dag 228 van 2555; teleurgesteld in mijn lijf of teleurgesteld in mijzelf? – angst voor een vaginale ontsteking – deel 1

equal money capitalismDe laatste paar dagen voel ik mijn candida weer lichtjes aanwezig zijn, niet dat het tot ontstekingen of andere fysiek waarneembare symptomen komt, maar ik ken inmiddels dat gewoeker door mijn lijf wat candida albican zo lekker sneaky kan doen. Waarop er meteen een reactie naar boven kwam waarin ik mij distantieerde van mijn fysieke lichaam wat een back chat opleverde in de trant van, dat stomme lijf ook. En daar zit eigenlijk het probleem wel, al vele jaren vind ik mijn lijf stom, bezien vanuit verschillende dimensies. Het mijzelf distantiëren van mijn lichaam ontstond in mijn vroege tiener jaren waar ik door vergelijking met leeftijdgenoten zag dat mijn lichaam niet gelijk was aan het gemiddelde lichaam. Distantiëren leek een goede strategie in dat moment, maar na zo’n dikke 30 jaar moet ik tot de conclusie komen dat het de weg van de minste weerstand was en ik mijzelf hierdoor uit de vergelijking haalde als een speler die niet meedeed.

 

Maar ja, ik doe mee op alle niveaus van mijn lichaam, hoe kan ik niet deelnemen aan mijn eigen leven gelijk aan mijn fysieke lichaam? Passief of actief het maakt niet uit, deelname is deelname en dus verantwoordelijkheid nemen en dragen. Ik zou bijna willen zeggen, hoe kan ik mijzelf distantiëren van mijn lichaam wanneer ik de belichaming ben van mijzelf als en in het leven? Veel stof om te onderzoeken dus en niet iets dat in 1 blog serie van 3 blogs uit elkaar genomen kan worden om te realiseren/begrijpen/zien hoe ik mij kan corrigeren in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Zoals ik al zei begon dit distantiëren van mijn lichaam toen ik mij door anderen liet beïnvloeden, door mijzelf te vergelijken met anderen en te geloven in de woorden van anderen, en mijn lijf als niet normaal maar afwijkend begon te labelen. Een buurvrouw complimenteerde mij op mijn14e verjaardag met een nieuwe broek die ik aan had, want zo leken mijn heupen niet zo breed. Terugkijkend naar de foto’s van die tijd kan ik geen brede heupen ontdekken, wel een zeer smalle taille die mijn heupen accentueerden. Toch sneden deze woorden van de buurvrouw door mij heen, Ik had tot op dan nog niet echt gekeken naar mijzelf als niet goed of anders. Wel kende ik de verhalen van mijn ouders dat zij speciaal kinderkleertjes lieten maken voor mij, omdat mijn schouders breed waren en ik niet in de normale confectie kleding paste. Dat verhaal vond ik grappig, maar nu met de uitspraak van de buurvrouw en het ineens mijzelf bewust worden van mijzelf ten opzichte van anderen, begon ik te geloven dat ik niet goed gebouwd was. Gaandeweg mijn tienerjaren werden er veelvuldige opmerkingen over mijn relatief korte benen gemaakt. In de trant van, zo wat kan jij hard rennen met die korte beentjes van je of dat ziet er grappig uit als jij hard rent met je korte beentjes. Ik kon goed hard rennen en deed mee met wedstrijden op de middelbare school, maar het hoefde voor mij niet meer.

 

Dus veel ongemerkte en niet direct zeer hatelijk lijkende opmerking zorgden voor een beeld dat er in mijn geest ontstond rond mijn lichaam en de acceptatie van mijn lichaam die niet positief was. Een aantal jaren geleden in het begin van mijn proces ontwikkelde ik allerlei ziekten zoals gordelroos, netelroos en candida albican, waarvan ik begreep dat ik dat door een aaneenschakeling van negatieve gedachten tot een fysieke manifestatie had gebracht. Ik zocht en onderzocht en deed zelfvergeving en correctieve zinnen op vele punten, maar het punt van mijn relatie met mijn fysieke lichaam als een reflectie wat zich binnenin mij afspeelt heb ik nog niet onder de loep genomen.

 

Aangezien ik op dit onderwerp kwam door een onbehagen in mijn lijf zal ik in deze blog mijn teleurstelling in mijn lijf ten opzichte van de steeds zijn kop roerende candida albican onder de loep nemen als zijnde de angst voor een nieuwe vaginale ontsteking.

