Dag 386: veranderen in het belang van allen

leren-zelf-veranderenIk besloot om na veel innerlijke strijd over hoe een situatie aan te pakken en hoe in de situatie te staan, om te veranderen. Om mij over mijzelf als ego heen te zetten en te zoeken naar oplossingen, zodat ik mij zo kon opstellen dat mijn houding en de situatie in het belang van allen was. Ik was trots op mijzelf dat ik dit besluit had kunnen nemen en dat ik een verbintenis met mijzelf aanging om als eerste te veranderen binnen een situatie waar het mij leek dat niemand wilde veranderen vanuit tevredenheid binnen hun comfortzone.

Het moment dat ik mijn verbintenis en correctie van mijzelf toepaste, deed ik dit vanuit goede intentie en hoop dat voorbeeld zou doen volgen, hoop dat als één schaap over de dam is, het niet meer zo eng voor de anderen zou zijn om te volgen. In eerste instantie leken mijn plannen tot verandering de anderen te prikkelen en reageerde men enthousiast op wat zij dachten dat de verandering in zou houden. Echter in plaats van uiteindelijk mee te gaan in mijn veranderde houding en voorstellen, ging men opslot, er was weerstand. Vanuit de weerstand ontstond angst en waren er zelfs een aantal die met de hakken in het zand gingen staan om de verandering niet te omarmen en toe te passen. Ik wilde de anderen wel overtuigen, maar zag dat ik beter niet kon pushen en de beslissing geheel aan hen zelf te laten, ook al was ik teleurgesteld over de uitkomst. In dat moment nam ik de afwijzing op (mijn) verandering persoonlijk en nam ik het hen kwalijk dat we in een impasse zouden blijven zoals die altijd al had bestaan. Opnieuw vond ik het dus moeilijk om over mijn ego heen te stappen.

Ook al was mijn realisatie en verbintenis om te veranderen, een oplossing die zeker in het belang van allen was, ik had een aspect over het hoofd gezien. Ik was geleidelijk door de tijd heen tot een realisatie gekomen dat we zo niet verder konden, dat er verandering nodig was en dat verandering altijd eerst bij jezelf plaatsvindt. De ander had dit proces van realiseren en bereid zijn om te veranderen niet of nog niet doorgemaakt. We zaten niet op hetzelfde punt, op het moment dat ik verandering aankondigde door mijn handelen, wat weerstand en angst bij de anderen opriep en zij verandering helemaal niet zagen zitten. Zij waren tot op heden tevreden geweest in hun comfortzone en ik wilde hen daaruit halen met verandering. Dit was achteraf gezien niet de weg om te gaan en tot verandering te komen die ik had gezien als in het belang van allen.

Het punt dat ik binnen deze groep wilde aanpakken was het elkaar beter leren kennen zodat er minder onbegrip en aannames over elkaar gedaan zouden worden en waardoor we op een gelijkwaardige manier met elkaar zouden om kunnen leren gaan. Het is mij inmiddels duidelijk dat ik die verandering voor mijzelf kan en mag doorvoeren, maar dat het te utopisch is om te verwachten dat anderen dit samen en tegelijk met mij willen doen als ik hen daarmee overval. Ik ga dan ook een nieuwe verbintenis met mijzelf aan door mijzelf meer te delen met de ander, ook als er geen directe belangstelling blijkt te zijn, kleine punten te delen die de ander kan prikkelen om elkaar beter te leren kennen. Wanneer men gewend is aan mijn andere benadering kan dat de ander ook op het idee brengen om meer te delen en te vragen aan anderen.

Wat ik hiervan geleerd heb is dat het halen van iemand uit zijn comfortzone, zonder dat de ander hierom vraagt, door middel van verandering een enorme schok voor de ander is wat weerstand en angst teweeg brengt. En dat verandering eerst bij jezelf dient plaats te vinden en niet iets is dat je met elkaar moet doen omdat het allen aangaat. Ik had eerst in de schoenen van de ander kunnen gaan staan om te snappen hoe het zou voelen om uit mijn comfortzone gehaald te worden door middel van verandering, waardoor ik had kunnen voorspellen hoe de ander zich naar alle waarschijnlijkheid zou voelen.

In eerste instantie pakte ik het op als een teleurstelling, maar ik kan nu ook zien dat door schande en schade ik wijzer wordt. Ik heb deze situatie niet zozeer verkeerd aangepakt, ik heb iets uitgetest wat mij duidelijk maakte welke stappen ik had overgeslagen.

Door ‘verandering’ te willen teweegbrengen vanuit een algemeen geaccepteerde visie dat ‘één iemand de eerste moet zijn’ overzag ik niet dat het mij ging om de verandering an sich net als het in staat zijn tot verandering, en dus mij zo beter te voelen, beter dan de ander en beter als positiever over mijzelf, waardoor ik in het geheel voorbij ging aan de ander waar het mij nou juist om te doen was, het nader tot elkaar komen en niet het uit elkaar drijven van elkaar zoals nu op kleine schaal gebeurde. Ik heb inmiddels geen spijt of schuldgevoelens meer van mijn actie, aangezien ik heel goed heb kunnen zien wat mijn daden vanuit een niet volledig zelfoprecht standpunt kunnen doen met anderen en een situatie. Ik heb geleerd, zoals het leven één grote leerschool is, dat we elkaar niet opzettelijk moeten schaden, maar waar we wel de consequenties van ons handelen onder ogen kunnen zien en onszelf zodanig te corrigeren dat dit éénmalige acties zijn van waaruit we verder groeien en leren.

Dag 362 van 2555: Schep nog maar een keertje op

DIP Lite cursusWe spraken als groep af om ook te bloggen over al de zaken die wij inmiddels door het lopen van ons Desteni proces ons eigen hebben gemaakt, wat we in onszelf hebben veranderd en hoe het gebruik van de Desteni gereedschappen/hulpmiddelen ons hierbij hebben geholpen. Ik stelde deze vraag aan mijzelf, wat is er veranderd en hoe ben ik veranderd? Er kwam stilte binnenin mij, niet de stilte van rust en niet de stilte voor de storm. Meer een vacuüm dat verlammend werkt en een staat van zijn waarbij het duidelijk is dat er geen antwoord gaat komen. Waarop ik de volgende vraag aan mijzelf stelde: hoe kan ik geen antwoord hebben op deze vraag? Terwijl ik dagelijks ervaar dat ik door mijn proces anders in het leven sta dan voorheen en zoveel meer in staat ben om mijzelf en mijn wereld te begrijpen.

De leegte of de stilte die ik in eerste instantie ervoer was een weerstand die mijn ‘geest’ opwierp en die ik toestond in dat eerste moment. Echter ik accepteerde het niet als zijnde het antwoord en vroeg dus door aan mijzelf. Als dit een weerstand is, welk luikje in mijzelf mag ik dan niet openmaken? Wat moet er voorkomen worden door geen antwoord op de vraag van verandering te geven? Er borrelden gevoelens en emoties omhoog en een zin “je mag geen opschepper zijn”. Okay dacht ik, in mij zijn dus overtuigingen actief die mij doen geloven dat wanneer ik spreek over verandering die ik in mijzelf liet plaatsvinden, dat dit een vorm van opscheppen is. Je bent een opschepper wanneer je laat zien dat het goed met je gaat en je dit zelf hebt veroorzaakt, was min of meer de onderliggende gedachte. Waar heb ik dat opgepikt dacht ik nog.

Door nog wat dieper in mijn verleden te graven, zie ik mijzelf als kind na een verjaardag met mijn gehele familie. Mijn ouders waren vaak teleurgesteld na zulke bijeenkomsten waar zij het gevoel hadden dat zij niet konden delen wat zij hadden bereikt of daardoor hadden kunnen aanschaffen. Er was sprake van jaloezie onderling en als kind pik je dit soort dingen op en je categoriseert ze als een soort van levensles ergens in je databank. Mijn ouders stopten op een bepaald moment met het delen van wat zij bereikten in het leven, omdat het werd ervaren als opschepperij en dus werd het voor de ander duidelijk dat zij op dat punt niet zo geslaagd waren geweest. Je zou het zelfs als een overlevingsmechanisme kunnen zien wat je als kind filtreert uit zo’n levensles. De angst om als opschepper te worden gezien en zo jezelf buiten de groep te plaatsen waar je voor steun van afhankelijk bent.

Ik kon dus zien waarom ik voor een moment in een weerstand schoot bij deze vraag naar verandering. Vervolgens zag ik hoe ik mijzelf niet liet bungelen en zocht naar het waarom en het hoe, om duidelijk te krijgen waarom dit gebeurde en niet nogmaals hoeft te gebeuren. En dat was het moment dat ik dacht: dat is een enorme verandering in mijn leven geweest en iets wat ik sinds een jaar als een natuurlijk iets ben gaan leven, het zoeken naar mijn startpunt. Bij de dingen die ik doe en zeg momenteel heb ik mijn startpunt helder en mocht dat een keer niet helder zijn dan zoek ik dat onmiddellijk uit. Natuurlijk zegt dit niets over het feit of ik altijd direct iets kan met het startpunt, er zijn ook momenten dat ik mijn startpunt wel zie, maar nog niet hetgeen wil loslaten wat mij nog energetische voldoening oplevert. Toch is ook dit loslaten veel gemakkelijker geworden door mijn proces heen, wanneer het vasthouden van patronen je niets meer opleveren op de korte en langere termijn, dan is het makkelijker om deze los te laten.

