Dag 360 van 2555: niet willen ervaren in het moment – Lyme geconstateerd bij mijn zoon

DIP Lite cursusDeze blogpost is een vervolg op de vorige post “een masker van kalmte”. In mijn vorige post beschreef ik wat er aan gevoelens door mij heen ging toen we een teek op de enkel van mijn zoon vonden en ik die verwijderde.

Deze blogpost gaat over het laten testen van mijn zoon en erachter komen dat de teek die hem beet hem Lyme gaf. Gelukkig waren we er vroeg bij en kan er nog wat aan gedaan worden. Maar wat deed dat met mij in het moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen ervaren wat er onder mijn strakke waterspiegel zich afspeelde toen ik hoorde dat ook mijn zoon Lyme heeft.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het negeren van wat hier is als gevoelens en emoties, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet mee hoef te gaan in deze emoties en gevoelens, maar het is wel waardevol om te weten wat mijn water beroerd onder de strakke waterspiegel. Ik stop het negeren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het ontkennen te stoppen als een kurk op de fles die gevuld is met angst en projecties in de toekomst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor het woelige water onder de strakke waterspiegel.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf aansturen in het moment door gevoelens en emoties te negeren/mij ervan af te scheiden om stabiel te kunnen zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet van stabiliteit kan spreken wanneer ik niet alles in overweging neem, dus ook de emoties en gevoelens. Ik stop het mij afscheiden van mijn gevoelens en emoties, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat ik een ‘totaal pakket’ ben waar ik niet die zaken uit kan halen waarvan ik vermoed dat zij mijn ‘ogenschijnlijke stabiliteit’ zullen verstoren, dus neem ik alles in overweging in het moment en kijk ik ook naar de emoties en gevoelens zonder op deze golven mee te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat de emoties en gevoelens die als energie bewegen in mijn solar plexus eng zijn, bedreigend zijn voor mijn stabiliteit waar ik in dat moment zo graag in wil geloven.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst hebben voor mijn eigen gecreëerde emoties en gevoelens, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn creatie wel in de ogen moet kijken, omdat het deel is van mij. Ik stop mijn angst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst voor mijn angsten te hebben maar ze met opgeheven hoofd te zien voor wat ze zijn.

~

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het fout zal aflopen met mijn zoon en hij net als mijn dochter chronische Lyme zal ontwikkelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het projecteren van een uitkomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet bij machte ben in dat moment om de uitkomst te voorspellen. Ik stop het projecteren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit proces met hem te lopen en elke keer daar waar kan te handelen in het belang van een ieder, te ademen en mijzelf niet gek te laten maken door een angst die nergens op gebaseerd is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat mijn zoon niet meer te redden is.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waar ik van het ergste uitga en dus in polariteit ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het ergste denk om zo verast te worden wanneer het tegenovergestelde bewaarheid wordt. Ik stop de polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te snappen/zien/realiseren dat wanneer ik van het ergste uitga, ik niet mijn ware ik mijzelf laat aansturen, maar een ego/’geest’ ben die vaart op polariteit om energie op te wekken in mij met de mogelijkheid om dit te vergroten door de frictie die in mij in gang is gezet door mijn goedkeuring en acceptatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik de teek er verkeerd uit heb gehaald en dus dit alles heb veroorzaakt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van willen verklaren waarom mij dit een tweede keer overkomt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in een slachtoffer rol ga zitten door mijzelf de schuld te geven. Ik stop het beschuldigen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren /begrijpen dat ik door mijzelf de schuld te geven ik mijzelf stop en mijzelf niet verder motiveer om te zien waarom dit is en hoe het komt dat er zoveel besmetting door teken plaatsvindt en het zo in een groter perspectief zet dan mijn eigen bubbel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik gefaald heb als moeder.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf in te dekken door mijzelf af te vallen als moeder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alvast maar zeg tegen mijzelf dat ik gefaald heb om alles voor te zijn wat in deze richting zou wijzen. Ik stop het indekken, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het indekken achterwege te laten en mij te richten op oplossingen in plaats van mijzelf naar beneden halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik de angsten erken, ik mijzelf zal verliezen in de hysterie van deze emoties en gevoelens.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang te zijn de controle te verliezen over mijn emoties en gevoelens, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door controle te proberen houden mijzelf een niet echte vorm van aansturen voorhoud. Ik stop de angst voor het verlies van controle, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de woorden controle en aansturen niet met elkaar te verwarren en te zien dat controle van het ego/’geest’ is en mij een niet echte ervaring bezorgt van het aansturen van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken “nee hè niet weer”.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slachtofferschap door te projecteren in de toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet werk aan een oplossing maar mijzelf stop en laat devalueren. Ik stop het devalueren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer als slachtoffer te zien maar als een moeder met een kind dat Lyme in een zeer vroeg stadium heeft waar de kaarten nog absoluut niet van geschud zijn en de uitkomst nog alle kanten op kan. Dat is ook waarom we behandelen als oplossing en niet bij de pakken gaan neerzitten en wachten totdat de ziekte chronisch wordt en hem gaat belemmeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met het hoofd koel houden en sterk te zijn in een heftige situatie voor mijn kinderen, mis te interpreteren en dus alles te onderdrukken en te geloven dat ik daar goed aan doe.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdrukken om het hoofd koel te houden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf van mijzelf afscheid. Ik stop het afscheiden, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf heel te maken en de emoties en gevoelens durf te aanschouwen in het moment waarbij ik geen angst heb dat ik wordt gezogen in een innerlijke onrust/verwarring, maar simpel zie/begrijp/realiseer dat dit in mij bestaat en ik dat kan veranderen door mijzelf te begrijpen en te zien/begrijpen/realiseren waarom ik dit doe.

