Dag 332 van 2555: wat is het dat ik denk verloren te hebben wanneer ik spreek over ‘terugkrijgen’

Dip-Lite cursusSinds mijn dochter met een homeopathische kuur is gestart, voor al die klachten die door de reguliere gezondheid werden afgedaan als vaag en tussen de oren, zie ik langzaam het kind weer terugkomen dat ik ooit had. De homeopathische kuur slaat aan en beetje bij beetje komt de energie terug en vermindert de pijn in haar gewrichten. Doordat deze homeopathische kuur aanslaat kun je stellen dat de aard van de fysieke klachten liggen in onverwerkte emoties die over vele jaren zijn opgestapeld en tot uiting zijn gekomen in fysieke klachten. Dit betekent echter niet dat de fysieke klachten dus niet echt zijn en tussen de oren zitten, maar ze zijn een gevolg van jarenlange emotionele opstapelingen die zich een uitweg moesten verschaffen.

 

Al op een leeftijd van 3 – 4 jaar zag ik als moeder mijn kind veranderen van een open, leergierig kind dat de wereld tegemoet trad met veel enthousiasme, naar een kind dat met 5 zei dat ze niet groot wilde worden en zich langzaam terugtrok en een angstig meisje werd. Er waren wel momenten waarop ik even zag hoe mijn kind eigenlijk was, maar het leven werd steeds moeizamer en het vertrouwen in de wereld om haar heen was kapot gemaakt door vele kleine en grote zaken die haar leven tekenden. Met 13 jaar werden de onverwerkte emoties vastgezet in fysieke klachten en begon een tocht binnen de reguliere gezondheidszorg, die haar etiketten opleverden die meer kwaad deden dan goeds. Op het moment, een aantal weken geleden, dat mijn dochter haar hartklachten weer terugkwamen begon ik het somber in te zien. Ik had weinig vertrouwen in de reguliere medische zorg, dat het langzaam en tergend aftakelen van mijn kind waar ik al die jaren al hulpeloos naar had moeten kijken, nog goed ging komen. Een algemeen arts die haar verzekerde dat er echt niets met het hart aan de hand was en dat er dus niets ergs kon gebeuren, stelde mij dan ook alles behalve gerust. Ik zag dat er een destructief proces aan de gang was, maar werd niet serieus genomen.

 

Ik heb mijn kind door de jaren heen langzaam tussen mijn vingers door zien wegglippen en de vrees dat ik haar zou kwijtraken was groot. Ik spreek hier dan over het verliezen van iets dat ik had en niet langer meer zag in mijn kind, je zou het een levenssprankel kunnen noemen. Ik verlangde terug naar het kind dat ik ooit had gebaard, het kind dat zich veilig mocht en kon voelen. Ik keek in de ogen van mijn kind en zag niets, ze waren leeg en dof en dat verontrustte mij zeer, maar ik ging verder met het zoeken naar een oplossing. Ik kon niet geloven en wilde niet aannemen dat dit het was, er moest een oplossing zijn. En die is er dus ook.

 

Nu ik langzaam mijn kind weer zie opbloeien en met twee handen het leven zie vastgrijpen, dan weet ik dat ze er nog is en nog mee wil doen. Het feit dat mijn kind weer ja tegen het leven kan zeggen, maakt mij af en toe emotioneel. En daar zit het punt dat ik wil onderzoeken. Ik wordt emotioneel van, het feit dat hetgeen ik dacht verloren te zijn, ik nu lijk terug te krijgen. Een ontlading van angsten en emoties omtrent verliezen en terugkrijgen.

 

Ik krijg het kind terug dat ik had en wat ik wilde hebben, omdat dat alles aansloot bij mijn verwachtingen en verlangens. Het plaatje was positief, ik hield van mijn kind en anderen konden makkelijk van haar houden voor wie ze was. Het was de puurheid en het intens genieten van alles dat wij als volwassenen verleerd zijn wat haar zo toegankelijk maakte. Dat had ik en dat wilde ik behouden en daar heb ik voor gevochten keer op keer. Eerst binnen het schoolsysteem en nu binnen het medische systeem, met dezelfde houding en dezelfde drang, het terugkrijgen van wat ik had. Dit leek op een bepaald moment iets dat onmogelijk was, een soort van Don Quichot gevecht waarvan ik niet wist hoe lang mijn adem was en zou zijn. Eerst was ik iets verloren en later voelde het alsof mij iets was afgenomen. Dus werkte ik vanuit een slachtoffer positie waar mij iets was aangedaan. Ik zag dat het schoolsysteem mijn kind schaadde en ik zag hoe het medische systeem mijn kind schaadde. Dus was het mijn taak als moeder om dat terug te krijgen/eisen wat van mij was.

 

Vaak wordt gezegd dat wanneer je aan het kind van een moeder komt, dan kom je aan haarzelf en dus werd dit een zeer persoonlijke strijd waar ik met twee handen dat moest vasthouden/verdedigen wat de ander mij wilde afpakken. Het woord ‘terugkrijgen’ is dan ook een geladen woord voor mij binnen deze context, waar onrecht een zwaar stempel op het geheel drukt. Verliezen en ‘terugkrijgen’ een polariteit, waarin ik wanneer ik dit niet stop tot in den eeuwigheid kan doorstrijden.

