Dag 378 van 2555: verjaardag vergeten

DIP Lite cursusHet is nu de tweede keer in mijn leven dat ik mijn moeders verjaardag vergat. We woonden in het buitenland en zouden elkaar een maand later treffen. De eerste keer kwam ik er laat achter en leerde ik mijn moeder en mijzelf van een heel andere kant kennen. Mijn moeder veranderde in een slachtoffer dat groot onrecht was aangedaan. Ze vertelde mij hoe verdrietig ze was geweest en hoeveel pijn het haar had gedaan. Ik schoot onmiddellijk in een schuldgevoel en besefte mij dat ik haar verdriet had aangedaan en ik wilde mij onbewust als kind ontdoen van dit schuldgevoel en zorgen dat mijn moeder mij weer ‘een lief kind vond’, terwijl ik 42 jaar oud was. De loyaliteit naar mijn ouders was groot merkte ik en nam mijn moeder mee uit winkelen en liet haar iets leuks uitzoeken.

Dit was een omslachtige manier om mij op die manier van mijn schuldgevoel te willen ontdoen en mijn gezonde verstand zei absoluut andere dingen, maar ik volgde mijn gevoel. Zelf geef ik absoluut niet om mijn verjaardag, ik sta er die dag bij stil maar ik heb niet de behoefte om het te vieren. Mijn ouders, als enige, willen altijd graag langskomen en vaak doen we dat tussen mijn verjaardag en die van mijn partner in aangezien er 5 dagen tussen zitten. Ik doe dit eigenlijk voor mijn ouders, ik zie zelf het nut niet in van zo’n samenzijn dat gedreven wordt door iets wat zo hoort. Zelf vind ik het prettiger om op momenten samen te zijn die goed uitkomen voor beide partijen en waar we daadwerkelijk kiezen om samen te willen zijn en ons te delen met de ander. Voor mij betekent dat niet een huis vol mensen waar ik loop te rennen om het anderen naar de zin te maken en waar ik eigenlijk met niemand echt kan praten.

Toen ik 5 jaar geleden mijn moeders verjaardag vergat nam ik mij voor dit niet meer te doen. Dit kwam voort uit angst om die kant van mijn niet moeder nogmaals te hoeven meemaken en haar van slag te maken. Vanuit gezond verstand en het mij kunnen verplaatsen in de ander zag ik dat een verjaardag voor mijn moeder wel super belangrijk was.

Maar afgelopen week vergat ik voor de tweede keer in mijn leven haar verjaardag. Ook nu kwam ik er te laat achter. We zouden er niet heen gaan, ik had haar een paar dagen ervoor nog over de telefoon gesproken en we hadden een dag afgesproken om mijn ouders op een camping te treffen en zo haar verjaardag te vieren. Normaal gesproken stuur ik haar een e-card op de dag zelf en die was natuurlijk ook uitgebleven. Uiteindelijk belde ze dagen later op mijn mobiel die ik zelf niet kon opnemen op dat moment. Mijn dochter nam op en mijn partner had haar aan de lijn en elke keer als ze wat hoorde op de achtergrond dan vroeg ze hen of ik het was. Toen ik in staat was om haar te woord te staan feliciteerde ze mij met mijn 19e huwelijksdag. Ook dit is iets wat ik niet vier, het is elke dag een dag om aan elkaar te denken en op een gelijkwaardige manier met elkaar om te gaan. Toevallig hadden we laatst nog tegen elkaar gezegd, dat we naar de 20 jaar huwelijk gaan en dat het leek alsof de tijd vliegt. Meer dan dat was het niet. Mijn moeder vertelde mij dat ze mijn trouwdag wel had onthouden, ik nam de felicitatie in ontvangst van mijn ouders, waarbij mijn moeder meldde dat ze met zoveel verdriet de avond van haar verjaardag naar bed was gegaan. Ik kreeg exact hetzelfde verhaal als 5 jaar geleden, opnieuw over mij heen en ik merkte dat ik in de reactie ging. Ik haalde diep adem en wist dat het niet verstandig was om weerwoord te geven aangezien mijn moeder zich op dat moment volledig had geïdentificeerd met het zijn van een slachtoffer en het hebben van een dochter die haar verdriet aandoet en haar niet ziet staan.