Advertenties

Dag 359 van 2555: een masker van kalmte

DIP Lite cursusMijn zoon kwam terug van 3 dagen schoolkamp naar de Ardennen. Zij hadden survival activiteiten gedaan en kampeerden midden in de natuur in tipi tenten. Er werd hen aangeraden om zichzelf te controleren op teken na het struinen in de natuur. Mijn zoon besloot niet te douchen aangezien zij met 100 man 2 douches tot hun beschikking hadden en dit moest plaatsvinden voordat zij een survivaltocht door water en modder gingen maken.

Na het eten op de avond dat hij terug was gekomen zat ik met hem na te praten over hoe hij het had ervaren zo’n kamp, waarop hij aan zijn enkel kriebelde en vervolgens keek naar wat daar zat. Het was een teek van zo’n 2-3 millimeter groot die inmiddels in zijn enkel vastzat. Hij had deze teek absoluut niet gezien, maar toch was hij daar. Ik bleef kalm, maar voelde de onrust van binnen wel aanzwellen. Gedachten kwamen op van: niet nog een kind dat aan Lyme moet lijden. Met de chronische Lyme van mijn dochter in mijn achterhoofd kon ik in dat moment mij niet neutraal opstellen.

Normaal gesproken verwijdert mijn partner de teken aangezien hij daar een handigheid in ontwikkelt heeft. Mijn partner was niet thuis, dus besloot ik met mijn bijna geen ervaring toch de theorie in de praktijk te brengen. Met de tekentang heb ik zo’n 6 pogingen gedaan voordat ik de teek eruit had. De plek was wat geïrriteerd en rood om de beet door het kriebelen van mijn zoon en het eruit halen van de teek. Mijn dochter wilde naar de huisartsenpost om de teek daar te laten verwijderen, maar ik vond dat ik het eerst moest proberen aangezien ik een tekentang bezit. Toen de teek eruit was heb ik een cirkel om de beet met pen op zijn enkel gezet en de volgende ochtend was er geen grote rode kring ontstaan. Wel ben ik goed aan het opletten of hij verschijnselen krijgt die anders zijn dan anders, wat niet makkelijk is met een kind dat 2 nachten slecht geslapen heeft en spierpijn van de activiteiten en lange busreis.

