Dag 222 of 2555; vrees ik voor het leven van mijn kinderen? – deel 1

equal money capitalismAls moeder ben ik tot op heden altijd redelijk koel geweest als het ging om los laten en ruimte geven aan mijn kinderen. Ik zag geen spoken daar waar ze niet waren en ik had geen buitensporige beschermingsdrang waarmee ik mijn kinderen zou kunnen verstikken. Wat niet wil zeggen dat elk stapje van mijn kinderen naar meer zelfstandigheid niet spannend is geweest door de jaren heen, maar ik hield mijn hoofd koel.

 

De laatste weken bespeur ik een angst in mijzelf, een angst dat er zomaar wat kan gebeuren met mijn kinderen en wat dan? Daarmee gepaard gaat de onmacht dat ik weet dat ik een ander mens zijn/haar leven niet kan leven en behoeden voor het onvermijdelijke of onverwachte.

 

Ettelijke keren las ik over tienermeisjes die niet meer thuis komen en ook nooit meer gevonden worden of dood gevonden worden. Vervolgens las ik een bericht dat een 13-jarige jongen na het lopen van zijn folderwijk niet meer thuis gekomen was en luttele dagen erna werd hij dood gevonden. Ik heb een 13-jarige zoon thuis die folders bezorgt en de schrik sloeg om mijn hart. Recentelijk las ik over een 16-jarig meisje dat in 1 weekend door 30 mannen 90 keer was verkracht, er ging een pijn door mij heen. Ik heb een 16-jarige dochter thuis die inmiddels heeft moeten leren wat aanranding is en weer sloeg de angst om mijn hart. Vandaag las ik over een moeder die met haar 10-jarige dochter door een 29-jarige man gegijzeld werd, waarna de dochter werd verkracht en de moeder in het bijzijn van het kind werd doodgestoken. Wat elke hoop dat ik mijn kinderen zou kunnen redden/beschermen om zeep hielp. Elke keer drukte ik de angst weg, naar binnen, daar waar ik niet weet waar het precies is en waar het heen gaat en wat het doet.

 

Vanavond was mijn dochter later dan afgesproken thuis na paardrijden, mijn partner belde haar maar ze nam niet op, ik merkte dat mijn gedachten afdwaalden en ik moest denken aan al die meisjes die zomaar verdwijnen. Ik werd onrustig en was erg blij toen 5 minuten later de voordeur open  ging en mijn dochter thuiskwam. Zij was de tijd vergeten terwijl zij in de stallen bezig was geweest. Niets aan de hand dus! Maar de geest had genoeg plaatjes en verhalen om met mij aan de haal te gaan. En niet onbelangrijk al die keren dat ik toch bezorgt was maar dat wegstopte, omdat ik koel was en het niet paste in beeld dat ik van mijzelf had, kwam nu als een boemerang naar mij terug.

 

Wanneer ik al die berichten lees over het leed dat kinderen over de hele wereld wordt aangedaan dan voel ik verdriet dat ik tegelijkertijd niet wil voelen, omdat ik weet dat het mij gek zou maken en mij in een ouder zou veranderen die haar kinderen zou verstikken door zorgen die niet direct hier zijn maar mogelijkerwijs iemand zou kunnen overkomen. Dus alle leed wat ik zie in mijn wereld en niet probeer te voelen als moeder, projecteer ik als 1 grote energiebal op mijn kinderen, omdat die tastbaar en dagelijks om mij heen zijn. Toch is het een algehele angst die ik voel, ik voel hoe onze wereld afglijd en zie de wereld om mij heen afbrokkelen waar ik zo van hoopte dat het mij zou ondersteunen en zou beantwoorden aan alle plaatjes die ik mijn leven lang verzameld heb door programmering vanuit opvoeding en maatschappij, maar een wereld is geworden die mij meer angst bezorgt dan vreugde. Ik ben bang om dat te verliezen wat mij vreugde oplevert en dat zijn ondermeer mijn kinderen. Vreugde die plaats moet maken voor het monster dat wij met z’n allen hebben gecreëerd door de status quo te accepteren en toe te staan. Hoe kunnen we de wereld of het leven doorgeven aan onze kinderen als we het eerst kapot maken? En maken we zo onze kinderen niet tegelijkertijd kapot?

