Dag 363 van 2555: een systeem test

DIP Lite cursusHet systeem en ik zijn voor het overgrote deel van mijn leven geen vrienden geweest. De laatste jaren probeer ik tot verzoening over te gaan en de strijdbijl neer te leggen, aangezien vechten geen duurzame oplossing is. Zo nu en dan wordt mijn geduld dan ook danig op de proef gesteld en zo ook recentelijk. Het waren 3 testen van het systeem op één dag, waarbij ik bij de eerste dacht dat ik mijzelf er totaal in zou verliezen ging het bij de tweede en derde keer al beter.

Test 1:

Mijn dochter had bij het invullen van een eigen verklaring, voor de aanvraag van haar praktijk examen autorijden, per ongeluk het verkeerde hokje digitaal aangekruist. Toen ze dit zag, kon er niets meer worden veranderd. We hebben het CBR gebeld en gevraagd wat de procedure is. Eigenlijk is er geen procedure, je moet nu bewijzen dat wat je hebt aangekruist niet waar is. Dus onze huisarts moest op schrift zetten dat mijn dochter geen psychiatrische behandeling heeft of had, geen beroerte heeft gehad of een aandoening aan het zenuwstelsel.

Niet zo’n moeilijke vraag voor een huisarts die in het dossier kan zien dat dit niet het geval is, dacht ik nog. Ik belde de assistente en zij zou het de huisarts vragen en mij terug bellen. Even later meldde zij mij dat de huisarts geen fysieke onderzoeken doet voor het rijexamen. Ik dacht heel even dat ik wellicht een andere taal tegen de assistente had gesproken, want ik had zeer duidelijk niet gevraagd om een fysiek onderzoek maar om een paar regels tekst. Ze stelde voor om het hele dossier van mijn dochter te kopiëren en naar het CBR te sturen. Hoezo recht op privacy? Ik liet haar weten dat we geen volledig dossier naar een organisatie gingen sturen en dat het CBR daar niet op zit te wachten, ze willen alleen horen of er inderdaad geen sprake van deze aandoeningen is. Oh zei de assistente dan weet ik het ook niet, dan moet u maar een afspraak met de huisarts maken. Ik was inmiddels niet meer kalm, lette op mijnademhaling. Twee dagen later konden ik langs komen en samen met mijn partner besloten we dat hij dit bezoekje ging doen. De huisarts is van Afghaanse afkomst en ik heb het idee dat hij niet zo van mondige vrouwen gediend is, dus namen we plan B en zetten we mijn partner in.

Mijn partner heeft geen huisarts gezien en werd door de assistente geholpen. Deze schreef een paar regels, na wat heen en weer gediscussieer waarin zij stelde dat er wel een reden zou zijn waarom mijn dochter dat ene hokje had aangekruist. Het moest volgens haar dus heel eerlijk ingevuld worden. Mijn partner was uiteindelijk blij dat er wat op papier werd gezet en kwam opgelucht thuis. Ik las de verklaring waar stond dat mijn dochter kortstondige psychiatrische hulp had genoten, maar dat alles nu weer okay was. Ik was absoluut niet meer kalm. Mijn dochter had kortstondige psychologische hulp gehad binnen een revalidatie traject, maar daar vraagt het CBR niet naar. Ik was boos dat de assistente het verschil niet maakte tussen psychiatrische hulp en psychologische hulp en niet besefte wat voor gevolgen dit soort dingen kunnen hebben als zulke foute informatie bij organisaties terecht komt. Ik vroeg mijn partner om terug te gaan en het haar te laten veranderen. Het enige dat er geschreven moest worden was: X heeft nooit psychiatrische hulp gehad, nog een beroerte of een aandoening aan het zenuwstelsel. Mijn partner ging duidelijk met tegenzin terug, maar zag ook in dat dit onacceptabel was.

Ondertussen had ik echt spijt dat ik mijn partner had laten gaan. Het gaf een ervaring dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet had genomen aangezien ik altijd alles regel omtrent onze kinderen en nu bang was dat er moeilijkheden gingen komen aangezien mijn huisarts weinig tot geen vragen van mij honoreert. Bij terugkomst liet mijn partner zien dat de assistente psychiatrisch had veranderd in psychologisch en verder alles had laten staan, wat nutteloos was, omdat het CBR dat niet wilde weten. Mijn man zuchtte en vertelde dat het verhaal van alles moet eerlijk gedaan worden niet uit het hoofd van deze vrouw te krijgen was en dit het beste was wat we konden krijgen. Ik was voor de zoveelste keer teleurgesteld in mijn huisarts en zijn personeel en snap niet waarom alles altijd zo moeilijk gemaakt moet worden. De vraag was zo simpel en inmiddels waren we twee telefoongesprekken en twee consulten verder met een resultaat dat niet voldeed aan de hulpvraag. Ik moest echt mijn best doen om de teleurstelling niet de overhand te laten nemen. Ik kalmeerde mijzelf met mijn ademhaling alvorens de post door de brievenbus kwam.

Test 2:

Een brief van de belastingdienst waarin zij mededeelden dat zij mijn zakelijke bankrekeningnummer niet hebben en dus de teruggave omzetbelasting niet kunnen terugbetalen. Dit is niet de eerste brief die ik hierover heb gekregen en telkens heb ik, hetzij schriftelijk of telefonisch, mijn bankrekeningnummer doorgegeven en telkens bleek dat zij het nummer toch al hadden.

Ondertussen gaan er maanden voorbij van steeds weer bellen of brieven sturen en komt er geen teruggave. Ik besloot meteen de belastingdienst te bellen en na hele verhalen te hebben verteld, waarbij de man niet begreep dat dit de vierde keer was dat ik het rekeningnummer meldde en de vierde keer dat ze het wel hebben maar niets overmaken. Uiteindelijk moest ik maar een bepaald formulier invullen waar ik allerhande officiële documenten en formulieren voor zou moeten aanschaffen om een bankrekeningnummer te melden wat al bekend is. Ik weigerde om te betalen voor mijn teruggave, inmiddels was ik ook nu niet heel kalm meer. Waarom moet ik een bankrekeningnummer blijven toesturen terwijl ze deze al hebben? Hoe kom ik hier doorheen was mijn vraag en die stelde ik ook. De meneer wist het ook niet meer en ik werd doorverbonden naar een andere afdeling.

Uiteindelijk bleek dat de belastingdienst soms denkt met mijn opgeheven eerste bedrijf van doen te hebben en dan weer met mijn nieuwe bedrijf. En toen kwam het euvel naar boven, ik zou op een formulier mijn fiscaalnummer niet hebben ingevuld. Had ik systematisch op alle drie eerdere formulieren mijn fiscaalnummer ook niet geschreven? Het leek er meer op dat er maar wat gezocht werd om mij uiteindelijk opnieuw een formulier te laten opsturen. Gelukkig was dit een formulier waar de kosten alleen opliepen tot een postzegel. De mevrouw zei nog dat zij wel zag dat alles in orde was, maar zij mocht geen vakje voor mij gaan invullen, dat mag niet van het systeem. Ik haalde diep adem en besloot het formulier te downloaden en het hele proces maar weer opnieuw te lopen, het heeft geen zin om mij te verzetten, ik zal het moeten lopen volgens de spelregels van het systeem.

Test 3:

Naast de brief van de belastingdienst kwam er ook een brief van een plaatselijke krant. Die brief kende ik wel daar hadden we er al 3 van gehad. En al twee keer over gebeld. Het ging om het plaatsen van een zakelijke advertentie, niet die van ons. Het adres op de factuur klopte maar de bedrijfsnaam niet. Waarschijnlijk was deze opdracht tot het plaatsen van een grote advertentie, van het bedrijf wiens naam bij ons zakelijke adres stond op de brief. Mijn partner had tot nu toe gebeld, maar het leek niet te helpen, dus ik besloot te bellen, nu ik toch al twee ontmoetingen met het systeem had gehad.

Ik belde de krant en meldde hen dat deze facturen op deze manier niet betaald gingen worden en dat ze beter het andere bedrijf even konden bellen om het juiste adres te vragen. De dame aan de andere kant had er duidelijk geen zin in en zei dat ze wel een creditnota zou sturen. Waarop ik haar vroeg geen brieven meer te sturen naar mijn adres. De dame zei, dat is het enige wat mogelijk is binnen het SYSTEEM. Ik zuchtte, het systeem, het systeem… Inmiddels heb ik twee creditnota’s ontvangen en het adres is nog steeds niet veranderd. De brieven gaan nu linea recta in het oud papier. Deze keer ging de ontmoeting met het systeem mij beter af, wat waarschijnlijk ook kwam omdat hier niets voor mij vanaf hing. Ik probeerde het bedrijf op iets te wijzen, zodat ze hun geld konden krijgen voor die advertentie, maar het leek er haast op of dat ondergeschikt was geraakt aan wat het SYSTEEM daar doet en wil.

Inmijn volgende blog volgen de zelfvergevingen en correcties om te komen tot oplossingen binnen mijn werkelijkheid.

