Dag 112 van 2555; heimwee naar mijn katten

Dag 112 van 2555; heimwee naar mijn katten

3 blauwe katten

Al in de zomer heb ik gevraagd of mijn ouders in de herfst een weekje in ons huis wilden bivakkeren, als wij naar Italië zouden gaan, om zo op onze 3 katten te kunnen passen. Mijn ouders vinden het een leuke stad om te verblijven en de katten zouden niet in een leeg huis zonder aandacht en zonder geaaid te worden een week op henzelf aangewezen zijn. Dit was een mooi plan wat echter niet strookte met de plannen van mijn ouders in die periode, dus moest ik voor wat anders zorgen. Uiteindelijk bood mijn buurvrouw aan om op de katten te letten, mijn buurvrouw is erg begaan met dieren. Vroeger had ze zelf katten en nu 2 honden. Ik was tevreden met deze oplossing, de katten zouden 2x per dag goed verzorgd worden en aandacht krijgen.

 

Toch vond ik het idee dat ze ’s nachts alleen zouden zijn niet een leuk, ze slapen op en bij ons bed en dat bed zou een weekje leeg zijn. Mijn oudste kat die erg communicatief ingesteld is roept mij vaak over een dag heen, om te zien waar in huis ik uithang en of ik er nog wel ben. Ik zag al taferelen voor mij waarbij hij zielig al roepend door het huis gaat op zoek naar mij of andere familieleden. Al op de heenreis vroeg ik mij af hoe de katten het zouden hebben en eigenlijk gedurende de afgelopen dagen houdt dit mij van tijd tot tijd bezig. Het voelt alsof ik de katten iets aandoe dat niet leuk is, maar dan vanuit mijn definitie van wat niet leuk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf zo belangrijk te achten dat ik scenarios bedenk in mijn mind over hoe de katten half smachten op mijn terug komst wachten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als de redder van mijn katten te beschouwen en het centrum van hun bestaan en mij niet te realiseren dat mijn katten het ook gezellig kunnen hebben met andere mensen die hen eten brengen en dat mijn katten best wel voor een periode alleen in huis kunnen zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn gedachten over mijn katten af te dwalen en totaal te vergeten dat ik hier ben in mijn fysieke realiteit waar voor een weekje waar geen katten zijn die ik aandacht en eten geef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke realiteit te ontvluchten door problemen te creëren in mijn hoofd/mind over mijn katten en zo niet hoef mee te doen met wat hier is in dit moment binnen mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het eigenlijk heel spannend te vinden om terug te gaan naar de plek waar ik 4 maanden geleden nog in armoede leefde en een uitzichtloos leven had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer te willen worden herinnerd aan de verschrikkelijke koude die we afgelopen winter hebben gekend waarbij we in de woonkamer bij 11 graden leefden en in de slaapkamer beneden het vriespunt sliepen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer te willen worden herinnerd aan mijn beperkte kennis van de Italiaanse taal enbang te zijn dat ik niet meer zou weten hoe te spreken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vooruit te willen en tegelijkertijd bang te zijn om achterom te kijken uit angst dat mijn verleden zich zou herhalen nu we het goed hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vooruit te bedenken dat ik het niet leuk zou hebben en het verblijf in Italië alleen maar een noodzakelijk kwaad was waar ik mij doorheen moest bijten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet mijn leven van moment tot moment te leven maar als een scenario te uit te denken voor mijn nabije toekomst en die dan ook zo met de nodige emoties en gevoelens uit te leven, los van de fysieke werkelijkheid, door als het ware een opinie te beleven en niet mijn werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat mijn vakantie snel zou  over zijn, zodat ik weer heerlijk naar huis kon naar mijn katten waar ik mij veiliger waan en zonder nare spookbeelden van een naar verleden die mij achterna jagen en mij niet realiserende dat wanneer ik vast houdt aan de emoties en gevoelens van die herinneringen ik deze altijd met mij meezeul waar ik ook ben, het terug gaan naar de plek was alleen maar een extra fysiek trigger point.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het aangaan van de overlevingsangsten die er nog steeds zijn omtrent mijn wonen aldaar, niet aan te willen gaan uit angst dat het mijn betere leven nu zou kunnen verpesten en ik het als nog te pril label om het aan te gaan en zo nog even voor mij uit te schuiven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verhaal over hoe mijn leven was in Italië, vrij mechanisch kan vertellen zonder emoties en gevoelens direct daarbij te ervaren, maar mij wel realiserende dat die gevoelens en emoties er wel zijn zodra ik ze uitnodig en toelaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn gevoelens en emoties omtrent mijn armoedige bestaan in Italië onder de loep te nemen ook als ik mij niet klaar acht uit copingsmechanisme, want alles wat in mijn bewustzijn zich aandient is iets waar ik iets mee kan en mee moet.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet af te leiden met gedachtes over hoe ik ergens anders nodig ben, maar te zijn in het moment en te leven in het moment van mijn fysieke werkelijkheid 1 met mijn adem als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer nodig te voelen en daardoor belangrijker te voelen dan nodig is en dan werkelijkheid is om zo in evenwicht en gelijkheid met het leven om mij heen te kunnen bestaan en niet in polariteit en vergelijking maar 1 met het leven te zijn.

