Dag 282 van 2555: revalideren, rehabiliteren en remediëren – deel 2 – zelfvergevingen en zelf corrigerende zinnen.

basisinkomengarantieDit is een vervolgblog op dag 281, het is aan te raden die eerst te lezen voor context.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opname van mijn dochter in het revalidatiecentrum als een afpakken te ervaren en daarmee de opname negatief te kleuren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verwijten dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander verwijt iets beter te kunnen dan mijzelf tot op heden is gelukt, waarbij ik mij opstel als slachtoffer en niet meer instaat ben om samen te werken of om kritisch te zien waar doelen hun doel voorbij streven. Ik stop het verwijten en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens te verwijten eerst bij mijzelf naar binnen te kijken en dan te zien hoe wij samen kunnen werken als thuisfront en revalidatiefront en niet mij door de angst te laten regeren dat ik faal en dat zij het beter doen en mij dat wel even laten zien door alles te veranderen en op de kop te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het revalidatiecentrum geen verschil zal maken, omdat wij al zoveel gelijke dingen zaken uitgeprobeerd.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een uitkomst in de toekomst te projecteren om in het heden mijn gelijk te kunnen halen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben dat zij misschien wel succes boeken met hun methode en mijn dochter fysiek sterker wordt. Ik stop de manipulatie van de werkelijkheid en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door de angst om te falen als ouder, de werkelijkheid zo te manipuleren dat ik er toch zonder gezichtsverlies vanaf kan komen, heen te prikken en mij te concentreren op het revalidatieproces van mijn dochter en wij als gezin.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik gefaald heb als ouder en het revalidatiecentrum mijn dochter wel weer op de rails kan krijgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om te falen als ouder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als ouder ook kan falen of simpelweg niet de middelen heb om bepaalde dingen te bereiken. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet een concurrentiestrijd met het revalidatiecentrum aan te gaan, maar in plaats daarvan te zoeken naar wegen waar wij elkaar kunnen ondersteunen en samen kunnen werken zonder argwaan van mijn kant maar wel met  een gezonde kritische blik.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het revalidatieproces van mijn dochter op voorhand als een vijand/concurrent te zien en daardoor het gevoel te creëren dat ik ertegen moet vechten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vechten tegen een vijand die geen vijand is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een ander tot vijand maak om mijn vechtlust legitiem te maken en niet te durven zien dat ik mijn angsten niet onder ogen wil zien. Ik stop het vechten en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mensen niet meer in hokjes te stoppen van vijand of vriend om zo mijn angst te accepteren en mijn leven te laten leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vechten voor mijn dochter als normaal te zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van alleen maar vechten voor mijn dochter om dingen gedaan te denken te krijgen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij separeer van het systeem waar ik deel vanuit maak en mij met dit gedrag juist afzet tegen het systeem. Ik stop het vechten en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vechten, wat ik al jaren doe tegen het systeem als het gaat om mijn dochter, om te zetten in het assisteren van mijn dochter om haar weg te vinden in het systeem en dat gedaan te krijgen wat in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om elke situatie tussen mijn dochter en het systeem die ik als negatief bestempel en een zaak van maak om te bevechten door de ogen zie van een moeder die om de verkeerde redenen op haar nummer werd gezet door het OM.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slachtoffer zijn door eerdere gebeurtenissen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de thuisschool zaak die voor de rechter kwam nog niet volledig verwerkt heb en dus de mechanismen die spelen nog niet onder ogen heb gezien om ze te kunnen stoppen en niet langer te projecteren. Ik stop het slachtoffer zijn en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de thuisonderwijs ervaring met de rechter  uit te schrijven, publiek of privé, om te zien welke mechanismen/patronen ik nog steeds in stand houd en projecteer op andere gebeurtenissen die dat triggeren en waarom zij dat triggeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ervaren en te projecteren wanneer ik rampspoed verhalen lees van kinderen die zonder veel aanleiding uit huis worden geplaatst omdat het systeem vond dat zij niet aangepast genoeg waren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor het onvoorspelbare van het systeem, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb voor mijn eigen onvoorspelbaarheid en de stappen die ik zou kunnen zetten gedreven door angst. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst adem te halen alvorens ik iets beslis te doen of te gaan doen waar ik weet dat angst op de loer ligt of ik al zie dat ik bevangen ben door angst en ik gekke hazensprongen ga maken om te redden wat ik denk dat er gered moet worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om constant op mijn hoede te willen zijn voor wat zou kunnen gebeuren en mij niet te realiseren dat ik niet één met de adem kan zijn in elk moment wanneer ik angst voor een (denkbeeldige) vijand vooropstel aan leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van argwaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander als mijzelf argwaan. Ik stop de argwaan en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om argwaan in te wisselen voor gezond verstand en mijzelf te ondersteunen met de adem hierin.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik alles moet slikken van het systeem of er tegenin moet gaan als een vechtersbaas en mij niet te realiseren dat er ook een tussenweg is, één waar ik niet participeer in polariteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van polariteit en wil vechten of alles wil slikken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op die manier verstrikt raak in een polariteit en totaal voorbij ga aan het leven waar polariteit niet iets is waar energie naar uit moet gaan. Ik stop de polariteit en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in te zien dat er een scala van effectieve manieren is om, om te gaan met een situatie waar bepaalde taken van mij als ouder voor een korte periode uit handen worden genomen. En dus niet vanuit angst in eenpolariteit te schieten die wel als veilig aanvoelt maar het tegenovergestelde bereikt van wat ik wil bereiken. Uiteindelijk zal mijn dochter voor zichzelf moeten opstaan en haar leven zo gaan inrichten dat zij effectief kan en wil zijn omdat zij weer actief deel wil en kan deelnemen aan het systeem zonder opgeslokt te worden door generaliserende de eisen van het systeem. Dit is hetgeen ik mijn dochter mee wil assisteren zonder energie te verliezen aan het vechten tegen (denkbeeldige) vijanden.

