Dag 376 van 2555: De Koning eren en mijn eigen emoties

Gisteren na de lunch besloten mijn partner en ik een ommetje te gaan maken om even de benen te strekken. Er zijn veel verschillende wandelroutes die we kunnen nemen en dit keer wandelden we richting het centrum om daarna te besluiten ook echt het centrum in te gaan. Op zondag zijn veel winkels open en het was redelijk bedrijvig. Morgen vindt Koningsdag in onze stad plaats dus ik was eigenlijk wel benieuwd hoever het stond met de voorbereidingen. De hele stad wordt al sinds een week of 2 versierd met allerlei vlaggen en bestickering. Er is een grote kroon gemaakt die elke dag verplaatst wordt naar een andere plek. Ik heb mij echt afgevraagd wie nu daadwerkelijk heel blij gaat worden van een mega kroon die met machines elke keer verplaatst wordt om op een andere plek te staan. Mijn hartje gaat er in ieder geval niet sneller door kloppen, waarschijnlijk de mensen die eraan verdienen wel. In tijden van crisis is het best wel cru om veel geld te steken in 1 dag om op een niet meer van deze tijd zijnde wijze een koning te eren waar we met z’n allen niet voor gekozen hebben. Het is een soort van wrat, hij is er nu eenmaal en je bent eraan gewent geraakt en je hoopt dat je op een ochtend wakker wordt en dat hij er niet meer is. Dat het probleem zich vanzelf oplost zonder dat je harde maatregelen zoals stikstof hoeft te gebruiken.

Met andere woorden, ik ben zeer ambivalent over dit soort feesten. Voor mij is het startpunt, het eren en hoger stelen van iemand die geboren is in een positie die hem/haar meer aanzien geeft,niet zuiver. Waardoor je het feest zo kunt wenden of keren als je wil maar het startpunt blijft onzuiver. Het feit dat we nu eindelijk van al die oer-Hollandse spelen af zijn in de stad waar de Koning op bezoek komt is in mijn ogen positief en het feit dat de Koning graag wil dat een stad zich profileert en dus promoot als hen de beurt valt om de landelijke Koningsdag te organiseren is ook echt geen gek idee. Toch blijft het startpunt om dit te doen en de hoeveelheden geld die erin gepompt wordt iets dat mij tegen de borst stuit. Dit moet toch ook anders kunnen denk ik dan.

Op 1 van de pleinen werd een generale repetitie gedaan waar mijn partner en ik even bleven kijken. Er stond een groot podium, 2 grote schermen, geluiden camera tenten, noem het maar op. Op 4 balkons van huizen die aan het plein grenzen stonden kinderen met verschillende blaasinstrumenten en op het grote podium werd gedanst waarbij het woord flash mob viel. De blazers, de dansers en een rapper deden een act op het Nederlands liedje van Nielson (Sexy als ik dans). Het was duidelijk dat de mensen aanwezig op her plein het naar hun zin hadden. Jonge mensen kregen de gelegenheid om zich te uiten in dans en muziek en het publiek genoot ervan. Ik zal de laatste zijn die zoiets zou willen verbieden, het is een aanstekelijk deuntje en onszelf uiten is niet iets wat we zo makkelijk doen. Muziek is een mooie aanleiding om dit te doen. Het blijft dat ik niet achter het startpunt of de aanleiding van Koningsdag kan staan.

Terwijl deze gedachten door mijn hoofd gingen stond ik mee te bewegen op de muziek die aanstekelijk was. De muziek werd luid door de speakers geblazen en met name de bas die ging op zo’n wijze door mijn lijf dat het onplezierig was. Deze vibratie gaf mij een licht misselijk gevoel wat duidt op angst. Ook was het alsof de vibratie van de luide muziek op een bepaald niveau emoties los maakte. Ik voelde een soort van grote bewegende massa van energie als emoties door mijn lijf heen gaan. Een ongewone ervaring aangezien ik me niet echt emotioneel voelde, ik genoot van de muziek en wat ik zag gebeuren om mij heen. Op het moment dat mijnpartner en ik wegliepen van het plein en de vibratie minder werden ebde ook de misselijkheid en de kluwen van emoties weg. Ik besprak dit met mijn partner die dit ook ervaart met luide muziek.