Advertenties

Dag 111 van 2555; vakantie dat is genieten…

Dag 111 van 2555; vakantie dat is genieten...Mijn partner noemt ons zijn hier in Italië vakantie, waarbij ik mij iets kan voorstellen. Hij heeft er een week vrij van zijn werk voor moeten nemen, hij is even uit de routine/sleur van zijn normale werk en dat noemen we dan vakantie. Ik breek uiteindelijk ook uit mijn dagelijkse routine die ik niet als sleur ervaar, maar ik merk dat ik dat vervelend vind. Ik zit hier nu in een vakantiehuisje van vrienden van ons en ik heb daar helemaal geen vakantie gevoel bij. Ik maak eten in een piep keukentje voor ons vieren met minimale middelen, meubelstukken moeten steeds verplaatst worden als er een andere functie aan de ruimte gegeven wordt. Ik ervaar het als 1 grote limitatie en een noodzakelijk kwaad dat maar het beste zo lang moet duren als strikt noodzakelijk is.

 

Bij het woord vakantie zitten reacties en gevoelens die moeilijk te duiden zijn. Een kennis zei gisteren: waarom kom je HIER als je vakantie hebt? En ik dacht, het is ook geen vakantie, het is iets dat moet gebeuren, zodat het ons leven in Nederland vergemakkelijkt. Wanneer ik onze kleding maak dan bespaar ik daar zoveel op dat ik er een trip naar Italië voor kan maken en hier spot goedkoop stoffen uit de mode industrie op de kop kan tikken. Het voelt dus niet als vakantie mijn verblijf hier in Italië, maar meer als een werkvakantie.

 