 

Probleem:

Angst voor een nieuwe vaginale ontsteking door geen vertrouwen te hebben in mijn fysieke lichaam door mijzelf te hebben gedistantieerd van mijn lijf en gelabeld als niet goed.

Oplossing:

Stoppen met het distantiëren van mijzelf ten opzichte van mijn fysieke lichaam en het lichaam juist omarmen en waarderen voor het mogelijk maken van mijn bestaan hier op aarde, waardoor ik mijn zelfverantwoordelijkheid terug kan nemen en mijn lijf niet hoef te teisteren met ziekte door het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid van mijn innerlijke wereld in de vorm van gedachten/gevoelens/emoties/angsten/herinneringen.

Beloning:

Ziekte preventief kunnen voorkomen daar waar ik kan zien waar ik mijn zelfverantwoordelijkheid moet nemen voor mijn innerlijke wereld gelijk aan mijn buitenwereld.

 

 

In de volgende blog zal ik doormiddel van zelfvergeving dieper op dit punt van angst voor een nieuwe vaginale infectie ingaan.

 

Advertenties

Dag 104 van 2555; foute oma als trigger point

Dag 104 van 2555; foute oma als trigger point  We gingen als gezin mijn schoonouders een middagje opzoeken die even kort in Nederland waren. Het in kaart brengen van al mijn opinies, geloof en ideeën over mijn schoonouders en met name mijn schoonmoeder, heb ik middels schrijven en spreken voor een groot deel in kaart gebracht. Ik ben ook niet meer opstandig wanneer mijn partner mij meevraagt naar zijn ouders te gaan en ik kan zeggen dat ik nagenoeg neutraal in deze relatie sta. Ik zeg nagenoeg, want het moment brak aan dat ik, nu eens op een omslachtige manier en indirect, reacties had op mijn schoonmoeder die de oude mening die ik van haar had bevestigde. Verdorie, ben ik er toch weer ingetuind, want zo voelde het achteraf, luttele minuten erna.

Mijn schoonmoeder vertelde een verhaal over haar zus. Haar zus krijgt elke complete zondag haar kinderen en kleinkinderen over de vloer, dit is zo gegroeid door de jaren heen en iedereen houdt zich er nog altijd trouw aan. Nu kan ik mij zo indenken dat het voor de kleinkinderen die inmiddels tieners en twintigers zijn en die hun leven lang elke zondag bij opa en oma spenderen, op een bepaald moment het bezoek als een belasting voelt. Niemand heeft het hierover, want we doen wat we altijd al doen.

Op een gegeven moment komt de jongste kleinzoon het huis van opa en oma binnen samen met zijn gezin en groet oma niet. Dit schoot in het verkeerde keelgat van oma, want oma vond dit kleinkind toch al een “hark”, vertelde mijn schoonmoeder. Hier begon ik lichtjes te steigeren. Omdat oma dit kleinkind als minder acht dan de anderen,  kan hij het zich niet permitteren om niet te voldoen aan de regels van zijn oma. Oma stuurde de tiener naar buiten, want hij was niet welkom als hij niet groette. Hij liep braaf naar buiten en bleef daar een tijdje. Oma begon zich zorgen te maken en vroeg zich af of zij het kleinkind te hard had aangepakt, een schuldgevoel ontwikkelde zich. Daarna kreeg zij de angst dat hij zou zijn weggelopen, dus zij wist dat haar gedrag niet in de haak was en vreesde kritiek van de anderen en de schuld te krijgen van het eventueel weglopen van de kleinzoon. Oma ging achter de voordeur staan wachten. Uiteindelijk belde de kleinzoon aan en koos eieren voor zijn geld, groette oma en ging naar binnen om zich te voegen bij de anderen. Mijn schoonmoeder vertelde dit op zo’n toon van, kijk eens wat een opvoed talent die zus van mij. Ik weet inmiddels dat ook mijn schoonmoeder er rare kronkels op na houdt als het aankomt op opvoeden en dan met name het opvoeden van anderen dan haar eigen kroost.