Dag 282 van 2555: revalideren, rehabiliteren en remediëren – deel 2 – zelfvergevingen en zelf corrigerende zinnen.

basisinkomengarantieDit is een vervolgblog op dag 281, het is aan te raden die eerst te lezen voor context.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opname van mijn dochter in het revalidatiecentrum als een afpakken te ervaren en daarmee de opname negatief te kleuren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verwijten dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander verwijt iets beter te kunnen dan mijzelf tot op heden is gelukt, waarbij ik mij opstel als slachtoffer en niet meer instaat ben om samen te werken of om kritisch te zien waar doelen hun doel voorbij streven. Ik stop het verwijten en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens te verwijten eerst bij mijzelf naar binnen te kijken en dan te zien hoe wij samen kunnen werken als thuisfront en revalidatiefront en niet mij door de angst te laten regeren dat ik faal en dat zij het beter doen en mij dat wel even laten zien door alles te veranderen en op de kop te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het revalidatiecentrum geen verschil zal maken, omdat wij al zoveel gelijke dingen zaken uitgeprobeerd.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een uitkomst in de toekomst te projecteren om in het heden mijn gelijk te kunnen halen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben dat zij misschien wel succes boeken met hun methode en mijn dochter fysiek sterker wordt. Ik stop de manipulatie van de werkelijkheid en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door de angst om te falen als ouder, de werkelijkheid zo te manipuleren dat ik er toch zonder gezichtsverlies vanaf kan komen, heen te prikken en mij te concentreren op het revalidatieproces van mijn dochter en wij als gezin.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik gefaald heb als ouder en het revalidatiecentrum mijn dochter wel weer op de rails kan krijgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om te falen als ouder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als ouder ook kan falen of simpelweg niet de middelen heb om bepaalde dingen te bereiken. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet een concurrentiestrijd met het revalidatiecentrum aan te gaan, maar in plaats daarvan te zoeken naar wegen waar wij elkaar kunnen ondersteunen en samen kunnen werken zonder argwaan van mijn kant maar wel met  een gezonde kritische blik.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het revalidatieproces van mijn dochter op voorhand als een vijand/concurrent te zien en daardoor het gevoel te creëren dat ik ertegen moet vechten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vechten tegen een vijand die geen vijand is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een ander tot vijand maak om mijn vechtlust legitiem te maken en niet te durven zien dat ik mijn angsten niet onder ogen wil zien. Ik stop het vechten en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mensen niet meer in hokjes te stoppen van vijand of vriend om zo mijn angst te accepteren en mijn leven te laten leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vechten voor mijn dochter als normaal te zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van alleen maar vechten voor mijn dochter om dingen gedaan te denken te krijgen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij separeer van het systeem waar ik deel vanuit maak en mij met dit gedrag juist afzet tegen het systeem. Ik stop het vechten en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vechten, wat ik al jaren doe tegen het systeem als het gaat om mijn dochter, om te zetten in het assisteren van mijn dochter om haar weg te vinden in het systeem en dat gedaan te krijgen wat in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om elke situatie tussen mijn dochter en het systeem die ik als negatief bestempel en een zaak van maak om te bevechten door de ogen zie van een moeder die om de verkeerde redenen op haar nummer werd gezet door het OM.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slachtoffer zijn door eerdere gebeurtenissen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de thuisschool zaak die voor de rechter kwam nog niet volledig verwerkt heb en dus de mechanismen die spelen nog niet onder ogen heb gezien om ze te kunnen stoppen en niet langer te projecteren. Ik stop het slachtoffer zijn en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de thuisonderwijs ervaring met de rechter  uit te schrijven, publiek of privé, om te zien welke mechanismen/patronen ik nog steeds in stand houd en projecteer op andere gebeurtenissen die dat triggeren en waarom zij dat triggeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ervaren en te projecteren wanneer ik rampspoed verhalen lees van kinderen die zonder veel aanleiding uit huis worden geplaatst omdat het systeem vond dat zij niet aangepast genoeg waren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor het onvoorspelbare van het systeem, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb voor mijn eigen onvoorspelbaarheid en de stappen die ik zou kunnen zetten gedreven door angst. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst adem te halen alvorens ik iets beslis te doen of te gaan doen waar ik weet dat angst op de loer ligt of ik al zie dat ik bevangen ben door angst en ik gekke hazensprongen ga maken om te redden wat ik denk dat er gered moet worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om constant op mijn hoede te willen zijn voor wat zou kunnen gebeuren en mij niet te realiseren dat ik niet één met de adem kan zijn in elk moment wanneer ik angst voor een (denkbeeldige) vijand vooropstel aan leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van argwaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander als mijzelf argwaan. Ik stop de argwaan en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om argwaan in te wisselen voor gezond verstand en mijzelf te ondersteunen met de adem hierin.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik alles moet slikken van het systeem of er tegenin moet gaan als een vechtersbaas en mij niet te realiseren dat er ook een tussenweg is, één waar ik niet participeer in polariteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van polariteit en wil vechten of alles wil slikken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op die manier verstrikt raak in een polariteit en totaal voorbij ga aan het leven waar polariteit niet iets is waar energie naar uit moet gaan. Ik stop de polariteit en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in te zien dat er een scala van effectieve manieren is om, om te gaan met een situatie waar bepaalde taken van mij als ouder voor een korte periode uit handen worden genomen. En dus niet vanuit angst in eenpolariteit te schieten die wel als veilig aanvoelt maar het tegenovergestelde bereikt van wat ik wil bereiken. Uiteindelijk zal mijn dochter voor zichzelf moeten opstaan en haar leven zo gaan inrichten dat zij effectief kan en wil zijn omdat zij weer actief deel wil en kan deelnemen aan het systeem zonder opgeslokt te worden door generaliserende de eisen van het systeem. Dit is hetgeen ik mijn dochter mee wil assisteren zonder energie te verliezen aan het vechten tegen (denkbeeldige) vijanden.

Dag 260 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – zelfvergeving op het woord gebonden

basisinkomengarantieIn deze blog zal ik doormiddel van zelfvergeving op de verschillende facetten van het woord gebonden de energetische lading en de polariteit weg nemen van het woord en toewerken naar een herdefiniëring van het woord gebonden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te definiëren bij de betekenis die ik heb gegeven aan het woord gebonden, waardoor ik mij gebonden en gelimiteerd voel in relatie tot het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf gebonden te voelen door het systeem en tegelijkertijd alleen de positieve betekenis zie van het werkwoord binden dat mij doet geloven dat er niets aan de hand is en alles in een evenwichtige staat verkeerd, terwijl de balans in mijn fysieke werkelijkheid – als het uitspelen van de polariteit – doorslaat naar de negatieve pool.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf energetisch te laden met een positief gevoel dat het werkwoord binden mij geeft als in samenhang/saamhorigheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf energetisch te laden met een negatief gevoel dat het voltooid deelwoord gebonden mij geeft – als in blok aan mijn been/gedwongen worden/geduwd worden in een frame van niet faire regelgeving.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van de twee betekenissen van het werkwoord binden – te weten een positieve en een negatieve – waarbij ik uit alle macht het positieve wil zien/manifesteren om zo het negatief gemanifesteerde niet te hoeven voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te ervaren/definiëren als iemand die vast zit aan de regels van het systeem en daardoor niet het meest optimale uit het leven kan krijgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beperkt te voelen door de kortzichtigheid van de regels van het systeem, in plaats van mij te realiseren dat ik kan stoppen met het toestaan van deze beperking – en niet te blijven hangen in deze beperking – door te kijken naar wat wel mogelijk is binnen de beperkingen van het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het gebruik van 1 woord een hele wereld daarachter te creëren die mijn dagelijkse handelen beïnvloed en bepaald, alsof het reëel is en recht van spreken heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem als de ouder te zien waartegen ik mijzelf moet afzetten en mij niet te realiseren dat ik deel van het systeem ben en mij dus afzet tegen mijzelf – met andere woorden ik dwarsboom mijzelf ten nadele van mijzelf en eventuele anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem te willen wraken voor het breken van mijn wil en dus te laten zien dat ik een heeeele sterke wil heb eb een heeeele lange adem, waarin de houding aanneem van de aanvaller om zo niet het onderspit te hoeven delven dat in feite denkbeeldig is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord ‘gebonden’ en het woord ‘systeem’ onlosmakelijk’ aan elkaar te ervaren als een negatieve gevoelservaring.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik alles wat het systeem dicteert zonder vragen te moeten opvolgen om erger te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik vast zit aan het systeem – veroordeeld ben tot het systeem – en dus op eieren moet lopen om het systeem niet te verontrusten/alarmeren, waardoor ik mij als inferieur opstel ten opzichte van het systeem en het hele polariteiten circus weer over mijzelf uitroep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in die bochten te wringen, zodat ik in gevoelsmatig in conflict kom met het systeem en zo den te moeten participeren in een polariteit van inferieur-superieur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf goed te voelen wanneer ik het systeem te slim af ben geweest en zo mij energetisch oplaad in een soort van strijdlust die aangeeft dat ik in strijd ben met het systeem – wat op zich een interessante woordspeling is en duidelijk maakt dat ik een polariserend conflict manifesteer vanuit een startpunt dat ik juist de lieve vrede wil bewaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord ‘gebonden’ niet zonder lading te ervaren door het geloof in de energetische lading samengesteld door de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mij gebonden te voelen aan het systeem, ik dus geen band heb opgebouwd met het systeem – één van eenheid en gelijkheid – wat impliceert dat ik geen band heb opgebouwd met het systeem als een deel van mijzelf door angst voor het breken van mijn wil in mijn kindertijd.

 

In mijn volgende blog zal ik verbintenissen met mijzelf uitschrijven op het woord ‘gebonden’ en de uiteindelijke herdefiniëring doen.

Dag 259 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – gebonden

basisinkomengarantieZoals in mijn vorige blog aangekondigd zal ik in deze blog het woord gebonden onder de loep nemen.

 

Gebonden (bijv.naamw.) volgens het woordenboek (woorden.org):

1. (van soepen,sauzen) dikvloeibaar

voorbeeld: gebonden tomatensoep

antoniem: helder

2. als je een vaste partner hebt

voorbeeld: ik vind je erg aardig, maar ik ben helaas gebonden

antoniem: ongebonden

3. gebonden zijn (beperkt zijn in je vrijheid door)

voorbeeld: internet bedrijven zijn gebonden aan de regels op het gebied van privacy en aan consumentenbescherming

synoniem: vastzitten aan

De energetische lading die ik wil gaan loskoppelen van het woord ‘gebonden’ in relatie tot de regels van het systeem/maatschappij, heeft te maken met ‘gebonden zijn’ zoals in betekenis 3 van het woordenboek. Ik merkte dat ik de polariteit van het woord gebonden gebruikte om het woord energetisch te laden en dus niet meer te zien voor wat het is. Het interessante is dat ik mij dit tot voor kort niet besefte, ik hield alleen de positieve uitleg die ik eraan gaf hoog in mijn vaandel, maar ondergronds speelde de tegenpool zich in alle hevigheid uit. Zo zie je maar neem niets zomaar aan, ook niet van jezelf, zolang je het niet onderzocht hebt.