Het plaatje dat bij mij opkomt bij het woord vakantie is strand, mooi weer, exotische oorden, dingen doen die je normaal niet doet en de dingen die je normaal doet niet hoeft te doen. Het verkeren midden in de bergen van centraal Italië ervaar ik niet meer aan als een exotisch oord, dat is gewoon inmiddels. Ondanks dat we mooi en warm herfstweer hebben is het geen zomers bikiniweer. Het geld dat wij spenderen is aan noodzakelijkheden en niet zoals op vakantie aan onnoodzakelijkheden die het vakantie vieren tot een summum/hoogtepunt brengen. Dus een plaatje dat in mijn hoofd/mind gekoppeld zit aan vakantie strookt compleet niet met de realiteit die ik nu ervaar en dat geeft frictie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een werkvakantie als noodzakelijk kwaad te bestempelen en zodoende ook zo te ervaren, terwijl tijdens een werkvakantie ik ook kan genieten van de momenten die ik doorleef, genieten hangt niet alleen op vakantie, genieten kan in elk moment en elke adem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om genieten in het moment te doseren en alleen te reserveren voor zaken die in mijn opinie/overtuiging de moeite waard zijn om van te genieten, waarbij een werkvakantie niet valt onder de noemer van genieten maar onder die van werk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf limiteer wanneer ik genieten limiteer/doseer en genieten definieer als iets dat af en toe mag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten leiden door mijn Calvinistische imprint die door mijn leven heen door opvoeding/scholing/maatscahppij bij mij naar binnen zijn gekomen, wat niet wil zeggen dat ik mij daardoor hoef te laten leiden, het is simpel kennis en informatie die ik heb geaccepteerd en toegestaan, die ik ongebruikt kan laten omdat ik zie dat het niet in het voordeel van een ieder is om het te gebruiken/toepassen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat genieten niet elek dag en elk moment van de dag kan plaatsvinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat genieten niet effectief is en mij afleid van wat echt belangrijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om genieten te associëren met luieren en niets doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen wanneer ik geniet en eigenlijk vind dat ik mijn aandacht op “belangrijkere” zaken zou moeten richten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf onder druk te zetten en van te voren te bepalen dat ik ergens van zou moeten genieten en wanneer ik dat dan niet doe ben ik teleurgesteld in mijzelf voor het gebrek aan motivatie om te kunnen genieten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om genieten aan mijzelf op te leggen alsof het iets is als een warme trui aandoen of een goed ontbijt eten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat genieten pas dan ontstaat als ik comfortabel ben met mijzelf en kan staan in het moment voor wie ik ben, terwijl ik genieten nu aan mijzelf opdring zinder een basis daarvoor te hebben gelegd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf nooit de vraag heb durven te stellen of ik van mijzelf wel mag genieten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de beerput niet te openen wanneer ik mij de vraag stel of ik wel mag genieten van mijzelf in elk moment en elke adem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet comfortabel met mijzelf ben en niet kan staan voor wie ik ben in elk moment en elke adem als leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als gefaald te bestempelen als het gaat om comfortabel met mijzelf zijn en staan voor wie ik ben in elk moment en elke adem als leven, terwijl ik een proces doorloop dat nog lang niet ten einde is en ik dus een veel te zware beoordeling op mijzelf leg, een beoordeling die achteraf zou moeten plaatsvinden die ik nu in het proces al laat plaatsvinden en mij hierdoor laat demotiveren en het vertrouwen in mijzelf laat afnemen wat uiteindelijk op niets is gestoeld dan gevoelens, emoties en de hoop voor een quick fix in het lopen van het proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat als het allemaal niet snel genoeg gaat, ik niet ver genoeg in mijn proces ben voordat ik sterf en niet genoeg een levend voorbeeld zal zijn geweest voor anderen om de boodschap voort te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angsten te hebben omtrent het niet onsterfelijk zijn en wellicht niet mijn zaken te kunnen afronden die ik als belangrijk acht om af te ronden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om genieten te doen en te laten gebeuren, in plaats van te plannen en allerlei voorschriften eraan te hangen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te straffen voor het niet halen van fictieve doelstellingen die niet gestoeld zijn op gecheckte feiten en zodoende nooit te kunnen/mogen genieten van het moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om minder hard voor mijzelf te zijn en simpelweg te zien en aanvaarden wat er nog ligt aan punten en zaken om onder handen te nemen, zonder daarvoor angsten te ontwikkelen dat ik niet genoeg tijd heb, de tijd is de tijd en daar zal ik het mee moeten doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet op voorhand angst te hebben voor wat ik zal vinden wanneer ik dieper in mijzelf kijk en voor ogen moet houden dat alleen die dingen zich ontvouwen en openen om te onderzoeken binnenin mij waar ik klaar voor ben en wat ik aankan/begrijpen/vatten kan in dat moment en er dus ook nooit een moment kan ontstaan waar ik mijzelf teleurstel wanneer ik mijn zelfverantwoordelijkheid neem in zelfoprechtheid.

 

Herdefinitie VAKANTIE : een moment van pauzeren en het mogelijk veranderen van omgeving en verantwoordelijkheden binnen een setting van zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid.