Dag 288 van 2555: Sinterklaas, Sinterklaas en natuurlijk Zwarte Piet

basisinkomengarantieHet is me wat, heel Nederland in rep en roer omdat iemand onze Zwarte Piet wil afpakken. Daar komt het dus wel op neer als we even heel kort door de bocht in Jip en Janneke taal het laatste hot nieuws in Nederland samenvatten. De Zwarte Piet wordt afgepakt en wij rouwen massaal, terwijl menig natie blij is wanneer de Zwarte Piet wordt afgepakt of weggenomen, je wil natuurlijk niet met de Zwarte Piet blijven zitten na een gezellig potje kwartetten. Laten we eens kijken hoe gezellig Nederland nog is en waarom wij met 1,4 miljoen op de barricade gaan, omdat ons een traditie wordt afgenomen, en zoals sommige artikelen zeggen: de mooiste traditie van Nederland.

De mooiste traditie van Nederland is het Sinterklaasfeest, er is niets dat dit feest of deze traditie doet overstijgen. Kijk daar zou je nu bang van moeten worden, dat wij klaarblijkelijk als natie verworden zijn tot een consumistisch feest, dat zelfs onze nummer 1 traditie van export voeren wat traditioneel gekenmerkt wordt door onze kaas, klompen en tulpen, doet vervagen. Traditie is volgens de van Dale, “een oude gewoonte van een (grote) groep mensen”, en een gewoonte is een “algemeen aangenomen gebruik of een persoonlijk aangewende handeling”. Wij hebben dus als groep mensen, de Nederlander, de gewoonte aangenomen om op 5 december de verjaardag van Sinterklaas te vieren en cadeautjes aan met name de kinderen en aan elkaar te geven. Dat dit feest van een vrij sober feest tot een “kijk eens hoe breed wij hem hebben hangen” feest is verworden, vergeten we voor het gemak en hebben wij maar al te graag als nieuwe traditie aangenomen.

De Sinterklaas traditie benadrukt dat ene woord waar wij als Nederlanders genetisch mee belast lijken te zijn, te weten “gezelligheid”. Wat betekent dat “kom niet aan mijn Sinterklaasfeest” gelijk staat aan “pak mij mijn gezelligheid niet af”. Dat nu juist de Zwarte Piet onder vuur ligt door de VN en als slavernij wordt afgedaan, is natuurlijk een doodsteek voor ons verworven recht van gezelligheid. Gezelligheid komt daar om de hoek kijken, wanneer wij fijne persoonlijke en privé momenten beleven met anderen of zelfs alleen. Na een dag slavenarbeid voor de baas komen wij thuis in ons gezellige door een hypotheek -en/of door huursubsidie gesponsorde woning thuis, om een gezellige avond op de bank voor de buis te hebben. Dat is een recht dat wij als slaven hebben verworven en dat is ons lichtpuntje in ons slavenbestaan. Laten we zeggen dat het afnemen van het recht op gezelligheid rond 5 december een echte steek in ons Nederlandse hart is.

Het vrezen voor het afgenomen worden van een verworven recht als Zwarte Piet zegt natuurlijk genoeg over hoe wij als klootjesvolk een samenleving vormgeven. Bij een verworven recht hebben wij te maken met een positie waar iemand anders ons dit recht gunt of toebedeeld. Een vrije Nederlander zou geen rechten zich toe eigenen als hij/zij diep van binnen niet weet dat hij een slaaf is van de staat en het consumentisme. Laten we nu niet vromer dan de paus gaan worden en eventjes op een rijtje zetten waar een feest als Sinterklaas voor staat.

Sinterklaas vieren begint met het moedwillig voorliegen van ons eigen bloed en vlees en alle andere slachtoffertjes die we kunnen vinden. Hier wordt heel makkelijk over gedaan en met de deken van gezelligheid verstikt. Maar liegen blijft liegen, en worden we dan ook niet witheet als blijkt dat de politici ons voorliegen, de banken ons voorliegen en ga maar zo door. Is dit niet een gevalletje de pot verwijt de ketel? Of jong geleerd is oud gedaan, want ondanks dat iedereen die ervaring heeft doorgemaakt om te moeten ontdekken dat Sinterklaas niet bestaat, zo geven wij deze ‘mooie’ traditie weer door aan onze eigen kinderen. Waar is het leermoment hier? Ouders die beslissen niet mee te doen aan deze Sint gekte en voorliegerij die krijgen zeer onaardige commentaren van het klootjesvolk dat zijn traditie in gevaar ziet komen.

