Dag 363 van 2555: een systeem test

DIP Lite cursusHet systeem en ik zijn voor het overgrote deel van mijn leven geen vrienden geweest. De laatste jaren probeer ik tot verzoening over te gaan en de strijdbijl neer te leggen, aangezien vechten geen duurzame oplossing is. Zo nu en dan wordt mijn geduld dan ook danig op de proef gesteld en zo ook recentelijk. Het waren 3 testen van het systeem op één dag, waarbij ik bij de eerste dacht dat ik mijzelf er totaal in zou verliezen ging het bij de tweede en derde keer al beter.

Test 1:

Mijn dochter had bij het invullen van een eigen verklaring, voor de aanvraag van haar praktijk examen autorijden, per ongeluk het verkeerde hokje digitaal aangekruist. Toen ze dit zag, kon er niets meer worden veranderd. We hebben het CBR gebeld en gevraagd wat de procedure is. Eigenlijk is er geen procedure, je moet nu bewijzen dat wat je hebt aangekruist niet waar is. Dus onze huisarts moest op schrift zetten dat mijn dochter geen psychiatrische behandeling heeft of had, geen beroerte heeft gehad of een aandoening aan het zenuwstelsel.

Niet zo’n moeilijke vraag voor een huisarts die in het dossier kan zien dat dit niet het geval is, dacht ik nog. Ik belde de assistente en zij zou het de huisarts vragen en mij terug bellen. Even later meldde zij mij dat de huisarts geen fysieke onderzoeken doet voor het rijexamen. Ik dacht heel even dat ik wellicht een andere taal tegen de assistente had gesproken, want ik had zeer duidelijk niet gevraagd om een fysiek onderzoek maar om een paar regels tekst. Ze stelde voor om het hele dossier van mijn dochter te kopiëren en naar het CBR te sturen. Hoezo recht op privacy? Ik liet haar weten dat we geen volledig dossier naar een organisatie gingen sturen en dat het CBR daar niet op zit te wachten, ze willen alleen horen of er inderdaad geen sprake van deze aandoeningen is. Oh zei de assistente dan weet ik het ook niet, dan moet u maar een afspraak met de huisarts maken. Ik was inmiddels niet meer kalm, lette op mijnademhaling. Twee dagen later konden ik langs komen en samen met mijn partner besloten we dat hij dit bezoekje ging doen. De huisarts is van Afghaanse afkomst en ik heb het idee dat hij niet zo van mondige vrouwen gediend is, dus namen we plan B en zetten we mijn partner in.

Mijn partner heeft geen huisarts gezien en werd door de assistente geholpen. Deze schreef een paar regels, na wat heen en weer gediscussieer waarin zij stelde dat er wel een reden zou zijn waarom mijn dochter dat ene hokje had aangekruist. Het moest volgens haar dus heel eerlijk ingevuld worden. Mijn partner was uiteindelijk blij dat er wat op papier werd gezet en kwam opgelucht thuis. Ik las de verklaring waar stond dat mijn dochter kortstondige psychiatrische hulp had genoten, maar dat alles nu weer okay was. Ik was absoluut niet meer kalm. Mijn dochter had kortstondige psychologische hulp gehad binnen een revalidatie traject, maar daar vraagt het CBR niet naar. Ik was boos dat de assistente het verschil niet maakte tussen psychiatrische hulp en psychologische hulp en niet besefte wat voor gevolgen dit soort dingen kunnen hebben als zulke foute informatie bij organisaties terecht komt. Ik vroeg mijn partner om terug te gaan en het haar te laten veranderen. Het enige dat er geschreven moest worden was: X heeft nooit psychiatrische hulp gehad, nog een beroerte of een aandoening aan het zenuwstelsel. Mijn partner ging duidelijk met tegenzin terug, maar zag ook in dat dit onacceptabel was.

