Dag 386: veranderen in het belang van allen

leren-zelf-veranderenIk besloot om na veel innerlijke strijd over hoe een situatie aan te pakken en hoe in de situatie te staan, om te veranderen. Om mij over mijzelf als ego heen te zetten en te zoeken naar oplossingen, zodat ik mij zo kon opstellen dat mijn houding en de situatie in het belang van allen was. Ik was trots op mijzelf dat ik dit besluit had kunnen nemen en dat ik een verbintenis met mijzelf aanging om als eerste te veranderen binnen een situatie waar het mij leek dat niemand wilde veranderen vanuit tevredenheid binnen hun comfortzone.

Het moment dat ik mijn verbintenis en correctie van mijzelf toepaste, deed ik dit vanuit goede intentie en hoop dat voorbeeld zou doen volgen, hoop dat als één schaap over de dam is, het niet meer zo eng voor de anderen zou zijn om te volgen. In eerste instantie leken mijn plannen tot verandering de anderen te prikkelen en reageerde men enthousiast op wat zij dachten dat de verandering in zou houden. Echter in plaats van uiteindelijk mee te gaan in mijn veranderde houding en voorstellen, ging men opslot, er was weerstand. Vanuit de weerstand ontstond angst en waren er zelfs een aantal die met de hakken in het zand gingen staan om de verandering niet te omarmen en toe te passen. Ik wilde de anderen wel overtuigen, maar zag dat ik beter niet kon pushen en de beslissing geheel aan hen zelf te laten, ook al was ik teleurgesteld over de uitkomst. In dat moment nam ik de afwijzing op (mijn) verandering persoonlijk en nam ik het hen kwalijk dat we in een impasse zouden blijven zoals die altijd al had bestaan. Opnieuw vond ik het dus moeilijk om over mijn ego heen te stappen.

Ook al was mijn realisatie en verbintenis om te veranderen, een oplossing die zeker in het belang van allen was, ik had een aspect over het hoofd gezien. Ik was geleidelijk door de tijd heen tot een realisatie gekomen dat we zo niet verder konden, dat er verandering nodig was en dat verandering altijd eerst bij jezelf plaatsvindt. De ander had dit proces van realiseren en bereid zijn om te veranderen niet of nog niet doorgemaakt. We zaten niet op hetzelfde punt, op het moment dat ik verandering aankondigde door mijn handelen, wat weerstand en angst bij de anderen opriep en zij verandering helemaal niet zagen zitten. Zij waren tot op heden tevreden geweest in hun comfortzone en ik wilde hen daaruit halen met verandering. Dit was achteraf gezien niet de weg om te gaan en tot verandering te komen die ik had gezien als in het belang van allen.

Het punt dat ik binnen deze groep wilde aanpakken was het elkaar beter leren kennen zodat er minder onbegrip en aannames over elkaar gedaan zouden worden en waardoor we op een gelijkwaardige manier met elkaar zouden om kunnen leren gaan. Het is mij inmiddels duidelijk dat ik die verandering voor mijzelf kan en mag doorvoeren, maar dat het te utopisch is om te verwachten dat anderen dit samen en tegelijk met mij willen doen als ik hen daarmee overval. Ik ga dan ook een nieuwe verbintenis met mijzelf aan door mijzelf meer te delen met de ander, ook als er geen directe belangstelling blijkt te zijn, kleine punten te delen die de ander kan prikkelen om elkaar beter te leren kennen. Wanneer men gewend is aan mijn andere benadering kan dat de ander ook op het idee brengen om meer te delen en te vragen aan anderen.

Wat ik hiervan geleerd heb is dat het halen van iemand uit zijn comfortzone, zonder dat de ander hierom vraagt, door middel van verandering een enorme schok voor de ander is wat weerstand en angst teweeg brengt. En dat verandering eerst bij jezelf dient plaats te vinden en niet iets is dat je met elkaar moet doen omdat het allen aangaat. Ik had eerst in de schoenen van de ander kunnen gaan staan om te snappen hoe het zou voelen om uit mijn comfortzone gehaald te worden door middel van verandering, waardoor ik had kunnen voorspellen hoe de ander zich naar alle waarschijnlijkheid zou voelen.

In eerste instantie pakte ik het op als een teleurstelling, maar ik kan nu ook zien dat door schande en schade ik wijzer wordt. Ik heb deze situatie niet zozeer verkeerd aangepakt, ik heb iets uitgetest wat mij duidelijk maakte welke stappen ik had overgeslagen.

Door ‘verandering’ te willen teweegbrengen vanuit een algemeen geaccepteerde visie dat ‘één iemand de eerste moet zijn’ overzag ik niet dat het mij ging om de verandering an sich net als het in staat zijn tot verandering, en dus mij zo beter te voelen, beter dan de ander en beter als positiever over mijzelf, waardoor ik in het geheel voorbij ging aan de ander waar het mij nou juist om te doen was, het nader tot elkaar komen en niet het uit elkaar drijven van elkaar zoals nu op kleine schaal gebeurde. Ik heb inmiddels geen spijt of schuldgevoelens meer van mijn actie, aangezien ik heel goed heb kunnen zien wat mijn daden vanuit een niet volledig zelfoprecht standpunt kunnen doen met anderen en een situatie. Ik heb geleerd, zoals het leven één grote leerschool is, dat we elkaar niet opzettelijk moeten schaden, maar waar we wel de consequenties van ons handelen onder ogen kunnen zien en onszelf zodanig te corrigeren dat dit éénmalige acties zijn van waaruit we verder groeien en leren.

Advertenties

Dag 351 van 2555: Mijn beste kunnen realiseren en leven.

DIP Lite cursus

1. Mijn beste kunnen realiseren en leven.

Dit is het eerste principe van mijn beginselverklaring en ook het eerste principe waarover ik zal schrijven in deze blog post.

Mijn beste kunnen is een redelijk soepel begrip binnen onze maatschappij, al van kleins af aan roepen we: “…maar ik heb echt mijn best gedaan”, de vraag is of dat hetgeen is wat nodig is wanneer wij het uiterste uit ons zelf willen halen omdat wij simpelweg geloven dat we het in ons hebben. Geloven of weten dat je het in je hebt om alles aan te pakken wat op je pad komt en in het belang van een ieder is, dat is in wezen het volste vertrouwen in jezelf hebben. Wanneer wij erop vertrouwen dat wij iets kunnen, dan weten we ook in zelfoprechtheid of wij echt ons best hebben gedaan om dit ‘iets’ te laten gebeuren. Geen vertrouwen in onszelf maakt dat we vleugellam worden gemaakt door onszelf.