Zoals het synoniem ook zegt “vastzitten aan” zo ervaar ik de regels van het systeem ook, ik zit eraan vast en kan daar niets aan doen dan rebelleren en stampij maken. Dat is wat ik deed als peuter wanneer ik mee naar huis moest, want de regel was dat je op een bepaalde tijd naar huis ging met je moeder die dan het eten ging klaarmaken om met je vader en moeder van de maaltijd te genieten. Maar ik had het naar mijn zin en dat eten kon mij niet zo boeien en ik snapte dan ook niet dat ik mee moest en bruut gestoord werd in mijn spel met mijn buurmeisjes. Met als gevolg dat ik thuisgekomen op de grond ging liggen krijsen om te laten zien dat ik het er niet mee eens was en dat mijn zin/mening gehonoreerd moest worden. En daar kwam het systeem om de hoek kijken, mijn jonge ouders wisten niet hoe zij om moesten gaan met deze ‘woede aanvallen’ en gingen te rade bij de huisarts en daar stapte het systeem voor mij op een bewuste manier in mijn leven. Het systeem zei afkoelen onder de koude kraan, gewoon het hoofd eronder. Dus mijn ouders als onderdeel van het systeem volgden dit advies op. Ik schrok mij rot de eerste keer en dacht dat ik dood ging met mijn hoofd onder het koude water. Mijn wil werd gebroken door het systeem en ik liet het na een aantal keren onder de kraan te zijn geplaatst wel uit mijn hoofd om tegen te stribbelen. Ik ben dan ook een voorbeeldig kind geweest en heb nooit gepuberd, dat kwam pas later toen ik het systeem als een keurslijf voelde en ervoer hoe ik er letterlijk aan vast zat, omdat ik deel uitmaak van het systeem. Ik ben altijd op mijn hoede en verwacht altijd een onverwachte ‘rechtse’ van het systeem die mij knock out doet gaan en mijn mond laat houden. Het systeem is dus als een soort van ouder voor mij, één waarbij ik wel puber en het niet fair vind wat het allemaal opdraagt en wat het veroorzaakt aan neveneffecten. Het neveneffect van het mijn wil breken met het hoofd onder de kraan was een watervrees die vele jaren heeft geduurd en die mij deed baby zwemmen met mijn eigen kinderen om ze direct vertrouwt te maken met water. Waarbij ik kon ervaren hoe epi-genetica werkt en mijn angst dus één op één was overgedragen op mijn dochter, die zodra zij zich met 3-4 jaar ervan bewust werd watervrees ontwikkelde.

Nu weer terug naar het woord ‘ gebonden’, wil ik geen nare gevolgen ervaren dan zal ik mij moeten voegen naar het systeem om erger te voorkomen. Dat is de lading die erachter zit. Ik moet doen wat mij wordt opgedragen terwijl wij veroordeelt zijn tot elkaar. Zo dat klinkt best zwaar en ja zo voelt het dus ook, ik loop op eieren om het systeem niet te verontrusten of te alarmeren en bedenk allerlei wegen om toch mijn weg te kunnen volgen binnen de wir war van lukrake regels bedacht door ambtenaren. Het heeft wel iets weg van dat gevoel wat ik wel had op de middelbare school wanneer ik me onzichtbaar probeerde te maken terwijl de leraar leerlingen aanwees om antwoorden te geven. En dan de triomf als dat gelukt was ik ik het (school)systeem te slim af was geweest, dat YES! in power gevoel van het ego. Een soort van ‘pay back time’. Dus ik weet dat ik gebonden ben aan regels, maar als ik het ‘gevoel’ kan hebben dat ik het systeem te slim af ben dan is daar die energetische lading dat ik ermee weg heb kunnen komen. Want zoals ik gebonden ben aan de regels van het systeem ben ik ook gebonden door mijn ego aan mijn eigen regels/opinies/overtuigingen. Dit is die polariteit die nu het woord gebonden dus met zich meedraagt voor mij. Daar moet ik mij van los maken, ont-binden zoals iemand onlangs zei.

Wanneer ik het woord in stukje hak en hussel dan krijg ik:

ge-bond-en –> geen-bond–> geen band

Inderdaad ik heb geen band opgebouwd met het systeem als mijzelf, ik heb het altijd als iets dat werd opgelegd gezien. De regels van het systeem zijn verre van ideaal, maar zonder regels waren we al lang verloren geweest. Dus dit is iets dat ik zal moeten herzien en een band die ik zal moeten opbouwen door wederzijds begrip. In de volgende blog zal ik zelfvergevingen hierop doen en dan zal ik zoeken naar een herdefiniëring van het woord gebonden.

Dag 258 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – binden

basisinkomengarantieIn de voorgaande blog ben ik begonnen met de angstaspecten/dimensies, maar ik kwam er gaandeweg achter dat ik het eerst nodig heb om meer uit te schrijven en meer helderheid te krijgen alvorens over te gaan tot zelfvergeving en daarop volgend verbintenissen aan te gaan met mijzelf.

 

Er opende zich namelijk iets in relatie tot de verzuring van mijn relatie met het systeem na een chat over Nederlandse vertalingen gisteren. Ik droeg het woorden binden aan, waarop de anderen dat als een woord met een negatieve connotatie ervoeren. In dat moment in die context was binden voor mij gelijk aan cohesie, de onderlinge samenhang. Zoals je een boek bindt en alle delen bij elkaar brengt om uiteindelijk te verlijmen tot een geheel genaamd: boek. De anderen zagen het in dat moment als een limitatie en het gebonden zijn aan.

 

Vandaag was ik met mijn dochter op school en tijdens een gesprek hoorde ik het woord gebonden uit mijn mond komen en zag ik de polariteit van dit woord zich manifesteren door de klank die ik had uitgestoten. Ik werd er bij bepaald en lichtjes ontroerd diep van binnen. Het gesprek ging over het eventueel aanvragen van hulp via een team waar wij al zijn aangemeld en ik was het zat om gedwongen te worden in allerlei beslissingen die ik volgens anderen moet nemen en die ik dan vervolgens neem uit angst voor represailles van het systeem, maar die mij altijd duur komen te staan. Dus ik zei: ik meld mij niet meer aan bij stichtingen, organen of teams die niets daadwerkelijk doen, maar die mij de vrijheid ontnemen om te handelen zoals een ouder dat betaamt in het beste belang van het kind. Ik voel mij dus gebonden door al deze zogeheten goed bedoelde lange vingers van het systeem in de vorm van helpende organisaties die één ding voor ogen hebben, n.l. de jongere weer naar school krijgen.

 

Ik ben dus daadwerkelijk bang dat het systeem mijn mensenrecht als ouder zal ondermijnen, want in de mensenrechten in artikel 26 punt 3 staat: “Aan de ouders komt in de eerste plaats het recht toe om de soort van opvoeding en onderwijs te kiezen, welke aan hun kinderen zal worden gegeven.” Maar men doet mij geloven dat ik als ouder gewoon de leerplichtwet heb op te volgen en mijn kind, of het nu echt instaat is of niet, naar een school moet sturen waar zij buitenshuis onderwijs geniet.

 

Ik zie het systeem als iets buiten mijzelf dat als een zwarte schaduw over mij hangt en dingen van mij verlangt die niet reëel zijn en enkel en alleen in het belang van het systeem zelf is. Dus ja ik separeer/distantieer mijzelf van zo een systeem, waar maatwerk best mogelijk is maar waar starheid hoogtij viert.

 

Er zou dus hulp moeten komen voor de momenten dat mijn dochter veelvuldig achter elkaar ziek thuis is, de school kan dat niet echt oppakken want die is afhankelijk van de welwillendheid van zijn leraren. Dus iemand moet dat gaan doen, maar veelal zijn de mensen die inspringen mensen die zaken met school regelen en met school praten etc., dat is niet wat er nodig is. Wat nodig is, is de continuatie van het onderwijs, of mijn dochter nu op school is of thuis, wanneer zij instaat is om iets te doen.

 

Ik voel mij gebonden, ik zie best mogelijkheden en oplossingen, maar die zijn niet in het belang van het systeem en dus bluft het systeem dwars over mijn mensenrechten heen en vindt het systeem dat ik maar in de pas moet lopen. Jee wat heb ik een hekel aan gebonden zijn, aan handen en voeten gebonden, in een keurslijf van regels gedrukt, gevangen in het kooitje dat systeem heet. Het kooitje wat met mijn eigen zweet, bloed en tranen tot stand kwam door het systeem te accepteren zoals het is en toe te staan mij van mijn vrijheid te beroven. En dat is nu de vinger op de zere plek, mijn vrijheid wordt aan de haaien gevoerd, dat is het gevoel wat mij bekruipt doordat ik denk dat ik de touwtjes niet in handen heb en niet mijn eigen beslissingen mag maken zonder nadelige gevolgen. Dit gevoel stamt al uit mijn kindertijd, een tijd dat men het had over het breken van de wil van het kind, zodat je allemaal makke lammetjes kon worden. En ja mijn wil is gebroken op 3 jarige leeftijd, waar het niet alleen maar ging om het gevoel dat ik van mijn vrijheid werd berooft, maar ook van het vertrouwen dat ik had in mijn ouders en het vertrouwen dat ik had in mijzelf. Het systeem is dus verworden tot deze donkere schaduw die alles kan doen zodra het je wil gebroken heeft. Nu als volwassene heb ik de behoefte om terug te vechten en mijn mensenrechten direct weer terug te nemen, iets dat ik als kind al had willen doen maar de angst leek zo reëel, zodat ik mij jarenlang koest heb gehouden. Maar uiteindelijk is het  een gevecht tegen hersenschimmen, de donkere schaduw.

 

Ik mag opkomen voor de rechten van mijn kind en mijzelf, zolang ik weet dat mijn startpunt maar geen angst is of een denkbeeldige ‘ik en zij’ verhouding waardoor ik mij distantieer van alles dat het systeem voor staat. Ik laat dit alles even bezinken tot de volgende blog en zal uiteindelijk mijn zelfvergevingen uitschrijven gevolgd door verbintenissen met mijzelf die ik zal doorlopen in mijn fysieke werkelijkheid zodra ik in een dergelijke situatie verkeer. In mijn volgende blog zal ik het woord gebonden nog verder uitdiepen om zo nog duidelijker te zien waar ik mij van los moet maken.