Er ontstond een enorme wir war binnenin mij. Ik voelde boosheid naar de tante toe, boosheid naar mijn schoonmoeder toe om zo’n verkeerd verhaal op te hemelen als de norm voor opvoeden. Ik wilde haar wakker schudden en zeggen: “zie je niet hoe krenkend je zus en laatdunkend zij naar dit kleinkind toe is, dit is toch geen verhaal dat je gaat lopen doorvertellen alsof je zus de opvoed Godin zelve is. Wat is er mis met jullie dat jullie je zo botvieren op anderen, los verdomme je eigen shit eens op, voordat je anderen beschadigt”. Maar ik slikte dit alles in, ik had beloofd geen nieuwe frictie te veroorzaken en het was de vraag of een dikke 70-tigger haar opinies kan bijstellen. Is die flexibiliteit er nog, als zij haar hele leven zich heeft vastgebeten in deze grove/ruwe manier van opvoeden? De ervaring tot nu toe zegt, nee. Maar dit alles bevestigde mijn oude opinie die gebaseerd was op energetische verwikkelingen zoals emoties en gevoelens, dat mijn schoonmoeder niet te vertrouwen is met kinderen en er rare normen en waarden op na houdt ten opzichte van wat ik als normaal zie.

Ik had dus reacties en dus kan ik nog niet staan als mijzelf gelijk en 1 aan het leven, t.o.v. mijn schoonmoeder, wat ik als jammer ervoer aan de ene kant maar tegelijkertijd ook als een punt dat gewoon doorgewerkt kan worden, om zo weer verder te kunnen gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het personage van “moeder” en het zodoende persoonlijk te nemen hoe en waarom dit kleinkind zo werd behandeld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te reageren op het feit dat iemand anders ten onrechte hark wordt genoemd en dit dus persoonlijk te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrecht te voelen dat een kind niet zichzelf mag zijn en door zijn oma als vertegenwoordigster van het systeem tot de orde wordt geroepen. Terwijl het geen zin heeft om deze onrecht te voelen en de energie ervan persoonlijk te nemen, het zet geen zoden aan de dijk noch verandert het de situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben bij de goedkeuring van mijn schoonmoeder op de opvoed methode van haar zus en ik die projecteer op eerder gebeurde zaken met mijn kinderen en mijn schoonmoeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nog steeds de opinie te hebben dat mijn schoonmoeder niet te vertrouwen is met kinderen, vanwege afwijkende ideeën over wat kan en niet kan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder niet te vertrouwen met mijn kinderen omdat ik in het verleden niet heb gestaan en niet een lijn heb getrokken en gezegd, tot hier en niet verder, in plaats daarvan heb ik mijn kinderen bij mij gehouden als “moeder” personage om ze te beschermen tegen deze boze schoonmoeder en nooit gecommuniceerd dat ik haar vreesde voor haar handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn schoonmoeder rare dingen zou uithalen met mijn kinderen en zo hun verblijf tot een naar verblijf te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden als ik de verhalen van mijn kinderen terug hoorde over hoe het bij opa en oma geweest was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onmacht te voelen en dat in boosheid om te zetten in plaats van een lijn te trekken en de eindverantwoording over mijn eigen kinderen te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er als “moeder” personage er alles aan te doen dat een logeer partij niet meer zou plaatsvinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik frictie veroorzaakte door mijn kinderen bij mij te houden als “moeder” personage en niet open en transparant te communiceren waarom ik geen logeerpartijen meer wilde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder als kwaad te bestempelen en daarmee de kous af te laten zijn en zo geen verantwoordelijkheid te nemen voor het uitpraten en zoeken naar oplossingen omtrent het zien van de kleinkinderen door de grootouders.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit voorbeeld van de zus een trigger point was voor de onderdrukte woede die ik jegens mijn schoonmoeder/schonouders voel als het gaat over de behandeling van mijn kinderen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer logeerpartijen weer op de agenda komen ik duidelijk aangeef waar ik sta als ouder/mens en de kinderen laat meepraten samen met de grootouders over hoe zij erin staan en hoe zij het anders zouden willen zien en of zij überhaupt nog zin hebben in logeerpartijtjes gezien hun leeftijd.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om oordelen en opinies over mijn schoonmoeder te zien voor wat ze zijn en daar zelfvergeving op te doen om zodoende elke keer met een schone lei te kunnen beginnen en het verleden niet mijn heden en toekomst te laten bepalen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om als mens met kinderen zolang dat nog nodig is voor mijn kinderen/samen met mijn kinderen te bepalen wat wij accepteren en toestaan binnen de relatie met de grootouders.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze reacties als ondersteunend te zien in mijn proces en niet als falend, om zo vooruit te kunnen en niet te blijven steken in oordelen en opinies.