Dag 226 van 2555; spiegeltje spiegeltje aan de wand van wie is die reflectie aan de andere kant? – deel 2

equal money capitalismDeze blog is een vervolg op de blog van gisteren, waarbij ik vandaag verder ga met de zelfvergevingszinnen om zo het probleem beter te kunnen doorgronden.

 

 Probleem:

Niet mijn fysieke leeftijd in mijn fysieke werkelijkheid willen aanvaarden uit een angst om afgedankt te worden en niet langer mee te tellen.

Oplossing:

Mijzelf niet bekijken door de ogen van de geest en mij laten verleiden door beelden van weleer, maar diegene te zijn wie ik ben als vlees hier en nu en te staan in en als het leven, waardoor mijn werkelijke daadkracht voortvloeiend uit zelfoprechtheid mij recht op bestaan geeft in de maatschappij en niet hoe ik eruit zie en hoe oud ik ben.

Beloning:

Mijzelf te zien staan en te beseffen dat mijn reflectie naar buiten toe ertoe doet.

 

 

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn fysieke lichaam een signaal naar de buitenwereld afgeeft dat het zijn beste tijd heeft gehad en men mij daarom niet meer ziet staan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de buitenwereld de schuld te geven van de angst die in mij leeft die ik omarm en verwelkom door erin te geloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om als een opgebruikt artikel aan de kant geschoven te worden wanneer mijn buitenkant tekenen van ouderdom begint te vertonen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als iets dat opgebruikt en vervangen kan worden als een product binnen een kapitalistisch systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat men mij niet meer ziet staan, ik niet meer meetel en er niet meer toe doe. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de ogen van mijn ego het ouder worden te ervaren en mijzelf als afgedankt en er niet toe doend te beschouwen in plaats van wie ik werkelijk ben in en als het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om niet meer mee te tellen en zo het leven mis te lopen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik het leven kan mislopen door ouder te worden en mij niet te realiseren dat ik mijzelf aanstuur en dus in zelfoprechtheid kan zien dat ik het leven niet kan mislopen omdat ik leven ben, ik kan het hooguit niet zien of begrijpen om zo geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het leven doorgaat zonder mij. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als middelpunt van het bestaan te zien en te geloven dat de wereld eigenlijk niet verder kan gaan zonder mij, terwijl ik mij niet realiseer dat ik beslis of het leven doorgaat zonder mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet meer jong ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken met anderen die volgens mijn opinie wel jong zijn en zouden mogen meetellen en alle voordelen hebben die daar bijhoren en mij niet te realiseren dat ik mij op deze manier uit de maatschappij trek en geen verantwoordelijkheid neem voor mijn aandeel in de maatschappij, omdat de maatschappij volgens mij niet zit te wachten op oudere mensen, wat mij dus overbodig maakt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als slachtoffer op te stellen in plaats van speler op het spelbord van het leven.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien staan achter mijn masker van ouderdom toekijkend hoe het leven verder gaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan de zijlijn het leven te gaan beleven en niet meer vol in het leven te staan en mij niet te realiseren dat dit niet nodig is omdat ik 1 en gelijk aan het leven gelijk kan zijn/staan aan de ander als mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien als oud en afgedankt en daaromheen gevoelens en emoties toe te staan die dit bevestigen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij oud te voelen naar aanleiding van mijn reflectie in de spiegel die ik bekijk door de ogen van mijn voorprogrammering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien en mijzelf niet te herkennen als ouder iemand door mijzelf te vergelijken met het beeld dat ik in mijn hoofd van mijzelf heb als fysieke verschijning. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijzelf te refereren als geestesplaatje en niet als fysieke werkelijkheid.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als afgedankt mijzelf te zien bewegen in mijn fysieke werkelijkheid waar niemand meer op mij let. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdriet te voelen om niet meer 100% mee te doen/mee te tellen en mij niet te realiseren dat ik dat zelf bewerkstellig en zelf bepaal dat ik niet meer meetel. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer mee te willen doen als ik niet als jong en capabel wordt gezien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een klein kind mijn zin wil doordrukken en niet meer mee wil doen als ik niet als jong word gezien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest als altijd even jong en vitaal te zien en de werkelijkheid van mijn rijpere uiterlijk niet onder ogen wil zien en wat de gevolgen daarvan zijn in een wegwerpmaatschappij als de onze. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te saboteren en niet in het hier en nu te werken/leven met wat hier is en mijzelf te zien als een fantasie van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te willen bepalen bij mijn leeftijd en zo geen beperkingen van het systeem/de maatschappij te hoeven voelen/ondergaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen spelregels binnen de spelregels van de maatschappij erop na te houden en zo te vechten met het systeem als mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te bevechten om de situatie zo te houden als hij was, leeftijdsloos, en te vrezen voor verandering en de verandering per definitie als negatief te labelen uit angst voor een veranderde situatie.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ ik tel niet meer mee’ in mij te laten bestaan en zo mijn angst te uiten over het feit dat ik afgedankt zal worden en niet te realiseren dat ik het ben die geen zelfverantwoordelijkheid meer wil nemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen voor het afgedankt worden, wat volledig in mijn geest bestaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘wie is mijn spiegelbeeld’ in mij te laten bestaan en zo mijzelf niet te willen herkennen als iemand die niet meer mee telt.

Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien wie ik ben van binnen, wie ik ben geworden vanbinnen door alles wat ik heb geaccepteerd en toegestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik wil mijn spiegelbeeld niet zijn’ in mij te laten bestaan en zo mij te separeren van een beeld dat niet meer meetellen en afgedankt zijn bij mij oproept. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om waarheden in mij te laten bestaan die ik nooit heb getoetst aan de werkelijkheid en zo dus niet weet of ik afgedankt zal worden.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om paniek te ervaren bij het zien van mijn spiegelbeeld in een fractie van een seconde wanneer ik mijzelf niet direct herken aan de hand van mijn geestesplaatje. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te herkennen aan de hand van plaatjes los van de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verdrietig te voelen over het feit dat mijngeest denkt dat ik niet meer zal meetellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geest te geloven en mijn fysieke werkelijkheid als niet correct en beangstigend weg te schrijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijn fysieke lichaam voor de veroudering en het niet eeuwig jong blijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gezond verstand niet te gebruiken en mij niet te realiseren dat alles op aarde van jong/nieuw naar oud gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij achtergesteld te voelen waneer ik mij vergelijk met jongere mensen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken en mij niet te realiseren dat dit zelf-sabotage is en mij mijn eigen daadkracht afpakken is.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om starheid in mijn fysieke lichaam te ervaren wanneer ik in de spiegel kijk en mijzelf niet herken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om starheid in mij te laten bestaan en zo te vrezen voor verandering/veroudering als buiten spel gezet te worden in de maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem te laten stokken als ik schrik wanneer ik niet weet wie mijn spiegelbeeld is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet elke adem te beleven en nemen en zo kansen in mijn leven te laten liggen zoals het niet willen zien dat ik ouder wordt wat niet hoeft te betekenen dat ik niet meer van waarde ben voor mijzelf als de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een warm gevoel te krijgen op het moment dat ik mijzelf niet herken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn oneerlijkheid als een warm gevoel van opgelatenheid te ervaren en mij niet te realiseren wat er gaande is.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn participatie in het leven te stoppen of af te bouwen gebaseerd op een opinie in mijn geest.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de waarde van mijn leven niet te waarderen waardoor ik mijn leven vroegtijdig afbreek om verder te vegeteren aan de rand van de maatschappij waar ik denk dat ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven stil/stop te zetten omdat ik mijzelf niet herken en mij niet te realiseren dat ik mijzelf niet wil herkennen door wie ik ben geworden en dus in zelfoprechtheid mijzelf onder ogen zal moeten komen om te zien wat ik kan veranderen om mijzelf wel te herkennen in de reflectie van de spiegel.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om het leven adem na adem te leven in zelfoprechtheid maar mijzelf liever afdank of aan de zijlijn zet als excuus om geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door vergelijking niet meer als volledig lid aan het systeem deel te nemen uit angst voor afwijzing op basis vaneen idee uit de geest over ouderdom en niet meer meetellen.

