Dag 242 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 3

equal money capitalismIn de blog van vandaag sluit ik het onderwerp ‘in het geniep ‘ af met correctieve zinnen en verbintenissen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in twijfels zie gaan over mijn gedrag ten opzichte van mijn vagina en mijn omgeving, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de twijfel laat zien dat ik alle partijen wil ‘pleasen’ om zo niet uitgestoten te worden. Ik stop de drang om geaccepteerd te willen worden en als ‘normaal’ gezien te worden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te beseffen dat wanneer ik twijfel over mijn gedrag ik zoek naar ‘geaccepteerd gedrag’ en ik mijzelf wegcijfer voor dit gedrag en er zo dus geen sprake is van zelfexpressie.

 

Wanneer en als ik mijzelf in separatie zie gaan van mijn omgeving of vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het in separatie gaan mijn manier is om te overleven in de maatschappij en als mens. Ik stop de separatie en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij nog van mijn vagina nog van mijn omgeving te separeren als een overlevingsstrategie,  aangezien beiden een vorm van geen verantwoordelijkheid nemen is en zelf-sabotage en dus niet in het belang van een ieder is.

 

Wanneer en als ik mijzelf in overlevingsangst zie gaan en mijzelf zie modelleren voor de buitenwereld, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet weet wie of wat ik ben en ben zodoende bereid om leven op te offeren in het belang van het overleven. Ik stop de overlevingsangst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit mijzelf op te offeren en te vormen naar wat ik denk dat de buitenwereld van mij wil, maar simpelweg in mijn eigen kracht te staan en zelfverantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie twijfelen over verandering in mijn leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat een band opbouwen met mijn vagina nooit onnatuurlijk kan zijn, omdat het bevestigt dat ik een geheel ben van delen die er allemaal mogen zijn en waardoor het geheel nooit heel kan zijn wanneer een deel niet meedoet. Ik stop de twijfel en ga de verandering aan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te veranderen ten opzichte van mijn vagina en te zien dat het gevoel van ‘onnatuurlijk’ een geprogrammeerd iets is aangemoedigd door de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf separatie zie ervaren als iets dat normaal is dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat gewoonte en gewenning hier de doorslag is voor wat normaal/acceptabel is en niet de stelregel dat separatie zelf-sabotage is. Ik stop de zelf-sabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik separatie zie als datgeen wie ik ben dan stop ik en zie dat ik terug naar de adem moet om mijzelf te vertragen en te zien wie ik geworden ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst voor het onbekende zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat deze angst alles wat bekend is in stand wil houden ook al is het misbruik van mijzelf. Ik stop de angst voor het onbekende en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat voorbij de angst voor het onbekende gewoon leven is en het een ademhaling kost om te stoppen met deze angst en het limiteren van mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van mijn levenskracht/vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen door zelfaansturing mijn levenskracht kan gebruiken. Ik stop de separatie van mijn levenskracht/vagina en sta 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn levenskracht te erkennen en aanvaarden als dat wat ik ben en hetgeen dat mij kan doen veranderen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vasthouden aan mijn oude ‘ik beeld’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als de geest bang ben de controle te moeten verliezen/opgeven wanneer ik niet meer ben wie ik denk dat ik ben. Ik stop het vasthouden en laat los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn oude ‘ik beeld’ los te laten en mijzelf de kans te geven om mijzelf te zien voor wie ik werkelijk ben, als een proces adem na adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf de controle zie vasthouden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het loslaten van de controle de ware zelfaansturing is. Ik stop de controle en laat los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te controleren vanuit de geest en mijzelf niet langer vast te houden vanuit de geest en allerhande limitaties te accepteren die onacceptabel zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen voor mijn vagina als losse entiteit dan stop ik en haal adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan functioneren als losse delen, maar mijzelf moet verbinden met mijzelf als een geheel om geheel te kunnen genieten van de totaliteit die ik ben. Ik stop de vrees voor de vagina los van mijzelf en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren genieten als geheel, als totale fysieke expressie, door verandering toe te staan en het niet vrezen voor wie ik aan mijzelf zal gaan tonen als diegene die ik werkelijk ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen voor afkeuring en vies/ongeoorloofd gedrag, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de opinies van anderen persoonlijk neem en als waarheid en leidraad gebruik om te leven. Ik stop het persoonlijk nemen en daarmee de vrees voor afkeuring en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te handelen op mijn voorprogrammering en te kunnen/leren onderscheiden wanneer ik de programmering van een ander persoonlijk neem.