Het begint met van die gedachten die door je hoofd gaan die je ontmoedigen om door te gaan en net niet dat extra stapje doen zetten waardoor je zou moeten weten dat je tot het uiterste van jezelf bent gegaan en dus het uiterste binnen je mogelijkheden hebt bereikt. Als ik terugkijk in mijn leven dan heb ik veel mijn best gedaan omdat dit van mij werd verwacht als kind en later als volwassene. Bijna altijd kon ik zien dat ik niet tot mijn uiterste kunnen ging. Er was altijd dit moment van: “het is zo wel goed genoeg”. Het zag er voor de buitenwereld uit alsof ik enorm mijn best deed en alles uit mijzelf haalde en wellicht deed ik meer dan gemiddeld, ik ha dalleen mijzelf als voorbeeld. Toch deed ik niet zoveel als ik had kunnen doen en dit heeft duidelijk te maken met uiteindelijk niet echt vertrouwen in mijzelf hebben.

Op een bepaald punt liet/laat ik het los ondanks dat ik wist/weet dat ik nog niet op de bodem van mijn kunnen zat/zit. Wat is dit punt nu precies? Een soort van zelfsabotage waarin ik geloof dat ik zoiets niet kan en dus op het moment dat ik zou kunnen laten zien aan mijzelf dat ik het wel kan, dan stop ik mijn handelen om te voldoen aan het plaatje dat ik van mijzelf heb gemaakt in mijn geest. Alsof ik niet buiten het voorgeprogrammeerde plaatje kan treden, alsof ik niet kan/mag veranderen van mijzelf. Dus een angst om te veranderen is het wat achter dit niet tot het uiterste schuilgaat.

Sinds ik met mijn Desteni proces ben begonnen heb ik mijzelf op velerlei gebied op de proef gesteld en mijzelf steeds weer een stukje verder gemotiveerd. Nu ik in het proces ben van het opzetten van een bedrijf zie ik dat ik wel in staat ben om net dat stapje verder te gaan en dingen aan te pakken die ik eerder bestempeld had als ‘dat ben ik niet’ of ‘dat is niet echt iets voor mij’. Ik heb nieuwe dingen in mijzelf ontdekt die ik eerder niet wilde zien, omdat dit verandering met zich meebracht die ik toen niet aan durfde te gaan. Ik merk nu dat ik niet alleen op het zakelijke gebied mijzelf er toe zet om het uiterste uit mijzelf te halen, maar dit werkt ook door in mijn privé leven. Het moment dat ik door de zoveelste barrière heenging en merkte dat er niets gebeurde als ik een tandje meer bijzette en mijzelf dwong niet met minder genoegen te nemen dan wat er in mij zit, waren eigenlijk hele gewone momenten. Met andere woorden het leven ging gewoon door, geen knallende champagne flessen en vuurwerk omdat ik mijzelf door weerstanden en angsten heen duwde. Achter de weerstand was gewoon leven, alleen ik was in staat om meer uit dat leven te halen dan voorheen.

Momenteel ben ik bezig mijzelf steeds weer op nieuw terrein te begeven om te zien dat wie ik inmiddels ben en de handvaten die ik inmiddels heb in het leven, voldoende zijn om tot volledige bloei te komen. Het enige dat ik moet doen is geloven in mijzelf en de kansen die op mijn pad komen met beide handen aanpakken. Een verkeken kans komt niet meer terug een nieuw moment om te besluiten om te veranderen dient zich aan in elke nieuwe ademhaling. Dat is mijn houvast in het leven geworden en niet meer een beperkt beeld van mijzelf gevormd door angsten. Wanneer het in mij zit dan mag het er ook uitkomen, het getuigt niet van gezond verstand om met minder genoegen te nemen als ik in staat ben om mijzelf het uiterste/beste te kunnen geven. Het is een besluit/principe waar ik voor sta en waar ik mijzelf aan kan herinneren in tijden van terugval.

Ik ben wie ik ben door hoe ik mijzelf heb voorgenomen te zijn, ik kan mijzelf te kort doen en ik kan mijzelf overschatten of door vallen en opstaan leren waar mijn uiterste kunnen ligt en te werken met wie ik ben in het moment zonder opgelegde beperkingen te accepteren en toe te staan. Ik ben wie ik kan zijn en dus wie ik mag zijn van mijzelf.

Dag 321 van 2555: instortende gebouwen – deel 8 – wereldbeeld – zelfvergeving en zelfcorrectie