 

Dag 256 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem

basisinkomengarantieMijn relatie met het systeem is altijd al verzuurd geweest of laten we zeggen een rinse relatie. Met systeem bedoel ik dan de maatschappij/onderwijs/opvoeding als het gaat om mij de mond te snoeren en de wil opleggen. Door de jaren heen heb ik daar mee leren omgaan met vallen en opstaan. Ik experimenteerde met waar ik wel in opstand kon komen en leerde zo waar ik beter niet tegen de wil van het systeem in kon gaan. Op verschillende punten van mijn relatie met het systeem heb ik doormiddel van schrijven/zelfvergeven/corrigeren in de fysieke werkelijkheid helderheid gekregen en kon ik zien hoe ik mij het beste kan verhouden tot het systeem. En zoals dat gaat met het doorlopen van punten/onderwerpen, zo nu en dan steekt er opnieuw iets de kop op en dan is het aan mij/jou om te staan of om te ervaren waar we nog niet staan als zelf-aansturend beginsel dat handelt in het beste belang van een ieder.

 

Zo manoeuvreerde ik mij in de volgende situatie:

 

Mijn dochter van 16 heeft te kampen met fibromyalgie (weke delen reuma) en het laatste half jaar is het erg slecht met haar gegaan. Dit resulteerde in veel schoolverzuim en weinig fysiek reële hulp vanuit school. In eerste instantie probeerde zij haar werk bij te houden, maar met een lesprogramma dat gestoeld is op klassikaal onderwijs moesten we al snel inzien dat het onmogelijk is om bij te blijven wanneer je niet meer op school komt. Dit is al het tweede jaar dat op deze manier verloopt en nog de vorige school in Italië als de school nu in Nederland weten hoe ze om moeten gaan met een chronisch zieke leerling. Heb je nu zichtbaar lichamelijk letsel of een ziekte zoals kanker, dan is er allerhande regelgeving en kan er veel meer gedaan worden.

 

Daarnaast zal mijn dochter begin volgend schooljaar een revalidatie traject gaan lopen om te leren omgaan met haar ziekte, zodat ze fysiek en mentaal sterker wordt. Dit zal of 4 maanden poliklinisch zijn, maar na alle waarschijnlijkheid wordt het een 9 weken durende klinische opname in Rotterdam. Mijn dochter zal dit schooljaar doubleren, vanwege haar schoolverzuim, maar volgend jaar heeft zij door het revalideren al een valse start, naast haar reguliere schoolverzuim.

 

Na dit proces van 2 jaar met lede ogen te hebben aangezien en als Brugman te hebben gepraat zonder enig resultaat, voelde ik mij als ouder in de kou gezet door het systeem. Dus was het tijd om creatief na te denken hoe mijn dochter toch onderwijs op haar niveau te kunnen laten volgen en de revalidatie en het schoolverzuim zo min mogelijk invloed te laten hebben op haar schoolvorderingen. Ik kwam uit op een LOI cursus en na mijn verhaal bij een consulente van het LOI te hebben gedaan, kwamen wij tot de conclusie, dat ik bij de leerplicht vrijstelling moest gaan aanvragen om vanuit huis op de momenten dat mijn dochter goed is te studeren op haar niveau. Zo gezegd zo gedaan en ik schreef een brief aan bureau leerplicht.

 

Dit was de weg zoals hij binnen het systeem gelopen moest worden, maar ik voelde al aan mijn water dat wij nog absoluut geen ja in ons zak hadden van de leerplicht. We werden uitgenodigd voor een gesprek en deden de situatie uit de doeken en gaven aan dat zoals het er nu voorstaat mijn dochter volgend schooljaar weer niet zal halen, vanwege opnieuw veel schoolverzuim. Waar ik absoluut niet bij had stilgestaan is het feit dat, ik voor een ‘creatieve’ oplossing ‘out of the box’ had gedacht en dat het systeem daar niet aan doet. Dus de leerplichtambtenaar maakte mij al snel duidelijk dat wat ik voorstelde, het LOI, geen reguliere school is en dus voor de wet niet als normale schoolgang gezien kan worden. Ik denk dat het gesprek bijna een uur heeft geduurd en ik heb geprobeerd om te zien waar de mazen in de wet zaten, maar de wetshandhaver hield haar poot stijf, de wet is de wet. Waarbij ik haar vroeg wie straks de teleurstelling voor de kiezen krijgt als mijn dochter weer blijft zitten door inflexibiliteit van het systeem, waarop het systeem niet antwoordde ,want het systeem wilde niet in de schoenen van de ander gaan staan. Het systeem wilde regeltjes volgen en alles ordelijk laten verlopen waar uitzonderingen als een kop boven het maaiveld afgemaaid moet worden. Ik was boos en teleurgesteld en ik voelde mijn relatie met het systeem langzaam maar zeker verzuren.

 

Na de resultaten van de leerplicht met de school van mijn dochter te hebben besproken werd mij geadviseerd om een ‘second opinion’ te gaan vragen bij de leerplicht en het er niet bij te laten zitten, want er moest een betere oplossing te vinden zijn volgens de school. Met een naam van een dame op zak belde ik de leerplicht en vroeg deze dame voor een ‘second opninion’ en daarmee zag ik de hel op aarde. ‘Second opinions’ daar deden ze niet aan en al gauw  zag ik dat ik olie op het vuur had gegooid en moest ik toezien hoe mijn relatie met het systeem vastgelopen was.

 

De school gaf aan dat zij niet veel voor mijn dochter kunnen betekenen, er kan niet gesleuteld worden aan het rooster. Later op school komen is niet te regelen en niet alle leraren zullen willen meewerken aan het op afstand mijn dochter bijhouden wanneer zij veel thuis is. Dus 2 keer een kat in de zak, bij de leerplicht en bij school. Een consulente van een stichting die ik om raad vroeg, raadde mij aan om een rugzakje (wat begin 2014 verdwijnt in zijn huidige vorm) nog even snel aan te vragen en dan ter ondersteuning van die €3000 euro anderhalve vak bij de wereldschool in te kopen. Ik zag sterretjes, zijn ze nu allemaal van de pot gerukt dacht ik. Ik kan een complete cursus HAVO/VWO met begeleiding inkopen tegen een ruime €4000 en dan zijn we niemand tot last, halen geen potjes/subsidies leeg en mijn kind is instaat om door te studeren ook in de periodes waarin zij slecht is. Tot voorkort kon ik er dan ook niet bij dat duurdere en omslachtigere oplossingen wel mogen maar 1 waar je GEEN ‘foot print’ op het systeem zet die mag absoluut niet bewandeld worden. Inmiddels begrijp ik dat er verschillende partijen baat hebben bij de omslachtige manier en het systeem wil kinderen in de schoolbanken en niet iets dat lijkt op thuisscholing waarbij de propaganda en hersenspoeling minder effectief zal verlopen. Ik vecht dus tegen mensen die geld verdienen met deze wijze van aanpak en die zullen dat niet zomaar uit handen gaan geven.

 

Het systeem duldt geen uitzonderingen, geen afwijkingen, ook niet wanneer je er niets aan kunt doen wanneer je getroffen wordt door een chronische ziekte waardoor je wereld en je vooruitzichten in elkaar storten. Je bent een uitzondering en daar houdt het systeem niet van, dus negeert het systeem je of het systeem haalt je bruut weer bij de rest dat als makke schapen volgt omdat het nu eenmaal zo hoort. Mijn vertrouwen in het systeem is dan ook op dit punt naar nul gezakt, omdat ik op mijn beurt geen kortzichtigheid/tunnelvisie van het systeem accepteer, waarbij ik ook zie dat dit niet de manier is om met elkaar om te gaan. Dit is de manier die paranoia in de hand werkt, waarbij vervolgens elke handeling er één wordt vanuit angst.

 

Probleem:

Het niet willen volgen van starre regelgeving die niet kan/wil omgaan met afwijkingen/uitzonderingen, waaruit paranoia ontstaat jegens het systeem en ik mijzelf lamgeslagen voel door het systeem en mij genoodzaakt zie en totaal geabsorbeerd word door het denken over het vinden van wegen binnen de wet om zo toch MIJN oplossing door te kunnen zetten.

Oplossing:

De paranoia loslaten en deze zien als de angst voor het systeem en daarmee de angst voor mijzelf als onderdeel van het systeem. En te zoeken naar een oplossing die echt in het belang van een ieder is.

Beloning:

Geen angst voor het systeem als mijzelf als onderdeel van het geheel hebben, maar wegen weten te bewandelen vrij van angst die het dichts bij “het belang van een ieder” komen.

Dag 252 van 2555; vechten hoeft niet meer, laat los en wees jezelf gewaar

 

equal money capitalismDeze blog is een vervolg op de vorige blog, waarin ik aan mijzelf laat zien dat vechten tegen het systeem vechten tegen mijzelf is en onnodig veel energie/tijd kost met de nodige gevolgen. Ik zal mijn oude ervaringen los moeten laten en elk moment in het systeem ervaren als een nieuw moment vrij van emoties/gevoelens/angsten om te zien wie ik ben in elk moment en elke adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de geest zie gaan in angst voor wat kan gebeuren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op basis van angsten/ervaringen uit het verleden bang ben gestraft te worden wanneer ik de dingen op mijn manier doe en het systeem aan mijn laars lap. Ik stop het mij uit de werkelijkheid halen en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet af te leiden door in de geest mijzelf terug te trekken met rampspoed scenario’s, maar dat onder ogen te zien en dat aan te gaan wat hier in mijn fysieke werkelijkheid plaats vindt en niet de angst te verdoezelen met rampspoed scenario’s die mij zullen ontmoedigen om er zelfs maar aan te beginnen om de werkelijkheid onder ogen te zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vechten tegen de ander als de vertegenwoordiger van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij separeer van de ander en de ander als ‘tegen mij’ ervaar en niet zie dat de ander ‘tegen mij’ is omdat ik mogelijkerwijs niet de weg van het systeem bewandel. Ik stop de ander als het systeem als mijn vijand te zien en te vechten of mijn leven ervan afhangt en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vechten en te zen dat dit vechten een vechten tegen mijzelf is, door de weerstand die ik ervaar wanneer ik mij moeten conformeren aan het systeem wanneer het systeem niet in het belang van een ieder handelt/denkt/spreekt.