Ondertussen had ik echt spijt dat ik mijn partner had laten gaan. Het gaf een ervaring dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet had genomen aangezien ik altijd alles regel omtrent onze kinderen en nu bang was dat er moeilijkheden gingen komen aangezien mijn huisarts weinig tot geen vragen van mij honoreert. Bij terugkomst liet mijn partner zien dat de assistente psychiatrisch had veranderd in psychologisch en verder alles had laten staan, wat nutteloos was, omdat het CBR dat niet wilde weten. Mijn man zuchtte en vertelde dat het verhaal van alles moet eerlijk gedaan worden niet uit het hoofd van deze vrouw te krijgen was en dit het beste was wat we konden krijgen. Ik was voor de zoveelste keer teleurgesteld in mijn huisarts en zijn personeel en snap niet waarom alles altijd zo moeilijk gemaakt moet worden. De vraag was zo simpel en inmiddels waren we twee telefoongesprekken en twee consulten verder met een resultaat dat niet voldeed aan de hulpvraag. Ik moest echt mijn best doen om de teleurstelling niet de overhand te laten nemen. Ik kalmeerde mijzelf met mijn ademhaling alvorens de post door de brievenbus kwam.

Test 2:

Een brief van de belastingdienst waarin zij mededeelden dat zij mijn zakelijke bankrekeningnummer niet hebben en dus de teruggave omzetbelasting niet kunnen terugbetalen. Dit is niet de eerste brief die ik hierover heb gekregen en telkens heb ik, hetzij schriftelijk of telefonisch, mijn bankrekeningnummer doorgegeven en telkens bleek dat zij het nummer toch al hadden.

Ondertussen gaan er maanden voorbij van steeds weer bellen of brieven sturen en komt er geen teruggave. Ik besloot meteen de belastingdienst te bellen en na hele verhalen te hebben verteld, waarbij de man niet begreep dat dit de vierde keer was dat ik het rekeningnummer meldde en de vierde keer dat ze het wel hebben maar niets overmaken. Uiteindelijk moest ik maar een bepaald formulier invullen waar ik allerhande officiële documenten en formulieren voor zou moeten aanschaffen om een bankrekeningnummer te melden wat al bekend is. Ik weigerde om te betalen voor mijn teruggave, inmiddels was ik ook nu niet heel kalm meer. Waarom moet ik een bankrekeningnummer blijven toesturen terwijl ze deze al hebben? Hoe kom ik hier doorheen was mijn vraag en die stelde ik ook. De meneer wist het ook niet meer en ik werd doorverbonden naar een andere afdeling.

Uiteindelijk bleek dat de belastingdienst soms denkt met mijn opgeheven eerste bedrijf van doen te hebben en dan weer met mijn nieuwe bedrijf. En toen kwam het euvel naar boven, ik zou op een formulier mijn fiscaalnummer niet hebben ingevuld. Had ik systematisch op alle drie eerdere formulieren mijn fiscaalnummer ook niet geschreven? Het leek er meer op dat er maar wat gezocht werd om mij uiteindelijk opnieuw een formulier te laten opsturen. Gelukkig was dit een formulier waar de kosten alleen opliepen tot een postzegel. De mevrouw zei nog dat zij wel zag dat alles in orde was, maar zij mocht geen vakje voor mij gaan invullen, dat mag niet van het systeem. Ik haalde diep adem en besloot het formulier te downloaden en het hele proces maar weer opnieuw te lopen, het heeft geen zin om mij te verzetten, ik zal het moeten lopen volgens de spelregels van het systeem.

Test 3:

Naast de brief van de belastingdienst kwam er ook een brief van een plaatselijke krant. Die brief kende ik wel daar hadden we er al 3 van gehad. En al twee keer over gebeld. Het ging om het plaatsen van een zakelijke advertentie, niet die van ons. Het adres op de factuur klopte maar de bedrijfsnaam niet. Waarschijnlijk was deze opdracht tot het plaatsen van een grote advertentie, van het bedrijf wiens naam bij ons zakelijke adres stond op de brief. Mijn partner had tot nu toe gebeld, maar het leek niet te helpen, dus ik besloot te bellen, nu ik toch al twee ontmoetingen met het systeem had gehad.

