistantieerd van mijn lijf en gelabeld als niet goed.

Oplossing:

Stoppen met het distantiëren van mijzelf ten opzichte van mijn fysieke lichaam en het lichaam juist omarmen en waarderen voor het mogelijk maken van mijn bestaan hier op aarde, waardoor ik mijn zelfverantwoordelijkheid terug kan nemen en mijn lijf niet hoef te teisteren met ziekte door het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid van mijn innerlijke wereld in de vorm van gedachten/gevoelens/emoties/angsten/herinneringen.

Beloning:

Ziekte preventief kunnen voorkomen daar waar ik kan zien waar ik mijn zelfverantwoordelijkheid moet nemen voor mijn innerlijke wereld gelijk aan mijn buitenwereld.

 

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben opnieuw een vaginale infectie op te lopen door een opleving van candida albican. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ontwikkelen jegens een aandoening en niet te onderzoeken waar die angst vandaan komt of wat het representeert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben weer door veel ongemak en pijn heen te moeten. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om pijn en ongemak alleen als negatief te labelen en niet te zien als indicator of sleutel tot hetgeen ik manifesteer in mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de candida albican nooit weggaat uit mijn lichaam en als een vloek blijft rond woekeren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze angst in de toekomst te projecteren en de werkelijkheid van deze angst als het ware al aan het leven ben in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer de candida albican blijft en keer op keer uitbarstingen veroorzaakt ik uiteindelijk ten prooi val aan ergere aandoeningen/ziekten. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat dit uiteindelijk mijn einde zou kunnen betekenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de herinnering aan de vaginale infecties en mijzelf hiermee terug te plaatsen in de herinnering en de angst weer herbeleef. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vaginale infectie te ervaren in de geest, en door de geest, en mij niet te realiseren dat ik stabieler zal zijn wanneer ik het als een fysieke gebeurtenis benader.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de herinnering aan mijn vaginale infecties die ik als negatief gelabeld heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van een opinie/idee angst te hebben voor een vaginale infectie, omdat dit volgens de opinie het naarste is dat mij kan overkomen,wanneer fysieke symptomen deze opinie triggeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik het aan mijn partner zal doorgeven of hij het aan mij zal doorgeven wanneer wij niet weten dat een infectie speelt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner op voorhand te beschuldigen van mogelijke infectie wanneer hij zich niet netjes aan zijn dieet houdt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat door mij infecties in stand gehouden worden en ik het punt van kwaadaardigheid ben.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien vergaan van de jeuk. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jeuk daardoor te labelen als iets verschrikkelijks. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de jeuk van de candida albican te koppelen aan de jeuk, die ik heb ervaren door een allergie die ik ontwikkelde voor de processierups, waarbij ik ’s nachts door mijn huid krabde door de extreme jeuk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest knoflook tampons te zien maken die pijnlijk waren maar wel de truc deden en dit te labelen als een gehannes en gezeur. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gehannes en gezeur te vinden als dingen ongemakkelijk zijn en tegen de verwachting van de geest ingaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien dat ik alleen maar rokken en wijde broeken kan dragen, omdat alles beurs en pijnlijk is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een aversie tegen strakke broeken te ontwikkelen als de boosdoener van jeuk en pijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik nooit meer strakke broeken kan dragen zonder consequenties.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor te stellen dat ik een vaginale infectie heb en hoe vervelend dat is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties en gevoelens te beleven in mijn geest van een mogelijke vaginale infectie en mij niet te realiseren dat ik in de geest in het land der onbegrensde mogelijkheden terecht ben gekomen waar de natuurkundige wetten van fysicaliteit  niet meer gelden en het idee aan een vaginale infectie al genoeg is om mij beroerd door te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn angst voor een vaginale infectie voornamelijk het participeren in de geest is en het waarde hechten aan emoties/gevoelens/angsten/herinneringen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden hoe ik het hele scala van de symptomen in verschillende stadia zal gaan doorlopen en daardoor tegenzin en verzet te voelen tegen een mogelijke infectie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te anticiperen op gedachten en mij niet te realiseren dat ik mijn vertrouwen zal moeten leggen in het fysieke om te kunnen omgaan met het fysieke.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij te verbeelden dat wanneer ik mijn dieet blijf volgen ik geen infecties meer kan krijgen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat door een natuurlijke pillenkuur tegen candida albican ik de candida nooit meer zal krijgen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij angstvallig aan mijn dieet te houden om maar geen vaginale infectie meer te hoeven krijgen.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ dat stomme lijf ook’ in mij te laten bestaan en zo mij te distantiëren van mijn eigen fysieke lichaam. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn lijf mij deze infectie expres aandoet en mij niet steunt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘wat heb ik aan zo’n lijf’ in mij te laten bestaan en zo te vinden dat mijn lijf alle fysieke sores voor zijn rekening moet nemen en ven niet in beschouwing te nemen dat ik in de eerste plaats de ziekten door gedachten manifesteer. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een ander, mijn lijf, de schuld te geven voor wat ik zelf, als geest, veroorzaak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘nooit meer een vaginale infectie’ in mij te laten bestaan en zo een mate van angst eromheen te ontwikkelen dat bij de minste of geringste symptomen ik van de rel ga en als een recalcitrant kind denk, dat nooit meer. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de schepper van mijn leven ben en dus ook de veroorzaker van mijn ongemakken.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om paniek te ervaren wanneer de eerste symptomen van een mogelijke vaginale infectie zich aandienen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een mogelijke infectie als de vijand te beschouwen en in paniek probeer te bedenken hoe ik ten strijde moet trekken om een gevecht tegen mijzelf te voeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij . Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijn fysieke lichaam voor het mij niet beschermen tegen infecties. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze teleurstelling in mijn fysieke lichaam een reflectie is van wat er werkelijk speelt, namelijk de teleurstelling in mijzelf van het participeren in de geest en het manifesteren door gedachten van ziekten/aandoeningen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf te beschuldigen van de dingen die ik met mijn geest bewerkstellig. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf niet meer te kunnen vertrouwen.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sneller te gaan ademen en toch minder zuurstof binnen te krijgen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik snel en kort adem uit angst en mijzelf bedreigd voel door een eventuele vaginale infectie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoog te gaan ademen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door hoog te ademen ik mijzelf niet meer gewaar ben van mijn gehele lichaam en mij zo separeer en gemakkelijker in de geest verdwijn als zijnde veilig.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrust door mijn lijf te voelen gaan alsof ik in een constante paraatheid moet zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik paraat moet zijn om elk moment de aanvaller af te kunnen schudden en mij niet te realiseren dat de infectie pas een infectie is wanneer het gebied geïnfecteerd is.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niets buiten mijn dieet te durven eten uit angst voor een nieuwe vaginale infectie en mij van tijd tot tijd meer beperk dan nodig is.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om streng voor mijzelf te zijn vanuit angst en niet vanuit zelfdiscipline.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd bezig te zijn met een eventuele infectie als een gevaar dat altijd op de loer ligt en mijn  lijf dat ik als zwak bestempel kan aanvallen zonder dat ik beschermd kan worden door mijn zwakke lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf als zwak te bestempelen en niet te realiseren hoe zwak ik ben als ik geest boven fysieke werkelijkheid stel.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om altijd voorzorg maatregelen te treffen, zodat een infectie niet kan gebeuren, vanuit angst voor het onbekende/onoverkomelijke. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik dagelijks bezig ben te vechten tegen een mogelijke infectie door alle maatregelingen die ik heb getroffen over de tijd heen en nu voel dat ik die moet uitvoeren om mijn angst voor een vaginale infectie niet werkelijkheid te laten worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geleefd te worden door mijn angst voor een vaginale infectie zonder mijzelf te realiseren dat ik hierdoor geleefd word.

