Dag 217 van 2555; maar grootmoeder wat heb je grote oren – deel 2

equal money capitalismGisteren kwam ik op de onderstaande probleem, oplossing, beloning opsomming uit en vandaag zal ik een aanzet maken om de lagen/dimensies te ontleden om zo verder op de bodem van dit probleem te komen.

Probleem:

Mijzelf definiëren door een deel van mijn fysieke lichaam dat niet voldeed aan het plaatje in mijn geest van het perfecte lichaam.

Oplossing:

Mijzelf als een geheel zien en niet definiëren aan de hand van een deel van mijzelf en mijn plaatje in mijn geest toetsen aan mijn fysieke werkelijkheid. Uitzoeken waar het plaatje zijn origine heeft, zodat ik dat kan ontmantelen.

Beloning:

Mijn zelfwaarde hervatten en mijzelf als een geheel kunnen ervaren en niet in afscheiding van mijzelf. Me andere woorden, durven te leven wie ik ben.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om  niet mooi te zijn zoals ik dacht dat mooi zijn was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn flaporen mijn kans op mooi zijn zouden verpesten en ik ze maar beter kon verbergen om nog iets te redden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik zou worden uitgescholden omdat ik niet mooi genoeg was met mijn flaporen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet geaccepteerd zou worden met flaporen die niet voldeden aan de norm van wat mooi was in mijn ogen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik het alleen moest rooien en het een ‘survival of the fittest’ zou worden nu ik niet volgens de norm mooi was en moest gaan zoeken naar welke punten in of aan mij mijn overlevingskans kon garanderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik alleen over zou blijven en niemand wat met mij te doen wilde hebben vanwege mijn uiterlijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik er niet zo uit zie als het plaatje dat in mijn hoofd zit waardoor mijn kansen op overleving zouden verminderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn kinderen flaporen zouden hebben.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien terwijl ik mijzelf beoordeel en vergelijk volgens ideeën en plaatjes van de perfecte vrouw/meisje.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te bezien als mislukt, geen goed exemplaar, waardoor ik ook in het leven zou mislukken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest als minder te zien door het niet voldoen aan een plaatje dat door mij gecreëerd is vanuit opvoeding en samenleving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest in een flits te zien en af te keuren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te beoordelen en te separeren van het beeld dat op mijn netvlies bleef en liever te fantaseren over hoe ik eruit had kunnen zien.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor de spiegel te staan en mijn oren plat te drukken om te fantaseren hoe mooi ik zou kunnen zijn zonder de flaporen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor de spiegel weg te dromen en niet meer mijn echte fysieke reflectie waar te nemen maar fantasie beelden over hoe ik eruit zou kunnen zien om toch aan mijn plaatje van mooi te voldoen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat alles anders zou zijn geweest wanneer ik geen flaporen had gehad.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te fantaseren over hoe het mij zou vergaan wanneer ik mooi was geweest en hoe de mensen aan mijn voeten zouden liggen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te fantaseren hoe ik in het middelpunt van de belangstelling zou staan als ik mooi was geweest zonder flaporen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn haar zo te doen dat mijn oren niet prominent aanwezig waren en ik kon dromen van het feit dat de flaporen er niet waren en alles anders zou zijn.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ ik ben lelijk’ in mij te laten bestaan als een negatieve lading over mijn fysieke lichaam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘zonder flaporen was ik beter af geweest’ in mij te laten bestaan als een negatieve lading over mijn fysieke lichaam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘flaporen’ in mij te laten bestaan als een negatieve lading over mijn fysieke lichaam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘was ik maar mooi’ in mij te laten bestaan als een negatieve lading over mijn fysieke lichaam.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdrietig te zijn dat ik het moet doen met een lijf met flaporen en ik niet snap waarom mij dat wordt aangedaan, waardoor ik als een slachtoffer het liefst terug kruip in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijn fysieke lichaam dat het mij flaporen had gebracht terwijl mijn ouders dat niet hebben en mij niet te realiseren dat ik mij hierdoor separeer van mijn fysieke lichaam en mijzelf als mijn fysieke lichaam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn dat ik deze oren heb gekregen en zo minder kansen op slagen in het leven te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn dat ik niet mooi ben en nu dus andere methoden moet aanwenden om te overleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ontevreden te zijn met mijn fysieke lichaam en een ander lichaam wens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij achtergesteld te voelen dat ik het met flaporen moet doen terwijl anderen wel mooie perfecte oren hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij het slachtoffer van mijn uiterlijk te voelen en zo niets goeds/moois meer aan mijzelf kan ontdekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door ontevredenheid niet meer mijzelf te willen zien en mij volledig af te scheiden en het er maar mee te doen alsof ik met een monster moet samenleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor ho eik eruit zie en het liefst mijzelf onzichtbaar te willen maken.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kortademigheid te ervaren als een soort van angst en paraatheid om te overleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een angst in mijn buikstreek te voelen als een doffe buikpijn en een gevoel van angst voor isolatie en uitgestoten te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schouders wat op te trekken en zo als het ware in mijzelf weg te duiken in mijn fysieke en geestes werkelijkheid en mijzelf onzichtbaar te maken om zo geen aanstoot te geven en de aandacht niet op mijzelf te richten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een rood hoofd te krijgen wanneer anderen mijn flaporen benoemen en mij te schamen voor hoe ik eruit zie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in de spiegel te willen kijken omdat de reflectie in frictie is met mijn geestes werkelijkheid.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd problemen te hebben met mijn uiterlijk als mijn oren zichtbaar zijn en dus niet relaxed gelijk en 1 aan de adem kan zijn, doordat ik de flaporen als een aanleiding zie voor altijd loerend gevaar waardoor alertheid/paraatheid aanwezig moet zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met trots of oprechtheid over mijn oren kan praten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet als mooi zoals ik ben te kunnen ervaren maar alleen maar de oneffenheden uit te vergroten en zo mijzelf te saboteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met haar naar kapsels te vragen waar mijn oren zo min mogelijk zichtbaar zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet tevreden te kunnen zijn met het fysieke voertuig dat mijn enige reden is om hier op aarde te participeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke lichaam en dan met name mijn flaporen te bestempelen als de vijand en niet 1 en gelijk aan het lichaam/leven te kunnen staan.