Tijdens het eruit halen van de teek had ik een angst over mij heen dat ik de teek er niet goed uit zou krijgen en daardoor meer schade zou aanbrengen. Wanneer mijn zoon au zei dan wist ik bijna zeker dat ik iets fout deed met de teken tang. Hetgeen waarom mijn zoon au zei was het feit dat ik met de 6 pogingen ook langzaam de plek aan het epileren was en het eruit draaien van haren nu niet heel lekker aanvoelt op een tere plek als een enkel. Ik wilde kalmte bewaren om mijn zoon geen angst aan te jagen, maar noch ik als mijn dochter waren er echt kalm onder. Het was dan ook niet gek dat mijn zoon even later precies wilde weten hoe iemand besmet kon raken met Lyme door een teek die als gastheer functioneert. Ook toen voelde ik mij schuldig dat hij verder aan het denken was over Lyme en ik wellicht hem had bang gemaakt door te handelen vanuit een startpunt van angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord teek in mijn solar plexus beweging waar te nemen en dit te negeren, omdat ik er niet mee geconfronteerd wil worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van energie beweging in mijn solar plexus te ervaren en dit te negeren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in dat moment de confrontatie met mijzelf niet aan wil en sterk wil zijn, maar het tegenovergestelde bereik door angst toe te laten in mijn denken en handelen. Ik stop het negeren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om energie beweging in mijn solar plexus altijd in het moment te onderzoeken, zodat de gevolgen beperkt blijven, en ik vervolgens vrij van emoties en angsten kan denken en handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van de teek in de enkel van mijn zoon het hele traject van besmetting aan mij voorbij zag gaan in mijn ‘geest’.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het projecteren van gevolgen in de toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf niet stabiliseer door aan alle mogelijke uitkomsten te denken vanuit een startpunt van energie/angst. Ik stop het projecteren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vanuit gezond verstand te bedenken wat ik moet doen in het moment om verdere gevolgen te voorkomen, maar niet preventief te denken/handelen vanuit angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat wanneer ik een masker van kalmte opzet ik ook kalm van binnen ben en dus kan handelen/denken vanuit stabiliteit/kalmte.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de buitenkant perfect te laten zijn terwijl de binnenkant niet meer weet wat te doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de schone schijn niet kan ophouden en dat ik binnen en buiten hetzelfde zal moeten zijn om echte kalmte te kunnen uitstralen en een echt punt van kalmte voor de ander kan zijn. Ik stop de mooie buitenkant als het niet strookt met de binnenkant, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om meer te oefenen met het gelijk trekken van mijn binnen- en buitenwereld en dat ik zolang dat nog niet een natuurlijke expressie van mijzelf is, ik de buitenkant stabiel laat zijn en vergeving doe op dat wat nog niet lukte aan de binnenkant, om zo mijzelf te corrigeren en het op een ander moment nogmaals te proberen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de emoties die rondgingen binnenin mij ten tijde van het verwijderen van de teek te willen onderdrukken om zo kalmte op te roepen of ruimte te maken voor kalmte.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van emoties onderdrukken om er geen last van te hebben in het moment, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik met iedere onderdrukking vaneen emotie meer gevolgen de wereld in help. Ik stop het onderdrukken, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer er emoties van binnen rondgaan ik de emoties erken en zie, maar ze niet ervaar of meega op de emoties en zo mijn handelen/denken te laten beïnvloeden door deze emoties. Op die manier weet ik dat deze emoties er zijn en kan ik op een later tijdstip hen aanpakken om zo in het vervolg te snappen wat mijn valkuilen zijn in bepaalde situaties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze angst die ik ervoer een angst voor de dood van mijn kind is en dus een overlevingsangst.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van overlevingsangst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst ontwikkel voor iets dat nog niet gebeurt is of staat te gebeuren. Ik stop het projecteren van angst voor overleving, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat angst op voorhand geen goede gids is om zaken met gezond verstand af te handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf de schuld te geven van het krijgen van een tweede kind met Lyme.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij schuldig voelen aan iets dat er nog niet is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben dat door mijn handelen vanuit emotie gevolgen ontstaan waardoor mijn zoon ziek wordt. Ik stop het aanpraten van een schuldgevoel aan mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet op de feiten vooruit te lopen en te zien/begrijpen/realiseren dat ik wel weet dat handelen vanuit angst niet okay is en daardoor dus vrees dat er nare gevolgen van komen en zo op voorhand mijzelf te straffen doormiddel van een schuldgevoel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik de chronische Lyme van mijn dochter emotioneel aankan en dus niet geconfronteerd wil worden met het tegenovergestelde.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken dat ik stabiel ben op een bepaald punt, maar waar de realiteit mij anders laat zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hierop reageer met ontkenning en mijn buitenkant bij elkaar pak om een masker van kalmte op te zetten. Ik stop de ontkenning, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niets te ontkennen dat fysiek bewezen is en zo dus geen strijd aan te gaan binnenin mij die alleen maar meer energie en ontkenning zal uitlokken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kalm te willen blijven voor de ander om zo mijn angst niet over te berengen op de ander.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van kalm willen blijven omwille van de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst zelf kalm moet wezen om als punt van kalmte voor de ander te kunnen fungeren. Ik stop het handelen om de ander te ondersteunen zolang ik mijzelf niet eerst kan ondersteunen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst voor mijzelf te kiezen, niet vanuit een punt van egoïsme, maar om te zien/begrijpen/realiseren dat ik niets voor de ander kan betekenen als ik het niet eerst zelf op orde heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een kalme persoonlijkheid in het leven te roepen om zo niet eerst naar wie ik ben in het moment hoef te kijken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een persoonlijkheid uit de kast trekken om zo mijzelf te omzeilen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet alleen mijn emoties onderdruk/negeer maar ook mijzelf. Ik stop het omzeilen/negeren van mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer zodra het moeilijk wordt een andere persoonlijkheid uit de kast te trekken en zo te denken dat ik de situatie heb gered/opgelost, terwijl ik afscheiding in mijzelf heb gecreëerd door mijzelf af te splitsen in een andere persoonlijkheid.