Hier laat ik zien hoe ik deze opinie, ‘dat ik een opschepper ben wanneer ik laat zien dat het goed met mij gaat’, loslaat door zelfvergeving, correctie en verbintenissen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te gebruiken om niet naar mijn eigen vorderingen te hoeven kijken en te delen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van weerstanden gebruiken om mijzelf in het ongewisse te laten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf alleen maar tekort doe wanneer ik  meega in de weerstand. Ik stop de weerstand, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om weerstanden voor te zijn door preventief te zien/begrijpen/realiseren dat iets een ‘tricky’ punt voor mij is en ik dus alert kan zijn op mijn gedachten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kijken naar mijn eigen vorderingen en veranderingen als beangstigend te ervaren, als iets waar je bij uit de buurt moet blijven.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet willen benoemen wanneer ik iets beheers, wat een ander wellicht nog niet beheerst wanneer ik dit deel met de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben voor afwijzing en het verstoten worden waardoor ik niet meer kan rekenen op steun. Ik stop het de angst voor afwijzing, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat deze angst voor afwijzing niet echt is, maar voortkomt uit opinies die werden gevormd door subjectieve uitspraken en gedragingen van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken en zo vergeleken te worden met anderen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet anders durven zijn dan de meute, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben om te tonen dat dingen mij goed afgaan na een lange weg van vallen en opstaan en te worden gezien als een opschepper. Ik stop de angst om als opschepper te worden gezien, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord opschepper los te koppelen van het principe ‘delen wat ik beheers’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om voor opschepper te worden uitgemaakt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om voor opschepper te worden uitgemaakt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet graag als opschepper gezien word, omdat dit niet in mijn beeld van wie ik denk te zijn past en het naar mijn ‘mening’ een gevaarlijke karaktereigenschap is die alleen maar ellende kan veroorzaken. Ik stop de angst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn mening bij te stellen en te zien dat ‘opscheppen’ en ‘delen’ niet dezelfde definitie hebben en als zodanig als woorden ook niet met elkaar geruild kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik het eerst anderen naar de zin moet maken, door precies dat wel en dat niet te zeggen, en pas daarna te zien of het veilig genoeg is om mijzelf en mijn vooruitgangen te delen met anderen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf onveilig te voelen om mijzelf en mijn vorderingen te delen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik veilige en onveilige situaties op dit gebied niet kan inschatten, omdat mijn startpunt een overlevingsangst is die mijn beeld vertroebelt. Ik stop de overlevingsangst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn startpunt helder te krijgen en te veranderen zodat er een veilige situatie ontstaat waarin ik in  staat ben om mijzelf en mijn vorderingen te delen zonder eerst op slot te gaan door weerstanden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet belangrijk genoeg te vinden om mijzelf te delen en dus ondergeschikt te maken aan mijn angsten en meningen die ik in mijn kindertijd in mijzelf programmeerde.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf ondergeschikt maken door desinformatie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik naast het snappen van mijn startpunt ook mijn startpunt mag bevragen en aan de kaak mag stellen om zo te zien of het een geldig startpunt is of niet. Ik stop het ondergeschikt maken van mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet alleen op zoek te gaan naar mijn startpunt en die te veranderen, maar ook te zien/begrijpen/realiseren waarom mijn startpunt niet in het belang van een ieder was en waar dat door veroorzaakt werd.

Dag 349 van 2555: mijn leven volgens principes – mijn beginselverklaring

 

DIP Lite cursusIn deze blog post staan de principes die ik gebruik om richting aan mij leven te geven. De komende tijd zal ik telkens een principe nemen en daar een blog post aan wijden, door te laten zien hoe ik zo’n principe zelf praktisch leef in mijn alledaagse werkelijkheid en wat dat betekent voor mijzelf en mijn omgeving.

 

 

  1. Mijn beste kunnen, realiseren en leven.

  2. Leven volgens het principe ‘wat is goed voor iedereen’ wat mij leidt in gedachten, woorden en daden om altijd op elke wijze problemen aan te pakken die de best mogelijke uitkomst bieden voor iedereen.

  3. Leven volgens het principe van zelfoprechtheid, om zeker te zijn dat ik zuiver ben in mijn gedachten, woorden en daden: zodat mijn binnen -en buitenwereld één en gelijk is. Wie ik ben vanbinnen ben ik ook vanbuiten en omgekeerd.

  4. Zelfreiniging door schrijven, zelfvergeving en mijzelf toewijden, de handeling om mijzelf te realiseren dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen gedachten, woorden en daden en mijzelf te vergeven voor misstappen en daarom verander ik mijzelf zodat ik er zeker van ben dat ik verantwoordelijkheid neem voor wie, wat en hoe ik ben waardoor ik weet dat ik mijzelf kan vertrouwen zodat ik altijd eerlijk met mijzelf en anderen ben.

  5. Leven volgens het principe van zelfverantwoordelijkheid, waarbij ik mij realiseer dat alleen ik verantwoordelijk ben voor wat ik binnenin mij, binnen mijn relaties en binnen mijn buitenwereld accepteer en toesta en dus met deze verantwoordelijkheid: heb alleen ik de kracht en het vermogen om dat te veranderen waarvan ik zie dat het afbreuk doet aan wie ik ben, wat ik leef en hoe dit invloed op anderen heeft.

  6. Realiseren dat wie ik ben in gedachten, woord en daad niet alleen mijzelf aangaat, maar ook anderen en dus door het nemen van zelfverantwoordelijkheid binnen mijn gedachten, woord en daad, neem ik verantwoordelijkheid voor mijzelf en mijn relaties om zelfbewust te zijn in elk moment door op zo’n manier te leven dat het tegelijkertijd goed voor mij is en goed voor anderen.

  7. Leven volgens het principe van zelfbewustzijn, om mijzelf bewust te zijn van gedachten, mijn gedachten te zien en mijn eigen gedachten te herkennen, om in die mate zelfoprecht te zijn, waar ik zelfverantwoordelijkheid kan nemen voor het herkennen van mijn gedachten/’geest’ wanneer die niet in het belang zijn van mijzelf of anderen en ik ga de verbintenis aan om direct verantwoordelijkheid te nemen en te veranderen voor mijzelf en dus ook voor de ander.

  8. Door verantwoordelijkheid voor mijzelf te nemen, word ik bewust van mijzelf, neem ik verantwoordelijkheid en word ik bewust van anderen in mijn leven, om hen te helpen en te ondersteunen net zoals ik mijzelf help en ondersteun, om te geven wat ik graag zelf zou willen ontvangen en net dat beetje extra elke dag te geven om te zien waar ik kan bijdragen aan het leven van de ander en dus aan dat van mijzelf.

  9. Leven volgens het principe van zelfvertrouwen, wanneer ik mij verbind om constant te zijn wanneer ik zelfoprechtheid, zelfverantwoordelijk en zelfbewust leef. Ik sta als een onaantastbaar vertrouwen waardoor ik altijd op elke wijze weet wie ik ben, wat er ook op mijn pad komt en dat ik, bewezen door de standvastigheid waarmee ik leef, weet dat ik altijd zal staan voor en dat zal eren, wat goed is voor iedereen en dus ook goed voor mij.

  10. Liefde zichtbaar maken, door niets te accepteren of toe te staan dat minder is dan mijn beste kunnen. Ik ondersteun diegenen in mijn leven, zodat zij hun beste kunnen bereiken en heb hen lief zoals ik liefde naar mijzelf heb getoond door mijzelf mijn beste kunnen te schenken, dit is de beste levenservaring om anderen te tonen wat leven is zoals ik mij dat zelf toonde.

  11. Niemand anders kan jou redden dan jezelf, dit is de realisatie dat de gereedschappen en principes van Desteni een leidraad zijn, maar dat ik het pad zelf moet bewandelen. Wij zijn hier om in dit proces van bewustzijn naar levensbewustzijn elkaar te helpen en ondersteunen en te snappen wat leven is, maar het proces op zichzelf waar je alleen bent met jezelf binnen jouw eigen ‘geest’, dat wordt alleen gelopen.

  12. Niet wachten tot iets of iemand verantwoordelijkheid voor mij neemt in dit leven, maar dat ik mij realiseer dat ik heb geschapen wie en hoe ik ben in dit moment, daarom heb ik de verantwoordelijkheid om te veranderen wie en hoe ik ben, waardoor ik mij realiseer dat wij als collectief hebben geschapen hoe en wat de wereld tegenwoordig is en dus is het de verantwoordelijkheid van het collectief om hoe en wat de wereld vandaag de dag is te veranderen.

  13. Het leven in elk mens en dier eren, alles van klein tot groot op aarde, zodat we ons bewustzijn en verantwoordelijkheid vergroten om de best mogelijke uitkomst voor alles en iedereen te creëren.

  14. Relaties als overeenstemming: individuen komen samen en gebruiken een overeenstemming als platform om één op één te ontplooien, groeien en ontwikkelen als individuen die met elkaar leven en wonen om elkaar onvoorwaardelijk te helpen en te ondersteunen om hun beste kunnen te bereiken, waar de overeenstemming als een samenkomen is van individuen die snappen wat het is om te staan als gelijke en te staan als één.

  15. Seks als zelfexpressie, waar seks een gezamenlijke expressie is tussen individuen waar men elkaar eert, respecteert, elkaar in overweging neemt en aanziet als gelijken. Twee fysieke lichamen die samensmelten in gelijkheid en eenheid, het samenvoegen van twee gelijken tot één fysiek.

  16. Realiseren dat door te zijn in mijn wereld, mijn verantwoordelijkheid zich niet beperkt tot mijn eigen ‘geest’, mijn eigen leven, maar tot de ‘geesten’ en levens van alles en iedereen op deze aarde en dus verbind ik mij om dit bewustzijn uit te breiden naar de gehele mensheid, zodat zij zullen samenwerken en samenleven om deze wereld in een hemel op aarde te maken voor onszelf en de generaties die nog gaan komen.

  17. Ik moet binnen mijn gedachten, woorden en daden, maar nog belangrijker in mijn daadwerkelijke leven, een merkbaar en zichtbaar levend voorbeeld zijn voor anderen in mijn wereld als het aankomt op de mogelijkheid van een ander persoon om zichzelf te veranderen en daardoor hun wereld te veranderen. Zodat meer mensen zich realiseren hoe we de wereld kunnen veranderen, door samen te staan, binnen onze eigen verandering, binnen het principe dat het goed voor iedereen is om de hemel op aarde te brengen.

  18. Ik ben de verandering die ik wil zien in mijzelf en in mijn wereld, door hemel op aarde te brengen, breng ik het levend bewijs van een praktische hemel tot stand, die kan gezien en gehoord worden door onze daden en woorden. Wij zijn de levende hemel die tot stand moet komen binnen deze levende wereld.

  19. Door mijn gedachten, woorden en daden te zuiveren, wordt mijn innerlijk mijn uiterlijk, waardoor ik hemel op aarde tot stand breng, mijzelf realiserend dat het niet genoeg is om alleen verandering te zien of te zijn. Om verandering echt te laten zijn moet ik constant en consistent zijn door de woorden die ik spreek en de handelingen die ik zichtbaar en merkbaar doe voor iedereen in elk moment en elke adem.

  20. Realiseren dat mijn fysiek lichaam mijn tempel is, mijn fysieke lichaam is het levende vlees waardoor ik hemel op aarde tot stand breng en creëer als mijn gedachten, woorden en daden en zo eer, respecteer, beschouw, koester en ondersteun ik mijn fysieke lichaam alsof ik mijzelf zou koesteren als gelijke: mijn lichaam ben ik.

  21. Wij zijn de verandering in de wereld en in onszelf waar we op gewacht hebben: dus verbind ik mij om mijzelf en mijn leven toe te wijden zodat iedereen als een geheel zich kan realiseren dat niets zal veranderen wanneer wij niet veranderen in onze totale hoedanigheid, van binnen en van buiten.

