Dag 189 van 2555; probleem – leven in het hier en nu door de ogen van de geest

equal money capitalismWetende hoe moeilijk het vaak is voor mij en de meeste mensen in het algemeen, om volledig in het hier en nu te leven zonder gedachten in de geest die leiden naar emoties/gevoelens/angsten/herinneringen, zal ik een omschrijving geven van een ritje op mijn fiets naar de winkel. Op deze manier zal ik proberen inzicht te krijgen in mijn ‘probleem’, om in een volgende blog de oplossing te vinden en in een daarop volgende blog mijn beloning te bepalen, wanneer ik de oplossing implementeer in mijn fysieke bestaan. Het geheel zal dan worden afgesloten met een blog die zal bestaan uit zelfvergeving en verbintenissen die ik met mijzelf zal aangaan.

 

Ik sta buiten om mijn fiets van het hangslot te bevrijden, waar ik tegenop zie, omdat meerdere keren voorafgaand aan vandaag het slot niet goed opende en mijzelf vertraagde in tijd. Ik stap op mijn fiets om over de stoep voor ons huis naar de eerste straat linksaf te fietsen. Ik zit niet gemakkelijk op de fiets, omdat ik weet dat ik niet mag fietsen op de stoep en ik overal vandaan in mijn verbeelding agenten of stadswachten tevoorschijn zie komen. Terwijl ik langs de huizen van de verschillende buren fiets krijg ik een warm gevoel bij het ene huis een koud gevoel bij het andere en bij 1 huis een neutraal gevoel. Ik sla linksaf en rij over een hobbelige straatklinkerweg, ik merk dat dit fysieke gehobbel op de fiets mij enigszins uit mijn gedachten houd. Toch zie ik grote huizen aan de ene kant en kleine huizen aan de andere kant en besluit in mijn geest dat het zielig is voor de mensen in de kleine huizen dat ze zo beroerd wonen. Ik sla rechtsaf een asfalt weg op om even te onthobbelen en langs het kinderdagverblijf te rijden, waar ik altijd even naar binnen kijk en allerlei horror verhalen over kinderdagverblijven door mijn hoofd spelen. Ik fiets langs een school en beoordeel de ouders als alternatieve stadse ouders. Ik steek een weg over en rij langs een enorm oud herenhuis en elke keer probeer ik te ontdekken of daar inderdaad maar 1 gezin in woont of dat het er toch meerdere zijn, vervolgens rijd ik langs een stoffen winkeltje waar ik gecharmeerd ben van de etalage en mij meteen bedenk wat ik allemaal zou kunnen maken van al die mooie dure stoffen. Ik steek een grotere weg over en zie schuin aan de overkant een cateringbedrijf zitten en voel irritatie, dit omdat zij vaak de weg blokkeren voor hun bedrijf wat het voor fietsers onveilig maakt. Ik kijk naar rechts om te zien of ik kan oversteken en zie de opvang voor daklozen wat mij een verloren en unheimisch gevoel geeft. Ik rijd nu op een singel met herenhuizen, meteen rechts staan eenaantal huizen met veel donkerbruin eraan en rookglas in de ramen wat ik als niet fijn/leuk bestempel en de openheid van de brede straat met de witte grote herenhuizen totaal teniet doet. Ik kom aan op een kruising waar een groot kantoor van de ABN-AMRO mij aanstaart, ik vind dit zeer onplezierig en zou het liefst door een andere straat rijden, maar dit is de kortste weg en ik zeg in mijn geest tegen mijzelf dat dit kinderachtig gedrag is. Aan de andere kant zit een makelaars kantoor dat ons zou helpen met het uitzoeken van foutieve/niet geclaimde meldingen bij de ING en een gevoel van in de steek gelaten zijn bekruipt mij. Ik rijd verder als het stoplicht op groen springt, ik merk dat ik het vervelend vind om te stoppen met de fiets bij de kruising om vervolgens weer helemaal op snelheid te komen, dit maakt het fysiek zwaar. Ook dit is een open brede straat, waar ineens een herinnering opkomt aan een man die tegen mij zei dat ik de weg blokkeerde door naast mijn dochter te fietsen, die ik bestempelde als leugenaar. Ik ben bijna bij de winkel die ik ga bezoeken en kijk goed of ik met de fiets makkelijk naar de stoep kan komen of dat auto’s alles dicht gezet hebben, dat vind ik vervelend. Dan zoek ik of er nog een plekje is voor mijn fiets voor de winkel en dat is er, maar ik voel een irritatie door een herinnering opkomen aan mensen die hun fiets zo neerzetten dat anderen geen plek meer hebben. Ik ben aangekomen bij de winkel.