Dag 343 van 2555: de vraag is nog niet beantwoord

DIP lite cursusEen krappe 4 jaar zijn we als gezin al aan het onderzoeken wat er fysiek met onze dochter aan de hand is. We kregen verschillende diagnoses of vermoedens in onze schoot geworpen ook kregen we het advies om niet moeilijk te doen want er was toch niets aan de hand, maar niets beantwoordde die ene vraag die ik had toen ik deze zoektocht begon: wat is er mis met mijn dochter haar gezondheid?

Omwille van de complexiteit van deze op het oog simpele vraag hebben we vele mogelijkheden moeten onderzoeken in de fysieke werkelijkheid. Sommige diagnoses leken plausibel, maar wanneer ik het startpunt goed bekeek van degene die de diagnose gaf en hoe de tijdlijn was gelopen om tot deze conclusie/diagnose te komen dan moest ik keer op keer beamen dat dit niet het juiste spoor was. Met andere woorden de vraag die ik 4 jaar geleden stelde is nog steeds niet beantwoord.

Vorige week opende zich een nieuwe dimensie binnen de inmiddels lange lijst van symptomen. Ik kwam erachter dat ik iets over het hoofd had gezien, omdat ik de afweging die ik maakte om deze diagnose uit te sluiten gemaakt had op basis van disinformatie. De informatie die ik gevonden had een jaar of 5 tot 6 geleden was maar voor de helft accuraat. Het gaat hier om tekenbeten en de fabel dat men alleen dan ziek kan worden van zo’n beet wanneer er een rode ring in de huid ontstaat om de beet heen, die gepaard gaat met koorts en griepachtige verschijnselen. Nu blijkt dat maar 50% van de mensen met een tekenbeet deze huiduitslag krijgt. Wij hebben toen mijn dochter 4 was in Italië haar eerste tekenbeet verwijdert zonder huiduitslag. Later tussen haar 9e en 15e jaar hebben we nog 13 teken verwijdert, allemaal zonder huiduitslag en zover we weten zonder koorts. Het is een feit dat in de periode van deze 13 tekenbeten mijn dochter haar gezondheid heel hard achteruit is gegaan en zij geen medicatie hiervoor heeft gehad.