Later thuis haalde ik de ervaring terug en zag dat die kluwen van emoties zo snel door mij heen gingen dat ik in dat moment mijzelf niet kon vertragen en kon zien wat de emoties waren. Ook door het terug te halen ervoer ik alleen snel opeenvolgende emoties, wat mij een zekere mate van frustratie opleverde. Wat is dit en waarom is dit er altijd bij harde muziek waarbij de muziek door mijn lijf vibreert? Een herinnering kwam naar boven waar ik een jaar of 6-7 was en naar een Taptoe met mijn ouders ging. We stonden achter hekken te kijken naar verschillende optredens van fanfares. Ik voel het geluid van de grote trom en trompetten door mijn lijf gaan en nu ik het opnieuw beleef zie ik dat ik mij onveilig en kwetsbaar voel in dat moment als kind. Dit kan je als kind niet verwoorden en ik heb dat gelabeld en weggestopt als een emotie die ik nu kan benoemen als onveiligheid en kwetsbaarheid, los van het feit of dit de juiste emotie was bij de ervaring die ik had. Mijn ‘geest’ heeft de emotie en de gebeurtenis gekoppeld en ik kan zien dat dit mijn leven lang bij mij gebleven is.

Nu op het plein was er geen reden tot onveiligheid of kwetsbaarheid toch was dat hetgeen ik voelde. Alsof ik al die keren dat ik mij zo voelde bij luide muziek met veel bas in 1 keer ervoer als een kluwen van dezelfde emotie. Terwijl er geen reden was tot onveiligheid en ik mijzelf toch zo voelde gaf dat ook nog eens frictie. Daarom heb ik met mijzelf afgesproken dat dit overlevingsmechanisme, wat ik als kind ooit heb ingezet een patroon is dat ik toen heb gebruikt om mijn ervaring te duiden en ermee om te gaan, niet langer meer nodig is. Ik weet nu wat het is en ik hoef mij niet onveilig te voelen bij luide muziek met veel bas, het is niet iets dat levensbedreigend is en ook nooit was. Ik veroordeel mijzelf dan ook niet dat ik als kind dit patroon in het leven heb geroepen. Het is klaar met dit patroon en ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verder te gaan en elke keer als ik die misselijkheid en het onveilige gevoel ervaar bij luide muziek mijzelf eraan te herinneren dat dit een oud patroon is dat ik mag loslaten omdat het geen doel dient. Dit is best een opluchting om mijzelf de kans te geven om het los te laten en te beseffen dat ik het kan loslaten.

De komende tijd zal ik dit proces van loslaten gaan lopen en zal ik zo af en toe terugkomen op de vorderingen of de te terugval die ik maak.

Advertenties

Dag 161 van 2555; een witte hersenschim als cadeau

Dag 161 van 2555; een witte hersenschim als cadeau  Ik opende een raam en stak mijn hoofd iets naar buiten. De ramen zitten allemaal in de crème witte verf en ik schampte bijna met de zijkant van mijn gezicht langs de buitenkant van het kozijn. Dat moment was het moment dat er iets gebeurde wat ik zelf niet voor mogelijk had gehouden. Terwijl ik bijna het crème witte kozijn schampte zag ik het crème witte van heel dichtbij in mijn ooghoek. In een flits dacht ik dat er een witte mot op de buitenkant van het raam zat ter hoogte van mijn oog. Ik voelde fysiek iets branderigs op mijn huid onder mijn oog aan de zijkant. Ik was ervan overtuigt in dat moment dat deze mot mij aangevallen had. Het leek of ik in een horror film gezogen werd. Als reflex begon ik met mijn hand deze mot weg te vegen, maar het gevoel bleef. Mijn hart begonnen sneller te slaan en ik voelde angst in mijn solar plexus. Al rond kijkend in de ruimte zag ik een spiegel op de grond staan, die ik oppakte met bevende handen om te zien welk monster er aan mijn gezicht zat vastgeplakt. Ik keek in de spiegel en zag mijzelf met een enigszins verschrikt en verwildert gezicht. Die fysieke check was genoeg om mij uit deze bezetenheid van mijn geest te halen. Ik schaamde mij voor mijn hysterische reactie, alhoewel ik niet gegild had, het had allemaal in de stilte van de geest zich afgespeeld ver weg van een ieder ander om waar te nemen of aan deel te nemen. Ik voelde mij stom om te denken dat hartje winter er een mot op het raam zit die mij als een ‘killer alien’ te lijf gaat zonder opgaaf van reden. En ik was teleurgesteld in mijzelf, omdat ik dacht geen angsten voor insecten meer te hebben en nu werd het tegendeel bewezen.

