Dag 290 van 2555: leven of geleefd worden – zelfvergevingen en zelfcorrectie

basisinkomengarantieDeze blog is een vervolg op de voorgaande blog, het is aan te raden om de vorige blog te lezen voor context.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afspraken gemaakt met mij, als vaststaande feiten aan te nemen en mij in allerlei bochten te wringen om hier gehoor aan te kunnen geven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afspraken zien als bevelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de generaal ben die mijzelf het bevel geeft om alles te doen wat in mijn macht ligt om de afspraak door te laten gaan. Ik stop het onderdanig opvolgen van mijn bevelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren dat ik het ben die de afspraak tot een bevel maakt en ik dus de generaal die iedereen wil ‘pleasen’ moet ontslaan om een balans in mijn agenda en leven te behouden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afspraken te maken en tegelijkertijd back chat te hebben bij de manier van afspreken, wanneer ik mij ‘gedwongen’ voel.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn gevoelens uiten middels back chat, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik energie creëer op punten waar het niet nodig is en zo gewone handelingen en afspraken tot loodzware zaken maak. Ik stop de back chat en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om back chat niet te gebruiken als uitlaatklep wanneer ik het niet eens ben met een situatie, maar simpelweg te communiceren zonder angst te hebben dat ik een proces boycot door onwelwillendheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gedwongen te voelen wanneer iemand met mij een afspraak maakt op een dwingende niet te onderhandelen manier.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang te zijn van mijn vrijheid te worden beroofd, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet hoef mee te gaan in die ‘dwingende’ energie van de ander en zo zelf bepaal of ik van mijn vrije tijd wordt beroofd. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik altijd de laatste beslissing heb in het wel laten afnemen van mijn vrijheid of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de afspraak zwaar te gaan vinden/voelen door de emoties die met het maken van de afspraak gepaard gingen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zaken als zwaar te ervaren door de toegevoegde energie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het moeilijker voor mijzelf maak dan nodig is. Ik stop met het toevoegen van energie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd te checken wanneer ik iets als zwaar ervaar of het komt door de fysieke hoeveelheid van zaken die ik te doen heb of door de emotionele lading gekoppeld aan de fysieke zaken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven zwaar te gaan vinden/voelen door een reeks van afspraken die mijn leven zwaarder doen voelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gevoel als graadmeter te laten zijn voor mijn fysieke welbevinden/werkelijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn leven door de ‘geest’ aan het leven ben en niet daadwerkelijk in mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop dit gevoel en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn leven niet te generaliseren tot een zwaar leven, terwijl ik te maken heb met het zwaarder maken dan nodig is van mijn fysieke leven door energieën van gevoelens en emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emotionele ballast aan handelingen zoals afspraken te koppelen in plaats van gezond verstand en daardoor met gezond verstand te filteren om te beoordelen wanneer een dag gevuld is en wanneer er meer bij kan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van emotionele ballast te koppelen aan handelingen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hetgeen ik op mijn bordje heb verzwaar waardoor ik minder effectief kan zijn. Ik stop koppelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een effectief leven in zelfeerlijkheid te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘gedwongen’ afspraken als zwaar te ervaren in plaats van mij te realiseren dat de emotionele ballast hetgeen is dat mij een zwaarte doet ervaren/voelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het beestje niet bij de naam te noemen en zo zaken beschuldig die niet relevant zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier de afspraak beschuldig van zwaar zijn terwijl het de door mijzelf gecreëerde emoties en gevoelens zijn die de oorzaak van mijn niet welbevinden zijn. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet af te reageren op zaken die niet de oorzaak zijn van mijn ongenoegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet aan te geven dat een dergelijke afspraak mij niet uitkomt op die dag.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij anders voordoen dan ik werkelijk ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wil overkomen als makkelijk in de omgang, terwijl ik makkelijk een afspraak kan verzetten zodat het iedereen uitkomt. Ik stop met het mij anders voordoen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om duidelijk, helder en zelfoprecht te zijn naar de ander en mijzelf toe met het maken van afspraken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik mij eenmaal zwaar/’gedwongen’ voel geen time-management meer kan doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van passiviteit wanneer ik mij gedwongen voel, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst moet kijken of de afspraak uitkomt en dan de afspraak maken of verzetten. Ik stop de passiviteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ongenoegen niet te uiten door passiviteit maar weer actief aan mijn eigen leven deel te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet voor mijzelf en mijn agenda op te komen zodra ik denk dat de afspraken teveel worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdanigheid aan een ander zijn/haar agenda, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet voor mijzelf opkom en dus niet mijzelf aanstuur. Ik stop het niet opkomen voor mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vullen van mijn agenda als een logistieke handeling te zien zonder energie labels als emoties en gevoelens