  22. Realiseren dat om in staat te zijn om mijzelf te veranderen in gedachten, woord en daad tot het meest effectieve levende wezen dat ik kan zijn en worden, ik mijzelf eerst moet leren kennen. Dus verbind ik mij om te onderzoeken, te reflecteren en te begrijpen hoe ik ben geworden zoals ik vandaag de dag ben, om de weg voor te bereiden en vanuit zelfcreatie een verantwoordelijk, bewust, zelfoprecht en betrouwbaar iemand te worden voor mijzelf en dus voor iedereen.

  23. Realiseren dat om in staat te zijn om bij te dragen aan de verandering in deze wereld, ik eerst mijzelf moet leren kennen als de wereld om mij heen. Dus ik verbind mijzelf te onderzoeken, te reflecteren op de werking van deze wereld van binnenuit en van buitenaf en zo de hedendaagse systemen gelijk te stellen om het best mogelijke leven aan iedereen op aarde te presenteren en te schenken.

Dag 339 van 2555: ik word zo blij van de Turkse winkel

DIP lite cursusSinds een tijdje koop ik een groot deel van mijn wekelijkse boodschappen bij een Turkse supermarkt. Ik merkte dat ik vrolijk werd en mij op m’n gemak voelde zodra ik de winkel binnen kwam en tijdens het winkelen in een aangename stemming verkeerde. Het was een vreemde gewaarwording omdat ik gewoonlijk niet blij of vrolijk van supermarkten word. Dus elke keer als ik daar kwam dan lette ik op mijn gedrag, emoties en gevoelens. Het eerste wat opviel was het feit dat ik herkenning vond in de verpakkingen van producten die ik zag, als het Turks op de verpakking door Italiaans zou worden vervangen dan zou ik zweren dat het Italiaanse producten waren. De opzet van de winkel en het type producten deed mij ook aan Italië denken. Daarnaast zijn de producten die ik doorgaans bij de Lidl kocht hier een stuk goedkoper en een stuk smaakvoller. De manier waarop het personeel bereid is om even een kort contact met je te hebben, terwijl je een bestelling doet of afrekent, is meer Italiaans dan ‘supermarkt Nederlands’ waar de enige conversatie gaat over een flessenbon of een kortingskaart.

De Turkse winkel doet mij dus aan Italië denken, waar ik het winkelen in de kleine winkeltjes ook altijd zo waardeerde vanwege het menselijk contact en de verse smaakvolle producten. Ik herbeleef een gevoel van blijheid of tevredenheid die ik in Italiaanse winkeltjes ervoer, nu in de Turkse winkel. In die tijd dat ik in Italië woonde miste ik af en toe wel wat Nederlandse voedingsproducten, zoals het buitenlandse eten wat hier vrij ingeburgerd is. Naast de Turkse winkel doe ik ook boodschappen bij een klein Marokkaans winkeltje voor mijn vlees, noten en Marokkaanse pannenkoek en bij een kleine biologische supermarkt. Ik mijd als het even kan de grote supermarkten die steeds meer kant en klaar spul verkopen in grote vitrines alsof je aan het winkelen bent bij de Kijkshop.

Fascinerend om te zien hoe ik een gelukkig moment eerder in mijn leven probeer te herscheppen in mijn huidige situatie vanwege het gevoel dat het oplevert. Waarbij ik het woord ‘gevoel’ kan inwisselen voor het woord ‘energie’, want uiteindelijk levert mij dit energie op en is dat de reden waarom ik dit toelaat te bestaan in mijn ‘geest’. Deze energie zorgt dan weer voor frictie waarbij ik met weemoed terugdenk aan de winkels in Italië en het jammer vindt dat ik dit niet meer precies zo heb. Met andere woorden ik leef als het gaat om boodschappen doen niet in mijn huidige realiteit maar in de herbeleving van een eerdere herinnering.Ik ben dus niet hier.

Terwijl ik in die periode dat ik net in Italië woonde erg moest wennen aan de winkels daar en lang moeite heb gehad in welke winkel ik welk product kon kopen. Garen en knopen kon ik bij de lingeriezaak halen, wanneer er geen hobby of fourniturenwinkel in een stad was. Pannen werden vaak in een winkel met gereedschap en kachels verkocht. Patroontekenpapier kocht ik bij de gespecialiseerde boekhandel en ga zo maar door. In die tijd dacht ik wel eens met weemoed aan Nederland waar ik wist waar ik alles kon kopen en nu denk ik met weemoed aan de opzet en vriendelijkheid terug aan de Italiaanse kleine zaakjes. Nu heeft dit ook te maken dat we als mensen gewoontedieren zijn. Het opnieuw moeten leren in welke winkel je voor welk product moet zijn gaat gepaard met weerstanden omdat het verandering is en verandering roept ook energie en frictie op door de hang naar het oude, als het ware onze comfortabele plekje dat we niet willen opgeven. En ja dat gold ook voor mij in Italië en eenmaal weer terug in Nederland.

In mijn volgende blog zal ik door middel van zelfvergeving en correctieve zinnen verder ingaan op dit blijde gevoel in de Turkse winkel.

Dag 306 van 2555: mijn zielige ik – deel 1

leefbaar inkomen gegarandeerdIk vroeg Sunette wat de achterliggende oorzaken van de pijn in mijn linker elleboog konden zijn, oftewel mijn tennisarm, die vorig jaar langzaam overging maar nu weer opnieuw opspeelt. Zij antwoordde mij het volgende:

Wat bijdraagt aan de pijn in je linker elleboog is een patroon in de ‘geest’ wanneer er uitdagende dingen gebeuren in jezelf/je wereld waar jij dan de neiging hebt om machteloos te reageren, je zou het apathie kunnen noemen, waar je een grote zucht slaakt en dan in de ervaring wil opgeven, in de trant van: ik wil dit nu niet doen, moet ik dit doen, waarom moet ik dit meemaken, waarom is dit hier. Je laat op deze manier toe dat uitdagingen jou aansturen, in plaats van te zien hoe jij jezelf kunt uitdagen wanneer uitdagingen op je pad komen en hoe je hierdoor kan groeien, leren en jezelf ontwikkelen.

En hoe kan het ook dat dit niet vreemd in de oren klinkt, ik weet dat ik dit doe, maar ik doe het al zo lang dat het als een soort van achtergrondruis aanwezig is waar ik geen aandacht aan geef en dus laat bestaan in mijzelf. Ik wil heel vaak een heleboel dingen niet doen, die ik overigens wel doe, maar met de zwaarte van het niet willen wordt zoiets een uitputtingsslag. En dan komt de vraag of ik dit nu echt moet doen, wat maakt dat wanneer ik het doe ik het met een lang gezicht doe en absoluut van niets meer kan genieten in dat moment. En dan vraag ik mij af waarom ik die dingen moet meemaken in mijn leven, waarom het allemaal niet wat makkelijker kan en waarom deze situatie überhaupt hier is en zich aan mij aandient.

Wat maakt dat het woord moeten, iets moeten doen zeer beladen is, beladen door mijzelf. Waardoor de uitdagingen in mij of mijn wereld ineens strijdpunten worden, dingen die ik te lijf moet gaan om het kwaad af te wenden. Ik ervaar mijn leven als zwemmen, iets wat ik moest leren om niet te verdrinken, maar ik had angst voor water. Door te moeten zwemmen ontstond er een vijand. Dus het is alsof ik zwem en dat gaat goed totdat de golven te hoog worden, ik teveel water binnen krijg en het water mijn vijand wordt. Dan weet ik niet meer wat ik moet doen, het wordt blanco en ik zink in een apathische houding.

Ook nu hebben wij als gezin veel op ons bordje aan zaken waar we in kringetjes in blijven ronddraaien, waardoor ik het allang niet meer zie als een uitdaging. Ik wil eruit ontsnappen, ik ben de strijd moe, er komt toch geen verandering en ik kan ook geen oplossingen meer zien. Het wordt blanco/apathisch en ik wens dat het weggaat en er niet meer is als ik wakker wordt.

Ondanks dat wij veel pech hebben in ons leven als gezin ervaar ik mijn leven gek genoeg niet als een drama, terwijl het ene drama het andere opvolgt of eruit voortvloeit. Ik vroeg aan mijzelf of ik vond dat ik zielig ben. En het eerste dat in mij opkwam was: doe niet zo gek natuurlijk niet, moet je eens zien wat je allemaal wel niet hebt in je leven. Toen ik mij echter bewust werd van mijzelf en mijn fysieke lichaam en de vraag nogmaals stelde, voelde het zwaar en voelde ik emoties opkomen, ik werd overspoeld door een gevoel van medelijden met mijzelf. Ja ik vind mijzelf zielig en voel mij het slachtoffer van mijn eigen leven.

Dit is een interessant gegeven dat ik mij dus in feite slachtoffer voel van mijzelf/mijn leven, want mijn eigen leven is een product van mijzelf. Ik besluit dat uitdagingen in mij of in mijn wereld mij aansturen en ga niet in mijn eigen kracht staan om mijzelf uit te dagen de uitdaging aan te gaan en het niet te ervaren als een moeten, als iets dat mij opgelegd word. Geen wonder dat alles zwaar en een strijd is wanneer ik niet het heft zelf in handen heb of neem. Het is inderdaad een patroon geworden in het moment dat ik besloot niet meer te vechten tegen het moeten als kind, als het teveel wordt sluit ik mijn ogen en oren en zink weg in mijn ‘geest’ om met een knoop in mijn maag weer terug in de realiteit te komen en te zien dat er niets is veranderd. Er is niets veranderd omdat ik niets heb veranderd.

Ooit werd mijn wil gebroken als klein kind, dat deed men dat was opvoeding in de jaren 60/70, maar er werd niets gebroken er ging iets vervelends ondergronds. Het lieve kind wat gemaakt werd door de wil te breken kreeg een andere kant, die de wil om ‘niets te moeten’ leefde op de achtergrond, bij alles wat ik slikte/accepteerde. Ik ontwikkelde een patroon waarin ik machteloos reageerde en niet in mijn kracht ging staan, terwijl ik mij binnenin mijzelf het slachtoffer voelde en een automatisme ontwikkelde in het stellen van vragen over waarom dit mij overkwam en waarom ik dit moest doen. Binnenin mij wilde ik niet braaf en aangepast zijn, ik wilde zijn wie ik was als kind, dus werd ik ik de rebel van binnen die nooit verder kwam dan protesteren over hetgeen ik moest doen of wat mij overkwam. Tegelijkertijd ervoer ik mijzelf als verliezer en slachtoffer, maar van buiten bleef ik positief en in de illusie dat ik de touwtjes in handen had. Ik zeg niet voor niets een illusie, want mijn hele leven voel ik angst als ik denk niet meer de controle over mijzelf te hebben. Als tiener dronk ik geen alcohol en werd niet dronken ook drugs liet ik voor wat het was, ik was een braaf kind, of was ik een bang kind dat de wil gebroken was en dacht controle over mijzelf te moeten hebben alsof dat het in mijn kracht staan was en mijzelf aansturen.