dip-lite cursusDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn veranderende wereldbeeld er gemakshalve vanuit te gaan dat mijn directe omgeving ook mee veranderd met dit veranderde wereldbeeld van mij.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van kijk/ervaring op het leven te projecteren op een ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet gelijk ben aan de ander als het gaat om waar ik sta in het leven. Ik stop het projecteren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat gelijkheid en eenheid niet zit in waar iemand in zijn proces zit hier op aarde, maar dat het zit in het vermogen om ondanks een verschil in proces toch nader tot elkaar te kunnen komen op de punten die we beiden al wel gelopen hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in anderen die niet mee veranderen met mijn wereldbeeld.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurstelling in mijzelf als teleurstelling in de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik teleurgesteld ben in mijzelf dat ik geen aansluiting meer weet te maken met de ander als mijzelf. Ik stop de teleurstelling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in plaats van teleurgesteld te zijn en mijzelf als falend te ervaren, in te zetten om te zien dat ik iets moet doen met de verander processen in mijzelf om niet in separatie verder te gaan, maar juist steeds te blijven zoeken naar de gemene deler die ik deel met mijn medemens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen als stoorzenders te ervaren die niet mee willen veranderen met mijn veranderende wereldbeeld.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de ander als teveel te zien in mijn droombeeld, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het als vervelend ervaar wanneer de ander niet meegaat in mijn wereldbeeld. Ik stop het egocentrisme en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet mijn wereld naar mijn hand te willen zetten, maar te zien/realiseren/begrijpen dat ieder op zijn/haar tempo verander processen doorloopt en dat we uiteindelijk één en gelijk aan de eindstreep zullen staan, maar niet binnen dezelfde tijdsdimensie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moedeloosheid te voelen om te zien hoe anderen blijven vasthouden aan hun bestaande wereldbeeld terwijl de wereld om hen heen wel veranderd.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van voor de ander te willen beslissen hoe hun wereld te moeten zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat die moedeloosheid moederloosheid moet worden, waarbij ik de ander niet bemoeder om zo te gaan denken als ik de veranderde wereld zie. Ik stop de manipulatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ook al is het op nog zo kleine schaal een ander niet te manipuleren in het zien van mijn zienswijzen als het gaat om het veranderen van iemands wereldbeeld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij alleen te voelen binnen mijn veranderende wereldbeeld.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelfmedelijden door een ‘alleen op de wereld’ gevoel, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik echt niet de enige ben met een veranderd wereldbeeld en ook niet de enige met mijn veranderde wereldbeeld. Ik stop het zelfmedelijden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat het niet uitmaakt of ik alleen ben met mijn veranderde wereldbeeld, het blijft ten alle tijden aan mij om zelfverantwoordelijkheid te blijven nemen voor wie ik ben in elk moment en te staan voor wie ik ben met of zonder anderen achter mij die hetzelfde denken. De kracht moet uit mijzelf komen en dan kan ik mijnkrachten bundelen met anderen om samen sterk te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gat te ervaren tussen mij en anderen door mijn veranderde wereldbeeld.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van separatie die ik schep tussen mij en de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het op een ander punt bevinden van anderen binnen het proces van het leven als gat ervaar en dus mij en de ander uit elkaar drijf. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te richten op een juiste benaming van de processen in mijzelf en om mij heen, om zo niet onnodig separatie te bewerkstelligen daar waar dat niet nodig is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik nooit meer nader tot de ander kan komen als zij niet ook veranderen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afhankelijk van de ander zijn voor mijn zelfverantwoordelijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nu de ander medeplichtig maak door het niet veranderen van de ander als excuus te gebruiken om niet nader tot de ander te kunnen komen. Ik stop  en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het veranderen van mijzelf los te zien van de ander om zo de ander niet van mij af te duwen maar juist aan te halen omdat ik kan zien dat de ander geen invloed op mijn verander processen heeft maar dat het met mijn eigen zelfverantwoordelijkheid nemen te maken heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de verandering naar een ander wereldbeeld even alles op losse schroeven te voelen staan en niet meer goed te weten wat mijn stabiliteit is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het niet meer hebben van een baken/vaste grond onder mijn voeten en mij verloren te voelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in de ‘geest’ participeer en bakens buiten mijzelf zoek om in mijn eigen kracht te kunnen staan. Ik stop het verloren gevoel en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik geen bakens nodig heb van buitenaf maar mijn bakens moet uitzetten van binnenuit om zo in mijn eigen kracht te kunnen staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stabiliteit te zoeken in mijn wereldbeeld en de wereld om mij heen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van stabiliteit zoeken buiten mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf geen houvast kan of denk te kunnen geven. Ik stop het gebrek aan zelfvertrouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat zelfvertrouwen het vertrouwen van mijzelf is en dat is iets dat niet van buitenaf opgevuld kan worden, maar iets waaraan ik zelf moet werken om te zien dat een veranderend wereldbeeld niet bepaald wie ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te identificeren met mijn veranderde wereldbeeld.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn zelfbeeld te vervangen met een wereldbeeld, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik leef door prikkels van buitenaf en dus niet mijzelf in vrijheid aanstuur. Ik stop het wereldbeeld als zelfbeeld en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfbeeld te herevalueren en te zien/realiseren/begrijpen dat het een zelf beeld heet omdat ik het beeld ben wat het bepaald en niet mijn buitenwereld.