In mijn volgende blog zal ik doormiddel van correctieve zinnen en verbintenissen die ik met mijzelf aanga mijzelf een leidraad geven om te staan 1 en gelijk aan het leven als wie ik werkelijk ben.

Dag 186 van 2555; wanneer frustratie de overhand neemt

equal money capitalismGisteravond wilde ik mijn partner een website tonen, maar zodra ik op mijn balk ging staan om de URL in te voeren dan floepte mijn cursor naar boven of beneden van de balk. Mijn partner zei iets in de trant van, je moet wel in het kader klikken. Waarop ik zei, dat is wat ik doe, maar de cursor springt meteen weg. Ik zat te zuchten en te bedenken hoe ik het snelst dit kon oplossen. Mijn partner vroeg mij om niet de rechter muis knop in te drukken, maar gewoon op de balk te klikken, en dat was nu juist wat ik steeds had gedaan. Ik raakte geïrriteerd van de opmerkingen van mijn partner, hij veronderstelde door alleen naar het scherm te kijken dat ik van allerlei zaken deed, terwijl dat niet het geval was. Ik zag irritatie bij hem en ik wilde dit snel tot een einde brengen om niet in een impasse te komen, dus besloot ik de tab te sluiten. De tab sloot niet maar gaf in plaats daarvan een voor mij nieuw uitklap venster. In de tussentijd bleef mijn partner door ratelen in mijn linker oor dat ik toch echt moest ophouden om de rechter muisknop te gebruiken. En ja toen was ik gefrustreerd, mijn partner dacht dat ik gefrustreerd was van de computer, maar in werkelijkheid was ik gefrustreerd van mijn communicatie met hem. Ik had het idee dat ik niet tot hem kon doordringen dat hij vast zat in de realiteit van het beeldscherm, wat duidelijk niet de realiteit was aangezien ik niet dat met de muis deed wat er werd weergegeven op het scherm. Maar wat mij het meest frustreerde was dat ik door de woordkeuze die mijn partner gebruikte kon horen dat ik in dit moment werd beoordeeld door de ogen van eerdere ervaringen geladen met frustratie die mijn partner over mij heeft. Daar zat ik dus in mijn fysieke realiteit en ik snapte niet hoe ik tot mijn partner kon doordringen die zijn vertrouwen bouwde op eerdere negatief geladen ervaringen en de werkelijkheid van het computerscherm dat duidelijk in de bonen was.