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het luisteren naar mijzelf en het opkomen voor mijzelf te onderdrukken om gezien te kunnen worden als een vrouw die flexibel en meewerkend is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het onderdrukken van mijn behoeften ten aan zien van rust en afspraken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik omwille van het beeld dat ik van mijzelf wil neerzetten te ver doorschiet en het tegenovergestelde bereik. Ik stop het onderdrukkenen stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om onderdrukken niet als normaal te zien om een doel te behalen, maar mijzelf te leren zijn los van personages.

Dag 8 van 2555 dagen; ademhaling als klok

breathing = time managementVoor een weekend zijn we weer even met z’n vieren bij elkaar, ik en de kinderen en mijn partner. We hebben zoveel mogelijk zaken in die paar dagen gepropt om het meeste eruit te halen. Eigenlijk een soort winst principe om zoveel mogelijk uit zo weinig mogelijk te halen. En het voelt dan ook enigszins als een rees tegen de klok. Alhoewel ik steeds meer instaat ben om mij niet door tijd te laten stressen, zijn er momenten waar ik mijzelf onnodig op de proef stel. Meteen de eerste dag nadat ’s nachts mijn partner was aangekomen zijn we naar de stoffenwinkel gerend om stof voor t-shirts te kopen. De kleding die wij hier de afgelopen tijd droegen, waren kledingstukken gericht op comfort en het plattelandse buiten leven. Nu mijn partner in een stad woont en een keurige kantoor baan heeft kan hij niet als “boer Harms” op zijn werk komen. Dus moesten er nieuwe kleren genaaid worden, wat ik de voorgaande 10 dagen aan zijn bezoek al had gedaan. Alleen de t-shirts misten nog.

Het meest optimale zou zijn wanneer mijn partner een stapel t-shirts heeft en elke keer als het nodig is er 1 van de stapel af kan nemen zonder te stressen dat al zijn kleding in de was zit. Hij mag alleen wassen op zaterdag volgens zijn contract bij zijn hospita, dus dat laat niet veel ruimte voor een kleine garderobe. Dus we kochten stof voor 6 t-shirts en ik voelde wel dat ik als het ware aan het “over eten” was, grotere ogen dan misschien mijn handen het werk aan zouden kunnen. Ik heb als een bezetene genaaid om in 2 dagen tijd het model, de t-shirts en de prints erop te maken. Ik voelde wel tijdsdruk en ik wist ook donders goed wie die tijdslimiet daar had geplaatst. Het is een soort van raar persoonlijkheid rest verschijnsel, vroeger kon ik er echt energetisch door opgeladen raken als ik net voor dat ik een nieuw kledingstuk nodig had dit ging maken, de tijdsdruk die ik dan voelde, gebruikte ik om mijzelf aan de gang te houden. Eigenlijk als een junk die een high ervaart en hem gaande houdt.