Ik belde de krant en meldde hen dat deze facturen op deze manier niet betaald gingen worden en dat ze beter het andere bedrijf even konden bellen om het juiste adres te vragen. De dame aan de andere kant had er duidelijk geen zin in en zei dat ze wel een creditnota zou sturen. Waarop ik haar vroeg geen brieven meer te sturen naar mijn adres. De dame zei, dat is het enige wat mogelijk is binnen het SYSTEEM. Ik zuchtte, het systeem, het systeem… Inmiddels heb ik twee creditnota’s ontvangen en het adres is nog steeds niet veranderd. De brieven gaan nu linea recta in het oud papier. Deze keer ging de ontmoeting met het systeem mij beter af, wat waarschijnlijk ook kwam omdat hier niets voor mij vanaf hing. Ik probeerde het bedrijf op iets te wijzen, zodat ze hun geld konden krijgen voor die advertentie, maar het leek er haast op of dat ondergeschikt was geraakt aan wat het SYSTEEM daar doet en wil.

Inmijn volgende blog volgen de zelfvergevingen en correcties om te komen tot oplossingen binnen mijn werkelijkheid.

Advertenties

Dag 360 van 2555: niet willen ervaren in het moment – Lyme geconstateerd bij mijn zoon

DIP Lite cursusDeze blogpost is een vervolg op de vorige post “een masker van kalmte”. In mijn vorige post beschreef ik wat er aan gevoelens door mij heen ging toen we een teek op de enkel van mijn zoon vonden en ik die verwijderde.

Deze blogpost gaat over het laten testen van mijn zoon en erachter komen dat de teek die hem beet hem Lyme gaf. Gelukkig waren we er vroeg bij en kan er nog wat aan gedaan worden. Maar wat deed dat met mij in het moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen ervaren wat er onder mijn strakke waterspiegel zich afspeelde toen ik hoorde dat ook mijn zoon Lyme heeft.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het negeren van wat hier is als gevoelens en emoties, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet mee hoef te gaan in deze emoties en gevoelens, maar het is wel waardevol om te weten wat mijn water beroerd onder de strakke waterspiegel. Ik stop het negeren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het ontkennen te stoppen als een kurk op de fles die gevuld is met angst en projecties in de toekomst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor het woelige water onder de strakke waterspiegel.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf aansturen in het moment door gevoelens en emoties te negeren/mij ervan af te scheiden om stabiel te kunnen zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet van stabiliteit kan spreken wanneer ik niet alles in overweging neem, dus ook de emoties en gevoelens. Ik stop het mij afscheiden van mijn gevoelens en emoties, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat ik een ‘totaal pakket’ ben waar ik niet die zaken uit kan halen waarvan ik vermoed dat zij mijn ‘ogenschijnlijke stabiliteit’ zullen verstoren, dus neem ik alles in overweging in het moment en kijk ik ook naar de emoties en gevoelens zonder op deze golven mee te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat de emoties en gevoelens die als energie bewegen in mijn solar plexus eng zijn, bedreigend zijn voor mijn stabiliteit waar ik in dat moment zo graag in wil geloven.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst hebben voor mijn eigen gecreëerde emoties en gevoelens, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn creatie wel in de ogen moet kijken, omdat het deel is van mij. Ik stop mijn angst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst voor mijn angsten te hebben maar ze met opgeheven hoofd te zien voor wat ze zijn.

~

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het fout zal aflopen met mijn zoon en hij net als mijn dochter chronische Lyme zal ontwikkelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het projecteren van een uitkomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet bij machte ben in dat moment om de uitkomst te voorspellen. Ik stop het projecteren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit proces met hem te lopen en elke keer daar waar kan te handelen in het belang van een ieder, te ademen en mijzelf niet gek te laten maken door een angst die nergens op gebaseerd is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat mijn zoon niet meer te redden is.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waar ik van het ergste uitga en dus in polariteit ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het ergste denk om zo verast te worden wanneer het tegenovergestelde bewaarheid wordt. Ik stop de polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te snappen/zien/realiseren dat wanneer ik van het ergste uitga, ik niet mijn ware ik mijzelf laat aansturen, maar een ego/’geest’ ben die vaart op polariteit om energie op te wekken in mij met de mogelijkheid om dit te vergroten door de frictie die in mij in gang is gezet door mijn goedkeuring en acceptatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik de teek er verkeerd uit heb gehaald en dus dit alles heb veroorzaakt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van willen verklaren waarom mij dit een tweede keer overkomt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in een slachtoffer rol ga zitten door mijzelf de schuld te geven. Ik stop het beschuldigen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren /begrijpen dat ik door mijzelf de schuld te geven ik mijzelf stop en mijzelf niet verder motiveer om te zien waarom dit is en hoe het komt dat er zoveel besmetting door teken plaatsvindt en het zo in een groter perspectief zet dan mijn eigen bubbel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik gefaald heb als moeder.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf in te dekken door mijzelf af te vallen als moeder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alvast maar zeg tegen mijzelf dat ik gefaald heb om alles voor te zijn wat in deze richting zou wijzen. Ik stop het indekken, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het indekken achterwege te laten en mij te richten op oplossingen in plaats van mijzelf naar beneden halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik de angsten erken, ik mijzelf zal verliezen in de hysterie van deze emoties en gevoelens.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang te zijn de controle te verliezen over mijn emoties en gevoelens, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door controle te proberen houden mijzelf een niet echte vorm van aansturen voorhoud. Ik stop de angst voor het verlies van controle, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de woorden controle en aansturen niet met elkaar te verwarren en te zien dat controle van het ego/’geest’ is en mij een niet echte ervaring bezorgt van het aansturen van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken “nee hè niet weer”.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slachtofferschap door te projecteren in de toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet werk aan een oplossing maar mijzelf stop en laat devalueren. Ik stop het devalueren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer als slachtoffer te zien maar als een moeder met een kind dat Lyme in een zeer vroeg stadium heeft waar de kaarten nog absoluut niet van geschud zijn en de uitkomst nog alle kanten op kan. Dat is ook waarom we behandelen als oplossing en niet bij de pakken gaan neerzitten en wachten totdat de ziekte chronisch wordt en hem gaat belemmeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met het hoofd koel houden en sterk te zijn in een heftige situatie voor mijn kinderen, mis te interpreteren en dus alles te onderdrukken en te geloven dat ik daar goed aan doe.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdrukken om het hoofd koel te houden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf van mijzelf afscheid. Ik stop het afscheiden, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf heel te maken en de emoties en gevoelens durf te aanschouwen in het moment waarbij ik geen angst heb dat ik wordt gezogen in een innerlijke onrust/verwarring, maar simpel zie/begrijp/realiseer dat dit in mij bestaat en ik dat kan veranderen door mijzelf te begrijpen en te zien/begrijpen/realiseren waarom ik dit doe.

Dag 214 van 2555; ze dwingen mij

equal money capitalismDe middelbare school van mijn kinderen heeft gevraagd of wij als ouders een intelligente test willen laten afnemen, volgens de school zou dit worden gedekt door onze verzekering. Aangezien de school niet zeker is of mijn kinderen op de juiste plek zitten (lees snel genoeg resultaten en diploma’s gaan behalen) en dus is ons bevraagd om hun niveau te laten bepalen.  Ik zie de absoluutheid van dit soort testen niet, maar ik snap de vraag vanuit de school. De school had voor ons gemak al contact met een orthopedagoge/psychologe opgenomen en de situatie voorgelegd. De situatie is 2 tieners die 6 jaar in het buitenland hebben gewoond die nu hun leven in Nederland weer proberen op te pakken, maar weinig aansluiting hebben op school qua lesstof. Dit wordt al snel gelabeld als niet intelligent genoeg, maar dat is een niet intelligente constatering.