Maar nadat ik van de schrik was bekomen zag ik hoe ondersteunend deze tijdelijke bezetenheid was geweest. Ik dacht geen angsten meer voor insecten te hebben en klaar te zijn met dat punt, maar deze hersenschim liet mij het tegendeel zien. Mijn angst voor insecten was het eerste dat ik heb aangepakt in mijn proces, nou ja, misschien moet ik pre-proces zeggen. Ik had vele video’s van Desteni gekeken in een paar dagen tijd en zag een aantal thema’s terugkeren, waarbij angst daar 1 van was. Ik begreep dat angst ons limiteerde en dat er ons niets in de weg stond om zo’n angst te ontmaskeren en op te ruimen. Samen met mijn gezin waren we op vakantie gegaan naar Napels en zittende aan het strand met mijn partner en pratende over het Desteni materiaal dat ik had gezien, besloot ik niet meer bang te zijn voor insecten. Dit was een diep besluit van binnen dat ik echt met mijzelf wilde aangaan. Het hele proces van zelfvergeving en correctie in het fysieke na het identificeren van het patroon, was mij nog totaal onbekend. Ik was dus een verbintenis met mijzelf aangegaan om iets te stoppen waarvan ik niet wist wat ik precies moest stoppen. Mijn volhardendheid en drang om deze angst te stoppen, door jarenlang gekweld te worden erdoor, maakte dat ik ‘colt turkey’ het kon stoppen en er vrij van was. Het hield uiteindelijk geen stand zo zag ik vandaag. Het punt was dat ik het goed weggestopt had, want dat was wat ik had gedaan, waardoor het leek of het echt was opgeruimd en ik ermee had afgerekend op een duurzame wijze.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor een insect zoals de witte mot.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in polariteit met een witte mot te gaan en mij als kleiner en kwetsbaarder op te stellen dan de mot.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest super talenten aan de mot toe te kennen die mij als kwetsbare bevestigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik groter en sterker ben dan de mot en fysiek gezien een bedreiging voor de mot zou moeten zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de mot mij iets aan zal doen en mij niet te realiseren dat de mot, die gelijk staat aan leven, mij niets doet zolang ik het leven respecteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik fysiek gezien groter en sterker ben dan de mot, maar niet weet hoe ik met leven om moet gaan als mijzelf en de mot, waardoor ik met angst reageer op de mot/leven wat uiteindelijk een uitvergroting is van het feit dat ik angst heb voor het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om de mot als leven te zien, want dan wordt ineens leven iets engs en iets waarvoor ik moet wegvluchten in de geest om veilig te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geest als een veilige plek te zien om te schuilen voor de enge witte mot en mij niet te realiseren, dat deze horrorfilm zoals ik het ervoer, zich afspeelt in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beste vriendjes met de geest te zijn die mij aan een dagelijks infuus van angsten legt en te geloven dat dit de beste plek is om te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren in hoeverre ik mijn geest heb toegestaan en heb geaccepteerd om mij te hersenspoelen en alles met mij te doen wat het belieft ,om zo zijn energie quota te halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te zien hoe de geest mij heeft voorgelogen en hoe graag ik het wilde geloven dat ik geen angsten meer voor insecten had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te realiseren dat de fysieke angst voor insecten wellicht vervaagd was, maar de geest dimensie was nog springlevend en liet mij in een bezetenheid schieten door het zien van een crème witte raampost in mijn ooghoek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schaamte te voelen voor mijn participatie in de geest die ik helder kon zien en waar ik spijt van had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben van mijn participatie in de geest en mijzelf dus alleen als perfect wil zien binnen mijn proces.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf voor het klaarblijkelijk niet instaat zijn van het oplossen van een angst in mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het proces ook daadwerkelijk een proces is en ik na vele keren struikelen zal kunnen gaan staan en het geen waarde meer heeft om bij elke struikelbeurt mijzelf te veroordelen als mislukt of niet volhardend genoeg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf stom te vinden om al de aanwezige fysieke gezond verstand informatie, die ik tot mijn beschikking had, in de wind te slaan  en te gaan voor de horrorfilm in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dat te vrezen wat 1 en gelijk aan mij is, als leven, en mij niet te realiseren wat mijn strijd met het leven is, wat vaak zo verdekt naar buiten komt dat het zich niet als een groot probleem manifesteert aan mij, maar enkel op mysterieuze wijze blijft langskomen totdat ik het snap en er wat mee kan doen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in latere blogs of schrijfprocessen deze angst voor insecten verder uit te diepen om zo alle dimensies in kaart te kunnen berengen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de koppeling tussen de angst voor insecten en de angst voor leven te zien en te benoemen elke keer dat ik het tegenkom om zo zelfvergeving en correctie toe te passen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat het leven uit polariteit bestaat, maar niet te participeren in deze polariteit.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet harder voor mijzelf te zijn in mijn proces dan nodig is, om zo niet via een achterdeur mijn angst voor het leven proberen te vervagen.