Een lange periode waarin ik erg angstig voor insecten was, zei ik dingen als: ik heb die vliegen niet uitgenodigd, wat doen ze hier. Wat duidelijk mij als een slachtoffer benadrukte. Ik zei dit op een grappige manier, maar de boodschap was gemeend. Dit volgt precies het patroon van ik wil dit nu niet, waarom overkomt mij dit en waarom is dit hier. Het omgaan met deze angst was een uitdaging, maar ik daagde mijzelf niet uit om dit op te lossen. Ik onder ging het en had medelijden met mijzelf als ik niet kon genieten van het buiten zijn door mijn angst voor insecten. Pas toen ik snapte hoe ik deze angst kon vergeven en hoe ik mijzelf kon corrigeren, verdween deze angst en zag ik dat een angst geen feitelijkheid was, maar iets van tijdelijke aard gecreëerd door de ‘geest’ en mijn acceptatie daarvan.

Dus om mijn elleboog weer pijnloos te krijgen zal ik het één en ander moeten gaan doorlopen, maar dan een moeten dat ik mijzelf opleg uit liefde voor mijzelf en niet om mijzelf te onderdrukken. Dit patroon is ontstaan dus kan ook weer opgeruimd worden, net als het zielige personage dat voor lang een coping mechanisme is geweest, maar nu geen dienst meer hoeft te doen, zodra ik mijn kracht weer terug kan pakken.

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen en zelfcorrecties uitschrijven.

Dag 262 van 2555: mijn deelname aan Desteni is geen zwendel, ik leerde om verder dan mijn zelfgecreëerde sluier naar mijzelf en de wereld waar ik aan deelneem te kijken.

basisinkomengarantieIk ben Sylvia Gerssen een 45 jarige vrouw uit Nederland en ik kwam in mei 2008 in contact met Desteni. Sinds die dag ben ik begonnen met het onderzoeken van het Desteni materiaal en een paar weken later ben ik de Desteni hulpmiddelen naar mijn beste kunnen en begrip gaan gebruiken. Ik zeg hier naar mijn beste kunnen en begrip, omdat het een redelijke ommezwaai is om voor de eerste keer de verantwoordelijkheid te nemen voor dat wat je tot nu toe hebt gecreëerd, geaccepteerd en toegestaan in je wereld. Daarom is het Desteni proces ook daadwerkelijk een proces waar het gebruik van de hulpmiddelen en het begrip van wie ik ben binnen dit alles, iets is dat moet groeien door de tijd heen en moet consolideren om de tand des tijds te doorstaan. Dus de eerste punten die ik aanpakte in het prille begin, die deed ik later in mijn proces opnieuw, op een moment dat ik een beter begrip had van mijn patronen en beter kon zien waar ik nu echt mee te maken had binnenin mijzelf.

 

De laatste 5 jaar ben ik stabieler geworden en verdween er aardig wat ruis die op een basis van 24 uur per dag plaats vond inmijn hoofd. Ik beschouwde mijzelf als een beelddenker, alle communicatie vond plaats in plaatjes en filmpjes, terwijl er nu nog wel plaatjes zijn, maar meestal alleen wanneer ik mijzelf er toe aanzet om plaatjes te zien. De momenten bijvoorbeeld dat ik deelneem in mijn geest aan angst of ongerustheid, dan leef ik de plaatjes uit mijn geest en gebruik ik dat om mij te verstoppen van de werkelijkheid. Aan de andere kant, wanneer ik mij iets probeer te herinneren, dan is het handig wanneer iemand in mijn gezin iets kwijt is en ik door de plaatjes kan bladeren in mijn geest om te zien waar ik het voorwerp voor het laatst heb gezien. Dus ik ging van het zijn van een plaatsjes slaaf naar een plaatjes gebruiker, die haar plaatjes database meestal gebruikt met gezond verstand.

 

Zoals je wellicht kunt voorstellen had ik door het zijn van een beelddenker ook een levendige fantasie en daarom was het dan ook niet moeilijk om verwikkeld te raken binnen spiritualiteit en complottheorieën. Ik groeide op in een Nederlands Hervormd gezin waar ik leerde om in God te geloven, ondanks dat ik de tegenstrijdigheden zag binnen de woorden die tegen mij als kind gesproken werden moest ik toch gewoon naar de kerk en bidden. Voor mij als kind stond het geloof in God gelijk aan het geloof in Sinterklaas. Voor langere tijd verliet ik de kerk, en later in mijn proces ontdekte ik dat ik een energetische verslaving had aan religieuze opwekkingsliederen en het zingen hiervan in de kerk. Als een jong volwassenen zocht ik dan ook een koor om bij te gaan en kwam terecht in een Baptisten gemeente. Ik had geen echte connectie met het gedachtengoed van de kerk, wat ik op dat moment niet door had, omdat ik niet gewent was om eerlijk met mijzelf te zijn en dus verborg ik de echte reden in mij, waarom ik naar koor repetities ging en naar de kerk. Het moment dat ik geen energetische hoogtepunten meer bereikte met het zingen in de kerk ging ik verder naar het volgende energetische niveau.

 

In de tussentijd was ik echtgenote en moeder van twee kinderen geworden en leefde ik het leven van een systeemslaaf. Ik begon een studio als zelfstandig binnenhuisarchitect. Ik had aan de Kunstacademie gestudeerd en was een maatschappelijk werkster geworden. Ik werkte een tijdje binnen scholen en een revalidatiecentrum, maar ik was het spuugzat om steeds tussen mijn baas en mijn cliënten in te moeten zitten en iedereen tegemoet te moeten komen. Ik had een pauze nodig zo vertelde ik mijzelf en ik had behoefte aan plezierige problemen. Dat was het moment dat ik mijzelf omschoolde tot binnenhuisarchitect. Ondanks dat ik het probeerde lukte het mij niet om een echt regelmatig inkomen te genereren en ik was verbitterd dat mijn werk op de tweede plaats kwam in verhouding tot het werk van mijn man, die ’s morgens vertrok en ’s avonds weer terug kwam. Ik had de zorg voor de kinderen, om ze naar school en de oppas te brengen en te halen, om tussendoor nog eens tijd aan mijn werk te besteden en klanten te zien. Op dat moment kon ik niet zien hoe geld een rol speelde in mijn leven en wat mijn echte relatie met geld was, één van angst om het te verliezen. Naast mijn eigen studio begon ik ook met Reiki en haalde mijn tweede graad tezamen met eigen cliënten. Spiritualiteit had de plek van religie ingenomen en was in staat om mijn behoefte aan energie in te vullen. Dus ging ik naar het volgende energetische niveau waar ik mijn ego oppompte door mensen te helpen op een energetische basis.

 

Toen ik mijzelf niet langer kon tegen houden om mijzelf niet onder ogen te komen en te zien wie ik was geworden, bedacht ik het volgende afleidingsproject voor het gezin en emigreerde mijn gezin en mijzelf naar Italië. Dit was een soort van cultuurshock die mij het komende jaar bezig hield en mij afhield van het kijken naar mijzelf. Ik ontwikkelde angstaanvallen in de vorm van hyperventilatie en ik wist dat er iets niet goed zat, maar ik keek nooit binnenin mijzelf of ik niet toevallig de oorzaak van dit alles kon zijn. Dus het volgende energetische niveau was de complot theorie waar ik op een natuurlijke wijze gemakkelijk ingroeide door de vinger te wijzen naar anderen en hen te beschuldigen. Ondanks dat ik dit geweldige gevoel had dat we bezig waren iets groots te ontdekken, wist ik ook diep van binnen dat dit beschuldigen niet voor altijd door kon gaan. Zo daar zat ik dan middenin de bergen in Italië en teruggeworpen op mijzelf totaal spiritueel behept terwijl ik de vinger wees naar anderen samen met de alu hoedjes. op een dag was ik aan het rondsurfen op een complot site, waar ik een video van Sunette Spies tegen kwam waar zij als portal bezig was. De video was daar geplaatst om het belachelijk te maken, maar voor mij was het een reality check. Ik zocht naar meer video’s en voor weken kon ik niet stoppen met het bekijken van deze video’s waar zoveel gezond verstand in zat. Allerlei onderwerpen, waar ik al van dacht dat ze zo waren neergezet in de wereld dat het niet klopte, werden uitgelegd. Daarna begon ik die video’s te bekijken die over het proces van verandering gingen, het veranderen van jezelf in een wezen die instaat is het onderscheid te maken tussen wat in het belang van een ieder is en wat egoïsme is.

 

Ik had nooit aan mijzelf gewerkt, ik had het altijd gemeden om in mijzelf te kijken, om te zien wat mijn aandeel was in de huidige staat van de wereld. Op hetzelfde moment dat ik mij realiseerde dat ik de vinger op de zere plek van de mondiale problemen kon leggen zonder de vinger te wijzen of te beschuldigen, begon ik aan mijzelf te werken en kon ik zien dat ik deel van het probleem was. Ik leerde dat het spitten door mijn patronen en oneerlijkheden en de zelfverantwoordelijkheid weer terug te nemen naar mijzelf, de enige oplossing is om verandering in deze wereld te bwerkstelligen. Wanneer we niet dat kunnen doen/veranderen waar we anderen van beschuldigen, dan zal er daadwerkelijk niets veranderen. Dit was dan ook een keerpunt voor mij, terwijl ik het personage van ‘bank activist’ had aangenomen, en nu was ik echt betrokken door het spitten in mijn eigen sores en dat door middel van blogs op het internet te zetten. Iedereen kon al de veranderingen lezen waar ik doorheen was gegaan of horen wat ik had te zeggen in mijn You Tube video’s. Ik maakte mijzelf openbaar, maar ik kon nog steeds niet geloven dat ik het was die met zoveel toewijding niet alleen voor mijzelf bezig was maar ook voor het grotere geheel. Ik begon onrecht te onderzoeken, waar de wereldproblemen zijn origine hadden en begon erover te schrijven. We kunnen onze wereld niet veranderen als we de wereld om ons heen niet begrijpen. Dus dat is waar ik nog steeds aan werk, het is een doorlopend proces, omdat de wereld net als ons in een constant proces van verandering verkeert ten goede of ten slechte. En dat is het punt waar we zolang overheen hebben gekeken,we kunnen de wereld verbeteren, we kunnen die keuze maken door onszelf het geschenk van leven te geven. Wie wil er niet in vrijheid leven, en dan bedoel ik vrij van het korset van angst, emoties en gevoelens, alleen dan kunnen we de wereld bevrijden van de limitaties die wij het hebben gegeven.