Dag 319 van 2555: instortende gebouwen – deel 6 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik ingaan op de angst dat ik niet meer mezelf kan zijn wanneer de fundering onder mij vandaan voel gaan in relatie tot een veranderd wereldbeeld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering in mijn bestaan die mij angst oplevert te beleven als de angst die mijn fundering/vloer onder mij wordt weggeslagen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angsten van de ‘geest’ fysiek te maken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de angst niet wil doorzien en laat doorsudderen totdat het fysiek wordt en ik niet meer snap dat ik dat zelf veroorzaakt heb. Ik stop het fysiek maken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten van de ‘geest’ te doorzien, omdat ik de hulpmiddelen daarvoor heb en het ook daadwerkelijk kan maar niet altijd wil. Dus ga ik de verbintenis met mijzelf aan om het willen te doorzien om zo het domino effect van het fysiek maken te tackelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beangstigende veranderingen niet onder ogen te zien maar fysiek te maken als de makkelijkste weg.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de makkelijkst lijkende weg te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat dit de makkelijkste weg is, de weg van de minste weerstand, maar uiteindelijk om alles weer op z’n pootjes te krijgen blijkt de makkelijkste weg door zijn consequenties de moeilijkste weg te zijn. Ik stop het nemen van de makkelijkste weg en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijn pad bewandel niet te kijken of het een makkelijke of een moeilijke weg is maar of het de weg is die het pad is voor die situatie ongeacht de moeilijkheidsgraad en zijn lengte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in dat moment van een beangstigende verandering in mijn leven een dimensionale verschuiving te ervaren die mijn gehele bestaan anders kleurt en in een ander licht plaatst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verschuiven van de ene werkelijkheid naar de andere, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet in de fysieke werkelijkheid bevind, waardoor dit soort verschuivingen mogelijk zijn. Ik stop de verschuiving en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat het kleur van het licht wel kan veranderen in mijn fysieke werkelijkheid, maar het mijn emoties/gevoelens/angsten zijn die de kleur geven die de veranderingen/verschuivingen veroorzaken, een grauwe lucht of een stralend blauwe lucht, blijft nog altijd de lucht, daar veranderd niets aan. Dus ik ga met mijzelf de verbintenis aan veranderingen in emoties/gevoelens/angsten niet als veranderingen van mijzelf en mijn bestaan te bezien, maar als de veranderlijkheid van de ‘geest’ die ik kan aanhangen of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om heimwee te hebben naar hoe mijn leven voor de dimensionale verschuiving was die ik accepteerde en toestond als gevolg van het fysiek maken van de beangstigende verandering.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van heimwee naar een realiteit die niet echt was, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik beter niet kan vasthouden aan dingen die niet echt zijn alsof ze echt zijn. Ik stop de heimwee en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de heimwee te zien als een onstabiliteit in mijzelf waardoor ik even niet meer weet wie ik ben en zo mijn anker als mijzelf even kwijt ben, ik kan geen heimwee hebben naar mijzelf want ik ben er altijd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat nu alles anders is en zal zijn na de dimensionale verschuiving.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van rouwen om iets wat ik dacht te hebben maar wat niet echt was, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik rouw om iets dat ik niet daadwerkelijk had, iets dat bestond in mijn ‘geest’/verbeelding. Ik stop het rouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/begrijpen/zien dat ik niets kan verliezen wat ik niet had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken niets te kunnen veranderen aan de beangstigende verandering en het achtbaan gevoel dat gepaard gaat met de verschuiving en het fysiek maken van de angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van toeschouwer te zijn van mijn eigen geschapen denkbeelden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de denkbeelden als echt beschouw/beleef maar mijzelf hierin niet aanstuur waardoor ik het gevoel heb in een bakje van de achtbaan te zitten waar mijn wangen door de g-krachten gemanipuleerd worden. Ik stop het zijn van een toeschouwer en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen toeschouwer van mijzelf te zijn, nog in mijn ‘geestes’ wereld en nog in mijn fysieke werkelijkheid. maar mijzelf aan te sturen zodat ik het gevoel van overdonderd te zijn voor kan blijven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in dat moment van verschuiving van mijn realiteit naar een andere realiteit bang te zijn voor wat komen gaat en zo de angst voor instortende gebouwen verder aanwakker.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor wat komen gaat, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in mijn eigen gecreëerde nu kan/wil zijn/verblijven en dus geen vertrouwen heb om in het oog van de angst te gaan staan om stabiel te wezen. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat ik een angst kan binnengaan en zolang ik mijzelf aanstuur en stabiel in dat moment kan zijn zal er niets gebeuren en kan ik zien/realiseren/begrijpen dat de angst opgeklopte lucht is die mijn aansturing niet over zou kunnen/mogen nemen wanneer ik mijzelf aanstuur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat de wereld nooit meer hetzelfde zal zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de wereld door een opinie bekijken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet onbevangen kijk, maar kijk met de ogen van de angst, die mij vaak het tegenovergestelde wil doen laten denken. Ik stop de opinie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet door opinies mijzelf aan te sturen, maar feitelijkheden getoetst aan het hier en nu mijn leidraad te laten zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deze achtbaan in gang heb gezet en dus de tijdlijn kan terug lopen om te zien waar ik het anders had kunnen doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waar ik niet zie dat ik het beginpunt ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat iets op mijn pad komt zonder mij te realiseren dat ik deelgenoot ben van hetgeen op mijn pad komt. Ik stop de participatie in een beginpunt die niet in het belang van een ieder is en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om als beginpunt in mijn leven ook die zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid te nemen, zodat ik een zuiver startpunt ben en kan zijn voor mijzelf en mijn omgeving.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat door welke beangstigende verandering of dimensionale verschuiving dan ook ik als wie ik ben niet kan veranderen, ik kan ervan leren, maar ik kan niet totaal een ander worden dan wie ik ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken te veranderen in een totaal ander iemand, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik personages en veranderende situaties zie als het veranderen van mijzelf. Ik stop dit denkbeeld en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik in essentie niet wat anders kan worden door de buitenwereld die mij beangstigd of lijkt te veranderen door een andere kijk op zaken, ik ben in de kern wie ik ben en dat zijn mijn ingrediënten waar ik mijn beste potentieel mee kan behalen.