Ik merkte dat ik van binnen door die reactie waarin ik zat moest lachen om het gedrag van mijn moeder om het nare gevoel, schuldgevoel, wat ik niet wilde voelen van me af wilde schudden. Eigenlijk was ik enorm geschokt dat het er dus niet toe doet wanneer je een heel jaar klaar staat voor de ander. Dat alles wordt dus klaarblijkelijk weggevaagd wanneer ik een verjaardag vergeet. Het niet vergeten van de verjaardag lijkt synoniem te staan voor een goed kind zijn die goed voor haar moeder is. In dat moment voelde het even als stank voor dank en wellicht was dat voor haar net zo. Wie weet denkt zij dat ik haar niet waardeer wanneer ik haar verjaardag vergeet. Ik weet ook dat dit soort gesprekken niet makkelijk gevoerd kunnen worden, ik hoor niet mijn moeder te vragen waarom ze in mijn ogen zo moeilijk doet en zichzelf tot slachtoffer maakt. Kritische vragen naar mijn moeder toe hebben tot op heden niets opgeleverd en zijn een reden voor mijn vader om zich ermee te bemoeien en het af te kappen. Ik heb mij als het ware misdragen en moet dat voelen. Aangezien ik daar weinig mee kan zal ik het voorval/deze ervaring aan mijn kant moeten oplossen/zelfverantwoordelijkheid voor moeten nemen en kan ik de ander niet dwingen om naar binnen te kijken en te zien wat haar nu echt dwarszit. De eerste stap die ik kan zetten is het opschrijven van haar verjaardag in mijn agenda of eventueel een alarmpje in mijn mobiel zetten. Het is duidelijk dat ik haar diep kwets terwijl dit niet mijn startpunt is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit angst mij schuldig te voelen over het vergeten van mijn moeders verjaardag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn opnieuw afgeschilderd te worden als iemand die haar moeder groot verdriet aandoet door haar verjaardag te vergeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel van mislukt te zijn als dochter te willen onderdrukken en niet in de ogen te zien voor wat het werkelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel om mislukt te zijn als dochter te rationaliseren en zo proberen te keren dat ik mij niet rot hoef te voelen over wat ik een ander aandoe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet eerlijk te vinden om afgerekend te worden op 2 momenten in 47 jaar en me daar tegen probeer te verzetten omdat het inspeelt op alle onderzekerheden over mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een onderstroom aan mijzelf te twijfelen en mijzelf af te vragen of ik inderdaad zo’n beest ben die het leven van mijn moeder tot horror maakt, terwijl ik niet zie/realiseer/begrijp dat ik een energetische reactie heb op mijn moeders energetische reactie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het uiteindelijk niet leuk te vinden om als ‘slecht kind’ afgeschilderd te worden en frictie ondervind van het plaatje dat ik zelf heb van mij als dochter en het plaatje wat mij getoond wordt door mijn moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij aangetast te voelen in mijn zelfbeeld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mislukt te zijn als ‘people pleaser’ vanwege de uitbarsting van mijn moeder over het vergeten van haar verjaardag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden dat de ander boos op mij is en ik niet in de schoenen van de ander heb willen staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op het feit dat mij het vergeten van mijn moeders verjaardag voor de voeten wordt geworpen en ik het gevoel heb de ‘fouten’ van de ander niet te mogen/kunnen benoemen uit het verleden, waardoor ik dit als een soort van de mond gesnoerd worden ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kinderachtig te vinden om mij van iets te beschuldigen wanneer ze zelf ook niet vrij van fouten is, maar dit niet durf te zeggen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit voorval en mijn moeders reactie veel meer binnen in mij kietelt dan ik mij in eerste instantie gewaar was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden dat de ander mijn fouten mag benoemen en ik de indruk heb dat ik de fouten van de ander niet mag benoemen waardoor ik ongelijkheid ervaar en onbegrip.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te verplaatsen in de ander die zelfwaardering haalt uit zaken, zoals een verjaardag, die ik niet als valide acht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het belachelijk te vinden dat iemand van middelbare leeftijd slecht slaapt als ze niet gefeliciteerd wordt en dan niet de telefoon pakt om te vragen wat er aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid jegens mijn moeder te ervaren voor het verstoren van mijn leven voor onbenullige zaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de taak als dochter als iets wat er nu eenmaal is op te nemen en het min of meer in te passen in mijn programma omdat het zo hoort of van mij verwacht wordt, waarbij elke strubbeling als teveel voelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet in de schoenen van mijn moeder te kunnen verplaatsen terwijl ik zelf moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn manier van moeder zijn boven haar manier van moeder zijn te plaatsen door zaken die ik als fouten van de kant van mijn ouders zie die ik niet bespreekbaar maak omdat ik denk dat ze het niet zullen begrijpen of daar veel verdriet door krijgen en mij vervolgens als ‘stout kind’ dat haar ouders aanspreekt op ‘fout’ gedrag van vele jaren terug.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij niet te realiseren dat mijn kinderen ook mijn opvoeding niet als perfect kunnen zien wanneer zij als volwassenen erop terug zullen kijken. (Ik probeer wel de communicatie open te houden zodat mijn kinderen hierover met mij in gesprek durven te gaan zonder dat we er een schuldverhaal van maken.)

