Dag 227 van 2555; spiegeltje spiegeltje aan de wand van wie is die reflectie aan de andere kant? – deel 3

equal money capitalismNa mijn blog van gisteren met zelfvergevingen zal ik vandaag het probleem tastbaar gaan maken door correctieve zinnen en  verbintenissen te schrijven.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan om niet meer gezien te worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit een angst is die zolang ik hem omarm en verwelkom  er een reden is om deze angst niet los te laten, alleen wanneer ik zie dat deze angst bestaat in mijn geest en ik beslis of ik meetel door mijn participatie in de maatschappij, dan kan ik de angst loslaten. Ik stop de participatie in de angst om niet mee te tellen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst om niet meer mee te tellen om te zetten in fysiek aanwezig te zijn in mijn werkelijkheid en 1 en gelijk te participeren in mijn fysieke werkelijkheid, zodat de angst om niet mee te tellen alleen nog in mijn geest bestaat en niet aan de werkelijkheid getoetst kan worden.

 

Wanneer en a s ik mijzelf vergelijk met een wegwerpartikel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik naar binnen moet kijken om te zien wat ik wil wegwerpen om op deze manier over mijzelf in angst te denken. Ik stop de vergelijking en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik als 1en gelijk aan leven geen wegwerpartikel kan zijn. Ik werd gecreëerd uit stof van de aarde en zal weer wederkeren als stof op de aarde, wat mij maakt tot een gerecycled product, een ecologisch verantwoord product dat daarom 1 en gelijk aan haar leefomgeving en al het leven daarin kan staan en altijd van waarde zal zijn als een schakel in de ketting.

 

Wanneer en als ik mijzelf in vertwijfeling zie gaan en denk dat ik het leven misloop dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het leven niet kan mislopen als en gelijk aan het leven. Ik stop dit gevoel van mislopen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten verleiden door gevoelens van mislopen als een gemiste kans dat het leven doorgaat zonder mij. Ik zie dat dit een angst van mijn ego is om niet alles te hebben wat zijn hartje begeert, terwijl ik als leven het leven niet al te serieus neem en elke adem die ik niet neem niet als een gemiste kans beschouw. Ik ga dus met mijzelf de verbintenis aan om het leven als een serieuze zaak te zien en elke adem te nemen om zo mijn leven in volledigheid en het belang van een ieder te leven en geen angst hoef te hebben om kansen te missen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met jongere mensen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat het niet uitmaakt wat voor leeftijd ik heb of de ander, iedereen doorloopt zijn/haar proces en kiest zijn/haar kansen in het leven door acceptatie en aanvaarding. Ik stop de vergelijking en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat vergelijken voortkomt uit gebrek aan eigenwaarde/zelfvertrouwen en bang te zijn om kansen te missen zoals een goed consument betaamt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen dat het leven zal verdergaan zonder mij wanneer ik ouder word dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik bepaal of het leven verder gaat zonder mij en of ouderdom/ouder worden het startpunt is om uit de trein van het leven te stappen. Ik stop de angst dat het leven verder gaat zonder mij en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst voor het niet eeuwig te blijven doorleven in mijn fysieke hoedanigheid te stoppen en te zien dat mijn bestaan/ wie ik ben niet afhankelijk is van mijn fysieke vorm, zodra een wedergeboorte in het fysieke mij is gelukt zal ik voortbestaan als wie ik werkelijk ben in welke vorm dan ook.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie kijken door de ogen van mijn voorprogrammering en mijzelf als oud beschouw dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dat oud voelen naar aanleiding van mijn reflectie een gewaarwording van de geest is en niet mijn werkelijke fysieke status quo is. Ik stop het kijken door mijn voorprogrammering en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering elke keer wanneer ik hem zie te ontmantelen en af te breken om zo achter de sluier va de geest de fysieke werkelijkheid te aanschouwen  en in te participeren.

 

Wanneer en als ik mijzelf niet herken als de reflectie in de spiegel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik niet wil zien wie ik geworden ben als de reflectie van mijn binnenkant. Ik stop de ontkenning van de reflectie van wie ik ben geworden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik niet wil zien wie ik geworden ben door alles wat ik heb geaccepteerd en toegestaan, wat maakt dat ik mij niet kan herkennen in mijn reflectie in de spiegel en pas als binnen en buiten 1 en gelijk is aan het leven dan zal ik de reflectie in welke vorm dan ook kunnen velen en herkennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie dat ik mijzelf saboteer door niet te zien wat /wie hier is als mijn reflectie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik nu leef als een fantasie van mijzelf en niet met dat wat hier is. Ik stop de zelfsabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer als de fantasie van mijzelf te leven, maar te participeren in het leven in elke fase van mijn leven, omdat ik leven ben door elke ademhaling.

 

Wanneer en als ik mij mijzelf zie bevechten om geen verandering te hoeven doormaken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat door mijzelf als leeftijdsloos te willen zien ik alles zo probeer te behouden als het was en doet de angst voor verandering mij mijzelf bevechten als en gelijk aan het systeem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te bevechten als het systeem en mij te realiseren dat ik angst voor verandering heb en daardoor niet oud wil worden of hier door mijn reflectie aan herinnerd te worden.

