Dag 248 van 2555; candida – de verzuring – deel 1

equal money capitalismIn deze blog uit de serie candida wil ik verder ingaan op de verzuring/verbittering binnen mijn relaties in het verleden. Door nog eens terug te kijken op mijn relaties uit het verleden met mannen dan zie ik dat ik elke keer een relatie aanging met een man die eigenlijk nog vastzat aan zijn ex, maar dit niet direct duidelijk maakte. Dus naar mate de relatie vorderde, kwamen de verhalen over de ex en zoals ik het nu zie, was ik degene die als een tussenoplossing fungeerde tussen het scheiden van de ex en het weer verenigen met de ex. In deze relaties had ik merendeel van de tijd  lol met deze mannen en ondernamen we leuke dingen, maar ik werd nooit voorgesteld aan vrienden en nooit voorgesteld als de vriendin. De emoties van afgedankt zijn en het niet waard zijn heb ik doorgetrokken in zuurheid en spreek over mijzelf als slachtoffer wanneer ik met anderen over dit verleden spreek.

 

Wanneer ik kijk naar relaties in de zin van vriendschappen met vrouwen en mannen, dan ontmoette ik iemand waar ik een vriendschap mee aanging, maar er werd mij al vrij direct duidelijk gemaakt dat ik geen volledige toewijding van hen zou krijgen want ik was 1 van de vele vriendschappen die zij waren aangegaan. Ik was te leuk om te laten liggen, maar ik moest niet klagen als ik aandacht tekort kwam, want ik was een soort van los aanhangsel dat per gratie deze vriendschap mocht beleven. Dit leverde mij ook emoties op van afgedankt/tweede rangs/onbelangrijk die ik ook weer op mijn beurt omzette in zuurheid.

 

Dus relaties hebben mij in de meeste gevallen emoties opgeleverd die ik omzette in zuurheid, verzuurde relaties oftewel teleurstellende relaties. Wat resulteerde in het mij afzijdig houden van relaties en geen relaties meer willen aangaan uit angst voor teleurstelling. Deze zuurheid is uiteindelijk gaan fermenteren en heeft geresulteerd in candida albican, wat mij enorm heeft doen opschrikken. Ik was bereid om iets te doen aan mijn situatie en zocht alle richtingen op, maar pas nu ben ik er klaar voor om dit onderwerp echt aan te pakken. Nu het grootste gevaar geweken is, n.l. geen vaginale ontstekingen meer en geen spruw meer op mijn tong.

 

Hieronder volgen nog 2 citaten van Bernard Poolman over  de betekenis en uitwerking van candida:

 

“Candida is een conditie in het fysieke lichaam dat indiceert dat je balans, ph, jouw innerlijke balans van het fysieke in onbalans is. Dit komt door gewoonte over de tijd heen, waar je jezelf toestond… Jij als het ‘denkende deel’ van jou, om emoties te beleven en deze emoties te worden. Wat betekent, dat je deze emoties zal aannemen op het niveau van zoetheid of op een niveau van zuurheid. ” ~ Bernard Poolman

 

“Om de ervaring van candida te stoppen waar je voelt dat je misbruikt bent, zul je al deze herinneringen moeten los laten en jezelf toestaan om je het volgende te realiseren: Wanneer je een ervaring had waar jij je misbruikt voelde, de enige weg om hieruit te komen, is met complete zelfvergeving en om de herinnering op dezelfde wijze in de ogen te kijken. Waar het erop uit zal draaien dat je door een ervaring zal gaan waar je angst hebt om opnieuw misbruikt te worden en waar je standvastig zult moeten gaan staan om zonder misbruik te leven en compleet te leven. Want vertrouwen kan alleen dan ontstaan als je vertrouwt. Misbruik kan alleen dan ontstaan wanneer je het toestaat. Of jij maakt misbruik van anderen. Het probleem is – zodra je misbruik toestaat, wordt je de misbruiker. Dat is altijd het geval. Hoe jij misbruikt, hangt van vele factoren af en die kunnen heel klein of simplistisch zijn.” ~ Bernard Poolman

 

In deze serie wil ik het woord en de uitwerking van de verzuring gaan aanpakken en verder uitdiepen.