 

Ik startte mijn proces dus in Italië waar ik het bijbelverhaal van Job leefde. Mede door de wereld crisis en mijn/onze relatie met geld eindigde mijn gezin zonder inkomen onder de wetgeving van Berlusconi. Zonder geld achter de hand te hebben, echter wel beseffend met de Desteni hulpmiddelen hoe ik in deze situatie terecht was gekomen, besloot ik/wij om het tij te keren en weer te gaan voor financiële stabiliteit. We regelden dat we terug konden naar Nederland waar we kortgeleden een eigen huis kochten en waar wij op een missie zijn om onze financiën weer te stabiliseren. Alleen wanneer je beseft waar het fout ging en je deze ervaringen terugloopt dan kan je in zelfeerlijkheid zien wat je beter niet kunt herhalen in de toekomst, het leren van onze fouten bedoel ik dan. Dat klinkt zo gewoon, maar wanneer we naar de gebeurtenissen in de wereld kijken dan zien we dat er nog veel geleerd moet worden van het verleden. En dat is in feite alles wat we moeten doen, de problemen stoppen die wij creëerden en geen miljoenen business maken van het oplossen van de problemen die er in de eerste plaats al niet hadden hoeven te zijn.

 

Als het niet voor Desteni was geweest dan zou ik nu op een totaal ander punt in mijn leven zijn, rondcirkelend rond mijn echte problemen en de schuld gevend aan de rest van de wereld voor wat er mis ging in mijn leven. Nu ben ik instaat om zelfverantwoordelijkheid te nemen en zodra er een punt in mijn leven duidelijk wordt dan grijp ik dat met beide handen aan en begin ik het te ontleden, niet omdat ik niets beters te doen heb, maar omdat mijn scheppingen mij veel over mijzelf vertellen en het opent mijn eigen gebruiksaanwijzing, op die manier hoef ik mijzelf geen onrecht aan te doen zonder aanwijsbare reden, maar ben ik echt instaat om richting aan mijzelf te geven door het zelf directief beginsel in mijn leven te zijn.

 

In de volgende blogs zal ik verder ingaan op de punten die ik in deze blog al even kort heb aangeraakt, op die manier kan je voor jezelf lezen dat het gebruik van de Desteni hulpmiddelen geen hocus pocus is of een tijdelijke New Age rage, maar werkelijk met twee voeten op de grond hulpmiddelen waarmee je jezelf verandert voor de verbetering van de mensheid en al wat leeft op deze aarde. Wanneer je vermoed dat Desteni is gebaseerd op zwendel, onderzoek dat dan voor jezelf. Ik kan bevestigen dat de veranderingen waar ik doorheen ging in de afgelopen 5 jaar geen fantasie is of een geheime New World Order agenda om de mensheid tot slaaf te maken. Wanneer jouw verbeelding je tot dit soort aannames kan brengen, dan heb je het ook in je om je standpunt over de wereld te veranderen en je te ontdoen van de hersenspoeling die de maatschappij je gaf. Ik ben zo vaak verast geweest om te zien tot wat een omvang ik was ingeprent en geïndoctrineerd door mijn opvoeding, scholing en samenleving. Leer om voor jezelf te kijken en besef je dat je het in je hebt om je eigen keuzes te maken zonder de opinies van de grote multinationals en zonder te varen op dat wat je tot op heden geleerd hebt. Durf vragen te stellen, niet alleen aan anderen maar juist aan jezelf, durf jezelf te bevragen en zie of je startpunt helder en zelfeerlijk is. Durf jezelf te kennen ook al betekent het dat je met jezelf door onaangename momenten heen moet, die je net als ik al zo lang probeert te verstoppen. Leef je leven echt en zorg ervoor dat iedereen dat zelfde recht op een fatsoenlijk leven heeft.

Dag 245 van 2555; candida – de illusie van misbruik – de gewilde vriendin willen zijn – deel 1

equal money capitalismNa het blootleggen van mijn relatie tot mijn vagina en in sommige gevallen het ontbreken van de relatie met mijn vagina zal ik de komende blogs gaan wijden aan het onderwerp candida albican. Dit zal ik doen aan de hand van stukjes uit een chat/interview met Bernard Poolman, om zo de conditie beter te begrijpen en te zien waar ik participeer in het creëren of her- creëren van de candida.

Een uitleg van Bernard wat candida is:

Candida is een conditie in het fysieke lichaam dat indiceert dat je balans, ph, jouw innerlijke balans van het fysieke in onbalans is. Dit komt door gewoonte over de tijd heen, waar je jezelf toestond… Jij als het ‘denkende deel’ van jou, om emoties te beleven en deze emoties te worden. Wat betekent, dat je deze emoties zal aannemen op het niveau van zoetheid of op een niveau van zuurheid.

Candida indiceert normaliter dat je instaat bent ergens iets aan te doen, maar je doet het niet. Wat betekent dat je instaat bent om je ervaring over hoe jij je voelt over de manier waarop jij misbruikt (in de ruimste zin van het woord) bent te stoppen. Maar in plaats daarvan gebruik je dit gevoel als een onderwerp van conversatie, b.v. om anderen empathie/sympathie voor je te laten voelen of medelijden met je te laten hebben, waardoor je nu het hele verhaal opnieuw en opnieuw blijft beleven. Wat betekent dat je deze ervaringen en gevoelens niet gestopt hebt omdat je het je nog steeds herinnerd. Het is nog steeds een deel van jou en jij gebruikt dit nu om anderen te manipuleren, of door seks of door de ander je leuk te  laten vinden of de ander medelijden met je te laten hebben. Dus nu ben je een vampier en je hebt dat gebruikt als een persoonlijkheid een tweede natuur. Dan zal je candida ontstaan, en dit zal op verschillende manieren eruit komen, meestal openbaart zich dit in de mond, de genitaliën of de anus, dit zijn de meest voorkomende plekken, maar het kan zich ook intern en extern verspreiden, dat hangt af van hoe opzettelijk je bent geweest.

Dus alles heeft stadia van opzettelijkheid. Wat de afhankelijkheid betekent die je ervan ervaart door de mate van energie die je erin stopt en natuurlijk is het zo dat wanneer je al ziek bent, het betekent dat je op een punt van verandering staat. Wanneer je niet ziek bent en je bent opzettelijk in je handelen, dan moet je weten: je zit in diepe problemen, omdat dit betekent dat je zeer bedrieglijk bent, waardoor je lichaam zich als redelijk gezond presenteert en tegen de tijd dat je wel ziek wordt, zal er niet veel zijn wat je kan doen. Dit omdat je zeer bedrieglijk bent en daarom zal het lang duren voordat je ziek wordt. Hoe sneller je ziek wordt, hoe beter het is voor je, omdat je mogelijkheid tot veranderen sneller zal zijn. Hoe langer het duurt voordat je ziek wordt betekent, hoe gezonder je bent, hoe bedrieglijker je bent. Wanneer je in deze wereld leeft en je veel geld hebt, dan ben je erg gezond, erg gelukkig – maar grote problemen in je toekomst.

Dus met candida gaat het om het belang dat jij hebt bij misbruik, door de angst die je ontwikkelt voor het opnieuw misbruikt te worden. Wat het onmogelijk maakt om jezelf te ervaren, omdat jij al het onderwerp bent van wat je al hebt ervaren, je bent onderworpen aan de herinnering. Nu komt eerst de herinnering alvorens een nieuwe ervaring binnen komt, wat een nieuwe ervaring dus onmogelijk maakt. En dan begin je te fermenteren/verzuren van binnen. Het is alsof je wijn wordt, als alcohol, en daarom zal je lichaam meer suiker gaan produceren en zal je meer suikers tot je gaan nemen, waardoor de candida heviger wordt omdat je vergiftigt raakt met je herinneringen van oneerlijkheid waardoor je steeds meer al wijn wordt. Wat fascinerend is wanneer je naar het principe kijkt van ‘genezing door de aantrekking van hetzelfde’,dat is ook waarom je naar de kerk kunt gaan en het bloed van Jezus kunt drinken in de vorm van wijn, want je geneest door de aantrekking van hetzelfde, waardoor het als het ware de zuurgraad in het lichaam reduceert. Zodat je fysieke verlichting voelt tot de volgende mis wanneer je weer naar de kerk gaat, door een simpel iets als een glas wijn. Maar het is eigenlijk een simpel principe dat laat zien hoe je het fysieke kan helpen wanneer je homeopathie studeert. Vanuit het oogpunt van de kerk, deze herinnert zich deze dingen niet, omdat zij nooit bestudeert hebben wat er werkelijk gebeurd. Het was meer een punt dat zij gebruikten omdat het werkte en daardoor dus iets magisch kon zijn af en toe. En het doet dit, want het is simpel genezing door aantrekking van hetzelfde.

Om de ervaring van candida te stoppen waar je voelt dat je misbruikt bent, zul je al deze herinneringen moeten los laten en jezelf toestaan om je het volgende te realiseren:

Wanneer je een ervaring had waar jij je misbruikt voelde, de enige weg om hieruit te komen, is met complete zelfvergeving en om de herinnering op dezelfde wijze in de ogen te kijken. Waar het erop uit zal draaien dat je door een ervaring zal gaan waar je angst hebt om opnieuw misbruikt te worden en waar je standvastig zult moeten gaan staan om zonder misbruik te leven en compleet te leven. Want vertrouwen kan alleen dan ontstaan als je vertrouwt. Misbruik kan alleen dan ontstaan wanneer je het toestaat. Of jij maakt misbruik van anderen. Het probleem is – zodra je misbruik toestaat, wordt je de misbruiker. Dat is altijd het geval. Hoe jij misbruikt, hangt van vele factoren af en die kunnen heel klein of simplistisch zijn.

Candida is een gaaf iets om je te helpen zien hoe je innerlijke realiteit ervoor staat. Waar heb je mee te maken? Dus wanneer je steeds meer zorg draagt voor iets en het komt terug omdat de conditie uit meerdere lagen bestaat, maakt dat je het steeds weer opnieuw beleeft totdat je een totale herinnering structuur hebt die multi-dimensioneel is, multi-gerasterd, zal het als een multi-plaatje in je zijn totdat het er allemaal uit is. Wanneer je teveel medicijnen neemt die het onderdrukken, zal het zich als een nieuwe ziekte openbaren.