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Advertenties

Dag 201 van 2555; een harnas om de longen als de greep waarin ik mijzelf gevangen hou

equal money capitalismDe afgelopen dagen voelde ik mij fysiek niet optimaal, er zat als het ware een strak harnas over mijn longen aan de voorzijde en achterzijde van mijn lijf. Ook was ik al moe wanneer ik opstond. Dat drukkende strakke gevoel om mijn longen voelde echt vervelend aan, ik hoestte niet meer dan anders, dus een opkomende vastzittende hoest leek het niet te zijn. Op een gegeven moment voelde ik als het ware energie bewegen in mijn long gedeelte, ik ging daar eens op letten, en elke keer wanneer ik in gedachten wegzonk dan begon die energie als een razende te bewegen in mijn longgedeelte/borst. De borst/longen staan voor familie/familie aangelegenheden en meteen moest ik denken aan het ja-nee-ja gebeuren van dit weekend en de week ervoor. Dat was een familie aangelegenheid en een herhalend patroon van de familie. Ik had in het nee-moment wel gevoeld wat een dreun dat op mijn fysiek als stress had gegeven, maar was in de veronderstelling dat het met een sisser af was gelopen. Mijn partner had vrij direct al fysieke symptomen gekregen en ik dacht echt dat de dans mij ontsprongen was. Maar niets was minder waar, ik had de stress in mijn lijf in dat nee-moment gevoeld dus het was er, ontkennen had geen zin.