 

Dus ik zette mijn beste beentje voor en probeerde mee te vloeien met het systeem en belde de orthopedagoge. Mijn eerste vraag was: wat kosten 2 intelligentie test bij u? Dit bleek een moeilijk te beantwoorde vraag, oftewel de orthopedagoge draaide om de hete brij heen. Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit, ik zou €1000 kwijt zijn. Wat daarvan eventueel door de verzekering vergoed werd dat kon zij niet zeggen, wat niet raar is want elke verzekering heeft weer andere normen. Ik vertelde haar dat mijn verzekering wel heel veel moest gaan vergoeden alvorens ik met haar in zee kan, waarop deze mevrouw zei: maar voor je kinderen doe je toch alles? En dat schoot verschrikkelijk verkeerd in mijn keelgat! Ik was boos dat er geprobeerd werd op vals sentiment in te spelen geprobeerd werd geld uit mijn zak te kloppen. Als klap op de vuurpijl blijkt deze orthopedagoge ook nog eens een niet gecontracteerde psychologe te zijn, wat inhoudt dat zij niet erkent is door verzekeringsmaatschappijen. Haar verklaring hiervoor is dat zij anders niets kan doen ,waar ik ook wel begrip voor kan hebben, maar je maakt het cliënten net makkelijk op deze manier. Wij gingen uiteen met de afspraak dat ik mijn verzekering zou bellen om te zien wat er vergoed gaat worden. De orthopedagoge vroeg mij of ik alvast een afspraak wilde maken met haar, waar ik voor bedankt heb, het lijkt mij zinniger om eerst alles financieel op een rijtje te hebben.

 

Bij mijn verzekeringsmaatschappij mocht ik niet noemen dat het om een intelligentietest ging want die worden sowieso niet vergoed. Alsof je maandelijks een IQ-test laat afnemen bij je kind omdat het zo leuk is. Daar zou naar mijn smaak toch wel wat differentiatie aan aangebracht mogen worden. Mij wordt met klem gevraagd deze test te laten doen, uit mijzelf had ik dat niet gedaan. Dus ik moest een lulverhaal ophangen dat mij door de orthopedagoge ingefluisterd was, waar de verzekering geen antwoord zo 123 op kon geven. Ik wordt hierover terug gebeld.

 

 

Probleem:

 

Ik voel mij gedwongen een IQ-test te laten afnemen bij mijn kinderen, wat meer geld kost dan dat ik heb, wat enkel een hulpmiddel voor school is. Dit roept oude ervaringen op, waar school mij voor het blok zette om mijn zoon een allergie test te laten afnemen, terwijl hij nog te jong was en er niets bruikbaars uit de test kwam en ik me bedonderd en gebruikt voelde.

 

 

Oplossing:

 

Kijken naar een gecontracteerde en dus erkende psycholoog die onder een andere noemer de IQ-test wil afnemen en anders geen test, want iets wat je niet kunt betalen kan je niet kopen.

 

 

Beloning:

 