 

 

Probleem:

De verzuring door emoties als echt ervaren en het mijzelf opstellen als slachtoffer hierbinnen.

Oplossing:

De emoties die hebben geleid tot verzuring in proportie zien en niet als waarheid aannemen zonder te zien/realiseren dat ik de keuze heb mij te definiëren bij deze emoties of mij te definiëren als leven door zelfaansturing.

Beloning:

Mijzelf niet meer te laten verzuren en te fermenteren tot een punt dat er fysieke ziekte ontstaat en zo vrij te zijn van de emoties die tot de verzuring hebben geleidt in de eerste plaats.

 

 

Wordt vervolgd…

Advertenties

Dag 207 van 2555; sleur of humeur

equal money capitalismHet is tijd om eens naar het woord sleur te kijken, het is een woord dat negatief geladen is voor mijzelf. Sleur is iets wat je moet voorkomen, want anders wordt het saai. Ik doe er aan de ene kant dan ook alles aan om sleur te voorkomen, maar aan de andere kant breng ik sleur in mijn leven vanuit het oogpunt van gemak. Ik breng een zekere mate van sleur in mijn leven, om zo het reilen en zeilen van mijn dagelijkse leven te vergemakkelijken. Dus wat is nu wel sleur en wat is niet sleur? Het heeft te maken met de mindset waar ik in ben en welke emoties/gevoelens een rol spelen in dat moment. Wat je haast humeur zo kunnen noemen, wanneer mijn muts ernaar staat dan is sleur okay en wanneer ik het zie als beperkend dan is het ineens niet meer okay. Vaak wanneer anderen erbij betrokken zijn dan slaat sleur sneller om naar negatief dan wanneer ik alleen met mijzelf te maken heb. Steeds hetzelfde doen met dezelfde mensen wordt een verplichting en een beperking maar elke week vaste gerechten in het menu is een geautomatiseerde gemakkelijkheid waar ik niet bij na hoef te denken wat ik dan als prettig ervaar. Het lijkt dat sleur veroorzaakt vanuit mijn eigen beweging, iets prettigs is en sleur veroorzaakt in samenhang met anderen is onprettig en een verplichting. Heet dat niet met 2 maten meten?

 

Betekent dit, dat wanneer een ander frequent in mijn leven is en herhalende zaken met mij beleeft mij in een sleur brengt? Nee zo eenvoudig ligt het niet, het is niet zo dat alle bemoeienis van buitenaf op frequente basis als sleur door mij wordt gelabeld. Ook kan ik plots zelf iets stoppen te doen omdat ik dat als beperkend en als sleur zie, dus wat maakt het tot sleur, wat is het triggerpoint dat mij de mindset van sleur doet laten binnengaan? Wanneer het niet voldoet aan mijn verwachtingen, ik schiet het dan liever af als sleur en maak het zo legitiem om te stoppen, dan te wachten tot het escaleert en ik mij als falend voel in de bezigheid die ik als te beperkend/herhalend beschouw. Dus sleur is een beschermingsmechanisme van mijn ego. Het is een vrijbrief om eruit te stappen alvorens ik/mijn ego gezichtsverlies gaat lijden. Ook de maatschappij ziet sleur als iets ongewenst/negatiefs, wat maakt dat niemand zal zeggen: hoe kun je die sleur nu opgeven, had nog even gewacht.

 

Sleur = S leur = S. is met zichzelf aan het leuren. Het dralen met mijzelf om te zien waar ik de sleur kan afkappen om zo uit een situatie/bezigheid te kunnen stappen op legitieme basis, zodat ik mijn gezicht niet verlies. Ik zou sleur ook kunnen zien als een sierlijke draai, een sleur geven aan mijn leven, zodat alles geautomatiseerd en vergemakkelijkt is en alles aan bod komt dat moet gedaan worden op een dag. Wanneer ik een sleur aan mijn dag geef en daar emoties/gevoelens aan koppel, ja dan wordt het een ander verhaal, dan wordt het onvoorspelbaar en eerder de polariteit van sleur zoals ik dat nu ervaar.