Advertenties

Dag 219 van 2555; een moeder doet dat – deel 1

equal money capitalismMij was gevraagd door de school van mijn kinderen om als ouder een IQ-test te laten afnemen bij mijn kinderen. Dit was om het niveau te kunnen bepalen en te zien of mijn kinderen op hun plek op de HAVO zitten na te zijn overgestapt van het Italiaanse onderwijs in Italië naar het Nederlandse. De mentaliteit op middelbare scholen of beter de trend is het terugplaatsen van kinderen in niveau om zo zeker te zijn dat er diploma’s worden behaald en geen extra problemen te hebben. Dit betekent dat mijn dochter die van het VWO in Italië afkomt nu na HAVO 4 niet te halen, door taalachterstand en fysieke problematieken, maar haar MAVO-diploma moet gaan halen. Zo ontstaan er geen problemen op school en een diploma op de trofeeënlijst erbij. Totdat ik hen mededeelde dat het geen zekerheid zou zijn, dat een MAVO 4 diploma zomaar gehaald zou worden door flinke hiaten in de stof, en dat dit het probleem niet oploste maar het probleem in stand houdt dat nu al bestaat op de HAVO voor haar. Enfin een IQ-test zou dus zaligmakend zijn en de doorslag moeten bieden. Alhoewel mijn zoon bewezen heeft dat hij het niveau van HAVO 2 heeft, maar door achterstand in taal en lesstof het jaar over gaat doen, was ook hier een IQ-test onontbeerlijk. Ons als ouders werd gezegd dat deze test bij een psycholoog vergoed zou worden door de zorgverzekeraar. Dit bleek niet het geval, tenzij er flink gelogen zou worden, waarbij de huisarts als verwijzer ook nog eens zou moeten liegen.

 

Omdat ik niet overtuigt was van het reële nut van deze test die door ons uitbesteed moest worden aan een psycholoog en hoge kosten met zich zou meebrengen, maakte dat ik mij goed wilde beraden over hoe ik het ging aanpakken. Het werd voorjaarsvakantie en na deze vakantie verwachtte de school eigenlijk al een afspraak met de aangewezen psycholoog of misschien zelfs al een gedane test. Ik was mij nog aan het beraden en was afhankelijk van derden voor antwoorden. Ging mijn verzekering het vergoeden of niet? Wilde ik gebruik maken van de aangewezen psycholoog? Het zat mij allemaal niet lekker dat school gewoonweg kon zeggen; u als ouder hoest nu even zo’n €1000 op en wel per direct en laat die test uitvoeren. Elk telefoontje van school werd meer prangend en dwingend en men begon het gedrag van een zeurend kind dat zijn zin niet kreeg aan te nemen. Dat begon behoorlijk irritant te worden en mijn ego wilde het geheel al compleet dumpen. Ik ging toch opzoek naar een andere psycholoog en vond er 1 die mij een hèèl schappelijk financieel aanbod deed en nog eens ervaring had met ex-pats.