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat er nog oud zeer ligt tussen mij en mijn moeder/ouders om door mij opgeruimd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit soort voorvallen door mij niet gebruikt dienen te worden om mijzelf beroerd en naar te voelen maar om mijzelf aan te zetten tot realisaties waarmee ik verder kan en mijn toekomst anders kan vormgeven door de oude patronen te doorbreken en te corrigeren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ouders hun verjaardag in mijn agenda te zetten/alarmpje op mijn mobiel in te stellen, vanuit het principe om mij in de schoenen van de ander te verplaatsen en niet vanuit angst als startpunt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de nog niet opgeruimde boosheid jegens mijn moeder/ouders verder in te zien, te onderzoeken en te gebruiken om mijzelf te corrigeren en verder te komen in een relatie zonder wrok naar de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn energetische reactie op mijn moeder in het moment niet te onderdrukken om daarna in alle hevigheid eruit te komen, maar in het moment aan te pakken door te zien met welk patroon ik te maken heb, het te duiden, te archiveren en mijzelf te corrigeren in het moment zodat ik zonder energetische lading kan deelnemen aan het gesprek.

Advertenties

Dag 271 van 2555: we zijn zooo blij

basisinkomengarantieBij mijn bezoek aan de biologische winkel in onze woonplaats stuitte ik bij de kassa op een medewerkster die zooo blij was. Ze was net terug van vakantie en had in Drente een sjamanen week gedaan. Ze was zoooo blij dat haar werkdag erop zat, wat ze tussen neus en lippen door zei, terwijl ze doorvertelde hoe geweldig het daar in Drente was. Zij sprak tegen de klant voor mij en tegen mij en mijn dochter. De andere klant wilde ook zo graag eens een sjamanen iets bijwonen dat leek haar helemaal te gek. Ik voelde een lichte reactie opkomen en veroordeelde deze vrouwen als het toch niet helemaal op een rijtje te hebben. Ik observeerde de medewerkster en het was bijna alsof zij aan de drugs was, zo was haar gezichtsexpressie.