 

Wanneer en als ik mijzelf als eenling ervaar dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk uniek te zijn hierin en het slachtoffer van mijn omgeving. Ik stop deze slachtofferrol en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te denken dat ik speciaal en bijzonder ben in hoe ik in het leven sta in separatie van mijn vagina, maar te zien dat vele vrouwen het product zijn van opinies en voorprogrammering van anderen, door dit persoonlijk te nemen en zich daardoor niet te leren/durven leren kennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina als outcast van mijn lichaam zie maken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het makkelijker is mijn vagina als losse entiteit te beschuldigen dan naar binnen te kijken en te zien welke angsten mijzelf terughouden van leven. Ik stop het outcasten en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf noch mijn vagina te outcasten als oplossing van het niet heel kunnen zijn met alle delen van mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn werkelijkheid acceptabel zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid acceptabel maak door conform mijn voorprogrammering deze te vormen. Ik stop het acceptabel maken van mijn werkelijkheid en laat mijn programmering los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke werkelijkheid te vormen naar wat het beste voor een ieder is.

 

Wanneer en als ik mijzelf het genieten in/door het fysieke zie saboteren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik meer vertrouwt ben met het niet genieten en mijzelf niet uit die ogenschijnlijke comfort zone wil halen. Ik stop de sabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zaken die vertrouwt zijn niet te vertrouwen als het beste voor een ieder, maar dat te onderzoeken alvorens dit aan te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf fysieke lichaamsexpressie als fantasie zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo op voorhand fysieke lichaamsexpressie zie ontnemen. Ik stop de zelfsabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet totale fysieke lichaamsexpressie, die ik niet ken als volwassene, mijzelf te ontnemen alvorens ik het kan toepassen door niet te geloven dat ik daartoe instaat ben met een vagina die geestelijk geladen is met negativiteit, waarin ik de fantasie gebruik om in polariteit met het negatieve te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in mijn verbeelding wel heel zie zijn als fysiek lichaam, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen in fantasie/verbeelding heel kan zijn in mijn veilig gewaande geest. Ik stop de fantasie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet alleen in mijn fantasie heel te kunnen zijn, maar ook in mijn fysieke werkelijkheid te durven veranderen en heel te zijn zonder angst voor verandering en de opinie van mijn omgeving.

 

Wanneer en als ik mijzelf het negatieve met het positieve zie vervangen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in polariteit en zo niet gealarmeerd raak door de onbalans in mijn leven door separatie en mijzelf niet weer op de rails zet. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om open te staan voor de waarschuwingen van mijn fysieke lichaam zonder die onder polariteiten te begraven en te doen alsof alles okay is.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn relatie met mijn vagina als moeilijk zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het moeilijke ‘em in het geniep zit, wat niet nodig is wanneer ik als geheel mij in mijn fysieke werkelijkheid plaats. Ik stop het moeilijk doen als de separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering niet uit te spelen door de relatie met mijn vagina als moeilijk te bestempelen en het gewaar zijn van mijn lichaam als vies te zien en onbehoorlijk.

 