Vervolgens stimuleert en benadrukt dit Sinterklaas feest de ongelijkheid in de samenleving, maar onder het mom van gezelligheid moet Wendy haar bek houden wanneer zij een kleurblok van de Zeeman heeft gekregen en zich afvraagt waarom Carolien naast een aantal ‘my little ponies’ en ‘Barbies’ ook nog eens een nieuwe mobiele telefoon heeft gekregen. Dan hebben we het nog niet over Timo en Julia die tevergeefs hun schoen met wortel hebben gezet en na veel zingen niets de volgende ochtend vonden, dan een lege schoen zonder wortel. Hoe praten we dit goed als ouders? Zijn Timo en Julia stout geweest of zijn misschien hun ouders stout geweest voor het niet vinden van een elite slavenbaan? Zegt u het maar, hoe het komt dat dit feestje met een Piet zo zwart als roet, nog gezellig kan zijn.

Dat de VN klaarblijkelijk de financiën heeft om een werkgroepje in te stellen naar het racistisch karakter van de verschijningsvorm van Zwarte Piet, is natuurlijk zeer schrijnend. Zoals in vele commentaren en artikelen al werd gezegd, zijn er zaken genoeg in de wereld waarvoor gestreden kan worden. We moeten natuurlijk wel toegeven dat een Piet die bruin wordt geschminkt, grote gouden oorbellen draagt en zwart kroeshaar heeft, niet die blanke Piet is die door de schoorsteen dondert en zo zwart als roet is. Dit is een totale make-over en die riekt inderdaad wat racistisch. Leg dat maar eens aan buitenlanders uit, dat dit feest niets met slavenij te maken heeft. De vraag is natuurlijk wie is de slaaf in dit verhaal?

Vanmorgen deed in de Volkskrant een nieuw artikel zijn intrede, waar in Groningen mensen met de dood bedreigd waren voor het eventueel afnemen van de Zwarte Piet en het Sinterklaasfeest als een geheel. Dan begint dit toch enge vormen aan te nemen wanneer mensen bezeten raken van het punt waar zij voor denken te strijden. Een veel gehoord commentaar is dan ook: als ze ons het Sinterklaasfeest gaan afpakken wat pakken ze ons dan nog meer af?

Is dit misschien de bottleneck? Dat we bang zijn dat ons iets wordt afgepakt, binnen dit leven waar wij de graaicultuur als normaal of traditie zijn gaan zien? Wanneer we elkaar met de dood gaan bedreigen en verhitte discussies met elkaar aangaan op de social media, dan lijkt het haast alsof het om leven en dood gaat, wel een Zwarte Piet of geen Zwarte Piet dat is de vraag. Of voelen we allang dat onze samenleving niet meer zo gezellig is en proberen wij als drenkelingen aan dit soort tradities vast te klampen om dat gevoel van ‘het is allemaal goed’ te behouden. Dan is die speldenprik, van notabene een gekleurd persoon bij de VN, ineens die bloeddonatie waar we geprikt worden door een leerling verpleegkundige en gillen we moord en brand.

We zien onze samenleving en maatschappij afbrokkelen, we zien de politiek bewegingen maken die ons verder het slop in helpen. En ineens wordt die droom van de traditie om als je later groot bent huisje, boompje, beestje te kunnen realiseren om zeep geholpen. Heb ik straks nog wel een pensioen, hebben mijn kinderen straks nog wel een pensioen? Wat als ik werkeloos word kan ik mijn hypotheek of leeflasten dan nog wel betalen? Krijg ik ooit nog een baan wanneer ik al ouder ben en nu werkeloos raak? Kan ik de stijgende ziektekosten in 2015 wel betalen en ga zo maar door. Ons leven is niet meer zo zeker, zoals het na de tweede wereldoorlog in stijgende lijn wel was, en dan willen ze verdomme ook nog eens Zwarte Piet gaan afpakken. Dit is de emotie waar we ons in bevinden, angst, angst voor de toekomst. Het maakt niet uit of we ons dat beseffen, we reageren en handelen er namelijk wel naar. We schreeuwen om verandering door vast te willen houden aan het oude, de tradities die zo goed en fijn waren en ons herinneren aan tijden van geborgenheid en er mogen zijn geven. Horen wij kinderen de straat opgaan en protesteren over Zwarte Piet, nee het zijn de oudere generaties, die diep van binnen zien dat het zo niet verder kan.

