Dag 358 van 2555: tijd als ontmaskering van zelfbeperking – Lucy

DIP Lite cursusWe besloten als gezin om naar de film te gaan, meestal is het moeilijk om die ene film te kiezen die we allemaal de moeite waard vinden om te kijken. Dit keer had mijn partner de film ‘Lucy’ gespot bij ‘the Movies’ bij ons in de stad en wonder boven wonder leek het ons allemaal leuk om daarheen te gaan. Daar zaten we dan in de nog bijna nieuwe bioscoopzaal, mijn kinderen hadden al gezegd dat het wel een actiefilm is, maar ik liet het over mij heen komen. Films met alleen maar geschiet en geweld daar kan ik niet minimaal 80 minuten naar zitten kijken, dat wordt op een bepaald moment een soort van overload op mijn systeem.

Wat ik in deze blog post wil bespreken zijn bepaalde zinnen en delen uit de film, dus mocht je nog van plan zijn de film te gaan bekijken, ga gerust je gang ik zal niet alles vertellen.

De film gaat in grote lijnen over het gebruik van onze hersencapaciteit die gemiddeld bij ons mensen 15% is, maar door een nieuwe drug in grote hoeveelheden binnen te krijgen gaat de hoofdrolspeelster Lucy van een hersencapaciteit van 15 naar 100%. In dit proces gaat zij door verschillende stadia en  realisaties over het beheersen van haarzelf, haar lichaam en haar omgeving.

Op een bepaald moment legt ze uit dat woorden en cijfers alleen maar bestaan om onze wereld begrijpelijk te maken, een soort van code om het behapbaar te maken. Waardoor woorden en cijfers meteen ook onze grootste beperking zijn. De wereld zo gaat zij verder, is gebaseerd en dus gemaakt door onze beperkte hersencapaciteit, we leven dus in een beperkte wereld.

Dat is toch redelijk de spijker op z’n kop, binnen mijn perspectief slaan we onze vleugels uit zodra we meer woorden en meer betekenissen gaan kennen. De wereld van een kind is vrij klein, omdat het nog niet veel woorden kent. Hoe meer woorden we leren hoe groter onze wereld als kind wordt. Dus leren wij als volwassenen vrijwel geen nieuwe woorden erbij dan blijft onze wereld statisch en is er geen sprake van evolutie binnen onze eigen wereld. We kennen allemaal wel zo’n moment waarop we iets werkelijk niet kunnen bevatten. Dat kan frustrerend zijn of iets waar we ons bij neerleggen, maar het is tegelijkertijd wel het eind van onze horizon waar we direct tegenaan kijken.

Wanneer we ons dan realiseren dat veel mensen niet het uiterste uit zich zelf hebben gehaald gedurende hun leven en dus ongeveer op basisschool leeftijd qua woordenschat zijn blijven steken. Dan hebben we met aardig grote aantallen mensen te maken, die meehelpen scheppen aan deze wereld zoals die vandaag de dag is, die de vooruitgang tegen gaan door hun beperkte hersencapaciteit. Dit klinkt misschien alsof ik alle ‘domme’ mensen wil verbannen, maar het gaat hier niet zozeer over dom en slim dan wel over de beperking die we onszelf opleggen door te stoppen met connecties te leggen in ons brein.

Het is de hersenplasticiteit, het ontwikkelen van netwerken en connecties in het brein die ons inzicht doet vergroten en dus onze wereld doet vergroten. Hoe meer woorden ik ken hoe meer concepten ik kan begrijpen, hoe meer concepten ik kan begrijpen hoe meer oplossingen ik kan bedenken voor zaken die niet oplosbaar leken vanuit een beperkter gezichtspunt op een eerder tijdstip.