Wanneer en als ik mijzelf in het geniep personage zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een personage nodig heb om in het geniep om te kunnen gaan met de onbalans in mijn fysieke lichaam. Ik stop dit personage omdat ik mij realiseer dat het overbodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn participatie in dit geniep personage te signaleren en te stoppen, omdat het geen enkel ander doel dient dan de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf in opgewondenheid zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik te maken heb met angst en een verknipte vorm van intiem zijn. Ik stop de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet het geniep personage te voeden door gevoelens van opgewondenheid/spanning te voelen en die niet te interpreteren als angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf in minderwaardigheid zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn vagina als minderwaardig zie en omdat ik een geheel ben zie ik ook mijzelf als minderwaardig. Ik stop de minderwaardigheid als sluier voor wat werkelijk gaande is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de sluier van minderwaardigheid op te lichten en te zien dat ik niet minderwaardig ben als een geheel met mijn vagina, maar de opinies die ik persoonlijk neem doen mij denken dat ik minderwaardig zou moeten zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf genieten zie verdraaien naar losbandigheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als de geest probeer frictie te bewerkstelligen om het genieten tot iets negatiefs te maken. Ik stop het verdraaien en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te participeren in de frictie van de geest en mij verder van mijn levenskracht af te laten glijden dan dat ik al ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie walgen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het walgen, het walgen van mijzelf is en het niet gaan staan in mijn daad/levenskracht door mijzelf niet aan te sturen en geen zelfverantwoordelijkheid te nemen. Ik stop het walgen en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijn levenskracht te gaan staan en mijzelf niet door walgen van mijzelf af te scheiden.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn relatie met mijn vagina in separatie fysiek zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het fysiek maken de gevolgen van de separatie zijn. Ik stop het fysiek maken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventief naar mijn relatie met mijn vagina te kijken om zo het fysiek maken van eventuele gevolgen te kunnen voorkomen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn gesepareerde relatie met mijn vagina zie ontkennen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ga voor positiviteit en alles dat negatief is liever onder het tapijt veeg. Ik stop het ontkennen en zie mijn relatie met mijn vagina voor wat het is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn relatie met mijn vagina uit de polariteit/separatie/frictie te halen en mijzelf aan te sturen waardoor ik de levenskracht voel en de eenheid met mijn lijf kan ervaren.

Dag 108 van 2555; mijn naam is Sylvia

Dag 108 van 2555; mijn naam is Sylvia

Kunst door Sylvia-Ji

Onze naam die ons wordt gegeven aan het begin van ons leven door onze ouders gebaseerd op gevoelens en emoties dragen wij ons hele leven mee en wordt een kapstok voor onze eigen emoties/gevoelens/angsten die resulteren in het vormen van diverse personages. Deze personages worden als heel echt ervaren, want wie tornt er aan mijn naam, mijn naam dat ben ik. Om mijn naam te ontdoen van deze energetische geaccepteerde en toegestane lading schrijf ik deze blog in het kader van naamsvergeving.

 

Ik heb heel lang gelooft dat mijn naam iets specifieks was en dat ik Sylvia heette omdat dat mijn voorbestemming/lot was. Nooit heb ik willen zien dat mijn naam domweg gekozen werd door mijn ouders omdat zij op dat moment het een mooie naam vonden door alle associaties die zij ermee hadden. Er was nog een andere naam die zij ook mooi vonden, maar toen zij iemand leerden kennen die zo heette en deze persoon labelden als een nare persoon werd de naam meteen van de lijst geschrapt. Zelf heb ik ook met zorg de namen van mijn kinderen uitgezocht, enkel en alleen op basis van gevoel en uit praktische overwegingen. Dus de uniekheid die ik claimde was enkel en alleen om mijzelf meer speciaal te voelen. Daarbij komt nog eens dat  ik altijd mijn naam moest spellen vanwege de y aan het begin, wat ervoor zorgde dat ik mij als kind al als uniek zag vanwege mijn niet standaard naam in die tijd.

 

Dit uniek voelen droeg ik met mij mee zonder mij nog te herinneren waarom dat was, het was simpelweg een gevoel geworden dat bij mij hoorde. Mijn naam vertegenwoordigde dan ook mijn hele zijn, omdat ik mijn hele zijn had opgehangen aan dit uniek zijn. Elke misspelling of niet goed uitgesproken vorm van mijn naam was een aanval op mij, ik nam het zèèr persoonlijk.

 

Op een bepaald moment begonnen de ouders van mijn beste vriendin, zo rond mijn 8e denk ik, mij Syl te noemen. Zo zeg wat vond ik dit ziek. Ik vond deze mensen lui, dat zij mijn naam maar voor een deel wilden uitspreken. Ik werd er echt boos van, maar hield mijn mond richting hen, het werd een back chat in mij die ik meenam mijn volwassen leven in en die steeds weer geactiveerd werd als iemand mij Syl noemde. Mijn naam werd half uitgesproken en daardoor ervoer ik mijzelf ook half, dus onvolledig. Ik was er wel in die momenten maar niet geheel aanwezig, ik mocht er ten dele zijn omdat de helft werd ontkent en buitenspel gezet. Ik ervoer dit niet als iets dat ik mijzelf aandeed door acceptatie en het toestaan van deze gevoelens, ik ervoer het als een afwijzing en richtte mijn woede intern op de ander en hield mijzelf buiten schot.