Het mooie van dit alles is dat we ook niet zo verder hoeven te gaan. Op verschillende plekken in Nederland en eigenlijk over de hele wereld zijn er groepen mensen bezig om te zien hoe wij van onze huidige stelsels naar nieuwe effectievere en gelijkwaardigere stelsel over kunnen laten gaan. Laat die Zwarte Piet, dat is niet uw echte probleem, kijk eens om u heen naar al die initiatieven voor een basisinkomen. Zwitserland lijkt voorop te lopen in Europa, maar zijn echt niet de enigen of de laatsten. Met een basisinkomen kunnen we allemaal Sinterklaas vieren op een gelijkwaardige manier en dan kunnen we in alle rust nog eens kijken naar de Piet in dit verhaal. Geef gehoor aan uw onderbuik gevoel en laat de angst voor de toekomst niet iets zijn dat u aanstuurt, maar neem uw eigen kracht weer terug en bepaal uw toekomst en dat van uw kinderen en kleinkinderen. Laat uw stem horen voor een basisinkomen, verdiep u erin en zie dat gezelligheid niet echt kan zijn wanneer we leven in ongelijkheid.

LIG= Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

BIP= Basis Inkomen Partij

Advertenties

Dag 3 van 2555 dagen; vieren we kapitalisme of de adem die ons leven schonk?

Vandaag ben ik jarig en al jaren vier ik niet echt mijn verjaardag, zoals ik altijd dacht dat het gevierd moest worden. Netjes je vrienden en familie uitnodigen, veel geld uitgeven aan eten en drank, je benen uit het lijf lopen om het iedereen naar de zin te maken om cadeautjes in ontvangst te nemen waarvan je niet weet wat je ermee moet. Ik dacht dat het zo hoorde, ik zag iedereen doen hoe ik dacht dat het hoorde en wellicht dachten de anderen ook dat ze dat deden hoe het hoorde. En zo creëerden we met z’n allen een traditie rondom verjaardagen, verwachtingspatronen en de daarbij gepaard gaande teleurstellingen gebaseerd op irreële verwachtingen en gedachten.

 

Dus jaren terug toen ik nog in volle vaart met graagte het systeem bevocht, besloot ik om niet meer mee te doen aan kapitalistisch verjaardag vieren en stelde de mensen om mij heen op de hoogte en liet ook weten dat ik niet meer bij hen op hun verjaardag zou komen om op kapitalistische wijze hun verjaardag te vieren. Waar er eerst nog wat onbegrip en verbazing was werd het al snel jalousie op mijn beslissing en veel geklaag over hoe vreselijk die verjaardagen wel niet waren die ze wel moesten vieren. Zij konden niet die beslissing nemen om te stoppen met kapitalistisch verjaardag vieren zonder iedereen teleur te stellen.  Buren die weekend na weekend van de ene verjaardag naar de andere gingen en geleefd werden door deze in het leven geroepen traditie die niets anders diende dan kassa voor de winkeliers. Als je iets kunt beginnen dan kun je het ook weer stoppen en dat geldt zeker voor verjaardagen vieren.

 

Dus wanneer ik zeg dat ik niet zo geef om mijn verjaardag dan is het niet, dat ik geen moment wil stilstaan bij het feit dat ik hier op aarde ben dankzij die eerste hap lucht die ik na mijn geboorte nam. Mijn eerste en alles bepalende adem die mij in èèn adem, adem na adem,  de kans gaf/geeft om beslissingen te nemen in het belang van iedereen, of in eigen belang. Dus dat is best een monumentaal moment om bij stil te staan en eigenlijk niet alleen op mijn verjaardag, maar dagelijks te beseffen dat mijn adem de reden van mijn bestaan is. Mijn verjaar-dag is niet meer dan de teller die mij verteld hoeveel jaren ik de adem voor lief heb genomen en vele kansen heb laten gaan die ik in èèn adem had kunnen nemen. Nee dit is geen spijt, maar de realisatie dat we zoooveeel kansen hebben om in het belang van iedereen te beslissen en dat even zo goed niet met beide handen aangrijpen, maar te gaan voor ons eigen hachje.