Dag 284 van 2555: van boosheid tot opluchting – zelfvergeving en zelfcorrectieve zinnen

basisinkomengarantieVoor context zie mijn voorgaande blog.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden nadat ik genegeerd werd door de hulpverlener.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf in de steek gelaten te voelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wanneer ik wordt genegeerd en dus mij in de steek gelaten voel ik voor dat moment even ophou te bestaan door de ogen van mijn ego, wat mij boos maakt als een soort van uiting van onmacht. Ik stop dit zelfmedelijden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kracht niet weg te geven aan de ‘geest’/ego om zo geen boosheid meer te ervaren en even op te houden te bestaan als zelfaansturend levend wezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik genegeerd word door een hulpverlener ik nooit uit deze situatie kom en daadoor te laat op het revalidatiecentrum zal arriveren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn verantwoordelijkheid weg te geven aan een ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ik mijzelf niet langer aanstuur en dus daadwerkelijk voel/ervaar dat de situatie niet goed komt als de ander mijn verantwoordelijkheid niet overneemt van mij. Ik stop het slachtoffer zijn en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en de ander niet te misbruiken om mijn verantwoordelijkheid op te leggen, maar de ander zien als een ander levend wezen waar ik mee kan samenwerken om tot een oplossing te komen die voor beiden werkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit de angst om geen hulp te krijgen opstond en zelf hulp probeerde te mobiliseren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van opstaan vanuit angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet handel vanuit zelfoprechtheid waardoor het beschuldigen van de ander of de situatie snel op de loer ligt en ik mijn zelfverantwoordelijkheid hierdoor niet neem. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om hulp te leren zoeken vanuit een situatie van gelijkheid en niet vanuit een slachtofferrol.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit angst en boosheid met de hulpverlener te communiceren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van communiceren vanuit emoties, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hiermee niet mijzelf aanstuur maar mijzelf door de emoties laat aansturen en tegelijkertijd hetgeen terugkrijg als een reflectie van mijzelf als de ander. Ik stop de emoties  en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf bewust te zijn dat ik krijg wat ik geef en het dus niet verstandig is om vanuit boosheid en angst te communiceren wanneer ik ondersteuning wil bij het zoeken naar een oplossing.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet in de schoenen van de hulpverlener te kunnen plaatsen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van egoïsme, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door alleen mijzelf in mijn eigen bubbel te ervaren ik niet de andere kant van het verhaal in ogenschouw kan nemen los van het feit of dat legitiem is of niet. Ik stop het egoïsme en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in de schoenen van de ander te gaan staan ook als ik het niet eens ben met de motivatie van het handelen van de ander, wat betekent dat ik niet alleen kennis neem van de andere kant /de ander maar dit ook meeneem in mijn handelen als een feit en niet als iets dat bestreden moet worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbolgen te zijn over het feit dat iets belangrijker is dan een hoofdader naar een zorginstelling vrij te houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onbegrip, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet wil begrijpen dat er in deze wereld uit ongelijkheid gehandeld wordt, waardoor ik mijzelf van de ongelijkheid/wereld separeer en zo mijzelf buitenspel zet. Ik stop het onbegrip en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet buitenspel te zetten, maar te onderzoeken wat maakt dat er adhoc beslissingen op gemeentelijk niveau worden genomen die in conflict zijn met de omgeving waarin de beslissing werkelijkheid wordt, om zo te kunnen meedenken over effectiever omgaan met adhoc situaties waar meerere belangen als even belangrijk gezien kunnen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen aannemen dat het leegpompen van een museum kelder belangrijker is dan de toegang open houden van een zorginstelling.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van superioriteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander als inferieur beschouw omdat de ander niet alle dimensies van het probleem heeft gezien/meegenomen. Ik stop de polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten verleiden tot mijn participatie in de polariteit superioriteit-inferioriteit en dus energie te halen uit het goed voelen wanneer ik mij naar de superieure kant toe worstel. Ik ben hierdoor niet meer instaat om te zien dat ook ik niet altijd alle dimensies van een situatie/probleem in ogenschouw neem en in dit geval de schreeuw van het geld het zwaarste woog voor de gemeente, wat hen verblinde om uitvoering te geven aan dit overstromingsscenario vanuit het principe ‘in het belang van een ieder’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gemeente te beschuldigen van de onveilige verkeerssituatie die ontstaat wanneer mensen tegen het verkeer in moeten rijden om bij de zorginstelling te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van beschuldigen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik evenveel deel ben van het creëren van een onveilige verkeerssituatie door tegen het verkeer in de singel op te rijden. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst te begrijpen waarom ik zo graag de ander beschuldig in bepaalde situaties en zoals hier was dit een vorm van de aandacht afleiden van het feit dat ik zelf de verkeerssituatie onveilig maakte, maar dit verantwoorde met het excuus dat de ander mij in dat pakket duwde door de singel af te sluiten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn veel geld aan het parkeren in de stadsparkeergarage kwijt te zijn bovenop de kosten die we al hebben binnen dit revalidatieproces.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om geld te verliezen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb dat ik niet rond kom wanneer ik onverwachts teveel uitgeef, waarbij ik in deze situatie mij onmachtig voel over mijn bestedingspatroon dat zich voordoet of het nu uitkomt of niet. Ik stop de angst om te overleven en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld niet als angstterrorisme te gebruiken ook al kan ik nu eenmaal zoveel doen met zoveel geld, het is het niet waard om mij zorgen te maken op voorhand waar niets aan de situatie kan veranderen, ik moest hoe dan ook mijn auto ergens parkeren en overal zou dat geld hebben gekost, hierin was geen sprake van keuze, maar een gezond verstand beslissing over hoe lang ik mijn auto op het duur tarief liet staan kon ik wel nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit de angst om veel geld kwijt te zijn aan het parkeren mij in allerlei bochten te wringen om de auto weg te krijgen uit de dure parkeergarage.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van handelen vanuit angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik zonder angst of emoties de auto zo snel mogelijk naar een goedkoper tarief kon brengen na mij geïnformeerd te hebben over de mogelijkheden. Ik stop het handelen vanuit angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ten allen tijden te handelen vanuit gezond verstand en zo ook mijn goed geïnformeerde afwegingen te maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een schrik door mijn lijf te voelen op het moment dat ik gescheiden werd van mijn auto door een dicht traliehek van de parkeergarage.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst door projectie in de toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik al op voorhand mij zorgen maak en de situatie als onmogelijk inschat zonder de situatie te doorlopen. Ik stop het fysiek maken van de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst die ontstaat door in de toekomst te projecteren niet langer fysiek te maken, maar eerst de situatie te onderzoeken binnen mijn fysieke werkelijkheid alvorens er conclusie aan te ontlenen en hier vanuit te handelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn auto die dag niet meer terug te krijgen en meer kosten te moeten maken door met de trein naar huis te moeten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verliezen van controle, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door geen controle op de kosten en het terug krijgen van de mijn auto te ervaren ik lichtelijk in paniek raak. Ik stop de controle en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de controle over de situatie en daarmee ook het verlies van deze controle te zien als een moeilijke spagaat om een situatie te redden door de ‘geest’/ego en mij te beseffen dat wanneer ik deze controle omzet in aansturen ik dit nooit kan verliezen, want ik stuur mijzelf altijd aan ook als ik besluit niets te doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer één met mijn adem in het moment te zijn en vanuit angst om geen controle over de situatie te hebben mijzelf te verliezen in allerlei rampscenario’s en dit gezond verstand te noemen en het voorbereid zijn op het ergste.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van excuses bedenken om de controle te behouden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in het hier en nu ben en dus excuses nodig heb om goed te keuren dat ik participeer in mijn ‘geest’. Ik stop de excuses en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het moment één met de adem te zijn van waaruit ik mijzelf aanstuur en omga met de situaties waarin ik mij bevind, die ik creëerde door de handelingen die aan mijn handelingen vooraf gingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te voelen om voor mijzelf op te moeten komen, terwijl ik door het traliehek schreeuwde.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben om op te staan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik liever een ander had gehad die het voor mij zou regelen, zodat ik niet geconfronteerd zou worden met dat wat ik als mijn tekortkomingen betitel. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst om niet op te staan te zien voor wat het is, namelijk het niet geconfronteerd willen worden met mijn tekortkomingen die illusionair zijn, want zodra geld spreekt en ik de angst ervaar om geld te verliezen zie ik dat ik door deze druk enzelfoneerlijkheid wel kan opstaan en de situatie kan aansturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn dat de angst om de controle te verliezen mij deed handelen op een manier die ik niet gedacht had dat ik zou doen in zo’n situatie, namelijk het hard schreeuwen om hulp.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ongeloof over mijn kunnen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit ongeloof gebruik als rookgordijn of dekmantel om mijzelf in de waan te laten dat ik niet instaat ben voor mijzelf op te staan en dat het beter is dat een ander dit voor mij doet. Ik stop het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf erop attent te maken wanneer ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet wil nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de bewaker die mij binnenliet in de parkeergarage als mijn reddende engel te zien, terwijl de man naar mij toekwam omdat ik hem riep.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn kunnen te ontkennen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet graag wil zien waar ik toe instaat ben, omdat ik zo mijn legitieme rol als slachtoffer kwijt raak en dus daar geen energie meer aankan ontlenen. Ik stop mijn slachtofferrol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik tot veel instaat ben en ik daar eigenwaarde aan kan ontlenen in plaats van energie te trekken uit het aannemen van een slachtoffer personage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen wanneer ik bij noodweer de verkeersregels overtreed en ik een agent elk moment denk tegen te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van regels willen blijven volgen uit angst voor de consequenties, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet rigide regels kan toepassen wanneer de situatie om flexibiliteit vraagt. Ik stop mijn rigiditeit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door angst mijzelf niet tot een rigide wezen te maken, maar elke situatie weer als een nieuwe situatie te nemen die in sommige gevallen flexibiliteit van mij en de regels in het systeem vraagt, waar altijd gezond verstand te boventoon heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met adrenaline in mijn bloed snel tegen het verkeer in te rijden alsof ik er snel vanaf wil zijn en niet geconfronteerd wil worden met een gevoel van ‘stout’ zijn en de regels overtreden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van regels niet durven te negeren/overtreden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet zelf durf te denken en mijn deelname in het systeem als een slavenrol zie waar geen flexibiliteit of verandering inzit. Ik stop de angst voor veranderen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst om te veranderen onder de loep te nemen, die goed zichtbaar is wanneer ik niet durf te kijken naar de regels van het systeem en deze flexibel te interpreteren bij noodweer, maar kies voor rigiditeit en het gehoorzamen van de regels, omdat door mij gevormde opinies mij beletten van het zien van verandering en de mogelijkheid om te veranderen.