 

Probleem:

 

Ik heb het woord sleur als negatief gelabeld door ervaringen en programmering en koppel er vervolgens emoties/gevoelens aan wat een bezigheid/situatie op het ene moment positief maakt en op het andere moment negatief.

 

Oplossing:

 

Het woord sleur losmaken van emoties/gevoelens evenals de eraan gekoppelde bezigheden/situaties.

 

Beloning:

 

Het woord sleur zien/ervaren los van emoties/gevoelens, dus beleven in het hier en nu, waardoor ik in het moment kan zien of de sleur in het belang van alle participanten is of dat het beperkend is.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sleur als negatief te zien en daarmee de ervaring meteen zwaar te maken, waardoor het moeilijk wordt om van deze zwaarte los te komen en daadwerkelijk te zien waar ik mee bezig ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sleur door humeur/mindset te laten bepalen en zo door de bril van mijn eigen emoties/gevoelens van mijn verleden heen te kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sleur als excuus te gebruiken om gezichtsverlies te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat sleur iets is dat je moet voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen eerder de schuld te geven van een ontstane sleur dan wanneer ik sleur in mijzelf constateer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sleur aan de ene kant makkelijk te vinden en aan de andere kant vervelend en mij niet te realiseren dat de vervelende sleur altijd een sleur is die met interactie met anderen te maken heeft en zodoende een situatie is waar gezichtsverlies geleden kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten aansturen door mijn ego en daadwerkelijk te geloven in gezichtsverlies en mij niet te realiseren dat de emoties/gevoelens vanuit mijn verleden ervoor zorgen dat ik een gevoel van falen zou kunnen oplopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om situaties/handelingen te stoppen omdat het niet voldoet aan mijn verwachtingen en mij niet te realiseren dat deze verwachtingen surreëel zijn wat in mijn geest ontwikkeld is en niet aan de fysieke werkelijkheid getoetst is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik faal wanneer ik niet voldoe aan mijn verwachtingen gebaseerd op fictie gemaakt in mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijn falen door niet te voldoen aan mijn fictieve verwachtingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit falen als de sleur te willen stoppen uit angst voor nog meer falen en gezichtsverlies.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ook een sleur aan mijn leven kan geven als een sierlijke draai die het mij mogelijk maakt om gemakkelijk mijn dagelijkse leven te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik tot op heden het woord sleur alleen vanuit een negatief perspectief heb bekeken en mij moeilijk kan voorstellen dat het ook iets positiefs kan zijn door jarenlange uitvoering van voorgeprogrammeerd zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik aan het woord sleur emoties/gevoelens koppel ik dan te maken krijg met de polariteit van sleur, onvoorspelbaarheid wat alle stabiliteit om zeep helpt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van voorspelbaarheid en onvoorspelbaarheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze sleur oftewel systematisch zaken op herhalende wijze doen iets is dat naadloos aansluit met de manier van doen van mijn geest, waardoor er samengewerkt kan worden.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de emoties/gevoelens van mijn verleden los te maken van het woord sleur.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de emoties/gevoelens van mijn verleden los te maken van de ervaring sleur.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het hier en nu te blijven terwijl ik mijn herhalende taken en situaties beleef om zo niet te vallen voor de verwachtingen die door de geest geschapen zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om sleur als een sleur aan het leven geven als een sierlijke draai te ervaren en zo in het moment te bepalen waar herhaling en voorspelbaarheid wenselijk zijn en waar niet om dat het niet in het belang van een ieder is.