 

Wanneer en als ik zie dat ik angst heb voor de vertegenwoordiger van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eigenlijk angst heb voor mijzelf en mijn daadkracht tegen het systeem en zo mijzelf niet vertrouw voor wat ik mogelijkerwijs zou kunnen gaan doen. Ik stop de angst voor mijzelf en leer mijzelf te vertrouwen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vertrouwen in mijzelf terug te vinden en afspraken met mijzelf aan te gaan, zodat ik weet van mijzelf dat ik alleen handel in het belang van een ieder en geen rare bokkensprongen ga maken door mij mee te laten voeren op de angst voor het systeem en de straf die het mij zou kunnen geven als ik van het pad afwijk.

 

Wanneer en als ik bang ben dat het ziekteverzuim van mijn kind als ongeoorloofd wordt gezien dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een oude ervaring van ongeoorloofd verzuim als een blauwprint op deze ervaring leg die een totaal ander startpunt heeft en neerkomt op appels met peren vergelijken. Ik stop de vergelijking en beleef elke ervaring als een nieuwe en op zich staande ervaring.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te stoppen om de energie van angst van een oude nog niet verwerkte ervaring met het systeem op mijn huidige werkelijkheid te plakken en zo te vergelijken en mee te gaan in die angst die niet ter zake doende is en te geloven dat ik het slachtoffer zal zijn van het systeem.

 

Wanneer en als ik mijzelf in mijn eentje zie vechten tegen het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen Don Quichot kan zijn en het systeem niet in mijn eentje omver kan werpen om zo verandering teweeg te brengen. Ik stop het vechten in mijn eentje en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de tegenwerking die ik ervaar vanuit het systeem goed af te wegen en te zien voor wat het werkelijk is los van emoties/gevoelens/angsten om zo met anderen sterk te kunnen staan en betere alternatieven te bedenken.

 

Wanneer en als ik zie dat de toon van de stem van een ander mij in een bepaalde stemming brengt dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij leid door emoties en gevoelens die de toon van de stem van de ander in mij oproepen. Ik stop deze emoties en gevoelens om hier 1 en gelijk aan het leven te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen vergelijking te maken in mijn geest als het gaat om de toon van iemand zijn/haar stem, maar de stem objectief waar te nemen en te horen wat het mij communiceert om zo adequaat te kunnen reageren/communiceren.

 

Wanneer en als ik weerstand voel tegen positieve beelden/voorstellen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben niet aan het positieve beeld van de ander te kunnen voldoen. Ik stop de angst/weerstand tegen het positieve en breng het terug naar de realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten opfokken door een te positieve verwachting van de werkelijkheid van een ander en zal eerst de werkelijkheid afwegen en zien of dit een haalbaar doel is en zo niet dan zal ik dit communiceren met de ander om zo geen verwachtingen te scheppen.

 

Wanneer en als ik bang ben dat er met mijn kind geëxperimenteerd wordt ten koste van haar schoolopleiding dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bij machte ben om de ander te laten zien wat de consequenties zijn van bepaald handelen en aan te geven dat dit niet in het belang van een ieder is. Ik stop de angst voor het handelen van de ander en neem mijn daadkracht weer terug.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om duidelijk te zijn naar de vertegenwoordigers van het systeem dat ik niet zal laten experimenteren met de schoolopleiding van mijn kind en dat er naar oplossingen gezocht moeten worden die de tand des tijds doorstaan en in het belang van een ieder zijn.

 

Wanneer en als ik in angst zie schieten voor de rechtelijke macht dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen angst hoef te hebben wanneer ik mega met het systeem. Ik stop de angst en beweeg mij 1 en gelijk aan het systeem als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst meer te hebben voor de rechtelijke macht door geen aanleidingen en consequenties te realiseren die de angst gegrond maken en mee te gaan met de beweging van het systeem om zo te zien of ik kan blijven staan in het belang vaneen ieder.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid en verdeel in de goeierikken en de slechterikken en mij niet realiseer dat dit een polariteit is waar ik niet in mee hoef te gaan, ik ben het systeem ook al ben ik goed of fout. Ik stop de separatie en leef 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik het systeem ben, een radartje in het systeem, en ik mijzelf niet kan keren tegen het systeem als een auto-immuun ziekte en te verwachten dat dit geen schade zal berokken.

 

Wanneer en als ik het ergste verwacht dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het ergste verwacht om zo niet verrast te worden met het ergste maar alvast voorbereid te zijn. Ik stop het ergste te verwachten en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet het ergste te verwachten als een soort van indekken voor wat zou kunnen gebeuren en mij te realiseren dat ik door het ergste te verwachten ook het ergste creëer door de gedachten die ik erover heb die mij sturen in de richting waar de geest vol van is en bang voor is.

 

Wanneer en als ik de kooi van het systeem vrees dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de kooi van het systeem vrees en de kooi die ik zelf heb gecreëerd niet zie of ervaar als de limitaties die ik mijzelf opleg. Ik stop de vrees voor de kooi van het systeem en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kooi en die van het systeem niet als twee losstaande kooien te zien maar de interconnectie tussen beiden te ervaren en zo te snappen waar ik mijzelf limiteer en toesta gelimiteerd te worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf de worsteling met het systeem gelijk zie stellen aan de adem/levenskracht dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het vechten als een actie van daadkracht zie en niet zie hoe ik mijn levenskracht compromitteer. Ik stop de worsteling als de levenskracht en ga in mijn echte kracht staan de kracht van de adem en wat werkelijk hier is in het fysieke.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om worstelen/vechten niet gelijk te stellen aan daadkracht/levenskracht, maar te zien dat worstelen/vechten vanuit een startpunt van angst komt en dat levenskracht de kracht is die mij staande houd door 1 en gelijk aan de adem als het leven te staan.

 

Wanneer en als ik mijn werkelijkheid uitspeel in mijn geest om mijzelf zo goed te voelen en in controle danstop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid in de geest uitspeel om zo als winnaar uit de bus te kunnen komen en goed over mijzelf te kunnen spreken en voelen. Ik stop het uitspelen in de geest en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de werkelijkheid ook in de werkelijkheid te beleven en wat inhoud dat ik niet altijd de winnaar zal zijn, maar zal moeten streven naar de beste oplossing en niet mijn werkelijkheid binnen winnen en verliezen te plaatsen. Waardoor competitie mijzelf een goed gevoel geeft of een falend gevoel geeft en zo een wig tussen mij en mijn werkelijkheid plaatst.

 

Wanneer en als ik van de ander denk dat die mijn situatie niet begrijpt dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk voor de ander en niet meer de situatie aan de werkelijkheid toets. Ik stop het denken voor de ander en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet voor de ander te denken, maar in plaats daarvan te vragen of de ander mijn situatie begrijpt en daar waar mogelijk de ander van meer informatie te voorzien.

 

Wanneer en als ik ervan uit uitga dat ik niets aan de ander heb dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander wil gebruiken om mijn doel te bereiken en niet meer 1 en gelijk aan de ander sta. Ik stop het manipuleren van de ander voor mijn eigen belang en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander niet meer als een instrument te gebruiken/manipuleren om zo tot hetgeen te komen waar ik wil uitkomen en alles wat de ander in tegenstelling tot mijn manipulatie doet te bestempelen als tegenwerking. Ik ga de verbintenis aan om een verbintenis met de ander aan te gaan waar wij beiden onszelf in kunnen vinden zonder dat de 1 de ander manipuleert.

 

Wanneer en als ik bang ben dat mijn vroegere acties in het leven voor problemen zouden zorgen in het hier en nu dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ervaringen vergelijk en bang ben voor een zelfde soort straf/vernedering. Ik stop de angst voor het verleden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het verleden te verwerken en te laten voor wat het is na er lering uitgetrokken te hebben.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst fysiek zie maken door een zere harde onderbuik te manifesteren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik deze angst te lang heb genegeerd en onderdrukt waardoor het zich nu manifesteert in mijn fysieke lichaam. Ik stop het fysiek maken van mijn angst en zie dat onder ogen dat onder ogen gezien moet worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet zo lang te wachten met het aangaan van mijn angst die ik gedurende de dag heb opgelopen, zodat het een fysieke pijn wordt.

 

Wanneer en als ik mijzelf fysiek benauwd zie worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij ergens benauwd/zorgen over maak, maar ik pak het niet aan. Ik stop met het mij fysiek en geestelijk benauwd voelen en pak mijn probleembij de wortel aan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet in benauwde situaties te manoeuvreren door verwachtingen en angsten omtrent de situatie, maar de situatie te nemen zoals het zich aan mij voordoet in mijn fysieke realiteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn spieren zie aantrekken en de vuisten zie ballen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de spanning van de situatie als een spanning in mijn spieren fysiek geworden is door te accepteren en toe te staan om de situatie te begeleiden met emoties en gevoelens. Ik stop de spanning op mijn spieren als de spanning in mijn fysieke realiteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik mijzelf spanning op mijn spieren zie zetten door spanning die ik geestelijk ervaar te stoppen en te zien waar ik mij laat leiden door emoties en gevoelens en zo de situatie niet leef zoals hij zich aan mij voordoet.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de geest zie gaan tijdens een gesprek waar van mij verwacht wordt dat ik actief aan mee doe, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf niet kan aansturen in mijn fysieke werkelijkheid wanneer ik geconsumeerd word door mijn geest. Ik stop de participatie in de geest en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te laten consumeren door mijn geest, maar mijn levenskracht te gebruiken om mijzelf aan te sturen tijdens zo’n gesprek waar mijn input gewenst is.

 

Wanneer en als ik mijzelf eigenwijs tegen het systeem in zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet eigenwijs hoef te doen tegen iets dat gelijk en 1 aan mijzelf is. Ik stop met eigenwijs doen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet eigenwijs tegen het systeem in te gaan, maar wijs te zijn en eigehnads te signaleren waar het systeem faalt om zo een goed beeld te krijgen over het systeem en naar oplossingen te kunnen kijken die op een later tijdstip door meerdere mensen gedragen geventileerd kunnen worden.

Dag 251 van 2555; vechten tegen het systeem

equal money capitalismDeze blog is een vervolg op de blog van gisteren die ging over het gesprek met de jeugdarts en mijn onderliggende emoties en gevoelens gekoppeld aan een angst veroorzaakt door een ervaring in het verleden. Vandaag zal ik door de verschillende dimensies te doorlopen, proberen inzicht te krijgen in het wat/hoe/waarom van wie ik was in dat moment.