Mijzelf blijven aansturen en het belang van alle partijen in de gaten houden.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gedwongen te voelen om de IQ-test te laten afnemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn kinderen benadeel wanneer ik niet mee ga in deze vraag, omdat ik niet overtuigt ben van de waarde van deze test binnen de context op school waar het voor bedoeld is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te geloven dat een IQ-test een betere plaatsing zal bewerkstelligen, omdat het de taal- en stofachterstand niet in ogenschouw neemt en bang te zijn dat dit op een teleurstelling uitloopt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik meer geld dan ik mij kan veroorloven uitgeef aan iets dat het niet waard is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gedwongen voelen als triggerpunt te gebruiken om een oude ervaring binnen te gaan en die uitkomst op deze nieuwe ervaring te plakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik de vraag vanuit school niet kan weigeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn aangeklaagd te worden als slechte ouder en niet medewerkzaam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als niet medewerkzaam door het systeem gestraft te worden op 1 of andere manier.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al geïrriteerd het telefoongesprek aan te gaan met de orthopedagoge vanuit het punt dat ik mij gedwongen voelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden op de orthopedagoge binnenin mijzelf terwijl zij op mijn vals sentiment probeert in te spelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de orthopedagoge te beschuldigen van het mij proberen te dwingen om een IQ-test bij haar af te nemen door te zeggen dat ouders dat voor mijn kinderen zouden doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op het feit dat wanneer ik die test niet laat afnemen de orthopedagoge mij dus ziet als iemand die niet alles voor haar kinderen overheeft en mij niet te realiseren dat ik op deze manier dus geloof in haar statement.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de orthopedagoge dat ik een lulverhaal moet ophangen bij mijn verzekering en mij niet te realiseren dat ik mij gedwongen voel en als een sputterende tiener toch doe wat mij gevraagd wordt ,omdat ik zie dat ik ander sin de problemen kan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit gevoel van gedwongen worden als een autoriteitskwestie neem en in de polariteit ga zitten om het gevoel te bevechten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat anderen mij proberen aan te sturen op wegen die ik van mijzelf niet mag en kan bewandelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn niet meer mijzelf te kunnen aansturen omdat de emoties en gevoelens de overhand gaan nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen dat deze situatie niet gecreëerd was en men gewoon werkte op school met wat hier is en eens echt keek naar mijn kinderen zonder voorgprogrammeerde hokjes.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf overrompeld te voelen door de situatie en mij niet te realiseren dat dit een eerste teken is van de verantwoordelijkheid buiten mijzelf neerleggen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hier geen zin meer in te hebben en bang te zijn dat wanneer ik het financieel aanga ik er lange tijd voor op de blaren moet zitten en andere belangrijke zaken moet uitstellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op school die zonder iemands financiële situatie te kennen maar denkt dat ouders €1000 hebben rondslingeren om aan zaken te spenderen die niet onder de eerste levensbehoeften vallen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn in financiële problemen te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn nu ik het langzaam maar zeker financieel een beetje op een rijtje krijg weer naar beneden getrokken te worden door dit soort vragen die ik niet denk te kunnen afslaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik altijd degene ben die de beslissingen over mijn leven neemt en zodra ik mijn zelfverantwoordelijkheid neem ik niet in een situatie terecht kan komen die mij en mijn gezin compromitteert.

 

 

Wanner en als ik mijzelf in angst zie gaan om niet meer mijzelf te kunnen aansturen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik altijd een ja moet geven om dingen te laten gebeuren die mij gevraagd zijn. Ik stop de angst en haal diep adem, neem gas terug en bekijk de situatie vanuit een punt waar alle participanten recht op gelijke behandeling hebben.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te blijven aansturen ondanks dat ik mij overdonderd voel door de situatie en mij niet laat verleiden om mijn zelfverantwoordelijkheid uit handen te geven omdat zoiets gemakkelijker lijkt maar uiteindelijk zijn de gevolgen ook daarvan voor mij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander niet als een vijand te zien, maar als een medemens waar ik mee kan communiceren en mijn twijfels aan kan uiten om zo tot eenoplossing te komen die in het belang van een ander is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerdere situaties waarin ik mij gedwongen voelde niet als blauwprint voor andere gelijksoortige situaties te gebruiken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de boosheid die ik voel jegens de anderen te gebruiken als indicator dat ik niet sta in dat punt en dat ik mijzelf op dat punt moet leren aansturen en zelfverantwoordelijkheid leren nemen in zelfoprechtheid.