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een beeld van verwarring te zien/ervaren in mijn hoofd/mind na het uitspreken van de naam Syl door een ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij door die verwarring mijzelf niet aangesproken te voelen wanneer mijn naam als Syl wordt gebruikt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alle emoties en gevoelens die in dit moment van verwarring ongedefinieerd door mij heen gieren te accepteren en toe te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het beeld van verwarring door te zetten in mijn fysieke werkelijkheid en mij vervolgens verward te voelen door geen richting aan de situatie te kunnen geven in dat eerste moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedirigeerd te worden door de gevoelens/emoties/angsten die ongedefinieerd door mijzelf op mijzelf worden afgevuurd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen verantwoordelijkheid te nemen voor de beroering in mij veroorzaakt door mijzelf.

 

Gedachtendimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik het niet ben als men mij Syl noemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van de naam Syl waar ik mee aangeroepen wordt en mij zo niet mijn zelfverantwoordelijkheid neem als zijnde Syl.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in actie te willen komen als ik Syl genoemd wordt, omdat ik dat niet ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij alleen te definiëren/identificeren met de naam Sylvia en alle afgeleiden daarvan als te min voor mij te beschouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn totale uniekheid weg te zien glijden wanneer ik Syl genoemd wordt net als alle andere Silvia’s die niet zijn wie ik ben en zo mij te verzetten om deze uniekheid te kunnen behouden als een boost voor mijn ego.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te ervaren als uniek en meer speciaal dan anderen vanwege mijn naam die weergeeft wie ik ben en mij  niet te realiseren dat de naam ook een nummer had kunnen zijn of een enkele letter/symbool om zodoende herkent en aangesproken te kunnen worden binnen de matrix.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden in mijn hoofd/mind als ik niet met mijn volledige naam wordt aangesproken en mij niet te realiseren dat deze boosheid niet gaat over de ander maar over mijzelf die klaarblijkelijk haar eigen naam is en zodoende niet met Syl aangesproken kan worden, omdat dat een gevoel van niet compleet zijn oplevert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet compleet te voelen als mijn naam niet compleet wordt uitgesproken wat aangeeft dat wie ik ben voor mij vast zit aan hoe ik heet en mij niet te realiseren dat ik mij op deze wijze limiteer en tegenhou om te groeien naar wie ik ben in de fysieke werkelijkheid in het hier en nu.

 

Back-chatdimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen als lui te bestempelen die mijn naam niet volledig uitspreken en mij niet te realiseren dat ik hiermee mijzelf boven hen plaats.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen te bekritiseren voor het feit dat zij mijn niet onvoorwaardelijk en als compleet zien en mij niet te realiseren dat ik mij ontkent voel in mijn uniekheid waardoor ik mijzelf ook niet langer kan zien als uniek wat de nodige frictie in mij veroorzaakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mensen die mijn naam half uitspreken niet meer serieus te nemen en mij niet te realiseren dat ik eigenlijk mijzelf niet serieus neem voor het ophangen van mijn gehele identiteit aan mijn naam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om elke keer als ik deze mensen zie mij niet geaccepteerd te voelen en mij niet te realiseren dat het niet geaccepteerd voelen zijn oorsprong had in mijn hoofd/mind en iets is wat ik heb gecreëerd. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet onvoorwaardelijk te accepteren voor wie ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze mensen als onaardig te bestempelen en mij niet te realiseren dat ik onaardig naar mijzelf toe ben door te beslissen dat wanneer mijn naam half wordt uitgesproken ik niet geaccepteerd wordt en niet compleet ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze mensen te verwijten dat zij mijn uniekheid niet zien en niet willen waarderen en mij niet te realiseren dat dit gehele circus een fabrikaat van mijzelf is en dat ik mijzelf niet onvoorwaardelijk kan waarderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afgewezen te voelen door deze mensen en daardoor boos op hen te zijn en mij niet te realiseren dat ik die boosheid binnen houd omdat ik diep van binnen weet dat ik het ben die mijzelf afwijst en ik geen reden heb om anderen daar de schuld van te geven.