Ook het begrip tijd werd als een sleutel aangekaart in de film. Tijd als de motivatie van alles op aarde. Het fysieke leven kent tijd, die voor velen van ons als een rees tegen de klok in is. Zodra we zien dat tijd meer een orde is in de chaos en alles op z’n tijd kan plaatsvinden, dan veranderd onze strijd in mogelijkheden. Wanneer we nog een stapje verder gaan en tijd vertalen naar ademhaling, dan kunnen we zien dat we adem na adem effectief kunnen bestaan in onze wereld. De adem/tijd blijft doorgaan totdat we niet meer fysiek zijn en overgaan naar tijdeloosheid. Wanneer we die overgang hebben gehad dan zijn we niet meer gebonden aan het hier en nu, wat zo belangrijk in de fysieke werkelijkheid is. Dan zijn we overal omdat alles nu en hier is zonder orde en zonder chaos. Niet dat dit een streven is, het is gewoonweg anders.

De hele film ondanks dat het best een heftige actiefilm is sprak mij erg aan en inspireerde mij ook. Ik kwam bijna verkwikt uit de bioscoopzaal. Ik kon duidelijk zien hoe ook een simpel iets als twijfel bijvoorbeeld funest is en ons beperkt net als onze woordenschat en de tijd. Bij 20% hersencapaciteit heeft Lucy geen emoties en gevoelens meer die haar beperken of laten twijfelen en de verkeerde beslissingen laten nemen. Zij is ten alle tijden gefocust en blijft connecties in haar brein aanmaken om tot een verbetert zelf te komen. Niet dat dit een vrije keuze is geweest voor haar, aangezien zij onvrijwillig deze drugs binnen kreeg in het begin van de film. Wij hebben wel de keuze om onze vleugels uit te slaan en de connecties te vergroten in ons brein door woorden te leren die we nog niet kenden, door te lezen en werelden te ontdekken die we nog niet kenden, door onszelf te vergeven en steeds dieper naar binnen te kunnen kijken om op de juiste tijd zonder twijfel de juiste keuze te maken die in het belang van een ieder is.

Ik vind het een aanrader de film Lucy, heb je de film ook gezien, deel dan gerust jouw perspectieven in de commentaren.

Advertenties

Dag 8 van 2555 dagen; ademhaling als klok

breathing = time managementVoor een weekend zijn we weer even met z’n vieren bij elkaar, ik en de kinderen en mijn partner. We hebben zoveel mogelijk zaken in die paar dagen gepropt om het meeste eruit te halen. Eigenlijk een soort winst principe om zoveel mogelijk uit zo weinig mogelijk te halen. En het voelt dan ook enigszins als een rees tegen de klok. Alhoewel ik steeds meer instaat ben om mij niet door tijd te laten stressen, zijn er momenten waar ik mijzelf onnodig op de proef stel. Meteen de eerste dag nadat ’s nachts mijn partner was aangekomen zijn we naar de stoffenwinkel gerend om stof voor t-shirts te kopen. De kleding die wij hier de afgelopen tijd droegen, waren kledingstukken gericht op comfort en het plattelandse buiten leven. Nu mijn partner in een stad woont en een keurige kantoor baan heeft kan hij niet als “boer Harms” op zijn werk komen. Dus moesten er nieuwe kleren genaaid worden, wat ik de voorgaande 10 dagen aan zijn bezoek al had gedaan. Alleen de t-shirts misten nog.

Het meest optimale zou zijn wanneer mijn partner een stapel t-shirts heeft en elke keer als het nodig is er 1 van de stapel af kan nemen zonder te stressen dat al zijn kleding in de was zit. Hij mag alleen wassen op zaterdag volgens zijn contract bij zijn hospita, dus dat laat niet veel ruimte voor een kleine garderobe. Dus we kochten stof voor 6 t-shirts en ik voelde wel dat ik als het ware aan het “over eten” was, grotere ogen dan misschien mijn handen het werk aan zouden kunnen. Ik heb als een bezetene genaaid om in 2 dagen tijd het model, de t-shirts en de prints erop te maken. Ik voelde wel tijdsdruk en ik wist ook donders goed wie die tijdslimiet daar had geplaatst. Het is een soort van raar persoonlijkheid rest verschijnsel, vroeger kon ik er echt energetisch door opgeladen raken als ik net voor dat ik een nieuw kledingstuk nodig had dit ging maken, de tijdsdruk die ik dan voelde, gebruikte ik om mijzelf aan de gang te houden. Eigenlijk als een junk die een high ervaart en hem gaande houdt.