 

Wat mij opviel in deze situatie was dat dit een grote frustratie van mij is wanneer mensen mij beoordelen aan de hand van gewezen ervaringen. Ik ken mensen die altijd blij worden van mij, omdat zij die ervaringen hebben gehad en dat willen behouden.Vroeger als kind werd je vaak afgerekend op het beeld dat je ouders van je hadden gevormd. Dit zijn zulke situaties waar ik het gevoel heb dat ik geen invloed kan uitoefenen op mijn werkelijkheid, omdat de ander niet deelneemt aan de fysieke werkelijkheid. En omgekeerd maak ik mij er natuurlijk zo nu en dan ook schuldig aan om anderen te benaderen op basis van opinie of eerdere ervaringen. Zo kunnen we niet effectief met elkaar omgaan, de werkelijkheid van de geest en de fysieke werkelijkheid zijn niet 1 op 1 uitwisselbaar. Diegene in de werkelijkheid van de geest is een zombie in de fysieke werkelijkheid en diegene in de fysieke werkelijkheid kan geen contact maken met de zombie.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gefrustreerd te raken van het feit dat ik niet in contact sta met de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer de ander mij beoordeeld aan de hand van eerdere negatieve ervaringen ik ook daadwerkelijk diegene ben uit de werkelijkheid van de geest van de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verzetten tegen het personage dat ik denk te moeten aannemen omdat het op mij gedrukt wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om dit negatieve personage te worden, wat frictie geeft met het positieve zelfbeeld van mijzelf dat altijd goed uit de verf komt in mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ego los te laten in zo’n situatie en probeer mijn gezicht te redden, wanneer ik zie dat de ander mij negatief wil afschilderen, terwijl dat niet berust op de werkelijkheid in dat moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om letterlijk een muur te voelen tussen mij en de ander wanneer ik niet met communicatie kan doordringen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het nooit meer goed komt en ik nooit meer zal doordringen tot die ander, nu de mindset veranderd is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie te gebruiken om mijn angsten te verbergen die erachter schuil gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie de boventoon van mijn interactie te laten zijn en mij niet te realiseren dat ik mij op die manier limiteer en niet meer kan zien wat er gedaan kan worden om de situatie terug in het hier en nu te zetten om ermee om te kunnen gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij hulpeloos te voelen nu communicatie niet lukt met de ander en het daar dan maar bij te laten en de frustratie in al zijn lagen in te slikken en te onderdrukken totdat het er een keer uit zal komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen oplossing te kunnen zien, omdat ik denk vanuit het eigen kader en mij niet realiseer dat we met z’n tweeën zijn en dus samen uit een communicatie impasse dienen te komen, wat niet rust op 1 partij maar op beiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in zo’n situatie van geen communicatie te willen terugtrekken om mijn wonden te likken om niet meer met de negatieve ervaring geconfronteerd te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het terug trekken in de geest als meest veilige optie te zien wanneer communicatie in mijn fysieke werkelijkheid niet lukt en ik de handdoek in de ring gooi.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beoordelen op basis van opinie en herinneringen en de ander niet de kans te geven om te laten zien wie hij/zij is in het moment en mij in dat moment niet te realiseren dat het ook mij frustreert wanneer anderen mij zo beoordelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om situaties in de fysieke werkelijkheid te beoordelen met de werkelijkheid van mijn geest en mij niet te realiseren dat zo’n beoordeling altijd verwijtend is of de werkelijkheid verdraaid ten voordele van mijzelf.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mij verlies in frustratie over hoe de ander mij beoordeeld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze beoordeling niets aan mijn zijn veranderd en slechts een perceptie van de ander is. Ik stop en zie dat deze angst om slecht beoordeeld te worden mij nergens brengt dan consequenties en haal ik adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten leiden door frustratie in welke vorm dan ook en hoe geoorloofd ik het ook vindt ik het moment, frustratie geeft aan dat ik mijzelf niet aanstuur in het belang van een ieder dus is het een actie vanuit zelfoneerlijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat alleen ik bepaal wie ik ben in elk moment van mijn ademhaling en dat een opinie/ervaring/beeld van een ander daar geen verandering in aan kan brengen in de fysieke werkelijkheid.