 

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Advertenties

Dag 180 van 2555; de dood en al haar facetten

equal money capitalismHet moment dat wij geboren worden sluiten wij als het ware een soort van pact waarmee wij voor onze dood tekenen, want geboorte en dood zijn onlosmakelijke polariteiten van elkaar. Het gekke is dat wij zodra we het fysieke leven betreden en enige vorm van bewustzijn zich ontwikkeld angst voor de dood. Wij hadden geen angst voor de geboorte het leven, maar wel angst voor de dood. De vraag is dan hoe authentiek deze gedachtengang, deze angst voor de dood is? We hebben allemaal deze angst, van gelovige tot atheïst, dus deze vraag staat los van geloof en overtuiging. Ook al beweer je geen angst voor de dood te hebben, waar komt dan die onzekerheid van het niet weten over een leven na de dood vandaan? De angst voor het onbekende en de angst om niet meer te zijn, wat uiteindelijk gelijk staat aan de dood.

Elke keer wanneer er iemand sterft in onze nabije fysieke werkelijkheid dan sterft er een stukje in ons. Elke keer als er iemand sterft worden wij geconfronteerd met het feit dat na de geboorte uiteindelijk de dood volgt. Elke dood van de ander is opnieuw een confrontatie met onze eigen dood die in de maak is maar nog geen dead line heeft. Elk rouwen om de ander is het rouwen om onszelf en het onder controle houden van de angst voor het onvermijdelijke pact dat in werking zal gaan.

Niemand van ons wil een nare ziekte op het einde van zijn leven, iedereen wil vredig heen gaan, zodat we niet hoeven te merken dat we dood zijn gegaan. Vaak wordt ook wel gezegd dat de dood niet zozeer angst geeft maar het lijden is hetgeen dat ons angst in boezemt. We willen niet onnodig lijden, we willen geen pijn, toch wordt iemand die gestreden heeft op zijn sterfbed geprezen voor de strijd die hij/zij heeft geleverd. We accepteren dus dat pijn en dood bij elkaar horen, maar willen het niet zelf ervaren. Dat is niet veel anders tijdens ons leven, we accepteren tegenspoed in ons leven, maar hebben het doel om alleen maar voorspoed te ervaren en voelen het als een straf van God of substituut daarvoor, wanneer ons leven niet loopt zoals wij ons dat hadden voorgesteld.

Zo wordt de dood ook mooier voorgesteld dan de angst die we er omtrent hebben, denk maar aan bijna dood ervaringen. Allemaal zien ze tunnels, licht ,mooie muziek en ervaren ze ware liefde. De authenticiteit van deze ervaring wordt gelegd in het feit dat al deze mensen met deze bijna dood ervaringen hetzelfde meemaken en dus moet het wel echt zijn. Het zou zomaar kunnen zijn dat dit een programma is dat draait bij de juiste omstandigheden. Onze geest is een conglomeraat van programma’s die de hele dag door draaien, wat maakt dat wanneer wij allemaal hetzelfde ervaren het dus wel waar moet zijn. Met de juiste hormonen worden we verliefd en dat loopt altijd volgens hetzelfde basis programma, wat mooi laat zien hoe wij als mensen voorgeprogrammeerd zijn, maar nee het geeft volgens velen juist aan hoe echt onze gevoelens en emoties zijn. Als we gedumpt worden door onze geliefde dan hebben we liefdesverdriet en niet ineens angst voor hoogten. De dood is de stop van de programma’s en het fysieke lijf dat niet meer kan, zoals we in ons lijf glijden bij onze geboorte zo glijden wij er ook weer uit als we sterven.