Toen zij zag dat de klant voor ons en wij een pakje cocosdrink hadden meegenomen begon zij kortingskaarten uit te delen. Daar bleef het niet bij ze gaf nog een kaart en nog één totdat we er allemaal 4 hadden. Het leek wel een reclame waarin zij blij in de lucht keek en kortingskaarten bleef vouwen en uitdelen. Tijdens het uitdelen werd ook weer veelvuldig verteld hoe blij ze wel niet was. En dat was het moment dat het in mijn verkeerde keelgat schoot. Ik stond daar met die kaartjes en keek daar in het leipe happy gezicht van de medewerkster en zag dat het geen zin had om haar attent te maken dat zij niet zoveel kaartjes aan ons moest uitdelen tegen de regels van haar baas in, enkel en alleen omdat zij blij was. Maar dat slikte ik in en vervolgens kwam er wat anders uit. Ik zei: “weet wel dat blij maar zo lang duurt”. En ik schrok een beetje van de hardheid van mijn boodschap tegen deze high van blijdschap zijnde dame, en zei onmiddellijk: “het klinkt misschien een beetje hard maar blij zijn duurt niet eeuwig”. Waarop de medewerkster wel heel even ontnuchterd leek te zijn en zei: “ja, maar zonder verdriet hebben we geen blijdschap”. “Precies”: zei ik, “daar zit het hem nu juist in, je beweegt je tussen twee polen, probeer er niet in mee te gaan en gewoon te zijn”. Waarop de medewerkster weer blij verder sprak met de klant die voor mij was en nog altijd was blijven staan praten.

Tijdens het naar buiten gaan siste mijn dochter: “mama dat moet je niet doen, de mensen begrijpen dat niet”. En ik voelde mij een beetje betrapt en sputterde dat ik wel een zaadje mogelijkerwijs had kunnen planten. Als de medewerkster vanmiddag thuis komt en zich niet meer zo blij voelt dan denkt ze misschien aan mijn woorden. “Dat betwijfel ik”, zei mijn dochter. “Mensen denken niet over zulke dingen na”, voegde ze er nog aan toe.

En dat is ook wel zo, mensen willen niet nadenken over het feit en het waarom ze zooo blij zijn. Ik had ook kunnen vragen welk verdriet de medewerkster dan wel niet aan het onderdrukken was dat zij er zoveel extreme blijheid tegenover moest zetten, maar dat had volgens de sociale omgangsetiquette waarschijnlijk echt niet gekund. Toch zou het handig zijn wanneer wij onszelf een beetje beter zouden begrijpen. Hoe komt het dat wij ineens zooo blij zijn? Wat ging eraan vooraf dat vermeden moest worden en overspoeld moest worden door extreme blijdschap. Mogen we het verdrietige niet onder ogen zien? Mogen we niet zien wie wij zijn in elk moment en elke adem? Is dat een te benauwend gevoel?

Ik was in het moment in de winkel niet alleen degene die een zaadje wilde planten bij een ander, ik was diegene, die de ander veroordeelde in haar origine van blij zijn uit frustratie dat het verdriet niet erkend werd. Het verdriet van ons allen om het bestaan dat wij leiden door van de ene polariteit over te gaan in de andere en vooral niet onszelf te confronteren met onszelf of het nare beeld van de ander en de wereld. Pingpong ballen zijn we die van de ene kant naar de andere kant gestuiterd worden door onze emoties en gevoelens, terwijl wij de illusie willen hoog houden dat wij het tafeltennisbatje onder controle hebben en niet door de ruimte geslingerd worden door onze emoties en gevoelens.

Eens kijken hoe mijn volgende bezoekje verloopt aan de biologische winkel of het zaadje al aan het kiemen is of dat het is afgestorven door mijn reactieve opmerking…

Zelfvergevingen volgen.

Dag 268 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergevingen op het reactieaspect

basisinkomengarantieIn deze blog zal ik het reactieaspect onder de loep nemen en zelfvergevingen hierop doen,ten aanzien van het mogelijk nemen van antidepressiva als pijnbestrijding door mijn dochter.

 