 

Wanneer en als ik mijn reflectie zie ontkennen dan stop ik en haal ik adem, Ik realiseer mij dat ik een deel van mijzelf niet wil erkennen en onder ogen wil komen. Ik stop de ontkenning en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfoprecht te zijn en dat wat ik in mijzelf als goed  en in het belang van een ieder acht te behouden en alles dat ik als slecht acht onder ogen te komen.

 

Wanneer en als ik paniek voel bij het zien van mijn reflectie in de spiegel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er oneerlijkheid in mij is en dat ik nog delen in mij heb die ik onder ogen moet komen. Ik stop de paniek als de oneerlijk en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de paniek te zien voor wat het is, oneerlijkheid in mijzelf, en het navenant te behandelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf teleurgesteld zie zijn in mijn fysieke verouderde lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat het leven altijd van jong naar oud gaat als  een natuurlijk verloop en dat een teleurstelling een teleurstelling in het leven is oftewel een teleurstelling in wie ik ben of ben geworden. Ik stop de teleurstelling in mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer teleurgesteld te zijn in het leven 1 en gelijk aan mijzelf, maar de daadkracht van het leven te ervaren en 1 en gelijk te willen participeren aan het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn fysieke lichaam even stop zie zetten dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer dat starheid en stokken van mijn adem en manier van mijn geest zijn om niets te laten veranderen en even de tijd stil te willen zetten. Ik stop dit fysiek stop zetten en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke lichaam niet te misbruiken voor verlangens van de geest  en dus niet de tijd stil te zetten door fysiek in starheid te gaan en mijn adem te laten stokken.

 

Wanneer en als ik mijzelf opgelaten voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij opgelaten voel over de positie die ik inneem in mijn leven in oneerlijkheid. Ik stop de opgelatenheid en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn positie in het leven niet in oneerlijkheid aan te nemen en mij zodoende ook niet opgelaten te hoeven voelen voor wie ik ben geworden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie leven op basis van een idee uit mijn geest dat ouderdom betekent niet meer meetellen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik zelfverantwoordelijkheid zal moeten nemen voor mijn leven en dat er zo geen enkele reden is om niet meer mee te doen in welke vorm dan ook, maar dat het de angst voor verandering is die mij aanstuurt. Ik stop het leven als een idee uit de geest en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het leven adem na adem te nemen en geen angst te hebben als mijn leidraad, zodat ik niet mijzelf zal opgeven en mijn leven zal laten doorlopen in volle bewustzijn, in zelfoprechtheid, wat mij de levenskracht zal geven om door te gaan.

Dag 156 van 2555; vergelijkend warenonderzoek

Dag 156 van 2555; vergelijkend warenonderzoek  Vergelijken is eigenlijk maar een bizar mechanisme, als ik een HEMA worst vergelijk met een worst van AH, dan is dat om te zien wat er in de ene worst zit en in de andere om zo te komen tot de beste koop, wat niet zo okay is wanneer ik mij goed voel door het doen van de beste koop. Wanneer ik mijn talenten vergelijk met die van mijn zus en zie dat ik beter ben in bepaalde zaken dan is het gevolg hiervan vaak niet zo okay. Ik zal mij dan naar alle waarschijnlijkheid beter voelen dan mijn zus en mij optrekken aan dat beter zijn om mij eigenwaarde te verschaffen. Ook wanneer ik mijn oude auto vergelijk met de nieuwe middenklasser van de buren dan vloeit dat vaak uit in niet okay gedrag. Ik voel mij minderwaardig, omdat ik het met een oude auto moet doen of ik ben jaloers op de buren dat zij zich wel een betere auto kunnen veroorloven dan mij. Wanneer wij aan het vergelijken slaan dan gaat dat bijna nooit goed, simpelweg doordat wij niet neutraal kunnen vergelijken en meteen emoties en gevoelens in de strijd gooien.

Als kind binnen je eigen familie ontstaat er, door vergelijking van de broers en zussen door de ouders, al een onderlinge strijd. Op school worden de leerlingen vergeleken met elkaar of aan de hand van statistieken. Later op de werkplek wordt je vergeleken met collega’s en zal je salarisverhoging afhangen van hoe je in vergelijking tot je collega’s presteert. Je nieuwe partner zal je vergelijken met het ideaalbeeld dat hij/zij in haar geest heeft van hoe je eruit moet zien en wat voor een karakter je moet hebben. Zelfs als wij rampspoed ervaren binnen ons leven dan vergelijken wij ons met anderen om te kunnen zeggen dat anderen het nog erger hebben dan ons of om aan te tonen dat je goed de dupe bent geworden van de situatie.