Dag 278 van 2555: woorden – dimensie – universeel

basisinkomengarantie

Waar ik in mijn vorige twee blogs de persoonlijke en interpersoonlijke kant van het woord dimensie heb aangepakt zal ik in deze blog dit doortrekken op universeel niveau. Waarbij ik eerst zal kijken hoe dit woord in onze wereld gebruikt wordt, door een aantal voorbeelden als leidraad te gebruiken.

 

We zeggen dat de evenaar één dimensie heeft. Hij is één-dimensionaal

 

De dimensie van een vectorruimte V is het aantal vectoren waaruit de basis van die vectorruimte is opgebouwd

 

Minister Asscher informeert de Tweede Kamer over de inzet van het kabinet inzake de versterking van de sociale dimensie van de EMU.

 

Adidas geeft window shopping nieuwe dimensie.

 

Angsten houden je nog gevangen in de derde dimensie van de Aarde.

 

In de vierde dimensie bevinden zich onze geboorte, dood en alles wat daar tussen zit.

 

Dat is de dimensie die ik hier uitleg – waarom of hoe het komt dat je soms het gevoel hebt dat wanneer je het punt dat je onder ogen moet zien probeert te veranderen, maar dat lukt je gewoonweg niet.

 

De bovenstaande tekst op de laatste zin na, heb ik nu al dagen open op mijn computer staan en ik kan er maar geen blog van maken. Het woord ‘dimensie’ bleef blur en vaag of als een polariteit door mijn hoofd spoken. Ik kwam er niet uit, ik wilde iets zinnigs schrijven, iets dat mij zou verder helpen, maar er was niets dan dat wat er eerder ook al was. En aangezien wij bij Desteni werken met wat ‘hier’ is, moest de ‘oplossing’ ook ‘hier’ zijn. En na een chat gisteravond zag ik het ineens, dimensie betekent ook alle lagen, alle kanten of alle aspecten, waarbij dat laatste woord aspect al  mijn voorkeur had. Ik zag alle dimensies van het woord ‘dimensie’ niet als een geheel, voor mij was het een strijd tussen al die betekenis dimensies waar uiteindelijk een winnaar uit moest komen, maar er is geen winnaar en ook geen verliezer. Dimensies helpen je dieper in een ‘probleem te kijken en alle stukken informatie bij elkaar te brengen zodat je de puzzel in het hier, het fysieke kan oplossen.

 

Hieronder een impressie van de chat met Sunette Spies:

 

De context waarbinnen we hier kijken is specifiek gericht op punten in de ‘geest die binnen ons dagelijks leven zich afspelen. Bijvoorbeeld: een probleem onder ogen komen in de ‘geest’ dat je met iemand hebt, waarbij je op deze persoon reageert, en wat je ook doet terwijl je het punt onder ogen ziet – je vindt geen oplossing/verandering hiervoor. In feite vindt het tegenovergestelde plaats en bemerk je dat je meer reageert, of er komen nieuwe punten bij of wanneer je het probeert te veranderen – worden er meer gevolgen gecreëerd in relatie tot die persoon.

Wij hebben de neiging om onze wereld door de ogen van de ‘geest’ te zien – bijvoorbeeld wanneer we kijken naar mensen/situaties in de wereld waarbij we het ergste verwachten/vooruit lopen op het ergste dat gebeuren kan waardoor er een angst gecreëerd wordt – dan kunnen we zeggen dat het hoofdpunt/probleem ‘het kijken naar dingen op een bepaalde manier’ is. Het voorgeprogrammeerde in de ‘geest’ is al automatisch ingesteld als het probleem – wat betekent dat de ‘geest’ fundamenteel het probleem is, dus zal de oplossing nooit in onze ‘geest’/ons zelf bestaan … het was zo nooit geprogrammeerd, het zijn altijd problemen, gevolgen en domino-effecten geweest – keer op keer opnieuw. Met andere woorden, ik kon het woord oplossing binnen elke menselijke ‘geest’ niet geprogrammeerd zien of überhaupt zien bestaan. Een andere dimensie kwam erbij, die erg interessant is – ik zag hoe we altijd met heel weinig informatie werken wanneer we naar problemen kijken, zo weinig dat we alleen een percentage van het probleem/een stukje van het probleem zien en zelfs dan creëren we nog meer problemen, omdat we niet omgaan met het probleem/punt als een geheel. Dan rijst de vraag: “hoe kunnen we dan het levende woord als oplossing integreren  binnen ons dagelijks leven/besluitvorming/het benaderen van mensen/het systeem wanneer zo’n woord in feite niet in ons en als ons bestaat?”. Wat zou het betekenen om een oplossing te creëren, oplossingen te vinden, om punten aan te sturen tot echte oplossingen? Dus moeten we de volgende punten/dimensies in ogenschouw nemen:

1. We creëren meer problemen, wanneer we alleen maar met weinig informatie werken – om het probleem als een geheel te zien moeten we er zeker van zijn dat we ‘alle informatie’ hebben.

2. We moeten ons realiseren dat we een inherente neiging hebben om problemen/gevolgen te willen creëren als oplossingen, dus wanneer we een oplossing hebben: dan moeten we de oplossing projecteren en zien hoe het zich ontvouwt – zien of de oplossing valide is als echte verandering of alleen maar meer gevolgen creëert.

Ik ben er zeker van dat velen bijvoorbeeld een probleem in de ‘geest’ hebben, waar zij nog geen oplossing voor hebben – dus een werkelijk punt van verandering/het laten gaan/een transformatie. Wat je dan moet overwegen is: 1. heb je het probleem voldoende onderzocht en 2. heb je na het het schrijven/zien van de verbintenissen/veranderprocessen getest of de verbintenissen/veranderprocessen effectief genoeg waren om echte veranderingen/oplossingen te zijn? Wat betekent dat we moeten nagaan waarom/hoe we geen definitieve oplossingen/veranderingen vinden/vaststellen/definitieve oplossingen/veranderingen leven, voor de problemen in onze ‘geest’, die veroorzaakt worden door deze twee dimensies die wij in relatie tot problemen hebben – het werken met te weinig informatie en de inherente neiging om constant te willen bestaan als het probleem – zelfs in onze eigen ‘geest’.