Uit de aarde zijn wij ontstaan en als aarde zullen wij wederkeren. Dat wat wij zijn geworden als fysieke manifestatie dat zullen wij zijn als wezen in het hiernamaals. Dat klinkt mooi, maar dat is het punt waar ik zou zeggen dat ik pas angst voor heb, want wat ben ik geworden? Wat heb ik allemaal geaccepteerd en toegestaan om te worden wie ik ben? Kan ik staan als het leven voor wie ik ben? Als ik nu zou sterven blijft er dan nog iets anders over dan de aarde en al het vergankelijke dat ik niet met mij mee kan nemen? Wanneer ik mijzelf niet ken of leer kennen op aarde in de fysieke werkelijkheid dan kan ik nooit zeggen wie ik geworden ben door acceptatie en toestaan, dan kan ik nooit mijzelf aansturen om dat te worden wat in het belang van al het leven is. Ik zal dus eerst mijzelf moeten leren kennen alvorens ik kan sterven om niet als een hoopje aarde aan de aarde toegevoegd te worden als een leuke trip waar helaas maar waar een einde aan kwam. Mijn bezittingen laat ik achter, ook al mijn emoties/gevoelens/angsten want die hebben mij bezeten als de geest gedurende mijn leven dus laat ik het achter en blijft alleen dat over wat ik echt geleefd heb en dat wat ik echt geworden ben. Ja, dat is pas angstig om na je dood poef te doen en niet meer te zijn en ook dat is voorgeprogrammeerd, want dat is de geest die vreest om zijn bestaan in de vorm van ons ego. Het ego wil onsterfelijkheid en het behoud van het hele palet aan emoties/gevoelens/angsten, want dat is zijn levenselixer en zonder dat is er geen bestaansrecht voor de geest. Onze geest weet dat wanneer het fysieke lijf niet meer is, hij ook niet meer is, maar zal tot het laatste doorvechten om het onderste uit de kan te halen. Het wordt tijd dat we een pact met de geest sloten en elkaar van dienst te zijn zolang we het met elkaar moeten doen hier in de fysieke werkelijkheid, om met behulp van de geest onszelf weg te pellen als een ui, om tot niets uit te komen bij de kern, de kern van ons bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de dood en mij niet te realiseren dat deze angst van de geest is en de overleveningsdrang van de geest is en niet van mijzelf als leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar mijn dood te kijken door de ogen van mijn geliefden en verdriet te voelen over mijn dood ergens in de toekomst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijdens mijn leven mij bezig te houden met mijn dood en mij niet te realiseren dat ik zo het stuk van leven oversla en van geboorte in de dood overga.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geest het concept dood te laten begrijpen, terwijl ikzelf weet/realiseer/begrijp dat ik als aarde terug zal keren en alleen nog ben wanneer ik mijzelf gerealiseerd heb en niet binnen de limitaties van de geest ben blijven steken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in pijn te willen sterven en mij niet te realiseren dat ik ook al in pijn geleefd heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor de dood voor mij uit te schuiven en te onderdrukken om normaal te kunnen leven en mij niet te realiseren dat dit onderdrukken ervoor zorgt dat mijn leven zodoende gelardeerd is van de angst voor de dood omdat deze angst als water is dat altijd een uitweg vindt om verder te stromen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geboorte elk jaar te herdenken en feestelijk mijzelf mee bezig houd, maar bij de gedachte aan mijn dood voel ik zwaarte en verdriet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat leven en dood een polariteit is en dus het 1 niet zonder het ander kan bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al mijn angsten te baseren op de angst voor de dood en zo dagelijks met mijn dood bezig te zijn wat inhoud dat ik niet in het moment kan zijn als en in de adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de dood onomkeerbaar is, zelfs zijn letters zijn onomkeerbaar, het gebeurd of ik nu besluit te leven of te overleven binnen het netwerk van mijn angsten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik op het moment van mijn dood niet klaar ben met het proces om mijzelf te kennen en in het niets zal verdwijnen en mij niet te realiseren dat dit de geest is die in voorgeprogrammeerdheid tegen mij spreekt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben niet geleefd te hebben en als spijt mijn dood in ga, wat ik vervolgens tot in den eeuwigheid zal zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven als de geest en volledig aan mijzelf voorbij te gaan waar de angst uit voortvloeit dat ik mijzelf niet zal kennen en dus het leven niet zal kennen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben op voorhand dat ik niet echt geleefd heb wanneer de dood zich aandient.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij niet te realiseren dat ik tot slaaf van de geest ben, wat mij doet beseffen dat ik spijt heb om als slaaf van de geest als gedachten te zijn en niet mijzelf aan te sturen in onvoorwaardelijkheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om  mijn leven in het hier en nu te leven om zo geen spijt te hebben van elke gemiste adem in angst voor de dood.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat mijn bezittingen materieel en immaterieel niet hetgeen zijn waar het leven om draait en ik mijzelf zal moeten focussen op dat wat echt is en de tand des tijds kan doorstaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten te zien/begrijpen als stuiptrekkingen van mijn geest en de poging van mijn geest om mij als slaaf te behouden en in plaats van erin mee te gaan ze te bestuderen en te begrijpen om mijzelf zo verder dan deze limitatie te helpen en mij als leven kan realiseren.