dag 1 van 2555 dagen: staan als mijn woord

Dit is de eerste dag van een serie blogs die 7 jaar gaan beslaan. Dat is een lange periode in tijd waar ik mij aan verbind en waar ik dan ook volledig in absoluutheid achter moet staan, om niet ten prooi te vallen aan mijn eigen weerstanden, die niet meer dan een programma zijn. Het is dan ook gemakkelijk om verschillende achter deurtjes open te laten, om dan wanneer ik dat denk nodig te hebben, mijn woord en de verbintenis te breken en zodoende excuses te vinden om deze 7 jaar van zelfvergeving en correctie niet te kunnen/hoeven/willen volbrengen. Deze beslissingen om mij voor 7 jaar te verbinden aan het uitschrijven van mind patronen en mij te corrigeren terwijl ik deze tocht adem voor adem  loop, zal door de weerstanden heen de beslissing worden om te bepalen wie en wat ik ben.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn gebaseerd op mijn eigen innerlijke wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om terwijl ik een verbintenis van 7 jaar schrijven aanga, diep verstopt van binnen een gevoel van teveel/overweldigend waar neem en dat wegduw maar tegelijkertijd een plekje in mij geef om op een later tijdstip als geldig excuse te kunnen gebruiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te vrezen dat ik niet instaat zal zijn deze 7 jaar verbintenis te volbrengen en daarom voel ik mij al op voorhand het slachtoffer van mijn eigen gecreëerde waan realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te vrezen voor de weerstanden die ik zal moeten doorlopen om mij aan deze verbintenis te houden, die niet alleen mij maar ook een ieder die dit leest ten goede komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te vrezen voor een programma dat actief is in mij en mij zodoende minder te voelen dan dit programma van weerstand als geldig excuus als ik besluit toe te geven aan mijn weerstanden om niet te schrijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf minder te voelen dan een programma in mijzelf. Wat inhoudt dat ik mij minder voel dan mijzelf om deze verbintenis te volbrengen en wat praktisch onmogelijk is zonder in separatie met mijzelf te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om in de illusie te geloven dat ik gesepareerd van mijzelf ben/leef en daardoor mijzelf moet vrezen voor wat ik mijzelf aankan doen op elk gegeven moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om in uiterste alertheid te zijn voor mijzelf, niet wetende wat ik mijzelf kan aandoen in elke adem die ik neem en elke beslissing die daarmee gepaard gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om achterdeurtjes te hebben omtrent deze 7 jarige verbintenis voor het geval dat ik geldige excuses/rechtvaardigingen nodig heb om mijn acties in mijn fysieke realiteit te verantwoorden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te geloven dat ik verantwoording schuldig ben aan anderen terwijl ik mijzelf buiten beschouwing laat, wat inhoudt dat ik accepteer en toesta dat ik mijzelf mag bedonderen/voorliegen, maar naar anderen toe niet vind dat ik dat kan maken omwille van gezichtsverlies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om gezichtsverlies in mijn buitenwereld als belangrijker te  achten dan de verbintenis die ik met mijzelf aanga als het leven dat ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om een periode van 7 jaar als iets onrealistisch te zien/iets ongrijpbaars/te groot en mij zodoende ervan distantieer en het laat voor wat het is om later wel te ontdekken wat het inhoudt en te beslissen of ik mij er daadwerkelijk aan kan verbinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij verdrietig te voelen over het feit dat ik als mens niet te vertrouwen ben als het aankomt op verbintenissen, zolang mijn woorden