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf boos te voelen ten opzichte van de medische wereld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet begrepen te voelen en gezien te worden als een ouder met een melkkoe die zo snel als mogelijk het farmaceutische traject in getrokken moet worden om een levenslange klant te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de huisarts dat hij niet verder kan/wil nadenken wanneer hij antidepressiva aan een 16-jarige aanbiedt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenlijk boos op mijzelf te zijn dat ik niet instaat ben een huisarts te vinden die niet alleen maar in farmaceutische middelen denkt maar ook net even ‘out off the box’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om excuses te bedenken voor mijn nieuwe huisarts waar ik zo blij mee ben, waarom hij bedenkt om mijn dochter antidepressiva voor te schrijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwaan te ervaren naar mijn huisarts toe, maar dit recht praat naar mijzelf toe met zijn kundige manier van het komen tot diagnoses.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de medische wereld te beschuldigen van klanten binding op jonge leeftijd. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de rest van mijn bestaan het niet vreemd te vinden dat er aan vroege klantenbinding wordt gedaan, maar nu het klaarblijkelijk dicht bij komt en fysiek gevoelig ligt zie ik dit ‘kwaad’ klaarblijkelijk duidelijker.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf verdrietig te voelen over het feit dat het zo slecht met mijn dochter gaat dat mijn huisarts vindt dat antidepressiva haar vrolijker zullen maken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij tijdelijk door gevoelens van verdriet mee te laten sleuren en zo niet meer duidelijk voor ogen te hebben wat belangrijk is.

 

Wordt vervolgd

Dag 163 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest – deel 4

equal money capitalismDe afgelopen 3 blogs die ik in het kader van het associatief denken heb geschreven wil ik uitbreiden met de volgende vraag:

 

Waarom kies ik voor associatief denken, in het moment wanneer ik eigenlijk in het hier en nu zou moeten zijn en niet in de geest?

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te bekritiseren voor het feit dat ik nooit echt de tijd heb genomen om naar binnen te kijken en oprecht te voelen welke gevoelens/emoties mij weerhouden van participatie aan mijn fysieke werkelijkheid wanneer ik associatief denk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om associatief denken als iets heerlijks te beschouwen om mijn geest afleiding te geven van dat wat mij echt bezig houdt of in de greep houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het naar binnen kijken op dit punt van associatief denken zo weg te hebben gedrukt dat het niet in mij opkwam dat er iets loos was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenlijk niet te willen herbeleven of her-voelen wat het nu is dat mij doet vluchten in de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te hebben gerealiseerd dat ik bang ben om hier te zijn en te leven in het moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te associëren om zo grip te houden op die werkelijkheid die mij in weze zo beangstigt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik de realiteit in mijn geest aankan ik ook de fysieke realiteit aankan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het associatief denken te gebruiken om mij groter te voelen en niet mijzelf te ervaren in mijn fysieke realiteit waar ik mij eerst minder voel en daarna mogelijkerwijs dat beeld aanpas.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdrietig te zijn nu ik weet wat dat de angst voor het leven de oorzaak van het niet willen zijn in het hier en nu is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit verdrietig zijn als dekmantel te gebruiken voor de spijt die ik voel dat ik niet geleefd heb in het moment toen het daar was, een gemiste kans die niet meer terugkeert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te doen geloven dat ik niet besefte dat ik niet wist wat leven was in het moment dat ik angst ervoer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen laten doordringen tot mijzelf dat ik angstig ben, maar als een polariteit het tegenover gestelde heb geleefd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wegduiken in de geest de eerste reactie van een organische robot is en dat het aan mij is om daar verandering in aan te brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het ondersteunend is om nu oprecht en vol aanwezigheid te kunnen ervaren en te realiseren dat het angst was dat mij in de geest deed weg kruipen.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet achter gevoelens/emoties zoals verdriet en spijt te verschuilen, maar de realisatie beet te pakken en te gebruiken om verandering in gang te zetten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit rode vlag moment van wegkruipen in de geest door associatief denken te gebruiken om een gemiste kans van leven te voorkomen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het participeren in de geest te zien voor wat het is en mijzelf niet langer voor de gek te houden en te denken dat het een zaligheid is om weg te duiken in mijn geest.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst voor het leven en om te leven te hebben, maar te durven zien welke angst mijn geest mij voor de voeten gooit en mij te realiseren dat ik die angst kan terug brengen naar wat het is, om te zien dat het een grotere uitdaging is om te overleven in de geest dan te leven van adem naar adem in ieder moment.

Dag 16 van 2555; laat ik mij energetisch leegzuigen of sta ik voor wie ik ben?