In deze situatie was de tijdslimiet daar eenvoudigweg omdat we maar een lang weekend hadden en er geen kwestie was van expres te laat beginnen om zo energetische druk op te bouwen. Toch riep het dat patroon van weleer wel op en eigenlijk was het een onplezierige ervaring om zo achter mijzelf aan te hollen en steeds met tijd bezig te zijn. Een gevoel van te weinig tijd, terwijl er maar zoveel ademhalingen in een dag zitten. Dus wil ik er meer ademhalingen in een dag hebben dan ben ik onrealistisch bezig en vraag ik om teleurstellingen die vervolgens weer de nodige emotionele rim ram met zich meebrengen.

Dus dat besloot ik niet te doen ik sprak met mijzelf af dat ik mijn ademhaling als referentie moest gebruiken. Te hoog en niet diep genoeg ademen indiceert dat ik meer ademhalingen dan goed voor mij zijn in een dag wil stoppen en mijn adem inhouden indiceert dat ik denk dat ik het niet red en daarom in mijn mind duik om de realiteit en de consequenties te ontduiken. Ha ha alsof dat mogelijk is, nou ja je kunt het altijd proberen natuurlijk, maar het heeft mij nog nooit wat opgeleverd. Wat ook weer zo’n raar woord is “opgeleverd” alsof alles consumentisme is, met een “als het mij niets oplevert dan doe ik het niet” mentaliteit. Maar goed het werkte wel om mijn ademhaling als referentie middel te hebben om te zien hoe ik erin stond en mij zodoende kon corrigeren in het moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te misbruiken door tijd als martelwerktuig in te zetten en zodoende energetische tumult in mij te maken voor niets anders dan het vieren van mijn ego.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf goed te voelen en waardig wanneer ik mijn eigen gecreëerde mishandelingstechnieken doorsta en dat als maatstaf neem voor wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijd te manipuleren voor mijn eigen gewin.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als saai te zien en mijn eigen highs creëer door in strijd te gaan met tijd en zo het leven als waardig te achten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de strijd met tijd aan te gaan en mij niet te realiseren dat het een strijd tegen mijzelf is waar ik mijn levensadem inzet om de kwaliteit van mijnleven te bepalen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn levensadem als iets te zien waar je mee kunt spelen als een kat met een prooi en niet te realiseren dat de consequenties mijn leven en het leven in het algemeen bedreigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek en geestelijk gestimuleerd te worden bij een groter wordende energetische druk veroorzaakt door onrealistisch met tijd en leven om te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zoveel mogelijk uit zo weinig mogelijk te willen halen.

Ik realiseer mij dat onze rees tegen de klok voort komt uit kapitalistische  grondbeginselen en misbruik van elkaar door er als winnaar uit te willen komen. Dit is onacceptabel en we zullen onze zelf-verantwoordelijkheid moeten weten terug te nemen om te zien dat zolang wij onszelf zien als winnaars en verliezers wij de waarde van het leven uit het oog verliezen en egoïsme boven leven stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn egoïsme boven het leven te stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kapitalisme als uitgangspunt voor al mijn handelen te kiezen en mij niet te realiseren dat er dan altijd een winnaar en vele verliezers zullen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zelf-verantwoordelijkheid niet te nemen en tijd als een competitief spel te zien en mij niet te realiseren dat tijd mijn levensadem is en ik alleen mijn zelf-verantwoordelijkheid kan terug nemen als ik de adem respecteer en mij hier in het fysieke houd met behulp van mijn ademhaling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem in te ruilen voor onrealistische doelen van mijn mind.

Wanneer en als ik zie dat ik tijd gebruik om mijn realiteit te manipuleren. Dan stop ik, ik haal adem. Ik realiseer mij dat tijd gelijk staat aan mijn ademhaling en ik mijn realiteit alleen kan manipuleren door misbruik en mishandeling toe te staan. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan alleen consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het manipuleren van tijd los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Ik ga de verbintenis aan met tijd, om tijd te zien als één en gelijk aan mij dat alleen gelopen kan worden van de ene adem na de andere adem in het belang van een ieder.