niet in overeenstemming zijn met mijn daden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet van mijzelf op aan te kunnen, door mijn programma van weerstand dat op de achtergrond in mijn menszijn draait, te zien als iets van mijzelf dat ik nodig heb om te kunnen overleven in de wereld waarin ik leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om weerstand te voelen tegen het programma van weerstand in mijzelf, zonder mijzelf te realiseren dat ik hier start van een punt van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij gelimiteerd te voelen door mijn menszijn en niet verder durf te kijken dan mijn preprogrammering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te betreuren dat ik mijn menszijn als lichaam en mind/geest zie als een limitatie terwijl het mijn gereedschap is om een leidend levend voorbeeld zijn in gelijkheid en eenheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van het open laten van achterdeurtjes aangaande het 7 jarig process van het uitschrijven van mind patronen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door het hebben van uitvals mogelijkheden ik mij niet absoluut wijd aan mijn besluit om een levend voorbeeld te zijn in gelijkheid en eenheid. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het willen hebben van achterdeurtjes los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van mijzelf niet vertrouwen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door het ontkennen van mijn zelf leidende vermogen, ik mij afscheid van mijn zelfverantwoordelijkheid en daarmee mijzelf als mens ontken. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het geen vertrouwen hebben in mijzelf los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Ik realiseer mij dat ik alleen kan staan als mijn woord in absoluutheid wanneer ik geen achterdeurtjes mentaliteit meer tentoonspreid en mijzelf één en gelijk zie aan mijn process.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn gebaseerd op ons als mensheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te geloven dat wij niet instaat zijn te veranderen en zodoende er ook geen zelf verantwoordelijkheid voor hoeven te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid te geloven in onze mislukking nog voor wij een actie zijn begonnen

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid te handelen op onze weerstanden en niet te ervaren dat deze weerstanden ons limiteren en het tegenovergestelde opleveren als dat wat wij claimen; n.l. om in controle te zijn over ons leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid onze achterdeurtjes niet te willen opgegeven uit angst om niet te overleven zonder deze achterdeurtjes.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid onbetrouwbaar en wij niet achter/als ons woord kunnen staan en vervolgens anderen te beschuldigen van onze eigen eigenschap van onbetrouwbaarheid.

Wanneer en als wij onszelf zien participeren in het punt van onbetrouwbaarheid het . Dan stoppen we, we halen adem. Hierdoor realiseren wij ons dat door onze eigen onbetrouwbaarheid wij anderen door onze ogen van onbetrouwbaarheid zien als onbetrouwbaar. Dit maakt dat wij elkaar niet kunne/durven/willen vertrouwen en wij zodoende slecht instaat zijn om samen te werken en als een groep te functioneren. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Wij stoppen en wij halen adem en laten het niet vertrouwen van onszelf en daarmee het niet vertrouwen van anderen  los – en wij nemen deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wij realiseren ons dat zolang wij onszelf niet vertrouwen wij nooit instaat zullen zijn om echte vrijheid te beleven, doordat wij ons limiteren/verlagen tot angst voor onszelf en daarmee de medemens en niet verder komen in ons leven dan eigenbelang.