 

Vandaag staan de  zelfvergevingszinnen die van mij persoonlijk zijn en diegenen die voor ons allen gelden onder hetzelfde kopje, vanwege geen verschil in startpunt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te geloven dat verjaardag vieren alleen op die manier kan zoals iedereen die accepteert, in plaats van te zien dat iedereen die wijze van vieren accepteert uit angst om niet geaccepteerd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om een traditie te ontwikkelen omtrent verjaardag vieren die gebaseerd is op de angst om niet geaccepteerd te worden en niet in de maatschappij mee te lopen in de cadans die zij ons voorschrijft door onze goedkeuring en participatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij af te zetten tegen de heersende opinie over verjaardag vieren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om ontevreden te zijn met de cadeaus die mij gegeven werden die volgens mij nooit passend waren voor wie ik dacht dat ik was. In plaats van te zien dat ik mij niet liet zien voor wie ik werkelijk was en men dus geen idee had wie ik werkelijk was en daardoor mijn cadeautjes ook altijd van die wazige, de plank misslaande cadeautjes waren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te geloven dat ik wist wie ik was en door middel van cadeautjes fysiek kon zien dat ik de boodschap niet naar buiten overbracht, maar dat zag als een aanval op mijn identiteit/persoonlijkheid in plaats van een waardevolle aanwijzing.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te geloven dat ik wist/weet wie ik ben maar er steeds meer achter begin te komen dat ik opnieuw moet kennis maken met mijzelf nu allerhande geloven en opinies als niet valide van mij afvallen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om anderen te veroordelen en te beoordelen door middel van de cadeaus die ze mij gaven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf waardeloos te voelen bij het krijgen van waarde-loze goedkope cadeaus.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf te meten met de cadeaus die ik kreeg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijn zelfvertrouwen af te laten hangen van zaken buiten mij zelf zoals cadeaus.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf opstandig en “stout” te voelen door tegen de gevestigde ideen in te gaan en geen verjaardag te vieren, terwijl ik mij alleen maar zo kan voelen als er sprake is van een tegenpool die het “stout” gevoel in stand houdt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om in competitie te gaan als het gaat om verjaardag vieren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te rebelleren tegen het systeem en mij daar meer bij te voelen dan mee te gaan met het systeem en van binnen uit naar oplossingen te zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet in overweging te nemen dat van binnen uit naar oplossingen zoeken niet betekent dat ik akkoord ga met het systeem en de consequenties daarvan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet duidelijk te zijn over wat ik wel en wat ik niet belangrijk vind aan mijn verjaardag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet duidelijk te zijn over wie ik wel en wie ik niet was, omdat ik het niet wist en enkel en alleen onduidelijkheid uitstraalde, als dat wat ik wel wist.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijn levensadem  voor vanzelf sprekend aan te nemen en het niet zag als een reminder voor de kansen die ik kan grijpen in het belang van iedereen in elke adem die ik doe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om de adem te manipuleren en daarmee het leven te manipuleren in eigen belang niet overziend wat de consequenties ervan zullen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om kapitalisme af te zweren op èèn punt maar het te omarmen op een ander punt, wat de mate van egoïsme kenmerkt waar ik nog in verkeer, als het gaan van de ene pool naar de andere pool in een polarisatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om verjaardagen als een punt van slechtheid te zien, terwijl dat de lading is die ik eraan heb gegeven.

Ik realiseer mij dat een verjaar-dag een gedenkwaardig moment/dag is die mij de kracht van mijn eerst adem doet begrijpen en deze intentie kan en mag ik meedragen met mijzelf voor de rest van mijn leven.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van mijn levensadem voor lief nemen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze houding tegenover mijn levensadem ik het leven voor lief neem en niet èèn en gelijk aan alles kan zijn . Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren deze nonchalante houding tegenover mijn levensadem los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van verjaardagen ervaren in polariteit. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze participatie  ik totaal voorbij ga aan wat mijn verjaardag voor mij betekent. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren in deze polariteiten los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van door kapitalisme gedreven meningen tradities te creëren rondom verjaardagen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze participatie ik het kapitalistische geldsysteem ondersteun en eigen belang en vervulling van verlangens als belangrijker dan het leven zie. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren in los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van kapitalisme ervaren vanuit een startpunt van polarisatie . Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze participatie ik alleen de polarisatie voedt en niet op zoek ben naar oplossingen. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren in deze kapitalistsiche polarisatie los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.