 

Het is tijd om deze angst die elke dag meer handjes en voetjes krijgt niet geboren te laten worden en te snappen/realiseren/begrijpen wat er aan ten grondslag ligt om zo dit patroon te doorbreken en niet te verdoezelen met andere patronen en personages, waardoor ik door de wirwar niet meer kan zien wat ik gecreëerd heb en zodoende ook niet kan corrigeren wat ik gecreëerd heb.

 

 

Probleem:

Angst dat mijn kinderen iets verschrikkelijks zal overkomen en het met de dood moeten bekopen.

Oplossing:

Kunnen zien wat reëel is en wat niet, door niet in de geest te participeren in dit soort gedachten die angst promoten waardoor ik niet meer helder kan zien waar ik mijn kinderen extra bescherming zou moeten bieden door bepaalde situaties niet aan te gaan en waar ik media informatie op mijn leven projecteer alsof het echt en reëel gevaar is. En te werken aan mijzelf zodat alles wat ik accepteer en toesta van mijzelf, wordt gecorrigeerd en geen weerspiegeling meer heeft/is op de maatschappij/wereld.

Beloning:

In het moment met mijn kinderen kunnen zijn zonder dat angst tussen ons komt, maar wel het totaal plaatje te snappen om te zien/begrijpen/realiseren waar reëel gevaar daar is en naar gehandeld moet worden.

 

 

In mijn volgende blog zal ik verder ingaan op deze angst door zelfvergevingen te schrijven en zo te ontrafelen waar deze angst zijn origine vindt en waar het linken en interconnecties heeft in mijn leven.

 

Dag 45 van 2555; 12-jarige schooljongen verkracht en seksueel..

Dag 45 van 2555; 12-jarige schooljongen verkracht en seksueel.. Terwijl ik even een moment relaxte vandaag en wat nieuwsberichten doornam las ik de volgende titel: “12-jarige schooljongen verkracht en seksueel…” en terwijl ik dat las kreeg ik een wee gevoel in mijn buik. Ik heb zelf een 12-jarige schooljongen thuis en ik moet er niet aan denken dat mijn 12-jarige schooljongen verkracht zou worden en met een emotioneel litteken door het leven zou moeten gaan. Toen ik echter op het artikel klikte om verder te lezen, ontdekte ik dat dit het eerste stuk van de titel was, de gehele titel luidde: “12-jarige schooljongen verkracht en misbruikt 9-jarig meisje na het kijken van hardcore internet porno.” De gehele titel maakte het nog echter dan de gevoelens die ik al had, want ik heb ook een meisje thuis dat seksueel misbruikt werd door een jongen die veel op het internet zwierf. En dat is hoe ziek onze wereld is en hoe ziek wij dus zijn. Wanneer dit soort dingen gebeuren worden de poten onder je stoel vandaan gehaald. Als slachtoffer kun je jezelf niet meer vertrouwen laat staan de ander en het kost heel wat wilskracht om zo’n gebeurtenis van seksueel misbruik te boven te komen.

 