Probleem:

De angst dat ik mij niet gehouden heb aan regels van het systeem en terecht gesteld zal worden.

Oplossing:

Dit pad binnen de regels van het systeem doorlopen/spelen.

Beloning:

Geen botsing met de wet en onnodige frictie binnen het systeem, waar ik aan deelneem, veroorzaken.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om afgerekend te worden voor fouten die ik heb begaan binnen het systeem waar ik aan deelneem, die ik niet heb begaan, maar bang ben te begaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij uit het hier en nu te halen door in de geest mogelijke rampspoed scenario’s te bedenken en af te spelen terwijl de fysieke realiteit aan mij voorbij gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de ander die het systeem vertegenwoordigt mijn vijand is en ik mijzelf en mijn kind hier tegen moet beschermen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit in te delen in vijanden en medestanders en ik zo denkbeeldige oorlogen voer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat er nare dingen gaan gebeuren wanneer het systeem vindt dat ik foute dingen heb gedaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het systeem mij zal bestraffen voor mijn drang om mijzelf te onttrekken uit het systeem en het allemaal wel lekker zelf op te lossen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat er voor mij en mijn kind bepaald zal worden door het systeem hoe wij ons leven moeten leiden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn de controle over mijn eigen leven kwijt te raken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de legale daadkracht van de jeugdarts als vertegenwoordigster van het systeem. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het systeem mij flink wil aanpakken, omdat het systeem dit al eerder heeft gedaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het ziekteverzuim van mijn kind als ongeoorloofd verzuim wordt aangemerkt en ik voor de gevolgen hiervan mag opdraaien.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn het slachtoffer van de situatie te worden terwijl ik juist het beste voor heb voor mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om niet alleen tegen het systeem op te kunnen, maar dit wel te proberen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik moet worstelen en vechten met het systeem alsof mijn leven ervan afhangt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de dwingende toon waarop de jeugdarts het gesprek voert. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door de toon van het gesprek door angst te laten bevangen en een oude ervaring als blauwdruk op deze ontmoeting te plaatsen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de jeugdarts door alleen het positieve te willen zien geen rekening houdt met de tegenpool het negatieve en zo dingen verlangt van mijn kind en mijzelf die niet realistisch zijn.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om afgerekend te worden voor het niet halen van het positieve beeld van de jeugdarts en als onwillig afgeschreven te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn kind de dupe wordt van amateuristisch geëxperimenteer van mensen die niet kunnen handelen in het belang van een ieder en dus niet alles in ogenschouw nemen door te handelen uit eigenbelang. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem te beschuldigen van het willen vertragen van de schoolopleiding van mijn kind.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien staan voor de rechter en daar mijn fouten mag verklaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de rechtelijke macht na een vervelende ervaring van onmacht met de rechtelijke macht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf tegenover de jeugdarts te zien zitten/staan waardoor ik een grens voel tussen de goeden en de fouten, waarbij ik bij de goeden hoor. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit in te delen aan de hand van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf onderdanig aan het systeem te zien staan en en zwaardere straf als tevoren te verwachten om mij te weerhouden van het zoeken van mijn eigen weg/pad. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het ergste te verwachten en direct te denken dat ik een fout heb begaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf ongelukkig te zien in een leven dat voor mij bepaald is waar ik geen enkele vrije wil en keuze mogelijkheid heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen voor de kooi van het systeem en mij niet te realiseren dat ik al in mijn eigenkooi in de kooi van het systeem zit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest opgepakt te zien worden omdat mijn kind niet op school was en ik mij niet kan verdedigen en zeggen dat mijn kind ziek is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als slachtoffer op te stellen binnen gebeurtenissen die ik alleen maar bedenk in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien worstelen met iets dat te groot voor mij is en waarbij ik weet dat ik er niet tegenop kan maar toch moet worstelen alsof het een manier van adem halen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mij verzetten tegen het systeem als een kans om te overleven te beschouwen en daarmee mijn worsteling met het systeem gelijk te stellen aan de adem de levenskracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien ineenkrimpen door de toon die tegen mij gebruikt wordt die allerlei herinneringen oproept die ik niet onder ogen wil zien maar weg wil drukken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de emoties/gevoelens/angsten wel te willen beleven van deze oude herinnering, maar de herinnering zelf niet onder ogen te willen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien falen door mijn kind en niet op te kunnen tegen de verwachtingen die aan ons worden gesteld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet als falend te worden gezien wanneer de lat te hoog wordt gelegd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien eindigen met niets omdat het systeem niet alles in ogenschouw wil nemen en mij en mijn kind daardoor tekort doet. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik moet vechten om het beste voor mijn kind te krijgen.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik de jeugdarts wel eens even zal zeggen waar het opstaat om zo het heft weer in eigen handen te kunnen nemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als vleugellam te beschouwen binnen deze zorginstantie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik de winnaar zal zijn in de strijd tegen het systeem. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om trots te zijn op mijn overwinning in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat wanneer ik het allemaal zelf regel ik beter af ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik al deel uit maak van het systeem en mij daar niet van kan separeren maar mee moet gaan op de golfbewegingen van het systeem.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘zij snapt de situaties werkelijk niet’ in mij te laten bestaan en zo separatie tussen mij en haar te creëren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat deze back chat iets veranderd aan de situatie en mij niet te realiseren dat ik door communicatie haar hiaten kan invullen en haar informatie kan aanvullen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘ik heb niets aan dit mens’ in mij te laten bestaan en zo de jeugdarts al af te schrijven als nutteloos. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schepen achter mij te verbranden terwijl ik nog op het schip zit en mij niet te realiseren dat ik mijn doel ook kan bereiken met haar medewerking.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘hopelijk ontdekt zij mijn vroegere misstap met de leerplicht niet om mij vervolgens te kunnen pakken’  in mij te laten bestaan en zo angst te creëren tussen ons beiden en haar te bekijken door de ogen van de angst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze ervaring te beleven door de geest en niet mijn fysieke werkelijkheid 1 op 1 aan te durven.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf aan de ene kant als minder te ervaren en aan de andere kant als meerdere te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in deze polariteit en er energie uit te halen om naar de meerdere pool te trekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de jeugdarts te beschuldigen voor het zetten van een nare toon in het gesprek. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mijzelf onder druk gezet voelen, te ervaren als een nare toon.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in mijn vrijheid beknot te voelen nu ik in zee ben gegaan met deze zorginstelling Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrijheid te ervaren als alles te kunnen doen wat mijn hartje begeert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te voelen over het feit dat ik dit keer een proces in het systeem volgens de regels van het systeem wil doorlopen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als overloper te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het in opstand komen in mijn geest te vergoedelijken als een uitlaatklep. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het spelen volgens de regels van het systeem als enerverend en moeilijk te labelen.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onderbuik hard te laten worden en pijn te laten veroorzaken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst die ik ervoer fysiek te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf benauwd te voelen door het niet volledig door ademen, maar mij terug te trekken uit het fysieke in de geest om te kunnen omgaan met het gesprek dat geweest is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat de adem de levenskracht/daadkracht is en niet het inhouden en stoppen van mijn daadkracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten te ballen en zo stress proberen weg te drukken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties weg te drukken om te kunnen functioneren in het hier en nu en mij niet te realiseren dat ik die emoties dan dik en dun weer om mijn oren geslingerd krijg,

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gewenste uitkomst en verloop van dit gesprek in mijn geest overnieuw te doorlopen, zodat ik er wel een tevreden gevoel over kan hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als winnaar uit de bus te willen komen om mijzelf goed te voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het hier en nu te zijn tijdens het gesprek en zo niet mijn fysieke werkelijkheid kan aansturen in het belang van een ieder. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst mijn fysieke werkelijkheid niet aan te durven gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst niet optimaal alles uit het gesprek te halen wat mogelijk is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn situatie op voorhand te bemoeilijken door eigenwijs tegen het systeem in te willen.

Dag 214 van 2555; ze dwingen mij

equal money capitalismDe middelbare school van mijn kinderen heeft gevraagd of wij als ouders een intelligente test willen laten afnemen, volgens de school zou dit worden gedekt door onze verzekering. Aangezien de school niet zeker is of mijn kinderen op de juiste plek zitten (lees snel genoeg resultaten en diploma’s gaan behalen) en dus is ons bevraagd om hun niveau te laten bepalen.  Ik zie de absoluutheid van dit soort testen niet, maar ik snap de vraag vanuit de school. De school had voor ons gemak al contact met een orthopedagoge/psychologe opgenomen en de situatie voorgelegd. De situatie is 2 tieners die 6 jaar in het buitenland hebben gewoond die nu hun leven in Nederland weer proberen op te pakken, maar weinig aansluiting hebben op school qua lesstof. Dit wordt al snel gelabeld als niet intelligent genoeg, maar dat is een niet intelligente constatering.

 

Dus ik zette mijn beste beentje voor en probeerde mee te vloeien met het systeem en belde de orthopedagoge. Mijn eerste vraag was: wat kosten 2 intelligentie test bij u? Dit bleek een moeilijk te beantwoorde vraag, oftewel de orthopedagoge draaide om de hete brij heen. Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit, ik zou €1000 kwijt zijn. Wat daarvan eventueel door de verzekering vergoed werd dat kon zij niet zeggen, wat niet raar is want elke verzekering heeft weer andere normen. Ik vertelde haar dat mijn verzekering wel heel veel moest gaan vergoeden alvorens ik met haar in zee kan, waarop deze mevrouw zei: maar voor je kinderen doe je toch alles? En dat schoot verschrikkelijk verkeerd in mijn keelgat! Ik was boos dat er geprobeerd werd op vals sentiment in te spelen geprobeerd werd geld uit mijn zak te kloppen. Als klap op de vuurpijl blijkt deze orthopedagoge ook nog eens een niet gecontracteerde psychologe te zijn, wat inhoudt dat zij niet erkent is door verzekeringsmaatschappijen. Haar verklaring hiervoor is dat zij anders niets kan doen ,waar ik ook wel begrip voor kan hebben, maar je maakt het cliënten net makkelijk op deze manier. Wij gingen uiteen met de afspraak dat ik mijn verzekering zou bellen om te zien wat er vergoed gaat worden. De orthopedagoge vroeg mij of ik alvast een afspraak wilde maken met haar, waar ik voor bedankt heb, het lijkt mij zinniger om eerst alles financieel op een rijtje te hebben.

