Dag 363 van 2555: een systeem test

DIP Lite cursusHet systeem en ik zijn voor het overgrote deel van mijn leven geen vrienden geweest. De laatste jaren probeer ik tot verzoening over te gaan en de strijdbijl neer te leggen, aangezien vechten geen duurzame oplossing is. Zo nu en dan wordt mijn geduld dan ook danig op de proef gesteld en zo ook recentelijk. Het waren 3 testen van het systeem op één dag, waarbij ik bij de eerste dacht dat ik mijzelf er totaal in zou verliezen ging het bij de tweede en derde keer al beter.

Test 1:

Mijn dochter had bij het invullen van een eigen verklaring, voor de aanvraag van haar praktijk examen autorijden, per ongeluk het verkeerde hokje digitaal aangekruist. Toen ze dit zag, kon er niets meer worden veranderd. We hebben het CBR gebeld en gevraagd wat de procedure is. Eigenlijk is er geen procedure, je moet nu bewijzen dat wat je hebt aangekruist niet waar is. Dus onze huisarts moest op schrift zetten dat mijn dochter geen psychiatrische behandeling heeft of had, geen beroerte heeft gehad of een aandoening aan het zenuwstelsel.

Niet zo’n moeilijke vraag voor een huisarts die in het dossier kan zien dat dit niet het geval is, dacht ik nog. Ik belde de assistente en zij zou het de huisarts vragen en mij terug bellen. Even later meldde zij mij dat de huisarts geen fysieke onderzoeken doet voor het rijexamen. Ik dacht heel even dat ik wellicht een andere taal tegen de assistente had gesproken, want ik had zeer duidelijk niet gevraagd om een fysiek onderzoek maar om een paar regels tekst. Ze stelde voor om het hele dossier van mijn dochter te kopiëren en naar het CBR te sturen. Hoezo recht op privacy? Ik liet haar weten dat we geen volledig dossier naar een organisatie gingen sturen en dat het CBR daar niet op zit te wachten, ze willen alleen horen of er inderdaad geen sprake van deze aandoeningen is. Oh zei de assistente dan weet ik het ook niet, dan moet u maar een afspraak met de huisarts maken. Ik was inmiddels niet meer kalm, lette op mijnademhaling. Twee dagen later konden ik langs komen en samen met mijn partner besloten we dat hij dit bezoekje ging doen. De huisarts is van Afghaanse afkomst en ik heb het idee dat hij niet zo van mondige vrouwen gediend is, dus namen we plan B en zetten we mijn partner in.

Mijn partner heeft geen huisarts gezien en werd door de assistente geholpen. Deze schreef een paar regels, na wat heen en weer gediscussieer waarin zij stelde dat er wel een reden zou zijn waarom mijn dochter dat ene hokje had aangekruist. Het moest volgens haar dus heel eerlijk ingevuld worden. Mijn partner was uiteindelijk blij dat er wat op papier werd gezet en kwam opgelucht thuis. Ik las de verklaring waar stond dat mijn dochter kortstondige psychiatrische hulp had genoten, maar dat alles nu weer okay was. Ik was absoluut niet meer kalm. Mijn dochter had kortstondige psychologische hulp gehad binnen een revalidatie traject, maar daar vraagt het CBR niet naar. Ik was boos dat de assistente het verschil niet maakte tussen psychiatrische hulp en psychologische hulp en niet besefte wat voor gevolgen dit soort dingen kunnen hebben als zulke foute informatie bij organisaties terecht komt. Ik vroeg mijn partner om terug te gaan en het haar te laten veranderen. Het enige dat er geschreven moest worden was: X heeft nooit psychiatrische hulp gehad, nog een beroerte of een aandoening aan het zenuwstelsel. Mijn partner ging duidelijk met tegenzin terug, maar zag ook in dat dit onacceptabel was.

Ondertussen had ik echt spijt dat ik mijn partner had laten gaan. Het gaf een ervaring dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet had genomen aangezien ik altijd alles regel omtrent onze kinderen en nu bang was dat er moeilijkheden gingen komen aangezien mijn huisarts weinig tot geen vragen van mij honoreert. Bij terugkomst liet mijn partner zien dat de assistente psychiatrisch had veranderd in psychologisch en verder alles had laten staan, wat nutteloos was, omdat het CBR dat niet wilde weten. Mijn man zuchtte en vertelde dat het verhaal van alles moet eerlijk gedaan worden niet uit het hoofd van deze vrouw te krijgen was en dit het beste was wat we konden krijgen. Ik was voor de zoveelste keer teleurgesteld in mijn huisarts en zijn personeel en snap niet waarom alles altijd zo moeilijk gemaakt moet worden. De vraag was zo simpel en inmiddels waren we twee telefoongesprekken en twee consulten verder met een resultaat dat niet voldeed aan de hulpvraag. Ik moest echt mijn best doen om de teleurstelling niet de overhand te laten nemen. Ik kalmeerde mijzelf met mijn ademhaling alvorens de post door de brievenbus kwam.

Test 2:

Een brief van de belastingdienst waarin zij mededeelden dat zij mijn zakelijke bankrekeningnummer niet hebben en dus de teruggave omzetbelasting niet kunnen terugbetalen. Dit is niet de eerste brief die ik hierover heb gekregen en telkens heb ik, hetzij schriftelijk of telefonisch, mijn bankrekeningnummer doorgegeven en telkens bleek dat zij het nummer toch al hadden.

Ondertussen gaan er maanden voorbij van steeds weer bellen of brieven sturen en komt er geen teruggave. Ik besloot meteen de belastingdienst te bellen en na hele verhalen te hebben verteld, waarbij de man niet begreep dat dit de vierde keer was dat ik het rekeningnummer meldde en de vierde keer dat ze het wel hebben maar niets overmaken. Uiteindelijk moest ik maar een bepaald formulier invullen waar ik allerhande officiële documenten en formulieren voor zou moeten aanschaffen om een bankrekeningnummer te melden wat al bekend is. Ik weigerde om te betalen voor mijn teruggave, inmiddels was ik ook nu niet heel kalm meer. Waarom moet ik een bankrekeningnummer blijven toesturen terwijl ze deze al hebben? Hoe kom ik hier doorheen was mijn vraag en die stelde ik ook. De meneer wist het ook niet meer en ik werd doorverbonden naar een andere afdeling.