 

Dus heb ik van de week meerdere malen met mijn lijf gesproken en het bedankt dat het zijn afweermechanisme in werking had gesteld, maar gezegd dat het niet nodig was in dit moment. Dit afweermechanisme maakt deel uit van eerdere ervaringen met de familie en op dit moment was er geen sprake van daadwerkelijk (fysiek) gevaar. Het was het oprakelen van ervaringen die ook in mijn lijf, in het vlees opgeslagen liggen die weer actief werden. Nu zou ik dit als een soort van falen kunnen oppakken, in de trant van waarom kan ik hier niet tegenop na zoveel zelfvergeving op de verschillende dimensies van deze relatie met de familie, maar dat zou destructief zijn. Wat hier speelde was een confrontatie met de werkelijkheid en een toets van hoever ik in bepaalde zaken sta. Ik kan mijzelf wel vergeven en corrigeren, maar uiteindelijk moet ik het doen en toepassen in de fysieke werkelijkheid, wat niet zonder vallen en opstaan kan gebeuren wanneer het een diepgeworteld probleem is.

 

 

Probleem:

 

Het geen vertrouwen in de familie hebben en daarmee geen vertrouwen in mijzelf hebben over hoe ik in dit geheel sta en mij zal gedragen in de zin van wat ik accepteer en toesta.

 

 

Oplossing:

 

Vertrouwen in mijzelf bewerkstelligen dat ik niet, wie ik ben, laat afhangen van de situatie waarin ik mij bevind met de familie, maar dat ik altijd stabiel ben wie ik ben. Hierdoor hoef ik gebeurtenissen ook niet te internaliseren en fysiek te maken op basis van herinnering.

 

 

Beloning:

 

Geen argwaan en angst jegens de familie hebben over hoe hun impact mij kan veranderen als wie ik ben, maar te staan in het belang van een ieder en vrij te zijn van oordelen van de ander als mij.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid als energie in mijn borstkas te laten rond waaien en mij een naar en ziek gevoel te laten beleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stress te internaliseren en vast te zetten in het vlees, waar het een consequentie wordt die ik eerst moet doorlopen en ik niet meer preventief te werk kan gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stress als stress te labelen en niet te zien wat er achter de stress zich verborgen houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren in het moment dat de stress in mijn borst een uiting is van wantrouwen in mijzelf en de ander als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat door dit wantrouwen er geen stabiliteit is en ik dus geen houvast meer heb om mijzelf aan te sturen