We hebben gekeken naar het vaststellen van oplossingen door het probleem te zien, en niet nog meer problemen te creëren, door alle informatie in beschouwing te nemen, er niet op te reageren, maar het op een praktische manier in te schatten – daardoor heb je de mogelijkheid om jezelf aan te sturen/bewegen/veranderen als het probleem dat je onder ogen ziet. Dus het zal een proces van verandering worden – waar jij actief maar met geduld de problemen onderzoekt – je referentiepunt om te zien of je het probleem effectief hebt onderzocht zal zich vertalen in hoe de oplossing/verandering zich ontpopt. Wanneer alle dimensies/informatie over het probleem niet in het hier gebracht zijn – dan zal de oplossing/verandering niet valide zijn, dus doe je het opnieuw en bekijk je wat je over het hoofd hebt gezien of niet in overweging hebt genomen.

 

 

Doordat we niet alle dimensies in ogenschouw nemen komen we niet tot oplossingen, waarbij het komen tot oplossingen of het woord ‘oplossing’ als levend woord niet eens aanwezig is in ons als mensheid. Dat is een heel treurig gegeven, dat wij in plaats van oplossingen meer gevolgen en daardoor problemen creëren. Toch klinkt dit niet als een ver van mijn bed show, want hoe vaak hebben wij niet een oplossing bedacht waarbij we later konden zien dat we de helft aan informatie nog niet eens gebruikt hadden.

Kijk eens in de wereld, de op handen zijnde oorlog met Syrië en de argumentatie/dimensies die worden gebruikt om tot een besluit/oplossing/verandering te komen zijn niet valide en manipuleren en verslechteren de status quo van de wereld alleen maar.

Kijk eens naar het probleem met Fukushima, daar wordt ook alleen maar gewerkt met beperkte informatie/dimensies, waardoor inmiddels het radioactieve probleem tot een universele milieucrisis leidt.

Op universeel niveau kunnen we ook zien dat er met opzet te weinig informatie/dimensies worden gebruikt om zo het eigen belang van groeperingen/landen te kunnen bedienen. En wij het volk zijn zo gewent aan problemen als zijnde de oplossing dat we ons nog eens lekker omdraaien in ons bedje. Want zolang onze portemonnaie niet wordt gerold hoeven wij ook geen moord en brand te roepen.

Kun je het je voorstellen dat premier Rutte met zijn ambtenaren om tafel gaat zitten en de tafel niet verlaat totdat alle informatie/dimensies voor een bepaald probleem op tafel liggen, zodat er een afgewogen beslissing genomen kan worden dat in het belang van een ieder is. Natuurlijk niet, het woord ‘oplossing’ is niet in de sikkepit van Rutte geprogrammeerd, net zoals dat bij U en mij niet is geprogrammeerd. Wij rollen onszelf liever om in de problemen, zoiets van hoe meer problemen hoe meer vreugd, en denken dan vervolgens dat verandering niet mogelijk is. Rutte roept het Obama na dat er verandering /oplossingen moeten komen, maar dat kunnen wij met z’n allen niet aan, onze comfort zone is die van problemen en problemen creëren als oplossingen. Zeg maar eens het woord ‘oplossing’ hard op en kijk dan in zelfeerlijkheid wat de ‘geest’ produceert aan beelden/ideeën/opinies, dat is het fysieke bewijs voor het feit dat ‘oplossingen’ niet bestaan als levend woord in en als ons.

Dus dimensies zijn uiterst belangrijk en kunnen ons helpen te beseffen dat wij behoorlijk ver van huis zijn als we niet komen met daadwerkelijk oplossingen die valide zijn en echte verandering teweeg brengen. Dimensies zorgen ervoor dat een probleem als een geheel van losse aspecten gezien kan worden en zo in het belang van een ieder opgelost kunnen worden.

 

In mijn volgende blog zal ik zelfvergevingen schrijven, correctieve zinnen en verbintenissen.

Dag 261 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – zelfverbintenissen op het woord gebonden

basisinkomengarantieIn deze blog zal ik mijn zelfvergevingen omzetten naar realisaties en verbintenissen die ik met mijzelf aanga om zo de daadwerkelijke verandering als een fysieke daad in mijn werkelijkheid te manifesteren, die de verandering tastbaar maakt voor mijzelf en mijn omgeving.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf zie limiteren binnen het systeem door mij te definiëren door het woord ‘gebonden’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn fysieke daden/beweegredenen baseer op een definitie gevormd door mijn geest binnen een enkele dimensie van het woord ‘gebonden’. Ik stop de limitatie die een startpunt heeft van éénzijdig een ‘probleem’ willen bekijken en zo een op voorhand selectieve oplossing te creëren dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst te kijken en te onderzoeken of een woord meerdere betekenissen heeft en dus meerdere dimensies beslaat en zo uit te sluiten dat ik participeer in een polariteit of een éénzijdige weergave – van het woord dat mij het meest aanspreekt – waardoor ik mijn werkelijkheid kan manipuleren tot een gewenste uitkomst.

 

Wanneer en als ik mijzelf alleen het positieve van een woord zie benoemen/beleven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf om de tuin leid en er wel een negatieve belevenis moet zijn, puur en alleen omdat ik mij binnen een polariteit bevind. Ik stop de polariteit en hang naar positiviteit en ik neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik de negatieve betekenis van een woord ervaar en alleen het positieve in mijn geest leef, ik op mijn hoede moet zijn. Het positieve wi mij doen geloven dat alles okay is zodat ik een rookgordijn opwerp voor het zien/realiseren/begrijpen van mijn werkelijke fysieke werkelijkheid die ik leef met dit woord.

 

Wanneer en als ik mijzelf warm voel worden van binnen door het woord binden en de positieve betekenis die ik eraan heb gegeven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij om de tuin laat leiden door dit positieve energetische gevoel en zo maar een deel van mijn werkelijkheid ervaar. Ik stop het zelfbedrog en verdraai niet langer mijn werkelijkheid voor een positief energetische ervaring die mijn fysieke werkelijkheid vervangt en ik neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te laden met een positief energetisch gevoel die een leegte moet opvullen die het ontkennen van de negatieve ervaring van het woord binden mij geeft.

 

Wanneer en als ik mijzelf ervaar als in een frame van niet faire regels geduwd te woorden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij laat leiden door een éénzijdige betekenis van het woord gebonden en vervolgens deze ervaring van de geest leef in mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop  en neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te laden met een negatief energetisch gevoel die als een zware deken over mijn bestaan wordt geslagen, maar mij in plaats daarvan te focussen op de daadwerkelijke impact van het woord gebonden op mijn fysieke bestaan en dit te keren tot een ‘in het belang van iedereen’ oplossing.