Uiteindelijk bleek dat de belastingdienst soms denkt met mijn opgeheven eerste bedrijf van doen te hebben en dan weer met mijn nieuwe bedrijf. En toen kwam het euvel naar boven, ik zou op een formulier mijn fiscaalnummer niet hebben ingevuld. Had ik systematisch op alle drie eerdere formulieren mijn fiscaalnummer ook niet geschreven? Het leek er meer op dat er maar wat gezocht werd om mij uiteindelijk opnieuw een formulier te laten opsturen. Gelukkig was dit een formulier waar de kosten alleen opliepen tot een postzegel. De mevrouw zei nog dat zij wel zag dat alles in orde was, maar zij mocht geen vakje voor mij gaan invullen, dat mag niet van het systeem. Ik haalde diep adem en besloot het formulier te downloaden en het hele proces maar weer opnieuw te lopen, het heeft geen zin om mij te verzetten, ik zal het moeten lopen volgens de spelregels van het systeem.

Test 3:

Naast de brief van de belastingdienst kwam er ook een brief van een plaatselijke krant. Die brief kende ik wel daar hadden we er al 3 van gehad. En al twee keer over gebeld. Het ging om het plaatsen van een zakelijke advertentie, niet die van ons. Het adres op de factuur klopte maar de bedrijfsnaam niet. Waarschijnlijk was deze opdracht tot het plaatsen van een grote advertentie, van het bedrijf wiens naam bij ons zakelijke adres stond op de brief. Mijn partner had tot nu toe gebeld, maar het leek niet te helpen, dus ik besloot te bellen, nu ik toch al twee ontmoetingen met het systeem had gehad.

Ik belde de krant en meldde hen dat deze facturen op deze manier niet betaald gingen worden en dat ze beter het andere bedrijf even konden bellen om het juiste adres te vragen. De dame aan de andere kant had er duidelijk geen zin in en zei dat ze wel een creditnota zou sturen. Waarop ik haar vroeg geen brieven meer te sturen naar mijn adres. De dame zei, dat is het enige wat mogelijk is binnen het SYSTEEM. Ik zuchtte, het systeem, het systeem… Inmiddels heb ik twee creditnota’s ontvangen en het adres is nog steeds niet veranderd. De brieven gaan nu linea recta in het oud papier. Deze keer ging de ontmoeting met het systeem mij beter af, wat waarschijnlijk ook kwam omdat hier niets voor mij vanaf hing. Ik probeerde het bedrijf op iets te wijzen, zodat ze hun geld konden krijgen voor die advertentie, maar het leek er haast op of dat ondergeschikt was geraakt aan wat het SYSTEEM daar doet en wil.

Inmijn volgende blog volgen de zelfvergevingen en correcties om te komen tot oplossingen binnen mijn werkelijkheid.

Dag 362 van 2555: Schep nog maar een keertje op

DIP Lite cursusWe spraken als groep af om ook te bloggen over al de zaken die wij inmiddels door het lopen van ons Desteni proces ons eigen hebben gemaakt, wat we in onszelf hebben veranderd en hoe het gebruik van de Desteni gereedschappen/hulpmiddelen ons hierbij hebben geholpen. Ik stelde deze vraag aan mijzelf, wat is er veranderd en hoe ben ik veranderd? Er kwam stilte binnenin mij, niet de stilte van rust en niet de stilte voor de storm. Meer een vacuüm dat verlammend werkt en een staat van zijn waarbij het duidelijk is dat er geen antwoord gaat komen. Waarop ik de volgende vraag aan mijzelf stelde: hoe kan ik geen antwoord hebben op deze vraag? Terwijl ik dagelijks ervaar dat ik door mijn proces anders in het leven sta dan voorheen en zoveel meer in staat ben om mijzelf en mijn wereld te begrijpen.

De leegte of de stilte die ik in eerste instantie ervoer was een weerstand die mijn ‘geest’ opwierp en die ik toestond in dat eerste moment. Echter ik accepteerde het niet als zijnde het antwoord en vroeg dus door aan mijzelf. Als dit een weerstand is, welk luikje in mijzelf mag ik dan niet openmaken? Wat moet er voorkomen worden door geen antwoord op de vraag van verandering te geven? Er borrelden gevoelens en emoties omhoog en een zin “je mag geen opschepper zijn”. Okay dacht ik, in mij zijn dus overtuigingen actief die mij doen geloven dat wanneer ik spreek over verandering die ik in mijzelf liet plaatsvinden, dat dit een vorm van opscheppen is. Je bent een opschepper wanneer je laat zien dat het goed met je gaat en je dit zelf hebt veroorzaakt, was min of meer de onderliggende gedachte. Waar heb ik dat opgepikt dacht ik nog.

Door nog wat dieper in mijn verleden te graven, zie ik mijzelf als kind na een verjaardag met mijn gehele familie. Mijn ouders waren vaak teleurgesteld na zulke bijeenkomsten waar zij het gevoel hadden dat zij niet konden delen wat zij hadden bereikt of daardoor hadden kunnen aanschaffen. Er was sprake van jaloezie onderling en als kind pik je dit soort dingen op en je categoriseert ze als een soort van levensles ergens in je databank. Mijn ouders stopten op een bepaald moment met het delen van wat zij bereikten in het leven, omdat het werd ervaren als opschepperij en dus werd het voor de ander duidelijk dat zij op dat punt niet zo geslaagd waren geweest. Je zou het zelfs als een overlevingsmechanisme kunnen zien wat je als kind filtreert uit zo’n levensles. De angst om als opschepper te worden gezien en zo jezelf buiten de groep te plaatsen waar je voor steun van afhankelijk bent.

Ik kon dus zien waarom ik voor een moment in een weerstand schoot bij deze vraag naar verandering. Vervolgens zag ik hoe ik mijzelf niet liet bungelen en zocht naar het waarom en het hoe, om duidelijk te krijgen waarom dit gebeurde en niet nogmaals hoeft te gebeuren. En dat was het moment dat ik dacht: dat is een enorme verandering in mijn leven geweest en iets wat ik sinds een jaar als een natuurlijk iets ben gaan leven, het zoeken naar mijn startpunt. Bij de dingen die ik doe en zeg momenteel heb ik mijn startpunt helder en mocht dat een keer niet helder zijn dan zoek ik dat onmiddellijk uit. Natuurlijk zegt dit niets over het feit of ik altijd direct iets kan met het startpunt, er zijn ook momenten dat ik mijn startpunt wel zie, maar nog niet hetgeen wil loslaten wat mij nog energetische voldoening oplevert. Toch is ook dit loslaten veel gemakkelijker geworden door mijn proces heen, wanneer het vasthouden van patronen je niets meer opleveren op de korte en langere termijn, dan is het makkelijker om deze los te laten.