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overtuiging te hebben dat ik stuurloos ben eenmaal in de greep van de ander wanneer wantrouwen het overneemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik alles moet accepteren en toestaan wanneer ik niet in mijn kracht kan staan door gebrek aan zelfvertrouwen en daarmee mijn daadkracht weggeef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik zal veranderen wanneer ik uit wantrouwen en geen zelfvertrouwen alles accepteer en toesta van de ander en mij niet te realiseren dat ik niet kan veranderen door externe factoren alleen dan wanneer ik beslis te veranderen en dus mijn daadkracht hiervoor gebruik/misbruik.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf wanneer ik mijn correctie nog niet perfect kan doorlopen en mij niet te realiseren dat corrigeren oefening en tijd nodig heeft en geen ‘short cut’ of wondermiddel is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij van mijn stuk te laten brengen door externe factoren en mij niet te realiseren dat ik om moet gaan met deze externe factoren en ze niet moet vrezen en uit de weg moet gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn fysieke lijf, als deel van mij, met afweermechanismen reageerde op oude ervaringen die nog opgeslagen in het vlees lagen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet in eerste instantie te realiseren dat ik ook de relatie met mijn lijf moet opbouwen om tezamen de patronen in mij aan te pakken en zo preventief te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf naar beneden te halen over het feit dat ik niet stabiel genoeg ben naar de familie toe om mij niet te laten beïnvloeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om min over mijzelf te denken nu ik niet stabiel genoeg gebleken ben ten opzichte van de familie en mij niet te realiseren dat ik hiermee mijn zelfvertrouwen niet opbouw maar afbreek en dus mijzelf misbruik wat onacceptabel is en niet toegestaan kan worden wanneer ik in mijn kracht ga staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf slap en ziek te voelen ten opzichte van de familie door het ontbreken van zelfvertrouwen en daadkracht en dat terug te zien in mijn fysieke gesteldheid en mij niet te realiseren dat dit alles aan geld gekoppeld is en overleveningsdrang waarbij ik het gevoel heb te moeten dansen naar de pijpen van diegene waar het geld vandaan komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet hoef te dansen naar de pijpen van de geldverstrekker wanneer ik afspraken heb gemaakt over het verstrekken van geld waar ik achter kan staan en aan kan meewerken en te zie dat het gaat om geld en niet het “pleasen’ van de ander uit angst dat het geld verstrekken in de problemen komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de geldkraan weer dicht gaat en de ja weer in een nee wordt omgezet door de wispelturigheid die ik vrees in de familie ,waardoor ik het gevoel heb een marionet te zijn in de handen van de familie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit een marionet kan zijn in de handen van de familie wanneer ik dat niet accepteer en niet toesta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te gruwen van afhankelijkheid van anderen uit angst dat zij hun goedheid zullen ombuigen naar kwaadaardigheid wanneer zij zien hoe afhankelijk ik ben.

 

 

Wanneer en als ik zie dat ik in het patroon van geen vertrouwen hebben in mijzelf als de ander verdwijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst mijzelf moet stabiliseren en mijn daadkracht moet terug nemen om zo in mijn kracht te staan en te zijn wie ik ben en mij te realiseren dat ik niet kan veranderen door externe factoren tenzij ik het toesta. Ik stop dit patroon van wantrouwen en haal adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in elke situatie met de familie eerst te kijken hoe mijn stabiliteit ervoor staat alvorens ik in de stress schiet en in de geest schiet waar allerlei angsten klaar liggen om aangegrepen te worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de stress niet meer te internaliseren, maar meteen preventief te tackelen, zodat ik niet meer met een fysieke terugslag aan de slag hoef alvorens met dat te werken wat in het moment nodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfvertrouwen en daadkracht te bestendigen ten opzichte van de familiezaken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat familie mij niet kan veranderen en dat ik het altijd ben die verandering accepteert en toestaat.

Dag 118 van 2555; prikt acupunctuur door de facade van symptomen heen?

Dag 118 van 2555; prikt acupunctuur door de facade van symptomen?  Mijn dochter A. en ik gingen van de week op afspraak bij de fysiotherapeut voor haar hypermobiliteit. Het was een doorverwijzing van mijn huisarts die ik al even had, maar had bewaard als er acute dingen gingen spelen. Mijn huisarts had deze gegeven nadat hij had geconstateerd dat er niet zoveel viel te doen aan de hypermobiliteit van A.

 

Bij de fysiotherapeut deden A. en ik ons verhaal over hoe het de afgelopen jaren was gelopen dat er steeds meer pijn in de gewrichten/banden/pezen werd ervaren door A. Waarop de fysiotherapeut ons aanhoorde en zei: maar waarom heeft de huisarts je niet doorgestuurd naar een internist of een kinderarts? Ja, precies de spijker op z’n kop, dat was ook in mijn verwachtingspatroon als een normale stap in het ontdekken van, waarom en hoe, geweest. Ik was zelfs teleurgesteld toen we niet werden doorverwezen om hopelijk een stapje verder te komen. Deze fysiotherapeut was duidelijk en zei dat hij niets kon betekenen voor A., eerst zul je moeten uitvinden wat de oorzaak is van de symptomen die je nu hebt met je gewrichten. Ja zo had ik het eigenlijk nooit bekeken, maar als je al A. haar klachten op een rijtje zet dan lijkt het inderdaad of haar pijnlijke gewrichten niet de oorzaak maar een uitvloeisel of consequentie is van een dieper/achter liggende fysieke oorzaak. De fysiotherapeut dacht meer aan een internist gespecialiseerd in lever/nieren/maag. Hij stelde voor om een brief aan mijn huisarts te schrijven om bloedtesten te doen en A. door te verwijzen naar een internist om zo de oorzaak te achterhalen.