Als ouder voel je jezelf machteloos, want is het niet jouw taak om je kind te beschermen? Wanneer je dat niet lukt worden ook bij jou als ouder de poten onder je stoel vandaan gezaagd. Je wil je kind beschermen tegen de boze buitenwereld waar je tegelijkertijd zelf deel vanuit maakt. Dat is natuurlijk krom om je kind te willen beschermen voor dat wat je geaccepteerd en toegestaan hebt in je realiteit, maar nu het om jou kind gaat is het ineens anders. Zijn wij als ouders van tegenwoordig uitgerust met de juiste bagage om onze kinderen te kunnen beschermen? Hebben wij het zelf seksueel op een rijtje? Hebben wij zelf fantasieën over verkrachting? Wat we toestaan en accepteren, nodigen we uit in onze realiteit, wat ineens die fantasie over verkracht te worden gelijk maakt aan het feit dat kinderen verkracht worden in onze realiteit. Wat we van binnen toestaan reflecteert en resoneert in onze fysieke realiteit. Dus ja dat is even slikken en misschien voel je jezelf ontnomen van je vrijheid als het gaat om het stoppen van je fantasie, maar fantasie is net zo min als de realiteit zonder consequenties. Internetten en pornografische fantasieën bevredigen is dus niet meer expliciet voor volwassenen, het is vrij voorhanden voor elk kind dat handig is met internet. Zij kinderen klaar voor hardcore porno? Veranderd hun wereld zo niet in een surreële porno wereld waar alles om hardcore sex gaat? Kan zo’n kind als het volwassen is intimiteit beleven met zichzelf en de ander als zichzelf? Creëren we zo niet een generatie die afgescheiden is van het fysieke door het uitvoeren van mind projecties in het fysieke als slaaf/instrument? De boze buiten wereld stoppen begint bij jezelf, maar kunnen wij die verantwoordelijkheid aan?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op een energetische manier te reageren op de titel van dit artikel en fysiek cortisol en adrenaline aan te maken wat mij dit weeë gevoel in mijn buik bezorgt, om zo gevoelens van stress en angst te ervaren omtrent het onderwerp van verkrachting.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze gevoelens van stress en angst als echt te ervaren alsof er elk moment een levensbedreigende situatie kan ontstaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder te willen kijken dan deze gevoelens van angst en stress om te zien wat er aan ten grondslag ligt uit angst voor het openen van oude wonden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een oude ervaring van seksueel misbruik te projecteren op mijn zoon na het lezen van deze titel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij zorgen te maken om mijn zoon na het lezen van zo’n bericht in plaats van mij zorgen te maken om kinderen in het algemeen die slachtoffers zijn of kunnen worden van seksueel misbruik.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om pas bezorgt te zijn als het gaat om voorvallen die ik zelf van dichtbij heb meegemaakt of voorvallen die aansluiten bij mijn belevingswereld. Terwijl de wereld in zijn algemeen één is om mij zorgen om te maken als het gaat om de behandeling of benadering van kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen afsluiten van de pijn die door kinderen geleden wordt hier op aarde, omdat het voor mij te echt is om mij als ouder te realiseren en ik gek zou worden van de angst als ik het toe zou staan. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de toekomst te projecteren dat ik gek zal worden als ik de pijn van de kinderen van de wereld zou toe laten in mij zelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te focussen op mijn eigen kinderen, terwijl de nood zoveel groter is en structureel aangepakt zou moeten worden om het lijden te stoppen en leven terug te kunnen geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn mind te gaan na het lezen van zo’n bericht en allerlei scenario’s de revue te laten passeren terwijl er geen één mijn realiteit is en ik geen toegevoegde waarde ben aan het geheel door in de mind te verdwijnen zonder effectief in mijn realiteit te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin we hardcore porno toestaan en accepteren alsof het de normaalste zaak van de wereld is terwijl het zich altijd in het geniep afspeelt weg van het oog van alledag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin we boe en bah roepen na het lezen/horen van seksueel kindermisbruik, maar geen van allen bereid zijn om ons eigen seksuele gedrag onder de loep te nemen en aan te passen als blijkt dat het niet in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin we het normaal vinden om te horen/lezen over seksueel kinder misbruik door volwassenen/kinderen en hooguit even verbijstering te ervaren om vervolgens verder te gaan met de orde van de dag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin we allemaal potentieel seksueel kinder mishandelaars zijn, maar dat ons niet willen realiseren om zo niet onze eigen donkere kant te hoeven zien/ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin we het misbruik van een ander ervaren als iets buiten onze eigen realiteit/bubbel, om zo onze bubbel schoon te houden en te kunnen wijzen naar de ander en zelf niets te hoeven doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin we het hebben van seksuele fantasieën als vrijheid ervaren en niet bereid zijn om verder te kijken en te zien waar de consequenties zich bevinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin we niet veilig naar onszelf zijn en niet veilig naar de ander als een reflectie van onszelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de boze buitenwereld te stoppen door mijn binnen wereld te leren snappen en zo geen angsthormoon hoef aan te maken om te kunnen omgaan met mijn realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om hardcore porno niet te accepteren en toe te staan als iets normaals waarin iedereen de vrijheid heeft om deze vorm van lichamelijk misbruik te pas en te onpas te beleven door middel van fantasie of real time acties.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer oude ervaringen te projecteren op nieuwe ervaringen die lijken op de oude.