We vergelijken echter nooit ons eigen handelen met dat wat we denken of zeggen te doen. Vergelijken is iets dat buiten ons afspeelt, in de zin van de competitie die we met anderen aangaan. Wanneer ik zeg dat ik zal stoppen met roken en het vervolgens niet doe, dan vergelijk ik niet mijn goede voornemen met mijn uiteindelijke afwijkende handelen. Nee,dan bedenk ik een excuus waarom ik niet voldoe aan de wens die ik heb uitgesproken of gedacht.

Ons hele leven is 1 groot vergelijkend warenonderzoek, vergelijken om excuses voor ons gedrag te vinden, vergelijken om ons beter te voelen of een permissie te hebben om gedeprimeerd te zijn, vergelijken om en betere aankoop te doen en ons zo meer en beter te voelen. Vergelijken om ons zelf eigenwaarde te verschaffen door het bedenken van redenen over de rug van anderen. Want bleef het maar bij ons beter voelen, zodra we ons minder voelen gaat de geest direct op automatische piloot en vervalt in back chat waarbij de hatelijkheden als een kanon worden afgeschoten naar de ander of de ander zijn/haar bezit, om ons alsnog door kunstmatig ingrijpen beter te voelen. Die beter auto die de buren hebben, die heeft een kleur waar wij niet in zouden willen rijden en echt sportief  of cool is de auto ook niet ook niet. Net zo min als de jurk van onze vriendin die vrij prijzig was en die wij zelf graag hadden gehad maar ons niet kunnen veroorloven, die staat onze vriendin natuurlijk verschrikkelijk, ze lijkt er wel een varken in. De nieuwe bank van je schoonouders is veel te duur voor het bloementjes gordijn dat het is, het is echt een miskoop die wij nooit begaan zouden zijn.

Je voelt het al, het is zeer druk daar boven in onze geest en het zou een stuk rustiger zijn wanneer wij zelf waarde, dus de waarde van onszelf kunnen inzien/waarderen en geen vergelijking buiten onszelf nodig hebben, om zelf van waarde te zijn. Al de hatelijkheden die we gebruiken om ons doel te bereiken hebben allemaal consequenties die we vroeg of laat moeten doorlopen. De vraag is dus waarom zouden we ons leven moeilijker en zwaarder maken als dat niet nodig is?

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijking te gebruiken om mijzelf beter te voelen over mijzelf en mij niet te realiseren dat dit beter voelen gebaseerd is op energie en dus een aflopende zaak is en moet worden aangevuld, waardoor er een cyclus ontstaat van energie nemen om zo nooit te komen tot zelfwaardering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door sociale programmering, vergelijken normaal te vinden en daarom als geoorloofd te bestempelen om mijn shot aan eigenwaarde binnen te halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te meten met anderen om zo te kunnen beoordelen of ik op het goede pad zit en mij niet te realiseren dat ik in staat ben om te zien of ik op het goede pad zit wanneer ik mijn zelfwaarde actief zou inzetten in plaats van te negeren en voor hulp buiten mijzelf te zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hatelijke back chat niet altijd direct te kunnen terug leiden tot het vergelijken wanneer ik verblind ben door de energetische roes waar ik dan in verkeer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijken als eerste reactie te hebben en totaal negeer dat ik dat niet nodig heb wanneer ik okay ben met mijzelf en kan zien waar ik nog moeten werken aan mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijking als competitie te ervaren als een energetische kick, waar ik vervolgens schuldgevoel aan over hou, omdat ik uiteindelijk dit gedrag niet ondersteun dat mij te snel af is en ik achteraf met schuldgevoel het probeer recht te breien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik in gesprek ben met mijn geest, vergelijking te gebruiken als argumentatie, om mijn gelijk te halen en mij niet te realiseren dat het mijn geest is die ik permissie geef om dit soort dialogen af te laten spelen in mijn hoofd en daarmee de regie over mijn leven uit handen geef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijking als echt te beschouwen terwijl het merendeel van de tijd in mijn geest afspeelt en alleen de back chat die eruit voortvloeit komt er als gemanifesteerde consequentie uit in mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijken als waardevol te achten en zelfwaarde volkomen te negeren, omdat vergelijkende ‘quick fix’ vertegenwoordigt en zelfwaarde een proces is om heen te groeien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijken als van mijzelf te beschouwen, terwijl het een aangeleerd kunstje is dat door overlevering en moraal en ethisch geoorloofd heden ten dage nog bestaat, maar niets heeft te maken met mijzelf als gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vergelijken in de kiem te smoren en te zien aankomen, door geen energie meer te koppelen aan het mijzelf optrekken over de rug van een ander door middel van vergelijken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de regisseuse van mijn leven te zijn in het belang van een ieder, waar er geen ruimte is voor vergelijken om mijzelf beter te voelen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het proces van zelfwaarde te optimaliseren en te doorlopen, waarbij ik mijzelf niet te zal boycotten door te vergelijken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vergelijken overbodig te maken door niet langer energie ervan te trekken en mijzelf te ondersteunen met mijn eigen graadmeter te weten mijn zelfwaarde.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer anderen neer te halen voor mijn eigen ‘geluk’ door mijzelf te vergelijken met anderen en als winnaar uit de bus te willen komen.