 

Al pratende vroeg deze fysiotherapeut, of hij zijn collega die acupuncturist is erbij mocht halen, om zijn kijk op de zaak te geven. A. en ik zagen geen reden om dat niet te doen dus zo kwam de acupuncturist erbij zitten en hoorde het verhaal van A. en mij aan. A. moest haar tong uitsteken en hij voelde beide haar polsen. Ik weet al wat het is zei hij. Ik keek hem verbaasd aan. Het is een tekort in de leverenergie, de levermeridiaan is verstoort, zei de acupuncturist. Ook zei hij dat het in zo’n 10 sessies verholpen kon worden. Ik wist niet goed wat ik ervan moest denken. Ik ken acupunctuur in zoverre dat ik weet dat het een Chinese geneeswijze is en werkt met naalden en meridianen. Van sommige mensen heb ik succes stories gehoord van andere mislukte pogingen.

 

Thuis gekomen zocht ik op internet de levermeridiaan op en vond klachten en karakteromschrijvingen die precies mijn kind omschreven zoals ze is en ooit was. Dingen zoals niet kunnen plannen, een overdreven rechtvaardigheidsgevoel en zomaar heel kwaad kunnen worden, pijnklachten die komen en gaan als de wind, eenzijdige voeding, zelfs de meest luttele dingen die ik vond waren zo passend op mijn dochter.

 

We hebben al wat dingen geprobeerd in het reguliere en alternatieve circuit en alles kost bakken met geld die niet vergoed worden binnen onze huidige verzekering. Toch zal ik iets dat redelijk klinkt en een mogelijkheid lijkt moeten uitproberen om te bepalen of het werkt of niet voor mijn dochter. Ik heb te kampen met teveel keuzen en teveel aan opinies van teveel mensen. Welke weg moet ik inslaan? Hoeveel geld gaat dit alles kosten? Het gaat mij een beetje duizelen en tegelijkertijd ben ik opgelucht dat er toch weer schot in dit medische raadsel lijkt te zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als motivator te zien van het ingang houden van dit onderzoeksproces naar de hypermobiliteit van A.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat wanneer ik mijzelf zie/plaats als de spil van dit onderzoeksproces er ook daadwerkelijk niets gebeurd als ik niet in beweging kom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als spil in dit verhaal de verantwoordelijkheid op mijn schouders te voelen als iets persoonlijks dat valt of staat met mijn inzet en dus iets is dat kan falen en slagen door mijn input.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als spil duizelig te worden van alle keuzes die op mijn pad komen en angst te hebben voor de verantwoordelijkheid die ik naar mijzelf heb toegetrokken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de spil en dus de reddende engel te zijn, maar niet de eindverantwoording wil dragen en alleen maar te willen helpen/assisteren in dit onderzoeksproces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bangte zijn dat ik de eindverantwoording niet kan dragen die ik wel zal moeten dragen als ik de spil/reddende engel claim te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties en een ontlading van emoties te ervaren nu het lijkt dat we weer een stapje verder zijn gekomen in het onderzoeksproces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik emoties voel in dit proces ik het mij persoonlijk aantrek waar ik het geheel niet mee van dienst ben en eerder tegenwerk dan meewerk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn rol als ouder/moeder te verwarren met de rol van de spil/de reddende engel en mij niet te realiseren dat ik als moeder alles voor mijn kind zal doen wat nodig is wat geen startpunt van spil/reddende engel heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met een startpunt van eigen belang om gezien te worden als spil/motivator/reddende engel meer consequenties maak dan opruim.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet langer te helpen en te ondersteunen als moeder, maar het in een zaak heb omgebouwd waardoor ik in waarde kan stijgen in mijn eigen optiek en naar buiten toe.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn rol als spil/reddende engel neer te leggen en die van moeder op te pakken en mijn dochter te begeleiden in haar zoektocht naar antwoorden die niet mijn zoektocht naar antwoorden is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de juiste verzekeraar voor januari te zoeken die alternatieve geneeswijzen vergoed zodat wanneer mijndochter besluit dat pad te gaan ik niet in de stress hoef te zitten hoe ik zoiets ooit kan betalen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de problemen van mijn dochter niet mijn problemen te laten zijn, maar simpelweg haar te begeleiden en te ondersteunen in de keuzes die zij maakt/moet maken in haar leven.