 

Bij mijn verzekeringsmaatschappij mocht ik niet noemen dat het om een intelligentietest ging want die worden sowieso niet vergoed. Alsof je maandelijks een IQ-test laat afnemen bij je kind omdat het zo leuk is. Daar zou naar mijn smaak toch wel wat differentiatie aan aangebracht mogen worden. Mij wordt met klem gevraagd deze test te laten doen, uit mijzelf had ik dat niet gedaan. Dus ik moest een lulverhaal ophangen dat mij door de orthopedagoge ingefluisterd was, waar de verzekering geen antwoord zo 123 op kon geven. Ik wordt hierover terug gebeld.

 

 

Probleem:

 

Ik voel mij gedwongen een IQ-test te laten afnemen bij mijn kinderen, wat meer geld kost dan dat ik heb, wat enkel een hulpmiddel voor school is. Dit roept oude ervaringen op, waar school mij voor het blok zette om mijn zoon een allergie test te laten afnemen, terwijl hij nog te jong was en er niets bruikbaars uit de test kwam en ik me bedonderd en gebruikt voelde.

 

 

Oplossing:

 

Kijken naar een gecontracteerde en dus erkende psycholoog die onder een andere noemer de IQ-test wil afnemen en anders geen test, want iets wat je niet kunt betalen kan je niet kopen.

 

 

Beloning:

 

Mijzelf blijven aansturen en het belang van alle partijen in de gaten houden.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gedwongen te voelen om de IQ-test te laten afnemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn kinderen benadeel wanneer ik niet mee ga in deze vraag, omdat ik niet overtuigt ben van de waarde van deze test binnen de context op school waar het voor bedoeld is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te geloven dat een IQ-test een betere plaatsing zal bewerkstelligen, omdat het de taal- en stofachterstand niet in ogenschouw neemt en bang te zijn dat dit op een teleurstelling uitloopt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik meer geld dan ik mij kan veroorloven uitgeef aan iets dat het niet waard is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gedwongen voelen als triggerpunt te gebruiken om een oude ervaring binnen te gaan en die uitkomst op deze nieuwe ervaring te plakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik de vraag vanuit school niet kan weigeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn aangeklaagd te worden als slechte ouder en niet medewerkzaam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als niet medewerkzaam door het systeem gestraft te worden op 1 of andere manier.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al geïrriteerd het telefoongesprek aan te gaan met de orthopedagoge vanuit het punt dat ik mij gedwongen voelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden op de orthopedagoge binnenin mijzelf terwijl zij op mijn vals sentiment probeert in te spelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de orthopedagoge te beschuldigen van het mij proberen te dwingen om een IQ-test bij haar af te nemen door te zeggen dat ouders dat voor mijn kinderen zouden doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op het feit dat wanneer ik die test niet laat afnemen de orthopedagoge mij dus ziet als iemand die niet alles voor haar kinderen overheeft en mij niet te realiseren dat ik op deze manier dus geloof in haar statement.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de orthopedagoge dat ik een lulverhaal moet ophangen bij mijn verzekering en mij niet te realiseren dat ik mij gedwongen voel en als een sputterende tiener toch doe wat mij gevraagd wordt ,omdat ik zie dat ik ander sin de problemen kan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit gevoel van gedwongen worden als een autoriteitskwestie neem en in de polariteit ga zitten om het gevoel te bevechten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat anderen mij proberen aan te sturen op wegen die ik van mijzelf niet mag en kan bewandelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn niet meer mijzelf te kunnen aansturen omdat de emoties en gevoelens de overhand gaan nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen dat deze situatie niet gecreëerd was en men gewoon werkte op school met wat hier is en eens echt keek naar mijn kinderen zonder voorgprogrammeerde hokjes.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf overrompeld te voelen door de situatie en mij niet te realiseren dat dit een eerste teken is van de verantwoordelijkheid buiten mijzelf neerleggen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hier geen zin meer in te hebben en bang te zijn dat wanneer ik het financieel aanga ik er lange tijd voor op de blaren moet zitten en andere belangrijke zaken moet uitstellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op school die zonder iemands financiële situatie te kennen maar denkt dat ouders €1000 hebben rondslingeren om aan zaken te spenderen die niet onder de eerste levensbehoeften vallen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn in financiële problemen te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn nu ik het langzaam maar zeker financieel een beetje op een rijtje krijg weer naar beneden getrokken te worden door dit soort vragen die ik niet denk te kunnen afslaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik altijd degene ben die de beslissingen over mijn leven neemt en zodra ik mijn zelfverantwoordelijkheid neem ik niet in een situatie terecht kan komen die mij en mijn gezin compromitteert.

 

 

Wanner en als ik mijzelf in angst zie gaan om niet meer mijzelf te kunnen aansturen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik altijd een ja moet geven om dingen te laten gebeuren die mij gevraagd zijn. Ik stop de angst en haal diep adem, neem gas terug en bekijk de situatie vanuit een punt waar alle participanten recht op gelijke behandeling hebben.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te blijven aansturen ondanks dat ik mij overdonderd voel door de situatie en mij niet laat verleiden om mijn zelfverantwoordelijkheid uit handen te geven omdat zoiets gemakkelijker lijkt maar uiteindelijk zijn de gevolgen ook daarvan voor mij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander niet als een vijand te zien, maar als een medemens waar ik mee kan communiceren en mijn twijfels aan kan uiten om zo tot eenoplossing te komen die in het belang van een ander is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerdere situaties waarin ik mij gedwongen voelde niet als blauwprint voor andere gelijksoortige situaties te gebruiken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de boosheid die ik voel jegens de anderen te gebruiken als indicator dat ik niet sta in dat punt en dat ik mijzelf op dat punt moet leren aansturen en zelfverantwoordelijkheid leren nemen in zelfoprechtheid.

Dag 190 van 2555; oplossing – leven in het hier en nu door de ogen van de geest

equal money capitalismDeze blog is een voortzetting op de blog van gisteren, Dag 189 van 2555; probleem – leven in het hier en nu door de ogen van de geest

Het vinden van oplossingen kan alleen dan gebeuren wanneer ik het probleem zie/begrijp en het dus kan doorgronden. Dat is dan ook precies wat ik ga doen naar aanleiding van mijn voorbeeld van gisteren.

 

Ik sta buiten om mijn fiets van het hangslot te bevrijden, waar ik tegenop zie, omdat meerdere keren voorafgaand aan vandaag het slot niet goed opende en mijzelf vertraagde in tijd. 

Ik ben hier bezig met een fysieke handeling waarbij er een herinnering opkomt die ik besluit te volgen, waardoor de fysieke handeling in het nu ineens iets word waar ik tegenop zie en wat mij vertraagt. Dus het probleem hier is het meegaan met een herinnering en het accepteren en toestaan van emoties die gekoppeld zijn aan de herinnering en niet aan de fysieke handeling. Wat maakt dat ik een probleem/issue creëer dat er nu op dit moment niet is binnen mijn fysieke werkelijkheid, maar die ik wel als zodanig ervaar als echt door het participeren in de geest. De oplossing is dan ook om niet mee te gaan met die herinnering waardoor ik ook geen emoties opwek die los staan van mijn fysieke moment in het hier en nu en dus het slot openen doe en niet ervaar als iets waar ik tegenop moet zien. Daarnaast kan ik het slot inspuiten met olie wat het openen vergemakkelijkt.

Ik stap op mijn fiets om over de stoep voor ons huis naar de eerste straat linksaf te fietsen. Ik zit niet gemakkelijk op de fiets, omdat ik weet dat ik niet mag fietsen op de stoep en ik overal vandaan in mijn verbeelding agenten of stadswachten tevoorschijn zie komen. 

Op dit moment doe ik iets dat volgens de regels van het systeem niet is toegestaan, dus de politieagent in mijn geest maakt dat ik mij angstig voel en van alle kanten bekeken voel. Dit is een gevoel waar ik in mijn jeugd mee heb kennis gemaakt, iets doen wat eigenlijk niet mag om zo je grenzen te verleggen en zogenaamd je vrij te voelen in de kooi van het systeem. Dus mijn probleem is dat ik zoek naar vrijheid, maar wordt terug gefloten door de politieagent in mij, oftewel het systeem als mijn geest en het systeem als de samenleving. De oplossing is het begrijpen wat vrijheid is en waar vrijheid door wordt gekenmerkt en dus te zien dat rebelleren geen vrijheid is maar schoppen tegen de kooi waar ik mij in bevindt. Vrijheid is vrij zijn van participatie in de geest waardoor ik mijn werkelijkheid als fysieke werkelijkheid ervaar en niet als geesteswerkelijkheid.

Terwijl ik langs de huizen van de verschillende buren fiets krijg ik een warm gevoel bij het ene huis een koud gevoel bij het andere en bij 1 huis een neutraal gevoel. 

Het beoordelen van mensen op basis van een goed gevoel of een slecht gevoel is een participatie in de geest wat veel stuk maakt in onze wereld. We zien elkaar niet meer maar we zien elkaar door onze opinies heen gefilterd. Daarnaast zijn dat vaak opinies gevormd op basis van een aantal ervaringen die de ander dan afrekenen voor zolang je aan ze herinnerd word. Dus mijn probleem hier is het kijken naar mensen op basis van ervaring in het verleden wat mij een positief of negatief gevoel geeft in het heden, maar niets met het heden te maken heeft. De oplossing hier is het waarnemen van huizen als huizen en niet aan de hand van de bewoners en niet de bewoners aan de hand van gevoelens gebaseerd op herinnering.

Toch zie ik grote huizen aan de ene kant en kleine huizen aan de andere kant en besluit in mijn geest dat het zielig is voor de mensen in de kleine huizen dat ze zo beroerd wonen. 