Dag 16 van 2555; laat ik mij energetisch leegzuigen of sta ik voor wie ik ben? Wat als iemand via een ander laten weten dat een derde partij verdrietig wordt als ik diegene niet zo vaak bel als diegene verlangt? De verlangende partij rept hier zelf niet over, diegene die het aanslingert heeft het al meerdere keren gedaan en onthoudt zichzelf van een mening in het geheel. De aanslingeraar doet voorkomen dat alleen de verlangende partij verdriet heeft, maar welke beloning zit er voor de aanslingeraar in om dit te melden op zo een manipulatieve manier met vele tussenpersonen/radartjes? Ik voel mij gemanipuleerd op zo’n moment en schiet in rebellerend gedrag en zal eerder niet bellen dan wel bellen als een soort van “boontje komt om zijn loontje” tactiek. Geen fraai gedrag van mijn kant, want wat gebeurd er nu eigenlijk van binnen als ik mij gemanipuleerd voel. Ik voel een wurggreep om mijn nek, de strop van loyaliteit en “dat doe je toch een ander niet aan”. Ik voel mij geknot in mijn vrijheid en gelimiteerd in mijn expressie. Voor mij is het okay als ik mij in het moment in communicatie kan delen met diegene waarmee ik op dat moment connectie ervaar omtrent het te delen onderwerp. Mijzelf delen in expressie, omdat als ik dat niet doe de ander verdrietig wordt en een derde dat gaat mededelen aan een vierde en ik dat op deze manier moet vernemen, is punt 1 ineffectieve communicatie en 2 onacceptabel gedrag.

 

Ik weet uit ervaring dat de verlangende partij nooit bevredigd zal zijn en wanneer ik toegeef hieraan zal blijven zuigen tot mijn energie op is. Het is een bepaalde vorm van onvrede in de verlangende partij die ik onmogelijk kan omkeren naar vrede in de verlangende partij. Ik ben bang om leeggezogen te worden als een slachtoffer van een vampier, ik ben ook bang voor de confrontatie als ik de hunkering niet beantwoord van de verlangende partij en daarnaast de aanslingeraar nog eens over mij heen krijg die ergens in het traject ook nog wat energie meezuigt en de boodschapper in een neerwaartse spiraal probeert mee te trekken zodat de boodschapper meer druk op mij zal uitoefenen.

 

Ik heb dus niet gebeld, maar heb besloten om een kort mailtje te sturen van 1 regel waarin ik met de aanslingeraar en de verlangende partij dat stukje deel wat ik graag wil delen. Ik wil niet een vinger geven en mijn gehele hand zien verdwijnen, ik kan mij niet laten opzuigen voor “the sake of” vroeger. Alle dingen wil ik beleven als nieuw en niet zoeken naar die gevoelens die mij ooit zo’n goed gevoel gaven en zodoende de dingen te herbeleven door de ogen van mijn verleden. Dat is waar ik bang voor ben met de verlangende partij nu ik dichterbij kom te wonen. Ik wil verder en dat betekent niet zonder de verlangende partij of zonder de aanslingeraar, maar verder zonder te blijven hangen in oude patronen en onacceptabel gedrag. Mij te delen in communicatie met anderen in het moment, op het ritme van mijn levensadem alsof we elkaar ontmoeten voor de eerste keer, vrij van emoties/gevoelens/angsten/verlangens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verraden te voelen om van anderen te horen dat ik iemand verdrietig maak die er zelf niet over rept.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het er niet over reppen als excuus te gebruiken om er geen aandacht aan te hoeven schenken zodat mijn angst om opgezogen/leeggezogen te worden te sussen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om opgezogen/leeggezogen te worden door de verlangende partij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden als anderen mij de schuld geven van hun gevoelens en ondanks dat ik beter weet mij toch schuldig voel als eenmisbruiker van een ander levend wezen.