 

Verbeeldingsdimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden dat ik in tweeën ben verdeeld en zodoende niet meer compleet te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden dat ik ongeaccepteerd door het leven moet nu deze trend van mijn halve naam te gebruiken is gezet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het noemen van mijn halve naam daadwerkelijk zoveel impact op mij kan hebben als niet geaccepteerd te worden en mij niet te realiseren dat ik zelf in tweestrijd ben of ik mijzelf wel onvoorwaardelijk kan accepteren en daarom reacties heb bij het half uitspreken van mijn naam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de toekomst te projecteren wat er voor consequenties zullen zijn bij het half uitspreken van mijn naam terwijl ik dat niet kan overzien eenvoudigweg omdat ik ook niet kon overzien wat de gevolgen waren van het mij identificeren met mijn naam en hoe deze wordt uitgesproken door geen regie over mijn eigen leven te nemen.

 

Gevoelsdimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afgewezen te voelen door de ander terwijl ik mijzelf afwijs wanneer het trigger point Syl wordt geactiveerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet compleet  te voelen wanneer het trigger point Syl wordt geactiveerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij geschaad in mijn uniekheid te voelen, terwijl deze uniekheid er niet was in de eerste instantie maar bedacht werd in mijn hoofd/mind door mij te identificeren met mijn naam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geschrokken te zijn dat iemand niet mijn volledige naam uitspreekt en mij zodanig niet ziet voor wie ik denk dat ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afgrijzen te voelen voor de verkorte versie van mijn naam en alles in mij schreeuwt, dat ben ik niet, terwijl ik mij niet realiseer dat ik afgrijs van het feit dat mijn uniekheid niet wordt gehonoreerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de boosheid naar anderen toe, die eigenlijk boosheid op mijzelf is, op te potten binnenin mijzelf en angst te hebben dat dit een keer tot uitbarsting komt.

 

Fysiekedimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn hoofd te laten hangen en mee te gaan in het gevoel van afwijzing door fysiek mijzelf vooruit te moeten slepen als iets dat half en niet compleet is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek op slot te gaan en met al mijn boosheid en teleurstelling een fysieke entiteit in mij op te bouwen die ooit zal barsten als een bom wanneer ik geen zelfverantwoordelijkheid neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit gevoel van niet compleet zijn en mijzelf niet onvoorwaardelijk te kunnen accepteren fysiek te manifesteren als een zwaar lijf dat voortgesleept moet worden, een last op mijn schouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het warm te krijgen wanneer mijn naam half wordt uitgesproken en de boosheid voel rond gaan in mijn fysieke lijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf klunzig en fysiek niet instaat te voelen alles te kunnen doen wat ik wil aanpakken omdat ik mijzelf niet onvoorwaardelijk accepteer en dus twijfel aan mijzelf door gebrek aan zelfvertrouwen.

 

 

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te identificeren met mijn naam en in plaats daarvan mijzelf te tonen wie ik ben door in zelfoprechtheid mijn levenspad te wandelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vertrouwen in mijzelf op te bouwen om zo ook het vertrouwen in mijn buitenwereld te kunnen aangaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om boosheid niet binnenin mijzelf te houden, maar het te onderzoeken voor wat het is en er dan actie op te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om uniekheid niet mijn motivatie in mijn leven te laten zijn en terug te keren op aarde met beide voetjes om mij gelijk en 1 aan een iedereen in te zetten in het belang van een ieder om te komen tot een fatsoenlijk leven voor iedereen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer vingertje te wijzen naar anderen wanneer ik zelf reacties in mij heb op de ander wat daadwerkelijk niets te maken heeft met de ander.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfverantwoordelijkheid weer terug te nemen en de regie over mijn leven te nemen zonder opgeslokt te worden door ideeën over mijzelf ten aanzien van mijn naam.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om opinies en overtuigingen over mijzelf geen eigen leven te laten leiden tot het punt dat het fysiek wordt en ik de consequenties in het fysieke zal moeten lopen om te zien wat ik heb geaccepteerd en toegestaan.