 

Terug – krijgen impliceert dat ik naar een geweest punt terug wil keren en dat moet mij gegund worden door het te krijgen. ‘Terugkrijgen’ is niet een directe actie van mijn kant, alleen wanneer ik voor deze gunst moet vechten dan wordt het terugnemen. Ik heb dus gevochten om terug te nemen wat ik vond dat van mij was, namelijk de pure expressie van mijn kind. Nu dat lijkt terug te komen ervaar ik dit als het ‘terugkrijgen’ van mijn kind, maar wie heeft mij dat gegund? In zekere zin heb ik dat zelf geschapen dat punt van gunnen, door het pad van de meeste weerstand binnen het schoolsysteem en het medische systeem niet meer aan te gaan maar andere wegen te bewandelen en alleen nog dat te gebruiken wat in het belang van een ieder is. Dus door het bewandelen van de homeopathische weg, heb ik het mijzelf gegund om terug te krijgen wat ik als verloren beschouwde. Wellicht is ‘terugkeren’ een betere bewoording voor de tocht die ik liep met mijn dochter.

 

In mijn volgende blog zal ik doormiddel van zelfvergeving en zelfcorrigerende zinnen mijn intenties en emoties rond het woord ‘terugkrijgen’ verder verkennen om uiteindelijk tot een herdefiniëring van het woord te komen.

Dag 54 van 2555: het “ik kom net uit het buitenland” personage

Dag 54 van 2555: het "ik kom net uit het buitenland" personage  Sinds ik terug in Nederland ben heb ik gemerkt dat ik terecht en te pas en te onpas het excuus gebruik dat ik net uit het buitenland kom. In het licht bezien van de personages en karaktertrekjes, kan ik zeggen dat wanneer ik dit nu niet stop, ik een compleet nieuw personage ontwikkel bovenop al de personages die al in mij zijn door deze te hebben toegestaan en geaccepteerd door de jaren heen.

 

Zodra ik bemerk dat ik afwijkend gedrag vertoon gebruik ik “ik kom net uit het buitenland” om zo mijn imago weer op te trekken en toch nog goed uit de bus te komen. Het komt voort uit een angst om niet geaccepteerd te worden door mijn landgenoten en als uitschot verder te moeten gaan. Dit is iets wat zich compleet in mijn hoofd afspeelt, de angst om er niet bij te horen heeft voor mij dan ook een negatieve lading waardoor ik mijn beslissingen zo neem dat ik mijzelf opnieuw kan ervaren als positief en dat behoeft een excuus om de boel recht te breien.

 

Dit is nogal een omslachtige manier om dingen aan te pakken, want op basis van een niet bestaande angst in mijn realiteit, vertoon ik gedrag om de negatieve lading kwijt te raken van iets dat er niet is, om mij zo vervolgens positief te voelen. Volstrekt nutteloos steek ik hier mijn energie in iets dat onnodig is, om mijzelf bezig te houden en tijdelijk positief te voelen. Wat ook van tijdelijke aard is want positief of negatief het komt uit dezelfde bron en participatie hierin zal mij heen en weer doen gaan van de ene kant naar de andere, volstrekte bezigheidstherapie dus.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verstoppen achter excuses en het niet meer in touch zijn met mijn vaderland, terwijl dat logisch is na zoveel jaar buitenland, dat behoeft geen excuus dat is een feit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om langzaamaan deze excuses om te zetten in een personage, waardoor ik kan wegkomen met onaangepast gedrag en geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet leuk te vinden om aangestaard te worden als ik afwijkend gedrag vertoon, omdat ik niet meer weet hoe dingen hier in Nederland nu gaan en zodoende het excuus van in het buitenland te zijn geweest gebruik om niet afgewezen te worden als persoon. Terwijl ik mij niet realiseer in dat moment dat ik als Zelf niet wordt aangestaard maar de personage die ik aanneem wordt aangestaard en misschien niet geaccepteerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken/geloven dat anderen mij niet zullen accepteren als ik even nog niet weet hoe dingen in zijn werk gaan of bepaalde zegswijzen die ik nog niet ken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat een Nederlander alleen geaccepteerd wordt in Nederland als hij/zijn zich als Nederlander gedraagt, wat deze gedragscode ook moge inhouden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik niet behoor tot de groep “Nederlanders”, terwijl ik in andere gevallen niet wil behoren tot de groep “Nederlanders”. Waarin Ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van wel willen behoren en niet willen behoren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een dekmantel nodig te hebben voor mijn gedrag dat niet in het belang van een ieder is door excuses te bedenken als “ik kom net uit het buitenland”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij speciaal te voelen in sommige situaties waar ik het excuus “ik kom net uit het buitenland” gebruik, om mij zo beter te voelen dan hoe ik in werkelijkheid over mijzelf denk/oordeel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overschakeling naar een leven in Nederland in het hier en nu nog even uit te stellen door middel van steeds weer terug grijpen naar het feit dat ik jaren uit Nederland ben weggeweest. Waarin Ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn leven hier weer op te pakken zonder dat in een falen te laten uitmonden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om te mislukken en niet geaccepteerd te worden en daardoor het liefst mijn adem inhoud en de tijd stil wil zetten om zo te kunnen blijven bungelen in dit vacuum van “ik kom net uit het buitenland”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin we het liefst een ieder die niet in de groep past eruit knikkeren uit angst dat wij zelf aan de beurt zijn en zodoende eerst de ander eruit te gooien.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn leven en ervaringen in Italië te laten voor wat het is en was. Ik heb ervan geleerd en ik snap/realiseer wat ik in die periode heb trachten te doen en het zijn rode vlag punten die ik niet meer zal herhalen. Mijn leven nu, is nu hier in Nederland waar ik mijn leven leid met dat wat zich voordoet in het hier en nu. Excuses zijn daar, om andere zaken te verbloemen en transparantie op te heffen om zo achterdeurtjes open te houden en geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen. Dat is nu klaar, ik ben hier in elke adem en handel in het beste belang voor een ieder, dat behoeft geen excuses of vaagheden, maar een houding waar ik sta voor het leven op elke manier mogelijk.