Hier beoordeel ik de woonsituatie van anderen aan de hand van mijn opinie over kleine huizen en mijn ervaring met kleine huizen, wat niets zegt over het woongenot wat deze mensen al dat niet of wel hebben in hun huizen. Dit heeft alles te maken met mijn angst om in een te klein huis op elkaars lip te moeten wonen en dat wonen te bestempelen als overleven. Mijn probleem hier is een opinie door ervaring gevormd die ik nog steeds geloof en gebruik in dat moment om mijzelf af te leiden van het feit dat het mij niet lukt in het hier en nu te zijn en dat als teleurstelling te ervaren. De oplossing is het loslaten van deze afleidingsmanoeuvres, zodat ik al deze dingen om mij heen zie, maar er niets aan verbind en simpelweg geniet van de fysieke waarnemingen die ik doe zoals de wind die langs mij heen waait, het geluid van de stad en de geur van de winter.

Ik sla rechtsaf een asfalt weg op om even te onthobbelen en langs het kinderdagverblijf te rijden, waar ik altijd even naar binnen kijk en allerlei horror verhalen over kinderdagverblijven door mijn hoofd spelen. 

Op dit punt in mijn rit is het kinderdagverblijf een trigger punt om horror verhalen naar boven te laten borrelen in mijn geest en aan te grijpen als afleiding. Ook hier is het probleem het niet kunnen blijven in mijn fysieke werkelijkheid en niet met het gevoel van teleurstelling geconfronteerd te willen worden en zodoende mijn geest bezig te houden door alles aan te grijpen wat het mij presenteert. De oplossing is het onder ogen zien van mijn teleurstelling en mij te realiseren dat het mij ontdoen van gedachten een proces is wat los staat van gelukt of mislukt te zijn hierin, het gaat om de continuïteit van dit proces en het leren van wat is geweest.

Ik fiets langs een school en beoordeel de ouders als alternatieve stadse ouders. 

Dit is een gedachten vorm die backchat heet en zijn origine vindt in jaloezie. Met alternatieve ouders bedoel ik ouders met bakfietsen waar kinderen in vervoerd worden. Kinderen in merk kleding, dus eigenlijk de yup ouder met genoeg geld. Wat mijn probleem maakt tot een punt van jaloezie op het hebben van genoeg geld van de ander, wat geheel en enkel voortkomt uit opinie en is niet getoetst aan de werkelijkheid. De oplossing is het loslaten van opinie en jaloezie en mij alleen bezig te houden met wat werkelijk hier is en wat ik heb getoetst aan de werkelijkheid.

Ik steek een weg over en rij langs een enorm oud herenhuis en elke keer probeer ik te ontdekken of daar inderdaad maar 1 gezin in woont of dat het er toch meerdere zijn, 

Deze gedachte is gebaseerd op de opinie dat het huis te groot zou zijn voor een ouder stel. Mijn fantasie na aanleiding van de inrichting is dat er een ouder stel woont zonder kinderen. Wat dit tot een punt van jaloezie maakt wat ik afdek met het feit dat het niet fair is dat zo’n groot huis bewoont wordt door maar 2 mensen. Mijn probleem is jaloezie dat anderen het beter hebben en de oplossing is het loslaten van mijzelf te vergelijken met anderen endaar mijn zelfwaarde aan af te meten.

vervolgens rijd ik langs een stoffen winkeltje waar ik gecharmeerd ben van de etalage en mij meteen bedenk wat ik allemaal zou kunnen maken van al die mooie dure stoffen. 

Deze gedachte lijkt vol van enthousiasme, maar is in feite een dekmantel van het  gegeven dat ik weet dat ik het mij niet kan veroorloven om zulke dure stof aan te schaffen om mee te hobby-en. Dus mijn probleem is indirecte jaloezie op de mensen de wel kunnen kopen in dit soort exclusieve winkeltjes. De oplossing ook hier is stoppen met mij te vergelijken met onbekenden en alleen vast te stellen dat er een winkel zit die stoffen van het hogere segment verkoopt.

Ik steek een grotere weg over en zie schuin aan de overkant een cateringbedrijf zitten en voel irritatie, dit omdat zij vaak de weg blokkeren voor hun bedrijf wat het voor fietsers onveilig maakt. 

Irritatie voelen over iets dat met zekere regelmaat gebeurd maar niet in dit moment, wat dit moment bepaald en definieert door mijn participatie in deze irritatie, is wat hier gebeurd. Mijn probleem is het participeren in de geest wat mijn fysieke werkelijkheid maakt tot een geest werkelijkheid. De oplossing is het stoppen met participeren in de geest.

Ik kijk naar rechts om te zien of ik kan oversteken en zie de opvang voor daklozen wat mij een verloren en unheimisch gevoel geeft. 

Hier neem ik door dit gevoel het beeld van de daklozenopvang persoonlijk, het unheimische gevoel is de angst dat ik misschien ooit door de verkeerde omstandigheden op straat terecht zou kunnen komen. Dit geeft mij even in het moment een zwaar gevoel en het probleem is dan ook het persoonlijk nemen van iets dat mij misschien ooit nog eens zou kunnen overkomen, zoals zoveel andere zaken in het leven. De oplossing is het leven in het moment en mijn fysieke werkelijkheid laten bestaan uit dat wat aanwezig is en echt aan de orde is.

Ik rijd nu op een singel met herenhuizen, meteen rechts staan een aantal huizen met veel donkerbruin eraan en rookglas in de ramen wat ik als niet fijn/leuk bestempel en de openheid van de brede straat met de witte grote herenhuizen totaal teniet doet. 

Hier laat ik mij door de emoties die deze gedachte bij mij oproepen mijn fysieke ervaring in het moment bepalen. Donker staat voor dicht en onvoorspelbaar en licht voor open en veilig in dit geval. Allemaal opinies, ervaringen en herinneringen die dit moment vormen en niet het moment dat het moment bepaald. Mijn probleem is dus weer het waarnemen van mijn fysieke werkelijkheid door ideeën over de fysieke werkelijkheid. De oplossing is het niet langer accepteren en toestaan van deze ideeën.

Ik kom aan op een kruising waar een groot kantoor van de ABN-AMRO mij aanstaart, ik vind dit zeer onplezierig en zou het liefst door een andere straat rijden, maar dit is de kortste weg en ik zeg in mijn geest tegen mijzelf dat dit kinderachtig gedrag is. 

De ABN-AMRO staat door ervaring voor mij gelijk aan starheid en mensen duperen, twee zaken die ik niet graag in een ander of mijzelf zie en dus separeer ik mij ervan en heb ik de neiging om het gebouw te ontwijken. Mijn probleem is het nog niet willen loslaten van deze ervaring vanwege de nog altijd aanwezige energetische beloning die hieraan verbonden is door mijzelf als slachtoffer te zien. De oplossing is verder te gaan en mijn kracht terug pakken en mijn eigenleven aansturen, wat niet kan vanuit de rol van slachtoffer.

Aan de andere kant zit een makelaars kantoor dat ons zou helpen met het uitzoeken van foutieve/niet geclaimde meldingen bij de ING en een gevoel van in de steek gelaten zijn bekruipt mij. 

De werkelijkheid is een makelaars kantoor, maar ik ervaar mijzelf als in de steek gelaten door de eigenaar van het kantoor die geen verbintenis met mij aanging, maar een verbintenis met geld aanging. Geld verviel in deze zaak en daarmee ook de verbintenis. Mijn probleem hier is het niet willen snappen van het systeem en mij alleen maar als slachtoffer willen zien wat mijn daadkracht ontneemt. De oplossing is geen verwachtingen van anderen te verwachten wanneer er geen geld tegenover staat en de fysieke werkelijkheid niet te verwarren met de geesteswerkelijkheid.

Ook dit is een open brede straat, waar ineens een herinnering opkomt aan een man die tegen mij zei dat ik de weg blokkeerde door naast mijn dochter te fietsen, die ik bestempelde als leugenaar. 

De brede straat staat voor mij voor openheid en vrijheid en deze man zegt iets dat niet klopt wat frictie oplevert in mijn beleving van het moment in deze open brede straat. Mijn probleem is dus de frictie tussen geest en fysieke werkelijkheid. De oplossing is om te beslissen 1 werkelijkheid te ervaren die altijd is wat het is en niet liegt.

Ik ben bijna bij de winkel die ik ga bezoeken en kijk goed of ik met de fiets makkelijk naar de stoep kan komen of dat auto’s alles dicht gezet hebben, dat vind ik vervelend. 

Door het participeren in deze gedachte ben ik opzoek naar iets dat in mijn geest bestaat en niet perse in mijn fysieke werkelijkheid en op voorhand vind ik dit vervelend. Vervelend als in bang dat ik een auto raak als ik er tussendoor moet of er een gevaarlijke situatie ontstaat doordat ik op de weg stil moet staan om tussen de auto’s door met mijn fiets te komen. Mijnprobleem hier is het bedenken van allerlei zaken die niet aan de orde zijn maar mij wel de nodige emoties en gevoelens opleveren om zo in de geest te blijven participeren. De oplossing is kijken naar de situatie met de auto’s vanuit mijn fysieke werkelijkheid en handelen naar de situatie zodat er geen gevaarlijke situaties ontstaan.

Dan zoek ik of er nog een plekje is voor mijn fiets voor de winkel en dat is er, maar ik voel een irritatie door een herinnering opkomen aan mensen die hun fiets zo neerzetten dat anderen geen plek meer hebben. 

Hier bederf ik eigenhandig een goed gevoel door mee te gaan in een herinnering. In eerste instantie ben ik blij dat ik mijn fiets kan parkeren, maar dat is door de irritatie van korte duur. Wat heel duidelijk aangeeft hoe onecht zo’n gevoel als blijheid is, wanneer het door een kleinigheidje om zeep geholpen kan worden. Mijn probleem is dus het generen van energie, hetzij door positief of negatieve gevoelens/emoties. De oplossing is het blijven bij mijn fysieke werkelijkheid en mij niet laten afleiden van wat hier is en wat hier gedaan moet worden.

Over de hele lijn van mijn fietsrit ervaring kijkend, dan spelen 2 zaken de hoofdrol, enerzijds het ontvluchten van de werkelijkheid door energetische beloningen en anderzijds jaloezie en het vergelijken van mijzelf wat uiteindelijk ook een energetische beloning oplevert. In mijn volgende blog zal ik ingaan op wat een beloning zou moeten zijn die aansluit bij de oplossingen om zo mijzelf stabiel in de fysieke werkelijkheid te houden.