Dag 177 van 2555; vallen doet geen pijn en opstaan is de enige optie

equal money capitalismNog net voor de dooi zijn intrede had, viel ik 1 meter voor mijn voordeur op mijn plaat. Ik viel en ik stond op. Mijn partner die naast mij liep schrok en floepte eruit: “kijk dan waar je loopt met je gladde schoenen” en ik vond het eigenlijk wel komisch. Al pratende maar wel oplettend liepen we over de gladde stoep naar huis, voor ik het wist voelde ik mijn linker voet uitglijden, de rest ging vol automatisch. Ik zag dat mijn rechter voet in de lucht werd gezwengeld waardoor ik een kwart draai naar links maakte en op mijn linker zijkant van mijn bovenbeen op de ijsplaat neerknalde naar rechts rolde en eigenlijk meteen ook weer opveerde. Met mijn rechter arm brak ik de val nog een beetje. Ik verwachtte pijn, maar meer dan een flinke stoot tegen mijn linker bovenbeen was het niet. Ook mijn rechterarm voelde ik niet anders dan anders. Ik was ervan overtuigt dat ik een beste blauwe plek zou ontwikkelen op mijn bovenbeen, aangezien ik zeer makkelijk blauwe plekken krijg, tot op heden is er geen enkele blauwe plek te zien en ik ben meer dan een dag verder.

 

Al mijn overtuigingen over vallen bleken niet te kloppen met mijn fysieke ervaring over vallen. Ik had angst voor vallen en wanneer ik die val op de gladde stoep langzaam terugspoel dan zie ik dat er angst in mijn lijf zat en ik al mijn spieren aangespannen hield net voor ik viel en mij realiseerde dat ik ging vallen. Tijdens de val zelf ontspande ik mijn spieren weer wat waarschijnlijk de val makkelijker heeft gemaakt en de nasleep bijna te verwaarlozen.

 

Als ik aan fysiek vallen terug denk, dan denk ik aan die keer dat ik van een zandbak rand afviel met 8 jaar. De val deed niet echt zeer, ik kwam ongelukkig op mijn linker arm terecht en later bleek toen ik pijn in mijn pols bleef houden dat mijn pols gebroken was. Dus in mijn geest is de koppeling gemaakt dat vallen pijn doet en niet dat pijn komt als consequentie van de val in sommige gevallen. Ook viel ik eens met de fiets, terwijl ik mijn 2 jarige zoon achterop de fiets in een stoeltje had en een auto ons bijna schepte die ons niet had gezien. Niemand raakte gewond, maar ik was wel overstuur dat een auto mij niet had gezien terwijl ik erg aanwezig op de weg reed op klaar lichte dag. Ik vreesde voor mijn kind dat zich vastgeklikt in het fietsstoeltje niet zelf kon helpen. Dus ook hier maakte mijn geest de connectie met vallen, dat het een nare gebeurtenis is en het je kan overkomen zonder dat je er zelf invloed op hebt. Met schaatsen ben ik in het begin ook wel tig keer gevallen, maar ik heb mij nooit echt bezeerd, het vallen werd door mijn geest wel gekoppeld aan mislukken en het nog niet onder de knie hebben.

 

Dus mijn geest zag tot nu toe vallen als iets dat gepaard gaat met pijn, consequenties, het zelf niet onder controle hebben en mislukken. En ik accepteerde dat en stond toe dat het woord vallen zo werd geïnterpreteerd binnenin mij. Geen wonder dat ik angst had voor de val op mijn gladde stoepje en ervan overtuigt was dat er fysieke consequenties zouden zijn, ik me stom voelde dat ik viel en mijzelf niet onder controle had om mij staande te houden. Zo terugkijkend was het erg voorspelbaar hoe ik zou gaan reageren op mijn val, gezien mijn verleden, dat ik nog in ere had gehouden.

 