 

Net voor ik de laatste psycholoog vond kreeg ik nog een telefoontje van school waarin de duimschroeven nog eens aangedraaid werden en men mij met klem verzocht een IQ-test te laten doen. Gedurende dit hele proces heb ik nooit gezegd dat ik het niet zou doen, maar men was bang dat ik zou weigeren door de manier waarop gesprekken verliepen. Totdat de school zei: als moeder doe je dit, dat heb je voor je kind over. En toen sloegen mijn stoppen enigszins door, niet alleen boosheid maar ook een groot gevoel van oneerlijkheid kwam over mij heen. Dit was onacceptabel om een moeder op zo’n manier aan te spreken zonder te weten wat er zich achter die moeder aan het thuisfront afspeelt. Ik dacht niet dat ik het in me had, maar ik maakte mij lang en ging rechtop zitten met de telefoon aan mijn oor. Ik besloot te gaan staan, niet fysiek, maar opstaan in mijzelf als een moeder als alle moeders. Ik woog mijn woorden om het systeem aan de andere kant van de lijn iets duidelijk te maken maar niet tegen mij te laten keren.

 

Ik zei iets in de volgende strekking, het is onacceptabel dat u dit als moeder/mens tegen mij als moeder zegt, terwijl u geen enkel idee heeft wat voor fysieke hobbels ik te nemen heb in mijn fysieke werkelijkheid om te komen tot zo’n grote uitgave die ik in opdracht van u moet doen, terwijl u redeneert vanuit een romantisch beeld dat u heeft over het moederschap. Dit is een kwalijke zaak wanneer u ouders op deze manier manipuleert en chanteert met hun ouderschap en ik hoop dat u begrijpt dat u dit beter niet meer kunt doen met welke ouder dan ook, want u maakt meer stuk dan u lief is.

 

Deze woordvoerster van de school dacht dat zij nobel bezig was en mij alleen maar wees op het feit dat ik prioriteiten moest stellen als het ging om uitgaven, wat duidelijk maakte dat zij als twee-verdiener geen idee had van andere werkelijkheden en minder gefortuneerde situaties/gezinnen. Een moeder dwingen met het feit dat zij moeder is en alleen maar goed is als moeder wanneer zij dat doet wat de school als goed acht is een verachtelijke zaak en laat zien hoe eigenbelang/egoïsme onze drijfveren zijn en wij bereid zijn om het beeld van het moederschap om zeep te helpen door zogenaamd goed te doen.

 

Ik dacht echt niet dat ik het in me had om haar een halt toe te roepen, wat uiteindelijk lukte en onze communicatie deed opklaren. Toch was ik echt bang toen ik een mailtje in mijn inbox zag na ons telefoongesprek en ik verwachtte dat ik het allemaal erger had gemaakt door deze mevrouw op haar verantwoordelijkheden te wijzen, maar dit gebeurde niet. Ik stond op maar ik geloofde nog steeds niet dat ik het kon en dat het mij gelukt was om deze bullshit als moeder niet van een ander te pikken en op te staan voor alle andere moeders daar op school die hiermee te maken zouden krijgen.

 

 

Probleem:

 

Opstaan voor mijzelf als moeder in de hoedanigheid van alle moeders en vervolgens niet kunnen geloven dat ik het gedaan heb en al bang te zijn voor de gevolgen waar ik zeker van ben dat ze zullen komen.

 

Oplossing:

 

In het hier en nu te blijven en te zien/begrijpen/realiseren wat mijn daden en woorden hebben teweeggebracht om zo geen twijfel te hebben over het feit dat wanneer ik sta ik ook echt sta.

 

Beloning:

 

Weten dat ik kan staan als en voor mijzelf als en in het leven voor het leven gelijk en 1 aan de ander.

 

 

In mijn volgende blog/blogs zal ik doormiddel van zelfvergeving/zelfcorrigerende zinnen en verbintenissen dieper op dit punt van staan ingaan, door het ontleden van de verschillende lagen, om zo herhaling van patronen te voorkomen en zo in het hier en nu te kunnen leven en niet door het verleden geleefd te worden.