 

Wanneer en als ik mijzelf de negatieve betekenis die ik aan het werkwoord binden heb gegeven zie onderdrukken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het negatieve niet wil ervaren zodra het positieve als eerste opkomt in mijn geest. Ik stop het onderdrukken en ervaar het werkwoord binden zoals het daadwerkelijk voorkomt in mijn fysieke realiteit los van emoties/gevoelens waardoor ik 1 en gelijk deel neem aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer mijzelf te bevinden in de polariteit van het werkwoord binden, maar mij te plaatsen in mijn daadwerkelijke fysieke werkelijkheid met de wetenschap dat dit woord meer behelst dan de éénzijdigheid die ik het heb willen toekennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf definieer als iemand die vast zit aan de regels van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij beperk tot één facet van wie ik kan zijn in mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop het definiëren/limiteren van mijzelf – als het systeem – als één facet van wie ik kan zijn en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te definiëren door woorden en hun door mij gegeven energetische positieve/negatieve lading, maar mijzelf te ervaren door de handelingen die ik doe en de woorden die ik spreek in mijn fysieke werkelijkheid, waardoor ik tastbaar kan zien wie ik ben en tastbaar kan toeleven naar diegene die ik wil zijn door mijzelf te veranderen in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijzelf vast zie komen te zitten binnen de beperkingen van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de beperkingen van het systeem toesta als de beperkingen van mijzelf waardoor ik mij vleugellam ervaar/voel. Ik stop de beperkingen in mijzelf als het systeem en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat wanneer ik de beperkingen van de regels van het systeem ga internaliseren ik deze beperkingen ga leven en vervolgens deze beperking wordt –  één en gelijk aan het systeem – en absoluut niet meer helder kan zien hoe ik naar een “in het belang van iedereen’ oplossing kan komen. Dus zal ik de beperkingen moeten identificeren en niet internaliseren, om zo wel deel te zijn van het systeem, maar niet het systeem te zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie verdwijnen in een wereld die ik om het woord gebonden heen creëerde dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij laat meeslepen door negatieve energie ervaringen die deze wereld die ik in de geest creëerde met zich meebrengt . Ik stop het verdwijnen in deze fictieve wereld van de geest en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen wanneer ik mijzelf vrijwillig laat meesleuren in de wereld die ik creëerde rond het woord gebonden, dus wanneer ik mij beperkt voel door het systeem en als een slachtoffer verdwijn in de geest om het systeem te beschuldigen van beperkingen die ikzelf in stand houd in en als de geest in en als mijn leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie rebelleren tegen het systeem als in een ouder-puber relatie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen verantwoordelijkheid wil nemen voor het deel zijn van het systeem maar mij liever afzet en als slachtoffer wegzet. Ik stop deze rol als rebel en dus neem ik mijn zelfverantwoordelijkheid terug en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen rebel van het systeem te zijn maar een ‘kritische veranderaar’ door de beperkingen/tekortkomingen van het systeem eerst in mijzelf te veranderen als deel van mijzelf en deel van het systeem en dan naar buiten toe te treden en te zien/benoemen wat er veranderd kan worden aan ons huidige systeem (in dit geval schoolsysteem).

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vechten tegen het systeem of liever gezegd mijn angst om het onderspit te delven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerdere ervaringen met het systeem projecteer op deze ervaring waardoor ik niet vrij ben van emoties/gevoelens en dus geen helder oordeel kan vellen. Ik stop het vechten tegen het systeem als mijzelf en ik neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wraak niet als leidraad te nemen om te zorgen dat ik als winnaar uit de bus kom wanneer ik in conflict ben met het systeem/mijzelf en dus elke situatie als nieuw te nemen/ervaren waardoor emoties/gevoelens uit het verleden geen rol kunnen/mogen spelen op mijn beslissingen in het heden.

 

Wanneer en als ik mijzelf het woord gebonden en systeem zie koppelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bezig ben om een negatieve gevoelservaring op te roepen en daardoor geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen. Ik stop deze koppelingen en breng beide woorden terug naar wat ze zijn en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord gebonden en systeem niet meer als een koppeling in mijn geest te ervaren en tot uitdrukking te brengen in mijn fysieke werkelijkheid, omdat ik zie/realiseer/begrijp dat dit geen effectieve manier is om mijzelf te ervaren binnen de context van verandering en ‘leven in het belang van een ieder’.

 

Wanneer en als ik mijzelf vanuit angst alles zie opvolgen wat het systeem mij dicteert om erger te voorkomen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik gedreven wordt door angst en niet door gezond verstand. Ik stop de angst als het breken van de wil om een slaaf van het systeem te zijn en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet de angst voor het systeem als leidraad voor mijn handelen te nemen maar te onderzoeken waarom ik angst heb voor mijzelf als het systeem als ongeleid projectiel dat al wrakend als de winnaar uit het gevecht wil komen. Dus ik laat het gevecht in mijzelf als het systeem los en gebruik mijn gezond verstand om tot oplossingen te komen daar waar het systeem/de regels tekort schieten voor mijn situatie.

 

Wanneer en als ik mijzelf inferieur zie opstellen ten opzichte van het systeem om het niet te alarmeren en dus mijn eigen zin te kunnen doen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij feitelijk superieur voel aan het systeem en deze polariteit uitspeel om te laten zien aan mijzelf dat ik het systeem de baas ben en het mij zijn wil niet meer kan opleggen. Ik stop de polariteit en ik neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer in polariteit met het systeem te leven en niet langer mijn energie te stoppen in het systeem te slim af te zijn en mijzelf alleen nog voort te bewegen door de positieve energie die dat oplevert.

 

Wanneer en als ik mijzelf gebonden voel aan het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen band heb opgebouwd met het systeem als mijzelf uit angst voor wat het systeem/ikzelf mijzelf kon/kan aandoen door ineffectieve beslissingen gestoeld op emoties/gevoelens. Ik stop het afzetten tegen het systeem en investeer tijd in het opbouwen van een band met het systeem als mijzelf en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de band met het systeem als mijzelf nu voor het eerst te gaan opbouwen door geen angst meer te hebben voor het systeem als mijzelf maar het te leren kennen door zijn verschillende regels/wetten, die mij het systeem doen leren kennen en zo doen leren omgaan met het systeem als mijzelf.

 

Herdefiniëring van het woord gebonden:

ge-bond-en –> geen-bond–> geen band

Waarbij ik in dit geval het woord definieer binnen het aspect en de koppeling met het systeem als laatste stap om verder te kunnen binnen dat systeem.

Gebonden: gebonden zijn aan: een band opbouwen met hetgeen waar men een relatie mee heeft om zo in gelijkheid binnen deze relatie als één en gelijk te staan.

Dus in dit geval zou dat zijn: een relatie van gelijkheid aangaan met het systeem als mijzelf zonder ruis van emoties/gevoelens/angsten/polariteiten.