Hier laat ik zien hoe ik deze opinie, ‘dat ik een opschepper ben wanneer ik laat zien dat het goed met mij gaat’, loslaat door zelfvergeving, correctie en verbintenissen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te gebruiken om niet naar mijn eigen vorderingen te hoeven kijken en te delen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van weerstanden gebruiken om mijzelf in het ongewisse te laten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf alleen maar tekort doe wanneer ik  meega in de weerstand. Ik stop de weerstand, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om weerstanden voor te zijn door preventief te zien/begrijpen/realiseren dat iets een ‘tricky’ punt voor mij is en ik dus alert kan zijn op mijn gedachten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kijken naar mijn eigen vorderingen en veranderingen als beangstigend te ervaren, als iets waar je bij uit de buurt moet blijven.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet willen benoemen wanneer ik iets beheers, wat een ander wellicht nog niet beheerst wanneer ik dit deel met de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben voor afwijzing en het verstoten worden waardoor ik niet meer kan rekenen op steun. Ik stop het de angst voor afwijzing, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat deze angst voor afwijzing niet echt is, maar voortkomt uit opinies die werden gevormd door subjectieve uitspraken en gedragingen van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken en zo vergeleken te worden met anderen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet anders durven zijn dan de meute, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben om te tonen dat dingen mij goed afgaan na een lange weg van vallen en opstaan en te worden gezien als een opschepper. Ik stop de angst om als opschepper te worden gezien, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord opschepper los te koppelen van het principe ‘delen wat ik beheers’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om voor opschepper te worden uitgemaakt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om voor opschepper te worden uitgemaakt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet graag als opschepper gezien word, omdat dit niet in mijn beeld van wie ik denk te zijn past en het naar mijn ‘mening’ een gevaarlijke karaktereigenschap is die alleen maar ellende kan veroorzaken. Ik stop de angst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn mening bij te stellen en te zien dat ‘opscheppen’ en ‘delen’ niet dezelfde definitie hebben en als zodanig als woorden ook niet met elkaar geruild kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik het eerst anderen naar de zin moet maken, door precies dat wel en dat niet te zeggen, en pas daarna te zien of het veilig genoeg is om mijzelf en mijn vooruitgangen te delen met anderen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf onveilig te voelen om mijzelf en mijn vorderingen te delen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik veilige en onveilige situaties op dit gebied niet kan inschatten, omdat mijn startpunt een overlevingsangst is die mijn beeld vertroebelt. Ik stop de overlevingsangst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn startpunt helder te krijgen en te veranderen zodat er een veilige situatie ontstaat waarin ik in  staat ben om mijzelf en mijn vorderingen te delen zonder eerst op slot te gaan door weerstanden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet belangrijk genoeg te vinden om mijzelf te delen en dus ondergeschikt te maken aan mijn angsten en meningen die ik in mijn kindertijd in mijzelf programmeerde.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf ondergeschikt maken door desinformatie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik naast het snappen van mijn startpunt ook mijn startpunt mag bevragen en aan de kaak mag stellen om zo te zien of het een geldig startpunt is of niet. Ik stop het ondergeschikt maken van mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet alleen op zoek te gaan naar mijn startpunt en die te veranderen, maar ook te zien/begrijpen/realiseren waarom mijn startpunt niet in het belang van een ieder was en waar dat door veroorzaakt werd.

Dag 246 van 2555; candida – de illusie van misbruik – de gewilde vriendin willen zijn – deel 2

equal money capitalismDit is een vervolg op mijn vorige blog, waarin ik een start maakte om naar mijzelf te kijken in relatie tot de candida die ik had en de vrees voor het terugkeren hiervan. In deze serie neem ik een onderwerp uit mijn verleden ‘het niet nummer 1 te zijn voor de ander binnen een relatie’ (relatie in de ruimste zin van het woord) onder de loep, in het kader van de zuurheid en verbitterdheid die ik nog steeds ervaar door de herinnering hieraan.

Probleem:

Binnen relaties mijzelf afgedankt/verraden/misbruikt te voelen zodra duidelijk wordt dat ik niet de vriendin ben maar meer een kennis of een vage vriendin.

Oplossing:

De herinnering los laten als startpunt voor een nieuwe relatie, om zo echte relaties aan te gaan.

Beloning:

Niet langer verzuurd binnen een relatie te zijn, maar met anderen samen te zijn als zelfexpressie en niet om leuk gevonden te worden en geaccepteerd te worden.

 

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om afgedankt te worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de uitkomst van een net aangegane relatie al te definiëren door het afgedankt zijn als startpunt en als gevolg te leven in het hier en nu.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik verraden zal worden door het geven van mijn loyaliteit. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te durven geven 1 en gelijk aan het leven aan de ander als mijzelf, uit angst dat ik door de ander zal worden verraden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik alleen dan angst kan hebben verraden te worden door de ander wanneer ik tegelijkertijd vrees om verraden te worden door mijzelf, door opnieuw een relatie aan te gaan waarin ik als startpunt de vrees om verraden te worden leef, en zo bang ben mijzelf bloot te stellen aan teleurstellingen, teleurstelling in mijzelf als de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik misbruikt zal worden in een relatie die ik graag instant houd om alsjeblieft leuk genoeg gevonden te worden om te mogen blijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles te willen doen om maar leuk genoeg gevonden te worden, waarbij ik aan mijzelf als fysiek wezen totaal voorbij ga en mijzelf zo blootstel aan eventueel misbruik, dat door mijzelf getolereerd word.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren door misbruik te accepteren en toe te staan om belangrijk in iemand anders zijn/haar leven gevonden te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben alleen op de wereld te zijn wanneer ik niet die speciale iemand in iemand anders zijn/haar leven kan zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit alleen kan zijn als ik mijzelf heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om niemand te zijn wanneer ik niet speciaal kan zijn voor een ander. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik eerst speciaal voor mijzelf moet zijn om zo gefundeerd mijn relaties te kiezen met een startpunt van gelijkheid en eenheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om als grijze muis niet op te vallen in de grijze massa en zo nooit een relatie van waarde aan te kunnen gaan met een ander. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik speciaal moet zijn om voor de ander aantrekkelijk genoeg te zijn om met mij te willen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik mijzelf zal moeten opgeven binnen een relatie om mij zo te voegen naar de ander dat hij/zij mij zal blijven zien staan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te compromitteren omwille van het hebben van een relatie en zo mijzelf te saboteren.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf als een oude schoen afgedankt en aan de kant geschoven te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien vastklampen aan een relatie die is gebaseerd op ongelijkheid/geheimzinnigheid om in ieder geval een relatie te hebben en niet alleen te hoeven eindigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf vernederd te zien door het verraad aan mijzelf binnen het accepteren van een relatie in ongelijkheid. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eenrelatie met eenander als belangrijker te zien dan een relatie met mijzelf te creëren alvorens met een ander dit aan te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf fysiek eraan onderdoor te zien gaan door de zelfsabotage en de acceptatie van meer dan ik werkelijk zou willen om maar leuk genoeg gevonden te worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik degene ben die mijzelf aanstuurt en dus altijd kan en mag zeggen, tot hier en niet verder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf helemaal alleen op de wereld te zien en een leegte in mijzelf te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om die leegte in mij te ervaren als de vijand en niet mijzelf te realiseren dat die leegte door mij is gecreëerd en dus dat is wat ik ben en geworden ben, zonder aansturing en zonder zelf-wil geleefd door de ander om zo mijzelf in leven te voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest als een niemand te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik geen niemand kan zijn omdat ik leef en fysiek hier ben en deelneem aan het leven, ik ben iemand, zonder ook nog maar iets daarvoor te hebben gedaan en pas wanneer ik invulling geef aan mijzelf als iemand dan bereik ik een punt waarop ik kan kiezen voor het leven of tegen het leven en dat is geheel aan mij zonder iemand de schuld van het eindresultaat te kunnen geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest in de grijze massa te zien verdwijnen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verdwijnen in de groep en niet als een speciaal iemand eruit te springen als negatief te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn voorprogrammering te geloven dat alleen wanneer ik speciaal ben ik het ga redden in deze wereld en zo mijn ego oppoets en laat groeien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien wegkwijnen in een relatie door mijzelf volledig op te moeten geven om zo nummer 1 voor de ander te kunnen zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ego mij niet te kunnen voorstellen dat een relatie niet bestaat uit speciaal zijn of mijzelf wegcijferen, maar het gelijk en 1 aan elkaar staan betekent.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik zo gewild/geliefd ben dat ik kan kiezen met wie ik een relatie wil beginnen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het aangaan van een relatie als zie dat ik onderga en niet iets is wat door zelfaansturing ontstaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik zo leuk ben dat ik mij nooit zorgen hoef te maken of ik wel nummer 1 ben in de relatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in angst te leven of ik nog wel leuk genoeg ben of over hoe ik nummer 1 kan worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie als een wedstrijd te zien waarin ik moeten vechten voor die nummer 1 plek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik gewaardeerd word voor wie ik ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik eerst mijzelf moet waarderen en moet snappen wie ik ben alvorens ik dat uit kan dragen naar de ander, zodat de ander dit kan zien.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik mag er niet zijn’ in mij te laten bestaan en zo verbittert in de relatie te blijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo verbitterdheid te worden en te leven en mij niet te realiseren wat dit tot gevolg heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘ik ben niet goed genoeg’ in mij te laten bestaan en zo te twijfelen aan mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet nummer 1 zijn bij de ander persoonlijk te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik wil niet een geheim zijn’  in mij te laten bestaan en zo juist mijzelf tot een geheim/onzichtbaarheid weg te vagen door het zijn van een geheim te leven.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weg te kwijnen uit medelijden voor mijzelf en mijzelf niet te realiseren dat ik een slachtofferrol aanneem en zo nooit mijzelf kan aansturen en 1 en gelijk aan mijzelf kan gaan staan, laat staan en 1 gelijk aan alles dat leeft.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in de ander en niet de teleurstelling terug te nemen naar mijzelf om zo te zien dat het eenteleurstelling in mijzelf is door gebrek aan zelfaansturing en staan in zelfoprechtheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf afgedankt te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf afdank wanneer ik niet sta als leven en dus net zo goed niet kan bestaan wanneer ik weiger te leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben van het mijzelf saboteren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wel te zien dat het anders moet/kan, maar mijzelf niet kan aansturen tot eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbittert te zijn met mijn situatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de situatie en de ander de schuld te geven van niet dat te hebben in het leven waar ik op hoopte, erkenning voor wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minderwaardig te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet 1 en gelijk aan het leven te staan en zo mijzelf als minder te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf ongelukkig te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een polariteit en mijzelf niet te realiseren dat geluk een gevoel is van tijdelijke aard en alleen door de geest geleefd kan worden, waardoor ik geluk alleen dan kan ervaren als ongeluk aan de andere kant van de pool ligt te loeren en ik er alles aan doe om daar niet te geraken.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf misselijk te voelen als een verrader van mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te blijven saboteren ook wanneer ik zie dat ik niet goed bezig ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afwezig en zweverig te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn werkelijkheid te ontvluchten door in de geest te verblijven en zo mijn zelfsabotage niet onder ogen te hoeven zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in uiterste fysieke paraatheid te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een overlevingsangst te leven binnen mijn relatie met de ander.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze ervaringen van verbitterdheid/zuurheid mee te nemen in andere nieuwe relaties. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na de eerste relatie in verbitterdheid nooit meer echt een andere relatie beleefd/geleefd te hebben door elke nieuwe relatie te bekijken door de ogen van de eerste relatie in verbitterdheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn verbitterdheid te gaan geloven dat ik het niet waard ben om een relatie met iemand aan te gaan in gelijkheid en eenheid. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen relaties meer aan te willen gaan uit angst dat ik niet nummer 1 kan zijn en niet teleurgesteld wil worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan het woord relatie het woord teleurstelling te koppelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op deze manier geen relaties meer aan kan gaan zonder al op voorhand de teleurstelling te visualiseren en uit te spelen in mijn geest.