Na deze uitleg vanBernard zie ik dat ik door mijn leven heen vanaf het moment dat ik volwassen relaties met mannen aanging, mij keer op keer verraden/misbruikt voelde en dan ook de relatie verliet. Om vervolgens bij het aangaan van een nieuwe relatie alweer te vrezen voor dit verraad/misbruik. Dit verraad zat hem in het niet belangrijk genoeg zijn voor mijn partners, ik was of een geheime liefde of men hing nog aan een oude liefde en ging daar uiteindelijk ook weer naar terug. Het voelde alsof ik de tweede viool moest bespelen en er niet toe deed, ik was leuk voor erbij en voelde mij afgedankt. Dit maakte dat ik in een nieuwe relatie mij alweer anders opstelde en er alles aan deed om zo leuk gevonden te worden dat ik nummer 1 werd voor mijn partner.

Dit verraad/misbruik voelde als daadwerkelijk misbruik, maar het mag duidelijk zijn dat dit geaccepteerd misbruik was. Ik zocht het op en stond het toe wat het tot de illusie van misbruik maakt, maar de impact niet minder was. Als ik verder terug kijk dan zie ik dat ik door mijn vele verhuizen als kind ook altijd vrienden had die al beste vrienden hadden en mij er aan de zijlijn wel bij wilden hebben, het is een soort van rode draad door mijn relaties in het algemeen. Het gevoel dat ik niet nummer 1 mag zijn en er dus voor moet vechten om nummer 1 te worden.

Probleem:

Binnen relaties mijzelf afgedankt/verraden/misbruikt te voelen zodra duidelijk wordt dat ik niet de vriendin ben maar meer een kennis of een vage vriendin.

Oplossing:

De herinnering los laten als startpunt voor een nieuwe relatie, om zo echte relaties aan te gaan.

Beloning:

Niet langer verzuurd binnen een relatie te zijn, maar met anderen samen te zijn als zelfexpressie en niet om leuk gevonden te worden en geaccepteerd te worden.

Dag 242 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 3

equal money capitalismIn de blog van vandaag sluit ik het onderwerp ‘in het geniep ‘ af met correctieve zinnen en verbintenissen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in twijfels zie gaan over mijn gedrag ten opzichte van mijn vagina en mijn omgeving, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de twijfel laat zien dat ik alle partijen wil ‘pleasen’ om zo niet uitgestoten te worden. Ik stop de drang om geaccepteerd te willen worden en als ‘normaal’ gezien te worden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te beseffen dat wanneer ik twijfel over mijn gedrag ik zoek naar ‘geaccepteerd gedrag’ en ik mijzelf wegcijfer voor dit gedrag en er zo dus geen sprake is van zelfexpressie.

 

Wanneer en als ik mijzelf in separatie zie gaan van mijn omgeving of vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het in separatie gaan mijn manier is om te overleven in de maatschappij en als mens. Ik stop de separatie en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij nog van mijn vagina nog van mijn omgeving te separeren als een overlevingsstrategie,  aangezien beiden een vorm van geen verantwoordelijkheid nemen is en zelf-sabotage en dus niet in het belang van een ieder is.

 

Wanneer en als ik mijzelf in overlevingsangst zie gaan en mijzelf zie modelleren voor de buitenwereld, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet weet wie of wat ik ben en ben zodoende bereid om leven op te offeren in het belang van het overleven. Ik stop de overlevingsangst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit mijzelf op te offeren en te vormen naar wat ik denk dat de buitenwereld van mij wil, maar simpelweg in mijn eigen kracht te staan en zelfverantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie twijfelen over verandering in mijn leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat een band opbouwen met mijn vagina nooit onnatuurlijk kan zijn, omdat het bevestigt dat ik een geheel ben van delen die er allemaal mogen zijn en waardoor het geheel nooit heel kan zijn wanneer een deel niet meedoet. Ik stop de twijfel en ga de verandering aan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te veranderen ten opzichte van mijn vagina en te zien dat het gevoel van ‘onnatuurlijk’ een geprogrammeerd iets is aangemoedigd door de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf separatie zie ervaren als iets dat normaal is dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat gewoonte en gewenning hier de doorslag is voor wat normaal/acceptabel is en niet de stelregel dat separatie zelf-sabotage is. Ik stop de zelf-sabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik separatie zie als datgeen wie ik ben dan stop ik en zie dat ik terug naar de adem moet om mijzelf te vertragen en te zien wie ik geworden ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst voor het onbekende zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat deze angst alles wat bekend is in stand wil houden ook al is het misbruik van mijzelf. Ik stop de angst voor het onbekende en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat voorbij de angst voor het onbekende gewoon leven is en het een ademhaling kost om te stoppen met deze angst en het limiteren van mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van mijn levenskracht/vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen door zelfaansturing mijn levenskracht kan gebruiken. Ik stop de separatie van mijn levenskracht/vagina en sta 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn levenskracht te erkennen en aanvaarden als dat wat ik ben en hetgeen dat mij kan doen veranderen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vasthouden aan mijn oude ‘ik beeld’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als de geest bang ben de controle te moeten verliezen/opgeven wanneer ik niet meer ben wie ik denk dat ik ben. Ik stop het vasthouden en laat los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn oude ‘ik beeld’ los te laten en mijzelf de kans te geven om mijzelf te zien voor wie ik werkelijk ben, als een proces adem na adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf de controle zie vasthouden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het loslaten van de controle de ware zelfaansturing is. Ik stop de controle en laat los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te controleren vanuit de geest en mijzelf niet langer vast te houden vanuit de geest en allerhande limitaties te accepteren die onacceptabel zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen voor mijn vagina als losse entiteit dan stop ik en haal adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan functioneren als losse delen, maar mijzelf moet verbinden met mijzelf als een geheel om geheel te kunnen genieten van de totaliteit die ik ben. Ik stop de vrees voor de vagina los van mijzelf en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren genieten als geheel, als totale fysieke expressie, door verandering toe te staan en het niet vrezen voor wie ik aan mijzelf zal gaan tonen als diegene die ik werkelijk ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen voor afkeuring en vies/ongeoorloofd gedrag, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de opinies van anderen persoonlijk neem en als waarheid en leidraad gebruik om te leven. Ik stop het persoonlijk nemen en daarmee de vrees voor afkeuring en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te handelen op mijn voorprogrammering en te kunnen/leren onderscheiden wanneer ik de programmering van een ander persoonlijk neem.

 

Wanneer en als ik mijzelf als eenling ervaar dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk uniek te zijn hierin en het slachtoffer van mijn omgeving. Ik stop deze slachtofferrol en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te denken dat ik speciaal en bijzonder ben in hoe ik in het leven sta in separatie van mijn vagina, maar te zien dat vele vrouwen het product zijn van opinies en voorprogrammering van anderen, door dit persoonlijk te nemen en zich daardoor niet te leren/durven leren kennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina als outcast van mijn lichaam zie maken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het makkelijker is mijn vagina als losse entiteit te beschuldigen dan naar binnen te kijken en te zien welke angsten mijzelf terughouden van leven. Ik stop het outcasten en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf noch mijn vagina te outcasten als oplossing van het niet heel kunnen zijn met alle delen van mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn werkelijkheid acceptabel zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid acceptabel maak door conform mijn voorprogrammering deze te vormen. Ik stop het acceptabel maken van mijn werkelijkheid en laat mijn programmering los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke werkelijkheid te vormen naar wat het beste voor een ieder is.

 

Wanneer en als ik mijzelf het genieten in/door het fysieke zie saboteren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik meer vertrouwt ben met het niet genieten en mijzelf niet uit die ogenschijnlijke comfort zone wil halen. Ik stop de sabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zaken die vertrouwt zijn niet te vertrouwen als het beste voor een ieder, maar dat te onderzoeken alvorens dit aan te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf fysieke lichaamsexpressie als fantasie zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo op voorhand fysieke lichaamsexpressie zie ontnemen. Ik stop de zelfsabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet totale fysieke lichaamsexpressie, die ik niet ken als volwassene, mijzelf te ontnemen alvorens ik het kan toepassen door niet te geloven dat ik daartoe instaat ben met een vagina die geestelijk geladen is met negativiteit, waarin ik de fantasie gebruik om in polariteit met het negatieve te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in mijn verbeelding wel heel zie zijn als fysiek lichaam, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen in fantasie/verbeelding heel kan zijn in mijn veilig gewaande geest. Ik stop de fantasie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet alleen in mijn fantasie heel te kunnen zijn, maar ook in mijn fysieke werkelijkheid te durven veranderen en heel te zijn zonder angst voor verandering en de opinie van mijn omgeving.

 

Wanneer en als ik mijzelf het negatieve met het positieve zie vervangen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in polariteit en zo niet gealarmeerd raak door de onbalans in mijn leven door separatie en mijzelf niet weer op de rails zet. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om open te staan voor de waarschuwingen van mijn fysieke lichaam zonder die onder polariteiten te begraven en te doen alsof alles okay is.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn relatie met mijn vagina als moeilijk zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het moeilijke ‘em in het geniep zit, wat niet nodig is wanneer ik als geheel mij in mijn fysieke werkelijkheid plaats. Ik stop het moeilijk doen als de separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering niet uit te spelen door de relatie met mijn vagina als moeilijk te bestempelen en het gewaar zijn van mijn lichaam als vies te zien en onbehoorlijk.