In deze situatie was de tijdslimiet daar eenvoudigweg omdat we maar een lang weekend hadden en er geen kwestie was van expres te laat beginnen om zo energetische druk op te bouwen. Toch riep het dat patroon van weleer wel op en eigenlijk was het een onplezierige ervaring om zo achter mijzelf aan te hollen en steeds met tijd bezig te zijn. Een gevoel van te weinig tijd, terwijl er maar zoveel ademhalingen in een dag zitten. Dus wil ik er meer ademhalingen in een dag hebben dan ben ik onrealistisch bezig en vraag ik om teleurstellingen die vervolgens weer de nodige emotionele rim ram met zich meebrengen.

Dus dat besloot ik niet te doen ik sprak met mijzelf af dat ik mijn ademhaling als referentie moest gebruiken. Te hoog en niet diep genoeg ademen indiceert dat ik meer ademhalingen dan goed voor mij zijn in een dag wil stoppen en mijn adem inhouden indiceert dat ik denk dat ik het niet red en daarom in mijn mind duik om de realiteit en de consequenties te ontduiken. Ha ha alsof dat mogelijk is, nou ja je kunt het altijd proberen natuurlijk, maar het heeft mij nog nooit wat opgeleverd. Wat ook weer zo’n raar woord is “opgeleverd” alsof alles consumentisme is, met een “als het mij niets oplevert dan doe ik het niet” mentaliteit. Maar goed het werkte wel om mijn ademhaling als referentie middel te hebben om te zien hoe ik erin stond en mij zodoende kon corrigeren in het moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te misbruiken door tijd als martelwerktuig in te zetten en zodoende energetische tumult in mij te maken voor niets anders dan het vieren van mijn ego.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf goed te voelen en waardig wanneer ik mijn eigen gecreëerde mishandelingstechnieken doorsta en dat als maatstaf neem voor wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijd te manipuleren voor mijn eigen gewin.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als saai te zien en mijn eigen highs creëer door in strijd te gaan met tijd en zo het leven als waardig te achten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de strijd met tijd aan te gaan en mij niet te realiseren dat het een strijd tegen mijzelf is waar ik mijn levensadem inzet om de kwaliteit van mijnleven te bepalen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn levensadem als iets te zien waar je mee kunt spelen als een kat met een prooi en niet te realiseren dat de consequenties mijn leven en het leven in het algemeen bedreigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek en geestelijk gestimuleerd te worden bij een groter wordende energetische druk veroorzaakt door onrealistisch met tijd en leven om te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zoveel mogelijk uit zo weinig mogelijk te willen halen.

Ik realiseer mij dat onze rees tegen de klok voort komt uit kapitalistische  grondbeginselen en misbruik van elkaar door er als winnaar uit te willen komen. Dit is onacceptabel en we zullen onze zelf-verantwoordelijkheid moeten weten terug te nemen om te zien dat zolang wij onszelf zien als winnaars en verliezers wij de waarde van het leven uit het oog verliezen en egoïsme boven leven stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn egoïsme boven het leven te stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kapitalisme als uitgangspunt voor al mijn handelen te kiezen en mij niet te realiseren dat er dan altijd een winnaar en vele verliezers zullen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zelf-verantwoordelijkheid niet te nemen en tijd als een competitief spel te zien en mij niet te realiseren dat tijd mijn levensadem is en ik alleen mijn zelf-verantwoordelijkheid kan terug nemen als ik de adem respecteer en mij hier in het fysieke houd met behulp van mijn ademhaling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem in te ruilen voor onrealistische doelen van mijn mind.

Wanneer en als ik zie dat ik tijd gebruik om mijn realiteit te manipuleren. Dan stop ik, ik haal adem. Ik realiseer mij dat tijd gelijk staat aan mijn ademhaling en ik mijn realiteit alleen kan manipuleren door misbruik en mishandeling toe te staan. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan alleen consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het manipuleren van tijd los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Ik ga de verbintenis aan met tijd, om tijd te zien als één en gelijk aan mij dat alleen gelopen kan worden van de ene adem na de andere adem in het belang van een ieder.