wordt vervolgd…

Dag 218 van 2555; maar grootmoeder wat heb je grote oren – deel 3

equal money capitalismIn deze blog zal ik doormiddel van correctieve zinnen en verbintenissen die ik met mijzelf aanga, mijzelf een leidraad geven om te staan 1 en gelijk aan het leven als wie ik werkelijk ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan over mijn uiterlijk en dan specifiek mijn flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat angst mij in mijn geest trekt waar angst opeenstapelt en ik alleen verandering in dit patroon kan aanbrengen door in mijn fysieke werkelijkheid te blijven en mijzelf te accepteren zoals ik fysiek ben met alles erop en eraan. Ik stop het patroon van angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst voortkomende uit het hebben van flaporen niet als een excuus te gebruiken om mijzelf af te scheiden van mijn realiteit en te zien dat ik op dit punt nog niet 1 en gelijk sta aan het leven en dus is het een aandachtspunt waar ik mee zal blijven werken totdat ik er 1 en gelijk aan kan staan.

 

wanneer en als ik mijzelf zie verdwijnen in een negatief zelfbeeld met als aanleiding mijn flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik een negatief zelfbeeld heb door het ideaalbeeld van mijzelf in mijn geest dat frictie geeft met mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop met mijzelf als negatief te zien en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan dat ik mijn zelfbeeld niet laat bepalen door geest werkelijkheden en mij beperkt tot het hier en nu en mijzelf niet af te meten aan ideaal plaatjes en te denken dat het leve anders en beter was geweest met perfecte oren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie fantaseren over hoe ik eruit zou kunnen zien zonder flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik door participatie in dit fantaseren mijzelf afscheid van de werkelijkheid en mijzelf met de nodige gevolgen die ik niet kan overzien. Ik stop de fantasie over wat had kunnen zijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te fantaseren over hoe ik eruit zou kunnen zien en mij zo van mijn werkelijkheid af te scheiden en af te leiden en niet te kunnen waarnemen en onderscheiden wat er werkelijk toe doet.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in backchat om mijzelf onderuit te halen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het met mijzelf moet doen en alleen op mijzelf kan vertrouwen wat bemoeilijkt wordt wanneer ik mijzelf tegen mijzelf keer en gevolgen creëer die ik niet kan overzien. Ik stop de backchat over mijn flaporen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een maatje/buddy voor mijzelf te zijn waar ik op kan vertrouwen en niet 1 die zichzelf onderuit haalt door backchat, om zo sterk te worden en te kunnen staan als en voor het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf ontevreden zie zijn over mijn uiterlijk met flaporen dan stop ik en haal adem. Ik realiseer mij dat teleurstelling betekent dat ik aan iets had moeten voldoen waar ik niet aan voldoe, omdat het beeld waar ik aan moet voldoen gemaakt/geschapen is in de geest om frictie/strijd te veroorzaken in mij. Ik stop de ontevredenheid en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf teleurgesteld zie zijn in mijn flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik teleurgesteld ben omdat ik niet gekregen heb wat ik dacht te krijgen als een verwent kind. Ik stop de teleurstelling en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie schamen voor mijn uiterlijk met flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat schamen een dekmantel voor ontevredenheid en achtergesteldheid is die ik als rechtgeaarde consument 1 op 1 doorzet als het gaat om mijn uiterlijk. Ik stop de schaamte, haal diep adem en zie dat het hebzucht is naar alles te willen hebben wat mij wordt voorgehouden dat ik zou moeten hebben om succesvol te kunnen zijn.

 

Wanner en als ik mijzelf boos zie worden over het slachtoffer zijn van flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik boos ben om niet dat te zijn wat mij is ingeprent dat ik kan zijn en daardoor mijn kansen op succes verspeel en het slachtoffer van isolatie en uitstoting kan zijn. Ik stop de angst om uitgestoten te worden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer teleurgesteld te zijn in mijn flaporen en mijn beeld van de fysieke werkelijkheid bij te stellen om zo in rust en eenheid met mijzelf door het leven te kunnen gaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer ontevreden met mijn fysieke uiterlijk te zijn en eens echt te kijken naar wat ik heb en ben zonder vooroordelen en opinies gekoppeld aan plaatjes in mijn geest van de perfecte oren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer te schamen voor mijn flaporen en te zien dat dit een soort van consumentistische honger is naar meer en perfecter die niet reëel is in mijn fysieke werkelijkheid waardoor ik de dingen die niet voldoen aan dit consumentistische beeld niet kan en mag waarderen.

 

Wanneer en als ik schaamte over mijn uiterlijk fysiek maak dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijzelf wil separeren om de emotionele pijn die mij door de geest wordt aangepraat niet te voelen. Ik stop de schaamte en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij geen emotionele pijn aan te praten door te geloven in mijn geest en te varen op de geest die mij altijd in de problemen brengt.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn flaporen als de vijand zie bestempelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij gesepareerd heb van mijzelf en daardoor mijzelf als vijand beschouw wat uiteindelijk het einde van mijzelf zou betekenen. Ik stop om mijzelf als vijand van mijzelf te beschouwen en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf omlaag haal door mijn uiterlijk met flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijn eigen vriend ben en echte vrienden halen elkaar niet naar beneden voor energetische zucht. Ik stop het neerhalen van mijzelf en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn oneffenheden zie uitvergroten dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijzelf op deze manier saboteer en zo niet 1 en gelijk aan en als het leven kan staan. Ik stop het uitvergroten en hou mij bij de fysieke werkelijkheid en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer als de vijand te zien en vrede te sluiten om zo mij te richten op dat wat er wel toe doet.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer onderuit te halen en te zien dat ik het met mijzelf moet rooien wat betekent dat ik een band van vertrouwen met mijzelf zal moeten opbouwen om zo stabiel te zijn en het leven aan te kunnen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen dingen uit te vergroten die geen extra aandacht nodig hebben maar gewoon zijn en in gelijkheid kunnen bestaan aan alles wat is, ook dat wat ik beschouw als onwaardig door de ogen van de geest en ik zal alles weer terug brengen in proportie en zo mijn oren niet als een punt van succes of overleven te zien maar als instrumenten om het levende woord mee te horen.

Dag 173 van 2555; het ‘blijf zitten waar je zit’ personage

equal money capitalismGisteren ontdekte ik tijdens het schrijven van mijn blog een personage dat met het geen verandering willen aanvaarden te maken heeft, omdat ik er wat meer tijd in wilde steken om dit personage te ontrafelen besloot ik dat op een ander moment aan te pakken. Nu is het zover, ik ga met de billen bloot, want zo voelt dat met dit personage. Het is eigelijk een oud personage, maar de restverschijnselen zitten nog steeds in mij, onaangeroerd.

 

Als voorbeeld voor dit personage neem ik het voorbeeld van mijzelf op een verjaardag. Er staan stoelen in een kring en ik kies een stoel uit bij binnenkomst en ik verlaat de stoel alleen voor het gaan naar het toilet of het naar huis gaan.

 

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen om van mijn plek weg te gaan waar ik zit in een gezelschap en mij niet te realiseren dat ik angst ervaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te wachten tot anderen van plek wisselen, zodat ik niet hoef te wisselen van plek en toch met anderen kan praten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst om te bewegen in het gezelschap als punt van manipulatie te nemen en zo de anderen te dwingen naast mij te komen zitten om zo met mij te kunnen praten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij door de angst als meer te voelen en de anderen als een soort van onderdanen naar mij toe laat komen en zo door angst ongelijkheid en oneerlijkheid te creëren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst mij te laten dirigeren en te kiezen voor geen verandering, ondanks dat ik zie dat het mij beperkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de beperking en angst voor de geest te laten werken en in een soort van geaccepteerde bubbel aan de verjaardag deel te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf niet tot verandering kan aanzetten door tussenkomst van angst dan stop ik en haal ik adem. k realiseer mij dan dat ik de angst genereer om niet te hoeven veranderen en ik allang weet waar dit mij brengt. Dus ik stop en haal diep adem realiseer mij dat ik niet kan veranderen door deze angst.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst niet mijn motivatie voor het niet veranderen te laten zijn en door dit rookgordijn heen te kijken om zo mijzelf aan te sporen om vooruit te gaan en te veranderen in het belang van een ieder.

 

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de verjaardag als saai te labelen en te verlangen om weer thuis te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest weg te zinken omdat de definitie van een verjaardag saai is en ik geen deel hoef en wil te zijn aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beelden van thuis of activiteiten van thuis voor mijn geest te halen en zo te verlangen naar thuis.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om het einde van de verjaardag te visualiseren en al te bedenken wat ik als excuus kan gebruiken om bijtijds weg te kunnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om af te wachten totdat anderen met mij komen praten en in mijn geest al te hopen dat die en die naast mij komen zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het niet eens in mij opkomt om van stoel te veranderen en mijn veilige plek te verlaten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn stoel niet te willen verlaten en mij niet afvraag waarom ik dat niet wil.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie wegdwalen in mijn geest om zo niet aanwezig te zijn in mijn fysieke realiteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat het wegdwalen een reactie is op het niet aankunnen van mijn fysieke realiteit waarin verandering van mij gevraagd wordt. Ik stop met wegdwalen en haal diep adem om mij zo terug te halen in het hier en nu en te participeren in het hier en nu.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen met denken over een later moment terwijl ik mij onttrek aan het hier en nu.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn realiteit de fysieke realiteit te laten zijn en niet uit oneerlijkheid weg te kruipen in mijn geest omdat ik niet wil veranderen en achterdeurtjes wil creëren en blijven behouden.

 

Back-chatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn wanneer diegenen die ik graag had gesproken niet naast mij zijn komen te zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om degene met wie ik had willen praten te verwijten dat zij niet naast mij zijn komen te zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om diegenen die niet met mij zijn komen praten de schuld te geven van een rotgevoel en het mij geven van een gevoel van afwijzing.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat de anderen naar mij toe moeten komen alsof de wereld om mij heen draait waarin ik de koningin ben en al de anderen mijn onderdanen die mij een goed gevoel moeten bezorgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet prettig te vinden om in een kring met elkaar te zitten waar ik geen echte vorm van veiligheid ervaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de anderen als een bedreiging te zien en mij afhankelijk van hen te voelen om een gesprek te kunnen hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf rot te voelen om afhankelijk te zijn van de anderen voor een gesprek.

 

Wanneer en als ik mijzelf anderen zie verwijten wat mijzelf verweten kan worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de aandacht van mijzelf wil afleiden om zo niet te hoeven veranderen, wat alleen maar consequenties geeft die doorlopen moet worden. Dus ik stop en haal diep adem en verwijt anderen als mijzelf niet meer.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd eerst naar mijzelf te kijken naar waar ik reacties heb en niet stabiel ben alvorens ik mij met het proces van anderen bemoei.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet hebben van achterdeurtjes als onveilig te zien en niet meer dat te kunnen doen wat alleen mijzelf iets oplevert.

 

 

Verbeeldingdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in mijn geest te zien rondgaan door de ruimte en met iedereen een praatje te maken, maar dit niet als realiteit te zien, maar eerder als iets angstigs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest mijzelf te zien als vrij en zonder angst voor verandering, maar dit niet in mijn handelen terug te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest verandering overbodig te maken door de rol van koningin en manipulator aan te nemen om zo enigszins dat te krijgen wat ik wens.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie fantaseren over hoe ik in mijn fysieke realiteit zou moeten handelen of zijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat fantaseren een goed gevoel oplevert maar niets substantieels teweeg brengt in mijn fysieke realiteit en dus van geen waarde is voor mij of een ander als mij. Dus ik stop en haal adem en ruil mijn fantasie in voor het leven hier en nu in het fysieke.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te veranderen omdat verandering gelijk is aan de adem die keer op keer elkaar opvolgen en zo langzaam verandering te weeg brengt in het belang van een ieder zonder daarbij emoties en angst te beleven als remmende factor op het een en gelijk zijn in het moment.

 

 

Gevoelsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onmachtig te voelen om verandering van plek te laten plaatsvinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij teleurgesteld te voelen in mijzelf maar dit af te schuiven op de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerzin te voelen ten opzichte van de verandering van plek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weg te willen en het niet meer denk aan te kunnen de beperkingen waar ik mijzelf in  vast zet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verloren te voelen bij de gedachte om mijn veilige plek/stoel te moeten verlaten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tweestrijd in mij te voelen, aan de enen kant verandering willen en tegelijkertijd een zware deken over mij heen te voelen die het mij onmogelijk maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als een slachtoffer van de situatie te voelen waar alle anderen tegen mij zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor mijn koningin positie.