De ziekte van Lyme is dus hetgeen wat ik had uitgesloten, maar waar we nu toch naar kijken om eventueel uit te sluiten of te constateren dat dit het is. Momenteel zijn we bezig om te achterhalen wie levend bloed afname en onderzoek bij ons in de buurt doet om op o.a. de borrelia bacterie te onderzoeken. De symptomen van mijn dochter lijken als 2 druppels water op chronische artritis als gevolg van de ziekte van Lyme, waarbij zij in steeds sneller opvolgende cycli achteruit gaat. De homeopathische middelen die we gestart zijn hebben zeker geholpen maar heeft deze cycli niet kunnen stoppen, simpelweg omdat het daar niet op gericht was. We zijn dan ook een andere aanpak gestart met andere druppels in afwachting van het bloedonderzoek om nog andere middelen in te zetten.

Voor mij is dit proces van onderzoeken en weg strepen een natuurlijk proces dat gelopen moet worden om tot een conclusie te kunnen komen. Helaas loop ik dit nu inmiddels zonder de reguliere gezondheidszorg, want die wijst naar het voorhoofd wanneer je als ouder/patiënt op die manier zelf bezig bent. De vraag is dan natuurlijk, wat moet je dan als artsen niets voor je doen en laten doorschemeren dat het misschien allemaal wel een beetje tussen je oren zit. Recent vroeg ik mijn huisarts voor een doorverwijzing voor mijn dochter die hij weigerde, omdat mijn dochter niet steeds naar dokters moest gaan, ze had rust nodig zei hij. Dan kun je op zo’n moment de huisarts wel over zijn tafeltje halen, als je bedenkt dat we naar 3 artsen voor 3 verschillende zaken in een jaar tijd zijn geweest. Het reguliere bloedonderzoek is steeds perfect, dus dat mijn dochter in cycli  van weken op bed ligt met pijn en te lamlendig is om ook maar iets te doen, dat is dus niet reëel want het bloedonderzoek is goed. Het is echt schrijnend als we zien hoeveel mensen er onnodig wereldwijd moeten lijden omdat artsen het niet weten en niet willen toegeven dat ze het niet weten. Wat zou de kwaliteit van leven voor veel mensen er op vooruit gaan wanneer er echte artsen met ballen en onderzoeksdrift zouden opstaan en opgeleid worden.

Nu is deze zoektocht al een taak op zich, waar verdere ruis niet echt aan te bevelen is. Toch stuit ik op ruis in dit proces. Ik bemerkte dat ik haast niet durfde te delen met anderen dat we nu de mogelijkheid van Lyme aan het onderzoeken zijn. Wat voor mij als een vraag startte en alleen dan kan worden afgesloten wanneer er een antwoord op is, is tegelijkertijd een punt van schaamte voor mijzelf. Schaamte dat ik steeds weer met iets anders kom en hetgeen ik eerst als plausibel zag vervolgens moet afschieten. Dus wat hier aan de hand is, zou je kunnen omschrijven als het kijken door de ogen van de ander naar mijzelf. Ik zie de ander al denken: “daar heb je haar weer,” of “zij weet ook niet wat zij wil,” of “die is ook niet geloofwaardig” en “die vrouw is aan het rond shoppen.” Ik noemde het schaamte maar dit is haast meer een angst dat ik niet voor vol wordt aangezien en iemand ben die maar diagnoses fantaseert waar ze bij staat. Natuurlijk wil ik niet als gek versleten worden, ik wil mijn geloofwaardigheid en goedheid overeind houden, want dat is immers het plaatje van mijzelf in mijn ‘geest’. Het is niet zo dat dit mij ervan weerhoud om verder te gaan met mijn onderzoek, het is alleen wat meer ondergronds en minder gedeeld met anderen. En dat is eigenlijk zo jammer, omdat de kijk van de ander mij weer verder kan helpen in mijn zoektocht. Want ook die zoektocht is naast het zijn van een zoektocht ook een drang die ik als moeder voel om alles weer goed te willen maken voor mijn kind. Het is afschuwelijk om iemand waar je zo nauw mee samenleeft, die een deel van mij is, te zien wegkwijnen. Dat moedigt aan tot actie/handelen, omdat je ziet dat de ander vaak er niet de kracht voor heeft.

In mijn volgende blog post zal ik deze ruis verder uitzoeken door middel van zelfvergeving en correctieve zinnen.