 

Zoals je zult begrijpen na het lezen van mijn rit naar de winkel, ben ik bijna geheel niet in het hier en nu geweest tijdens mijn rit. Of gevoelens/emoties spelen een rol of herinneringen aan voorgaande ervaringen herbeleef ik door fysieke triggers wat het niet mogelijk maakt om in het hier en nu te zijn. Het probleem is dus het constant mijzelf weg trekken in de geest tijdens zo’n fietsritje en niet instaat zijn om mijzelf te laten genieten van de wind die om mij heen waait, het wisselend decor dat langs mij heen gaat, de geuren die mij bereiken en ga zo maar door.

 

In mijn volgende blog zal ik de fietsrit stukje voor stukje uit elkaar trekken om te zien waar de oplossing ligt om mijn leven niet door de ogen van de geest te zien maar het hier en nu te ervaren in al zijn intensiteit.

Dag 62 van 2555; het “ik zie er tegenop” personage

Dag 62 van 2555; het  "ik zie er tegenop" personageGisteren kwam ik uiteindelijk tot de conclusie in mijn blog dat ik mij aangetast voelde in mijn vrijheid wanneer ik weer een baan onder een baas zou nemen. Nu is dat een idee in mijn hoofd en moet ik mij afvragen wat die zogeheten vrijheid die ik nu dan wel heb waard is en hoe echt die is. Ik nam mij voor om eens te kijken bij uitzendbureaus wat mijn echte kansen op de arbeidsmarkt zijn, zodat ook dat niet een idee in mijn hoofd zou worden.

Dus vanmorgen stond ik bij Randstad en men vroeg mij op een bepaald moment naar mijn CV en een zwaar gevoel nam bijna ongemerkt meester van mij. Ik voelde mij enigszins schuldig om zo onvoorbereid bij hen voor bemiddeling aan te kloppen en een deuk in mijn perfect zijn natuurlijk wat resulteerde in een deuk in mijn ego. Enfin het maakte het allemaal zwaar en moeilijk, terwijl het gesprek licht en aangenaam was en mij enigszins perspectief bood. Ik kreeg een e-mail adres om mijn CV naar toe te sturen en ging weer naar huis.

Het zware gevoel kwam voort uit het er tegenop zien om die CV in elkaar te knutselen waar alle jaartallen moeten kloppen en alle relevante zaken in staan. Een blokkade van, ik wil misschien niet werken als dat mijn vrijheid kost, samen met hoe fiets ik een CV in elkaar gaven mij lood in mijn schoenen. Na dit even te hebben aangekeken besloot ik een eind aan dat zware gevoel te maken, het was allemaal gebaseerd op opinies en ideeën in mijn hoofd die absoluut niet aan mijn fysieke werkelijkheid waren getoetst. Dus even letten op mijn ademhaling en wat gas terug. Na 5 minuten zoeken op internet vond ik een passende template voor mijn CV en begon ik hem in te vullen. Het was eigenlijk zo gepiept, met de rekenmachine bij de hand heb ik nog wat jaartallen zitten doorrekenen of het allemaal klopte. Als extra check mailde ik de CV aan mijn partner om er even naar te kijken om zo de laatste puntjes op de i te zetten.