Wanneer ik kijk naar mijn proces dan heeft het woord vallen/falen dezelfde impact op mij. Wanneer ik nog niet de regie op een bepaald punt  als een kracht vanuit mijzelf aanstuur dan voelt het alsof ik het niet onder controle heb en dat ik daardoor zal mislukken in mijn proces, wat vervolgens met pijn gepaard gaat door het falen wat ik in mij ervaar en vrees voor de consequenties die dat met zich mee zal gaan brengen. Wat ik mij niet realiseer is dat ik zo vaak val in mijn proces wanneer ik in het proces ben van het mij eigen maken van mijn correctieve maatregelen voortvloeiend uit de realisaties gedaan in mijn zelfvergevingen. Dat doorloop ik eenvoudigweg en daar ben ik flexibel in en zie ik niet als falen/vallen maar als een proces. Het is met name het concept vallen dat angst oplevert, het fysieke vallen in de vorm van iets nog niet onder de knie hebben maar wel lerende zijn levert mij niet zozeer angst op. Ik geniet er eerder van om mijzelf stapje voor stapje verder zien te komen in het proces van mijzelf begrijpen en daardoor mijzelf te kunnen veranderen om zo mijn verleden niet te recyclen tot in den treuren. Vallen is essentieel als een graadmeter van waar ik sta en wanneer ik het flexibel neem dan doet het geen pijn en kan ik gewoonweg weer opstaan.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oude ervaringen van vallen en oude emoties vast te houden om elke keer als het concept vallen zich voordoet dit te projecteren op mijn nieuwe ervaringen om zo niet te kunnen groeien, maar mijzelf terug trek naar de limieten die ik al bewezen had als niet effectief.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet los te hebben gemaakt van deze oude ervaringen/emoties en deze nog steeds te gebruiken als valide gebruiksaanwijzing bij vallen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om te vallen voor de consequenties die het brengt die ik vervolgens moet doorlopen en zo elke keer weer geconfronteerd hiermee wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de confrontatie met de consequenties die ik vrees bij vallen als een nieuwe angst te etaleren voor het moeten doorlopen van nog meer consequenties dan ik al gewaar ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor het doorlopen van nieuwe consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om consequenties als naar te ervaren, als een soort van straf voor het niet juist gehandeld hebben te ervaren en dus het op de blaren moeten zitten te willen omzeilen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘short cuts’ te willen bedenken om geen consequenties te hoeven doorlopen waar geen eind aan lijkt te komen en mij niet te realiseren dat ik deze consequenties creëer en dus ook kan stoppen of verminderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als falen te interpreteren als concept in mijn geest wat maakt dat er altijd eerst een drempel te nemen is voordat ik overweg kan met vallen en het niet als falen te zien door fysiek bewijs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een proces te willen doorlopen zonder vallen en opstaan om zo van pijn en vernedering door mijzelf gespaard te blijven en mij niet te realiseren dat ik dit gedrag van mijzelf om mijzelf omlaag te praten kan ombuigen door het te begrijpen en niet meer te gebruiken wanneer ik zie dat het geen nut heeft en alleen maar een overlevingsmechanisme van mijn geest is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te zien dat mijn geest dit omlaag praten gebruikt om frictie in mij te creëren, om zo energie los te maken die mij in angst doet wegkruipen in de geest en mij laat denken dat ik de geest op deze symbiotische wijze nodig heb om te overleven als mens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als pijnlijk te zien en mij niet te realiseren dat het het mijn ego is dat vreest voor pijn en vernedering en zolang ik mij één en gelijk aan het ego en de geest stel, zal het vallen in mijn proces pijnlijk zijn n een bedreiging van mijn bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als een gebrek aan controle te ervaren terwijl controle van de geest is en mijzelf aansturen van uit mijn eigen kracht gelijk staat aan leven, leven hoeft niet te worden gecontroleerd, leven leeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten limiteren door het gebruiken van ervaringen/opinies/overtuigen vanuit het verleden over vallen en mij niet te realiseren dat het laten vallen van deze limitatie mij zal bevrijden van het rondcirkelen inmijn verleden en verandering te omarmen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te moeten lachen om mijn eigen val als reactie en zelfbekritisering en dus wel te zien hoe de vork in de steel zat maar niet de stap nam om direct korte metten met dit verleden te maken.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan voor vallen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn geest definitie van vallen leef en dat zoiets consequenties zal hebben. Dus ik stop met het uitleven van de geestversie van vallen, haal diep adem en vervang dit geest vallen met de fysieke versie die al aanwezig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leven in het hier en nu en alleen fysieke ervaringen zonder emoties/gevoelens/angsten te leven om zo de afhankelijkheid van de geest te minimaliseren en dus de geest als hulpmiddel te zien en te gebruiken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het oude concept in de geest van vallen te signaleren  en stap voor stap, keer na keer te vervangen door mijn nieuwe fysieke definitie van vallen totdat het geautomatiseerd is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vertrouwen op de geest als enige bron, maar het altijd met mijn fysieke realiteit te toetsen, om zo onnodige geestvallen te ontspringen.