 

Wanneer en als ik zie dat verandering gevoelens bij mij teweeg brengen die mij beperken en gevangen houden in het verleden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat gevoelens helpen om mij in de geest bezig te houden, zodat er geen ruimte voor verandering in het fysieke is. Dus ik stop en haal adem om verandering  in het belang van een ieder ruim baan te geven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze gevoelens te benutten om te zien/realiseren/begrijpen waar de oneerlijkheid in mij is en zo het terug te nemen naar mijzelf en mij te kunnen veranderen.

 

 

Fysiekedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wel te willen veranderen van stoel, maar te maken heb met een zwaar lijf dat ik niet vooruit krijg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om misselijkheid te voelen bij het idee aan verandering van plek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het warm te hebben, omdat ik weet dat ik oneerlijk ben ik het warm krijg van de schaamte voor mijn gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn darmen lawaai te horen maken en mijn spijsvertering van de rel gaat door de zenuwen die gepaard gaan met het niet willen veranderen van plek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem in te houden van tijd tot tijd om fysiek te kunnen ontsnappen in de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf fysiek zie reageren op verandering dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik door weerstanden heen moet gaan om door te gaan en verandering te laten plaatsvinden. Ik stop en haal adem en zie/realiseer/begrijp dat mijn geest deze barricades opwerpt om mij gevangen te houden in een statische vegeterende staat die geen verandering toestaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nog voordat mijn weerstand voor verandering fysiek wordt het te zien en te corrigeren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet om de tuin te laten leiden door fysieke ongemakken en die te labelen als wat is er mis, maar te zien dat dit fysiek geworden weerstanden zijn die ik zal moeten opruimen om ruimte te maken voor verandering.

 

 

Concequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering gelijk te stellen aan onveiligheid door gebeurtenissen in mijn kinderjaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf bedreigd te voelen door mijn eigen gecreëerde situatie van het gelijk stelen van verandering aan onveiligheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te beperken en mijzelf in mijn eigen verleden gevangen te houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering als de vijand te zien, terwijl ik door participatie in de geest mijn eigen vijand vormde en mijzelf dit allemaal aan doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering als het verliezen van mijzelf te zien en het statisch blijven zitten als een overlevingsmechanisme in de arm neem, terwijl k mij niet realiseerde hoedanig ik mijzelf hiermee beperkte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te verwijten dat zij niet met mij willen praten, terwijl ikzelf geen enkele aanstalten doe om met hen te praten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn houding gereflecteerd in het gedrag van de anderen te zien en op te pakken als een afwijzing van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering niet met mijzelf te laten beginnen maar te wachten op anderen om de eerste stap te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer consequenties te creëren door mijzelf niet tot bewegen aan te kunnen zetten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie beperken om mijzelf vast te houden in een vegeterende statische staat waarbij ik anderen aanwijs als zijnde de schuldige dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik alleen maar consequenties genereer en een drempel opwerp om nog te kunnen veranderen. Ik stop en haal adem en zie/begrijp/realiseer mij dat mijzelf beperken, mijzelf in te perken, een overleveningsmechanisme van de geest is om niet te stoppen te bestaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet in te perken en verandering te laten stromen als de adem, adem voor adem totdat het gedaan is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de eerste stap te zetten naar verandering aangezien een ander dat niet voor mij kan doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer af te wijzen als de ander, maar mijzelf te accepteren in de verandering die ik onderga om te komen tot eenheid en gelijkheid.

Dag 69 van 2555; het “koken om indruk te maken” personage

Dag 69 van 2555; het "koken om indruk te maken" personage  Gisteren ben ik begonnen om de personages bloot te leggen die ik mij heb aangeleerd/aangenomen in mijn relatie ten opzichte van mijn schoonmoeder. Het “ik ben teleurgesteld” personage beschouw ik als het hoofd personage waar alle anderen inhaken. Vandaag wil ik het ” koken om indruk te maken” personage aanpakken, samen met een herinnering die daarbij opkomt. Ik schrijf de herinnering zo op, zoals ik het toen beleefde.

 

Zo’n 10 jaar geleden nodigden mijn partner ik mijn schoonouders uit om op eerste kerstdag te komen dineren en de uitnodiging werd door mijn schoonmoeder aangenomen en aanvaard. De kinderen waren nog klein dus het was gemakkelijker voor mij om thuis te zijn en toch aan een verplichting van kerst en ouders/schoonouders te voldoen. Gedurende de week ervoor was ik bezig een menu samen te stellen en bij verschillende winkels mijn boodschappen te doen. Ongeveer 2 dagen van te voren begon ik met de eerste voorbereidingen voor het eten om niet al te druk te zijn op de dag zelf. Met mijn ouders was het gewoon om zulke uitgebreide etentjes te doen, maar met mijn schoonouders kwam het er nooit zo van. Zij genoten meer van het eten in een restaurant dan het uitgebreid eten in huiselijke sfeer.

 

Op eerste kerstdag melden mijn schoonouders zich op de afgesproken tijd en we zaten wat te kletsen in de woonkamer. Op een gegeven moment begon ik de eerste hapjes klaar te maken en rond te delen. Mijn schoonmoeder zei dat ik al die moeite niet had hoeven doen, maar ze vonden het allebei wel lekker. Ik melde dat dit nog maar het begin was van een vele gangen menu en beiden keken mij verschrikt aan. Zij melden dat zij met een 10 minuten zouden vertrekken, naar de familie van mijn schoonmoeder om met hen kerst te vieren en dat zij onmogelijk konden blijven en dat wij dat ook niet hadden afgesproken.