 

Wanneer en als ik mijzelf in het geniep personage zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een personage nodig heb om in het geniep om te kunnen gaan met de onbalans in mijn fysieke lichaam. Ik stop dit personage omdat ik mij realiseer dat het overbodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn participatie in dit geniep personage te signaleren en te stoppen, omdat het geen enkel ander doel dient dan de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf in opgewondenheid zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik te maken heb met angst en een verknipte vorm van intiem zijn. Ik stop de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet het geniep personage te voeden door gevoelens van opgewondenheid/spanning te voelen en die niet te interpreteren als angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf in minderwaardigheid zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn vagina als minderwaardig zie en omdat ik een geheel ben zie ik ook mijzelf als minderwaardig. Ik stop de minderwaardigheid als sluier voor wat werkelijk gaande is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de sluier van minderwaardigheid op te lichten en te zien dat ik niet minderwaardig ben als een geheel met mijn vagina, maar de opinies die ik persoonlijk neem doen mij denken dat ik minderwaardig zou moeten zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf genieten zie verdraaien naar losbandigheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als de geest probeer frictie te bewerkstelligen om het genieten tot iets negatiefs te maken. Ik stop het verdraaien en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te participeren in de frictie van de geest en mij verder van mijn levenskracht af te laten glijden dan dat ik al ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie walgen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het walgen, het walgen van mijzelf is en het niet gaan staan in mijn daad/levenskracht door mijzelf niet aan te sturen en geen zelfverantwoordelijkheid te nemen. Ik stop het walgen en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijn levenskracht te gaan staan en mijzelf niet door walgen van mijzelf af te scheiden.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn relatie met mijn vagina in separatie fysiek zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het fysiek maken de gevolgen van de separatie zijn. Ik stop het fysiek maken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventief naar mijn relatie met mijn vagina te kijken om zo het fysiek maken van eventuele gevolgen te kunnen voorkomen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn gesepareerde relatie met mijn vagina zie ontkennen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ga voor positiviteit en alles dat negatief is liever onder het tapijt veeg. Ik stop het ontkennen en zie mijn relatie met mijn vagina voor wat het is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn relatie met mijn vagina uit de polariteit/separatie/frictie te halen en mijzelf aan te sturen waardoor ik de levenskracht voel en de eenheid met mijn lijf kan ervaren.

Dag 239 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – baren – deel 3

equal money capitalismDit is een vervolg op mijn vorige blog met zelfvergevingen met betrekking tot mijn baren, een gebeurtenis die alweer 13 en 16 jaar geleden heeft plaatsgevonden, maar waarvan ik inmiddels kan zien dat de gevolgen nog steeds aanwezig en actief zijn en dus opgeruimd dienen te worden om weer verder te kunnen zonder nog een nasleep van mijn verleden te ervaren. Begrijp goed dat dit een deel/dimensie is wat ik belicht, omtrent baren en het thema ‘de vagina de bron van al het kwaad’, wat ik nu zie als hetgeen dat als eerste opgeruimd dient te worden.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf angsten zie opeenstapelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en kan kiezen om gevangene te blijven van mijn angsten in de kooi van mijn geest of dat wat ik vrees te toetsen aan de werkelijkheid en zo te onderzoeken of de angst echt is. Ik stop de opeenstapeling van angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten eerst te onderzoeken alvorens in de achtbaan van een opeenstapeling van angsten mee te gaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie aarzelen door angst voor fysieke pijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst de emoties en gevoelens moet weg halen rond pijn. Ik stop de angst/emoties/gevoelens rond pijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord pijn te ontdoen van zijn lading, die energetische lading waardoor ik mijzelf terugtrek in angst of de pijn nu reëel is of niet.

 

Wanneer en als ik mijzelf opstandig zie zijn tegen de mening van het systeem, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het systeem aanpakken door mij ervan te separeren niet de weg is om te gaan. Ik stop het opstandig zijn en buig het om naar kritisch zijn, 1 en gelijk aan het systeem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om uitlatingen van het systeem die niet correct zijn naast mij neer te leggen in het moment, omdat ik het niet alleen in dat moment kan veranderen, en ik in plaats daarvan kan onderzoeken hoe dingen anders zouden kunnen zodat wanneer het moment daar is ik een oplossing kan aanbieden in het belang van een ieder en mijzelf zo heb aangestuurd inplaats van af te zetten tegen en te separeren van.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de angst zie gaan dat ik mijn oude vagina nooit meer terug krijg dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog niet klaar ben voor verandering. Ik stop de angst voor het nieuwe onbekende en ga verder met wat hier is/zich aandient.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn handelen en de gevolgen hiervan goed te begrijpen en te kunnen volgen om zo niet verrast te worden met de angst voor het nieuwe/onbekende.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor de aanblik van mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb dat alles anders is en dat ik zal walgen van de nieuwe situatie en walgen van mijzelf als het startpunt voor mijn kinderwens zonder dit bewust te begrijpen. Ik stop het walgen van mijzelf en doorloop dat wat ik gecreëerd heb.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te walgen van mijn lichaam/vagina maar te zien dat deze walging voortkomt uit de vrees voor verandering en mijn werkelijke motieven voor mijn handelen zoals eigenbelang.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen dat mijn vagina voor altijd ‘buiten werking’ zal blijven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet verder kan kijken dan mijn huidige situatie, omdat ik bevangen ben door angst en mijn gezond verstand ‘buiten werking’ is. Ik stop de angst en kijk verder dan mijn angst.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet door angst te laten verblinden maar mijn situatie aan te sturen in plaats van geleid te worden door de situatie en de angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie handelen en beslissingen nemen op basis van angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de kans dat ik een totaal ruptuur zou krijgen, statistisch niet zo groot is en ook niet te voorspellen is tot het moment dat het gebeurd. Ik stop het handelen in angst en leef 1 en gelijk aan wat zich hier aandient.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfverantwoordelijkheid te nemen voor hetgeen ik lees en zie en daar waar ik een energetische lading zie dit te onderzoeken door zelfvergeving en mijzelf te corrigeren in de fysieke werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie leven in een surreële wereld aangestuurd door plaatjes en angsten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik kijk door de ogen van de geest in angst en zo niet kan zien wat daadwerkelijk zich hier aandient. Ik stop mijn participatie in mijn zelf gecreëerde surreële wereld en neem deel aan het leven 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet durven kijken om te zetten in kijken om zo te kunnen zien of mijn angst gegrond is of niet. En zo gezond verstand te gebruiken en niet te denken dat mijn vagina ‘stuk is’, wanneer er niet noemenswaardig iets aan de hand is anders dan het ‘stuk zijn’ van mijn vagina in mijn geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf moeite zie hebben met de overgang van ik naar wij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik besta in eigenbelang en deze verandering zal mijn eigenbelang gaan uitdagen en mijn angsten aanwakkeren wanneer ik niet stevig in mijn schoenen sta. Ik stop de twijfel om over te gaan naar wij en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het baren als een ervaring van verandering te zien en een ervaring die niet alleen gekoppeld is aan het krijgen van kinderen. Het mijzelf geboren laten worden in het fysieke is net zo’n ervaring van verandering waarbij mijn ik overgaat in wij als het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijzelf afgedankt zie zijn als vrouw, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn zijn als moeder mijn zijn als vrouw niet uitsluit, simpelweg verschillende verantwoordelijkheden. Ik stop het slachtoffer te zijn van persoonlijkheden en zie de verschillende facetten en kanten van mij als mens.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf als mens te zien en niet als verschillende afgescheiden rollen, waarbij de ene verantwoordelijkheid de andere niet uitsluit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie geloven dat na het baren ik geen plezier meer aan mijn vagina kan bleven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een opinie heb ontwikkeld op basis van angst en aannamens en alleen ervaring/onderzoek het tegendeel kan bewijzen. Ik stop de opinie en onderzoek deze in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het plezier hebben van mijn vagina niet op te hemelen tot irreële beelden en verwachtingen om zo elke ervaring als negatief en niet voldoening gevend af te strepen.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor het baren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb voor verandering. Ik stop de angst voor het baren en geef leven aan mijzelf in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het baren van toen en de angst van toen niet over te zetten op het mijzelf herboren laten worden in de fysieke werkelijkheid en de verandering te omarmen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina de schuld zie geven van zaken die niet de schuld/het gevolg zijn van mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn band met mijn vagina is aangetast en dat het herstellen mijn enige weg is om heel te worden. Ik stop met het beschuldigen en ga 1 en gelijk in n aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om voordat ik mijn vinger naar mijn vagina wijs en het de schuld te geven, eerst naar mijzelf moet wijzen om te zien waar ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet neem en dat te herstellen.

 

Wanneer en als ik mijzelf geesteswerkelijkheid boven mijn fysieke werkelijkheid zie verkiezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de makkelijke uitweg kies en mij niet de gevolgen gewaar ben. Ik stop het kiezen van de makkelijke uitweg en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke werkelijkheid als mijn anker te hebben in het leven en alleen dat wat getoetst is door mij aan de fysieke werkelijkheid is van waarde.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie focussen op het positieve dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij in een polariteit bevind. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet op het positieve noch negatieve te focussen aangezien ze beiden meer van hetzelfde zijn, maar deze energetische frictie te zien als van de geest en mij te richten op dat wat zich hier aandient in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mijzelf in spijt over de gevolgen van mijn zwangerschap zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de elasticiteit van mijn lichaam van vele factoren afhankelijk is en dat spijt hier geen verandering in gaat brengen. Ik stop mijn spijt en participeer 1 en gelijk aan en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat sommige zaken eerst fysiek gelopen moeten worden om te zien wat de gevolgen zijn en dat niet alles voorkomen kan worden, mits de schade maar niet ten koste van iets of iemand gaat op de langere termijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf doormiddel van fantasie een situatie zie aanpakken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan da de situatie te groot is voor mijn geest om te kunnen behappen en mee om te gaan. Ik stop de fantasie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer fantasie als overlevingsmechanisme te gebruiken wanneer ik als geest/ego de fysieke werkelijkheid niet aankan.

 

Wanneer en als ik mijzelf verraden voel door mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf verraden heb door de impact van een zwangerschap niet te kunnen inschatten. Ik stop het gevoel van verraad en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer verraden te voelen door mijn verlangens en zodoende mijn vagina niet als het kwaad te ervaren, maar als deel van mijn fysieke lichaam.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn lichaam als de vijand te zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf tegen mijzelf keer en niet meer in eenheid besta, maar verdeeldheid zaai. Ik stop met het zaaien van verdeeldheid en leef 1 en gelijk aan en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als de vijand te zien, maar evenredig met alle delen samen te werken om zo optimaal te kunnen leven en mijzelf en anderen te kunnen ondersteunen.

 

Wanneer en als ik mijzelf verminkt voel als vrouw na het baren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een punt is waar ik zal moeten geven wat ik graag zelf ontvangen had. Ik stop mijn eigen belang en de energetische ladingen die mij leiden tot een slachtofferrol.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat te geven wat ik zelf had willen ontvangen als kind vanuit een 1 en gelijk positie en niet vanuit een slachtofferrol.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie rouwen wanneer het ego plaats moet maken voor leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het ego zich niet zomaar gewonnen gaat geven. Ik stop het rouwen als participatie in de geest/ego en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het rouwen niet te zien als echt verdriet, maar als een dekmantel om het ego instant te kunnen houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina in een negatief daglicht zie stellen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in polariteit. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn band met mijn vagina te herstellen zonder in positief en negatief te denken.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn angst fysiek zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de gevolgen niet kan overzien vanuit angst en niet daar zal zoeken waar de oplossing is. Ik stop het fysicaliseren van mijn angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst te stoppen alvorens het fysiek wordt en beter op mijn lijf te letten en de signalen te leren kennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van mijn vagina/lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik uit angst voor het onbekende mij afsluit/separeer van mijn vagina/lijf. Ik stop de separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te separeren van mijn vagina/lijf en in eenheid en gelijkheid te leven met de mogelijkheden van mijn lijf.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina zie beschuldigen voor inflexibiliteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet flexibel ben en niet flexibel kan omgaan met verandering. Ik stop de inflexibiliteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om flexibel in het leven te staan en te omgaan met wat het leven, als mijzelf als de schepper, op mijn bordje gooit.