 

Ik realiseer mij dat ik alleen zelf verantwoordelijkheid kan nemen voor mijn gevoelens/emoties/angsten in mijn eigen leven en dat reacties van anderen op mij, reacties van de anderen zijn gebaseerd op de geaccepteerde en toegestane emoties/gevoelens/angsten van de ander. Ik kan de ander niet veranderen/beïnvloeden/gevoelens laten beleven als zij dit niet eerst zelf toestaan en accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gemanipuleerd te voelen terwijl ik het toestond om mij te laten manipuleren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te rebelleren naar de aanslingeraar ende verlangende partij terwijl ik rebelleer tegen mijzelf omwille van het accepteren om gemanipuleerd te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het tegenovergestelde gedrag te vertonen als ik wordt gemanipuleerd en mij niet te realiseren dat ik mij in een polariteit laat zuigen van inferioriteit-superioriteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als kinderachtig te bestempelen als ik het tegenovergestelde gedrag vertoon en mij zo als minder opstel ten opzichte van de situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij geknot te voelen in mijn vrijheid wanneer iemand mij manipuleert met mijn goedkeuring en mijniet te realiseren dat ik de mate van mijn vrijheid bepaal door vrij te zijn van mindfucks zoals mij laten manipuleren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gelimiteerd te voelen in mijn expressie wanneer iemand mij manipuleert met mijn goedkeuring en mij niet te realiseren dat ik mijzelf limiteer door manipulatie te accepteren en niet te zien als misbruik van een ander levend wezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om heftig te reageren op manipulatie en mij niet te realiseren dat mij een spiegeltje wordt voorgehouden voor alle keren dat ik manipuleerde en het accepteerde als normaal en niet als misbruik van de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden om herinnert te worden aan mijn eigen negatieve manipulatieve trekjes die ik liever onder het tapijt veeg.

 

Ik realiseer mij dat manipulatief gedrag vanuit welk startpunt dan ook onacceptabel gedrag is en voortkomt uit de angst die wij hebben om onze realiteit niet onder controle te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel om gecontroleerd te worden door anderen als een nare ervaring te bestempelen en mij niet te realiseren dat dit een gevoel is wat in mijn mind ronddwaalt en niet deel hoeft uit te maken van mijn fysieke realiteit als ik sta voor wie ik ben gelijk aan het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om loyaliteit als iets reëels te zien en iets nobels om na te streven en mij niet te realiseren in hoeverre loyaliteit misbruik in de hand werkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik wordt leeggezogen door de verlangende partij vanuit een nooit te stillen honger die in de verlangende partij is. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kunnen voldoen aan de verlangende partij waarbij ik  mij gevoelens van niet loyaal zijn toesta. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik gefaald heb om de honger in de verlangende partij niet te stillen en ik een slecht mens ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de angst om leeggezogen te worden bang te zijn om niet meer voort te bestaan als ik van leven wordt ontdaan en leeggezogen achter wordt gelaten. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst voor de dood te hebben en de dood te beleven als een eind van leven en niet als het verder gaan van het leven in een hergeboorte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de confrontatie met de aanslingeraar en mogelijk geconfronteerd te worden met mijn eigen oneerlijkheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een verbaal agressieve confrontatie en niette durven staan als mijzelf als leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om confrontatie uit de weg te gaan uit angst voor wat in mij is en wat wellicht uit mij zal komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet compleet te delen met de verlangende partij en de aanslingeraar uit angst om te verliezen wie ik ben als leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om in een oud patroon met mensen te moeten oppakken nu ik je weer fysiek met deze mensen wordt geconfronteerd en mij niet te realiseren dat ik hier de regie in handen heb en ik moet bepalen of deze relatie in het voordeel van een ieder is als basis om deel te nemen aan deze relatie zoals hij zich nu voordoet.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om mij te delen in communicatie met anderen in het moment, op het ritme van mijn levensadem alsof we elkaar ontmoeten voor de eerste keer, vrij van emoties/gevoelens/angsten/verlangens.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om verder te gaan zonder te blijven hangen in oude patronen en onacceptabel gedrag, als het gaat om oude relaties die weer leven worden ingeblazen nu ik ze opnieuw fysiek ga beleven en niet alleen via internet.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan dat wanneer ik manipulatief gedrag bij anderen bespeur of bij mijzelf ik even een pas op de plaats doe en zie dat ik zulk een onacceptabel gedrag niet kan toleren van mij en van de ander als mij.