 

Ik voelde een woede in mij opkomen en de drang om mij te verdedigen. Ik had een afspraak gemaakt met mijn schoonmoeder en godvergeten veel tijd in dit etentje gestoken om het hen naar de zin te maken. Mijn schoonmoeder bleef volhouden dat zij niets had afgesproken met ons en mijn schoonvader duwde zijn verantwoordelijkheid af op mijn schoonmoeder en melde dat zij het misschien niet zo goed had geregeld als zij dacht. Mijn partner en ik zaten met teleurgestelde gezichten in de woonkamer en wij stamelden iets van oneerlijk en zonde van al het eten dat was ingekocht. Mijn schoonouders reageerden daar totaal niet op, er werd nog gemeld dat mijn schoonmoeder een sla had gemaakt voor het gezelschap waar zij heen gingen en dat ze die onmogelijk kon laten verleppen. Ik kookte van binnen en het niet al te positieve beeld dat ik van ze had werd zwart. Ik kreeg er bijna geen woord uit en de tranen stonden mij nader dan het lachen. Ik had geen behoefte om hen voorlopig nog te zien en was eigenlijk blij toen ze het huis verlieten. Vele dagen hebben we gegeten van het kerstmenu voor 4 volwassenen en 2 kinderen en nooit heb ik hen meer uitgenodigd voor kerst.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat ik thuis wilde zijn met kerst vanwege het gemak met kleine kinderen en mij niet te realiseren dat deze behoefte voortkwam uit het mij veiliger voelen/op mijn gemak voelen thuis dan ergens in het openbaar of bij mijn schoonouders thuis. Waarin ik mij realiseer dat ik mij niet op mijn gemak voelde in het bijzijn van mijn schoonouders door het constant moeten vertrouwen op mijn personages die een wit voetje zouden (kunnen) halen bij mijn schoonouders om zo als goed te worden gezien/gewaardeerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij binnen het “koken om indruk te maken” personage uit te sloven voor het etentje met mijn schoonouders dat het eerste uitgebreide etentje bij ons thuis zou zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energetisch opgeladen te raken door het uitsloven en beter en mooier te willen koken en op te dienen om zo een bepaalde positieve indruk bij mijn schoonouders achter te laten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met dit “koken om indruk te maken” personage via mijn schoonouders ook indruk te maken op mijn partner om te laten zien hoe goed ik in de keuken ben en het waard ben om als partner te hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onwaardig te voelen als partner van mijn partner en dus moet opbieden met behulp van bepaalde personages om mijn positie waar te maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage nodig te hebben die indruk kan maken en waarin ik mij kan verliezen om zo niet te hoeven realiseren waarom ik ertegen op zie om met mijn schoonouders te dineren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij zelf onwaardig te voelen voor de familie waar mijn partner uitkomt, doordat het milieu waar ik uit kom minder vermogend is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als lid van mijn familie te vergelijken met de familie van mijn partner en geld de doorslag te laten zijn voor het waardig zijn of het onwaardig zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om indruk te willen maken door te koken op mijn schoonfamilie die ik hoger/beter acht op financieel gebied en zo mijn toekomst te verzekeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te balen dat ik niet mijn kookkunsten kan inzetten om indruk op mijn schoonouders te kunnen maken en zo mijn toekomst te verzekeren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonouders te beschuldigen van het mij niet gunstig in de makt kunnen zetten als de partner van hun zoon en zo een verkeken kans te hebben om een wit voetje te halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om woedend te zijn op mijn schoonouders dat zij mij een kans ontnemen om mijzelf  op het niveau van waardig terecht te laten komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een polariteit waarin ik mijzelf als minder zie dan mijn schoonouders en alles uit de kast zal trekken om te stijgen in aanzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijn schoonmoeder voor het aannemen van de uitnodiging en vervolgens niet te blijven eten en zodoende niet te doen wat zij zegt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reactief te zijn op het niet nakomen van een afspraak door mijn schoonmoeder en het als een afkeuring van mij als persoon te zien waarbij ik ervaar dat zij mij de kans ontneemt om te kunnen stijgen in aanzien en zo te kunnen overleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woede in enkele minuten van reactie tot fysieke manifestatie te laten komen waardoor ik nauwelijks instaat ben om iets te zeggen tegen mijn schoonmoeder en ik een energetische brok in mijn keel krijg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schreeuwen om aandacht en positief gezien te worden door mijn schoonouders om zo geaccepteerd te worden en te mogen intappen op hun financiële middelen en mij belazerd te voelen wanneer zij mij afkeuren als persoon doordat ik dingen persoonlijk neem en denk afgekeurd te worden, zonder dat ik weet of dit zo is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het veranderlijke gedrag van mijn schoonmoeder als gevaarlijk te bestempelen en niet van op aan te kunnen als het gaat om indruk te maken op mijn schoonouders en mij beter te willen voordoen dan ik geloof wie ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet trouw aan mijzelf als leven te zijn en alleen mij bezig te houden met survival terwijl ik in een situatie verkeer die geen survival behoeft en zodoende mijzelf bedrieg en dingen voorhoud om mijn eigenlijke agenda van survival verborgen te houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reactief te zijn als er geen gebruik van mijn kookkunsten wordt gemaakt en het als afwijzing te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het “indruk maken door koken” personage in het moment van afwijzing te zien als wie ik ben en waar ik voor sta, om mij zo te beperken tot het bestaan uit 1 facet en mij niet meer te kunnen identificeren met mijzelf als geheel en als geheel met alles wat leeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het “indruk maken door koken” personage de regie over mijn leven in handen te laten nemen en iet meer te handelen in het belang voor eenieder maar te handelen uit eigen belang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijnschoonmoeder als de motivator te zien achter het niet willen blijven eten met kerst en mij niet te realiseren hoe warrig/vergeetachtig mijn schoonmoeder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wraakgevoelens te hebben voor het feit dat ik met duur eten blijf zitten en mijn schoonmoeder geen verantwoordelijkheid toont en mij zo in mijn opinie financieel het schip in laat gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van blij te zijn dat mijn schoonouders niet blijven eten en daarnaast teleurgesteld te zijn hierover. Terwijl ik mij niet realiseer dat eten met elkaar in het moment, eten is en geen verborgen agenda kent nog emoties en gevoelens om mij anders te voelen dan ik werkelijk ben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het “koken om indruk te maken” personage niet meer te gebruiken, omdat het startpunt oneerlijkheid en eigen belang is en ik kan/mag zijn in het moment wie ik ben zonder personages om mij achter te verschuilen en mee te manipuleren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet reactief te zijn ten opzichte van mijn schoonmoeder en het altijd terug te brengen naar Zelf om zo geen dingen in het leven te roepen waar ik de consequenties niet van kan overzien.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij een dubbele afspraak opnieuw afspraken te maken over hoe om te gaan met de situatie om er een situatie van te maken die in het belang van een ieder is.