 

Wanneer en als ik mijzelf spijt zie hebben omdat ik geen band heb opgebouwd met mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dat het nooit te laat is om de spijt te gebruiken om een nieuwe start te maken. Ik stop de spijt en leef.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn spijt van een gemiste kans niet te zien als iets onherstelbaars, maar het simpel te herstellen en verder te leven, gelijk en 1 aan het leven.

Dag 238 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – baren – deel 2

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik een introductie gedaan op het onderwerp baren dat het volgende onderwerp is in de serie die ik doorloop. Vandaag zal ik doormiddel van zelfvergevingen dieper ingaan op de verschillende dimensies rond het baren in samenhang met de vagina als de bron van al het kwaad. In mijn vorige blog kwam ik tot de volgende probleem/oplossing/beloning structuur, die ik hieronder heb geplaatst, wat een leidraad zal zijn in de blog van vandaag.

 

Probleem:

De angst dat mijn vagina compleet verbouwd zou worden na het baren van een kind en daardoor mijn vagina de schuld te geven voor het verlangen naar het zaad dat mijn voortplanting zou garanderen en in zekere zin mijn onsterfelijkheid.

Oplossing:

Mijzelf niet laten leiden door verlangens of andere emoties en gevoelens en dus niet iets of iemand anders de schuld geven van het niet onvoorwaardelijk staan van mijzelf.

Beloning:

Op mijn eigen twee benen kunnen staan, geworteld in mijn fysieke werkelijkheid en niet geleid worden door mijn geest waarbij spijt en schuldgevoelens later een rol gaan spelen. Staan 1 en gelijk aan en in het leven om snel en duidelijk te kunnen zien wanneer ik niet handel in het belang van een ieder.

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik fysiek niet instaat ben om een kind te baren, omdat het simpelweg niet past/eruit kan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een beeld dat ik in mijn geest heb samengesteld aan de hand van andere angsten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer het kind door mijn vagina gaat ik helse pijnen zal moeten doorstaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘fuck you’ te zeggen tegen de gevestigde medische orde die mij verteld dat de intense barenspijn mijn band met mijn kind zal doen versterken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik mijn oude vagina nooit meer terug zal krijgen nadat er een kind doorheen is gegaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar het oude terwijl mijn handelen een nieuwe weg inslaat en de gevolgen van dit handelen in tegenstrijd is met het blijven hangen in het oude.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de beslissing die ik nam toen ik zwanger wilde worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet alle dimensies te hebben overzien en niet al mijn angsten te hebben doorgewerkt alvorens een zwangerschap en het baren van een kind aan te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het aanschouwen van mijn gehavende vagina na het baren van mijn kinderen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van mijn lijf/vagina uit angst dat ik een beeld op mijn netvlies zal blijven houden wat mij zal doen walgen van mijn fysieke lichaam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn gehavende vagina bekijk ik zal zien dat de tijdelijke “buiten werking” van mijn vagina wel eens permanent zou kunnen zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben nooit meer plezier van mijn vagina te kunnen hebben nu ik moeder ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om gehandicapt te blijven wanneer ik van A tot Z inscheur. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een niet stabiele toestand door mijn hormonen, boeken te hebben gelezen die mijn angsten voor het ‘einde van mijn vagina’ hebben versterkt door woord en beeld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de verminkte vagina’s op mijn netvlies en deze vervolgens te verzamelen in de geest, maar niet te durven kijken naar de fysieke werkelijkheid van mijn eigen vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontkennen dat mijn vagina na het baren ‘stuk is’ en dus ook niet te willen kijken of mijn vagina werkelijk ‘stuk is’, maar liever mijzelf te dompelen in de angsten van de geest opgebouwd uit al de plaatjes en woorden die ik tot mij genomen heb en een surreële werkelijkheid mee opgebouwd heb.

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien dat mijn kind niet door mijn vagina kan en niet voldoende oprekt omdat zoiets eenvoudigweg niet kan in mijn verbeelding. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het oude niet te durven verlaten voor het nieuwe, terwijl ik mij niet realiseer dat ik op het punt van verandering sta tijdens het baren om van mij naar wij te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien liggen in bed met helse pijnen en niet meer te kunnen en willen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het idee over pijn te ervaren, in plaats van de pijn als fysieke pijn te ervaren en met een 4 tellen ademhaling het houdbaar te houden en mijzelf zo aan te sturen dat ik mijzelf door het baren heen help.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien met een volledig opengescheurde vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik volledig afgedankt zou zijn als vrouw en nu alleen mijn rol als moeder nog te vervullen heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien met een volledig uitgelubberde vagina waar niets meer mee te beginnen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat vrouwen na het baren nooit meer plezier van hun vagina kunnen hebben en als gehandicapten door het leven te moeten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest zwanger te zien en alleen maar te denken aan de periode met een dikke buik en de periode dat het kind er is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik moedwillig het baren in mijn geest weg laat uit angst voor mijn angsten omtrent het baren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest vol walging van mijn eigen lijf te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te willen accepteren wanneer mijn vagina tijdelijk moet herstellen van het baren van mijn kind. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moeite met de verandering om van ik naar wij te gaan te projecteren op mijn vagina als de schuldige van de staat waarin mijn lijf zich bevindt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest mijzelf te zien afkeren van mijn vagina om maar niet te hoeven zien wat de schade daar beneden is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de enige feedback die ik voor handen heb, de fysieke check in mijn fysieke werkelijkheid, niet te gebruiken om mijzelf te stabiliseren, maar mijn geestes werkelijkheid te gebruiken om mijn fysieke status quo vast te stellen en mijzelf een houvast te bieden door angsten.

 

 

Verbeeldingsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor te stellen dat ik zwanger ben en dan ineens een kind heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het baren achterwege te laten en mij alleen op het positieve te willen focussen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden hoe mijn vagina als een elastiekje weer terugtrekt in zijn oude vorm. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering niet te willen omarmen als verder komen, maar te bestempelen als het kwaad dat tegenspoed zal brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden dat ik de meest perfecte en soepele bevalling zal hebben die er ooit is geweest op de wereld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met beide benen op de grond mijn baren tegemoet te gaan, maar mij in fantasie te hullen om zo te kunnen omgaan/overleven bij het idee dat ik pijn zal leiden en nooit meer zal terugkeren naar alleen een ik.

 

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ ik wil niet baren dat verpest mijn lijf’ in mij te laten bestaan en zo mij ongemerkt te verzetten tegen het baren en mijn vagina die wel zal gaan starten met baren op een gegeven moment te beschuldigen van verraad. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als de bron van het kwaad te zien wanneer het verlangde naar het zaad en nu mijn wereld laat veranderen door mijn kind te baren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘niets zal meer zijn zoals vroeger’ in mij te laten bestaan en zo het veranderen van lichaam en werkelijkheid te argwanen en niet te willen aanvaarden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen fysieke lichaam te argwanen en te bestempelen als de vijand.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik ben bang voor een uitgelubberde vagina’  in mij te laten bestaan en zo de angst voor verandering te verwoorden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn niet te realiseren dat een uitgelubberde vagina een schrikbeeld is dat ik mij voorhoud en wat mij belemmerd om daadwerkelijk te kunnen zien wat de gevolgen en veranderingen in en aan mijn vagina zullen zijn na het baren van mijn kinderen om daar met gezond verstand mee om te gaan.

 

 

Reactiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verraden te voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit verraad het verraad aan mijzelf is, waarbij ‘zelf’ de geest vertegenwoordigt en niet blij is met een ‘wij’ situatie in plaats van een ‘ik’ situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf verminkt te voelen als vrouw na het baren van mijn kinderen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te realiseren dat, ik als de geest, het niet waardeer om iets te moeten opgeven voor een ander levend wezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdriet en rouw te ervaren over mijn ‘nieuwe’ mama vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik rouw om wat was en nog niet weet of ik kan staan zonder participatie in de geest als een ‘wij’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om walging te ervaren voor mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het een walgen is van mijzelf, als de geest, om iets te moeten opgeven of te veranderen om als een ‘wij’ verder te kunnen, waarbij mijn vagina een tijdelijke verandering doorgaat totdat mijn fysieke werkelijkheid zich weer heeft gestabiliseerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer blij te zijn met mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik voor het baren ook niet altijd blij was met mijn vagina en al in separatie leefde met mijn vagina, waardoor de stap naar mijn vagina alleen nog in een negatief daglicht te kunnen stellen niet groot is.

 

 

Fysieke gedragsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoog te gaan ademen en onregelmatig als ik denk aan het baren of mijn verbouwde vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik angst heb voor verandering en minder effectief adem om zo stiekem mijn fysieke werkelijkheid te verlaten en mijzelf op te sluiten in de geest onder voortdurende verlamming van angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het warm te krijgen als ik denk aan het baren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik mij liever separeer van mijnangsten dan mijn angsten in de ogen te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op het punt van baren te stoppen door de kracht van de weeën tegen proberen te houden uit angst voor een totale openscheuring. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verzetten tegen verandering en meer schade te berokkenen door een wee in te houden op het punt van het baren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten te ballen als ik denk aan mijn verminkte vagina, door de vagina te bezien door de ogen van de geest. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ontwikkelen op basis van de geest en niet op basis van hier te zijn in mijn ademhaling in mijn fysieke werkelijkheid.

 

 

Consequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik mijn geloof leg in de geest over het verminkt zijn van mijn vagina ik mij daardoor zal separeren van mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van mijn vagina/fysieke lichaam door beelden/overtuigen van de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angst voor verandering en het opgeven van zelfbelang te vervormen/verwringen tot het separeren van en het verraden voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina te beschuldigen van mijn inflexibiliteit voor verandering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om door het beschuldigen van mijn vagina ik geen band heb kunnen opbouwen met mijn vagina na het krijgen van mijn kinderen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te ervaren van het niet hebben van een band met mijn vagina en mijn vagina niet te zien als een geheel met al de andere onderdelen van mijn fysieke lichaam.

 

 

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.