Dus mijn “ik zie er tegenop” personage wordt geboren vanuit een blokkade die probeert het ertegenop zien instant te houden om zo niet dieper te hoeven graven naar de werkelijke redenen achter de redenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het horen van het woord CV  het beeld van ingevulde paperassen voor ogen te krijgen en een zwaar gevoel te ervaren dat mij in en als dat moment doet besluiten dat het realiseren van een CV moeilijk en zwaar is en iets is dat ik op de lange baan ga schuiven, enkel en alleen gebaseerd op de angst dat het schrijven van een CV verandering teweeg zou kunnen brengen en mij in het onbekende doet belanden in en als het gevoel van onmacht en geen controle meer te hebben over mijn eigen situatie. Terwijl ik de controle als zelfverantwoordelijkheid al had weggeven op het moment dat ik de gedachte aan paperassen toe liet als mij als de angst voor verandering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zware gevoel als mij te laten aanduren totdat het back chat genereerde die zei dat ik beter niet een CV kon schrijven, met als achter liggend gevoel dat ik dan mijn vrijheid zal kwijtraken. Wat tweestrijd in en als mijzelf in mij veroorzaakte waarbij ik mij aan de ene kant schuldig voelde om een mogelijke kans op geld verdienen te laten schieten en aan de andere kant niet te willen betalen met mijn vrijheid. Mij niet realiserend dat mijn keuzes gebaseerd waren op geld verdienen en geld kwijtraken en zodoende egoïsme en hebzucht in en als mij aanwakkerden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de uiteindelijke keuze om een baan te willen hebben te baseren op consumentisme, waarbij ik mij overtuig om een baan te nemen door te denken aan alle dingen die ik kan kopen als ik meer geld heb en dat als ik geen CV schrijf en geen baan zoek ik altijd zal blijven kampen met geld problemen. Waarbij ik mij niet realiseer dat ik mijzelf manipuleer door mijn socialisatie en opinies over het hebben van geld en het nemen van een baan niet meer een zuivere keuze is in het belang van een ieder, maar iets waarbij mijn behoefte aan het hebben van dingen en het kunnen doen van dingen als belangrijker in het leven worden gemaakt en daardoor het willen hebben mij laat zien dat ik een slaaf ben van het consumenten systeem en ik die vrijheid die ik zonder baan denk te hebben uiteindelijk helemaal niet heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen om geen CV te willen schrijven en direct bang te zijn voor gezichtsverlies en om gezien te worden als lui, wat mijn onderliggende oordeel over mijzelf is als het gaat over het feit dat ik liever niet werk onder een baas om zo mijn vrijheid niet te verliezen. Ik zie mijzelf als lui maar kleed dat aan met al de dingen die ik doe op een dag, terwijl ik het oordeel dat ik heb over mijzelf laat aanblijven en wegdruk. Luie mensen zijn niet waardig om te werken en kunnen nooit die perfectie halen in hun werk en zullen dus mislukken, wat de angst in mij aanwakkert om te mislukken alvorens te beginnen met een baan laat staan het schrijven van een CV.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om opinies over banen en CV’s te hebben die ik niet getoetst heb aan mijn fysieke werkelijkheid en doorslaggevend te laten zijn in mijn keuzevorming om zodoende niet open te willen staan voor de consequenties die dat met zich meebrengt en het leven te beschouwen als 1 en gelijk aan 1 nano seconde waarin ik dingen wil en daardoor mijzelf 1 en gelijk stel aan hebzucht en consumentisme en dat vervolgens verwordt in een soort van kinderlijke blijdschap waarbij de kinderhand snel gevuld is en ik dus genoegen neem met weinig en concessies doe, terwijl ik alles kan hebben in zelfoprechtheid en mij compromitteer voor 1 nano seconde van hebben en willen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten leiden door positieve en negatieve gevoelens en het schrijven van een CV te labelen als een negatieve taak, door het hebben van een baan en niet meer ten allen tijden te kunnen doen wat ik wil te koppelen aan het schrijven van een CV. Waardoor ik mij limiteer en naar beneden haal en niet het beste uit mijzelf haal en niet het meeste potentieel uit mijn leven haal, waarin ik mij niet realiseer dat alles in onze huidige wereld is gebaseerd op het hebben van geld en geld een vrijbrief naar vrijheden hebben is. Dus mijzelf afzetten tegen het huidige stelsel is mij distantiëren van het systeem als mij, wat ik op vele wijzen al uitgeprobeerd heb en ondervonden heb dat het systeem mij eruit gooit als ik niet volgens de spelregels speel en een volwaardige speler wil blijven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor verandering te begrijpen en te zien dat het de angst voor het onbekende is en het geloven in mijn preprogrammering dat verandering niet mogelijk is en dat verandering het einde van mij als systeem en als deel van het systeem is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het moment als de gedachte opkomt en blokkades aankondigt, in mijzelf te kijken en te begrijpen waardoor ik mij blokkeer en in het moment zacht of hardop zelfvergeving te doen om de blokkade als mij in en als het moment op te lossen om zo verandering toe te laten, te omarmen en niet als levensbedreigend te zien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te dirigeren op basis van opinies en meningen die niet getoetst zijn aan de fysieke werkelijkheid, maar in plaats daarvan dat wat hier is in het moment te gebruiken om te zien hoe ik mij het beste kan veranderen/verbeteren in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om uit het “ik zie er tegenop” personage te stappen zodra ik irreële gedachtes zie opkomen in mijn mind en blokkades/tegenwerking ervaar voor dat wat in het belang van een ieder is, maar ik niet wil zien vanuit een startpunt van egoïsme.