Dag 348 van 2555: hoe iets je meer aangrijpt dan je zou willen – deel 3 – bewijsstukken

DIP Lite cursusDeze blog post draait om het woord ‘bewijsstukken’ waar ik in deel 1 van deze blog serie over schreef, voor context is het aan te raden de andere blog post in deze serie ook te lezen.

De ‘bewijsstukken’ zijn inmiddels overhandigt en leverden stress op bij de leerplicht, want zo werd gezegd in een mail aan school en een cc aan mij dat een natuurgenezer geen echte arts is dus geen echte diagnose kan doen en daarom geen echte bewijsstukken kan leveren. Volgens deze persoon zou de schoolarts ingelicht moeten worden, omdat het hier om schoolverzuim gaat en om te weten of hier geen sprake van fraude is moeten de bewijsstukken van een arts komen. Een arts volgens de definitie van het systeem en bewijsstukken volgens de definitie van het systeem. Hetzelfde systeem dat eerst een foute diagnose stelde en dus frauduleuze bewijsstukken aanleverde, waar nu niemand over praat, want het systeem heeft het altijd bij het rechte eind.

Volgens woorden.org betekent bewijstuk en bewijs het volgende:

Bewijstuk: voorwerp of document waarmee je iets kunt bewijzen

Bewijs:

1. feit of redenering  waaruit blijkt dat iets waar of juist is

2. document waaruit blijkt dat je aan bepaalde voorwaarde hebt voldaan

Het woord ‘bewijsstukken’ zoals ik dat nu leef is: bewijsmateriaal om te bewijzen dat je onschuldig bent.

Met andere woorden, ik ben dus schuldig totdat het tegendeel bewezen is. Er is geen vertrouwen in mij en ik lieg per definitie en ben per definitie niet te vertrouwen. Dus binnen deze context met een ziek kind dat niet voor haar lol weken in bed ligt moet ik bewijzen dat zij ziek is en dus ziekteverzuim heeft en geen schoolverzuim.

De emoties die ik aan het woord ‘bewijsstukken’ heb toegevoegd zijn:

1. niet te vertrouwen zijn

2. een slecht persoon zijn

3. mijzelf moeten bewijzen

4. mijzelf de verliezer voelen

5. mijzelf het slachtoffer voelen

Deze emoties maken dat dit woord zwaar beladen wordt en ik reactief ben wanneer dit woord wordt gebruikt. Een sterk gevoel van ‘dit is niet eerlijk’ komt naar boven en het moeten dansen naar de pijpen van mensen die alleen maar in hokjes en protocollen denken waar niet van afgeweken mag worden. Ik zal mij moeten gaan beperken tot de woordenboek betekenis om mij niet langer aan te laten sturen door mijn emoties. En zal moeten stoppen met oordelen van de ander met als startpunt mijn slachtofferrol.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf slachtoffer te voelen nu ik niet voldoe aan de voorwaarden die de eisende partij achteraf heeft gesteld.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het slachtoffer zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij onmachtig voel en dus in de slachtofferrol schiet in de hoop dat mij dit iets kan opleveren. Ik stop mijn participatie als slachtoffer en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de eisende partij, wanneer zei officieel bekendmaken dat mijn bewijsstukken niet geldig zijn, aan te geven dat ik nauwkeurig onderzoek heb gedaan naar de mogelijkheden van het diagnosticeren van chronische Lyme en tot de conclusie ben gekomen dat binnen de reguliere gezondheidszorg geen eenduidig antwoord op de aanwezigheid van Lyme in het bloed gegeven kan worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in een hoek geduwd te voelen nu ik de bewijsstukken moet leveren alsof ik crimineel ben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onmacht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijnkracht laat afnemen door emoties en gevoelens. Ik stop mijn participatie in mijn emoties en gevoelens en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kracht niet weg te geven aan energie en één en gelijk aan de ander te gaan staan die om bewijsstukken vraagt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet als een onbetrouwbaar persoon afgeschilderd te willen worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om als onbetrouwbaar te worden gezien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben niet door het systeem geaccepteerd te worden met alle gevolgen van dien. Ik stop mijn participatie in mijn angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet op voorhand te gaan voelen alsof ik een onbetrouwbaar iemand zou zijn en mijzelf dus niet te definiëren bij een term die de ander volgens mij op mij heeft gestempeld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet als slecht persoon te willen ervaren, wanneer ik denk dat de ander zo over mij denkt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang te zijn als slecht persoon te worden gezien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dat ik die persoon ben door mijn daden en woorden die ik spreek. Ik stop mijn participatie in de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij los te maken van stereotypen als goede en slechte personen en mijzelf één en gelijk te stellen aan dat wat ik wil zijn in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om mijzelf te moeten bewijzen en zo mogelijkerwijs te verliezen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om te verliezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat door te verliezen ik in een soort van niets terecht kom. Ik stop mijn participatie in de angst van het verliezen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf bewijzen zonder emoties te ervaren, waardoor het niet meer of minder wordt dan informatie overdracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik schuldig ben aan het verzuim van mijn dochter door niet systeem conforme bewijsstukken aan te leveren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang zijn buiten het bootje/systeem te vallen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben om als afvallige van het systeem gezien te worden en dus buiten het systeem mijn heil moet zoeken waarbij ik geen gelijke kansen heb als wanneer ik deel ben van het systeem. Ik stop mijn participatie in de angst voor uitsluiting en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het bewijzen conform het systeem te lopen zonder emoties en angsten om zo van binnenuit aan te tonen dat er nog geen hokjes zijn voor alle problemen.

Dag 38 van 2555; ik wil , ik wil, ik wil een ijsje mama

Dag 38 van 2555; ik wil , ik wil, ik wil een ijsje mama Sinds ik zelf gestopt ben met zoveel te willen, begon het mij op te vallen hoeveel anderen nog steeds willen. Ik wil zo’n auto, ik wil een huisje in Frankrijk, ik wil een leven zoals jij, ik wil alle luxe die mij toekomt etc. etc. Waar komt al dat willen toch vandaan? Dat willen begon al heel vroeg, nadat wij ons duidelijk konden maken als dreumesen door enkele woorden te gebruiken.Wij merkten al snel op dat “ik wil” voor dat enkele woord te zetten, grote impact op onze ouders had. Als een soort van magie begonnen je ouders te rennen voor je, een echte vorstelijke behandeling zullen we maar zeggen. Al snel na wat groter groeien werd dit gedrag ineens niet meer getolereerd, want ja kindjes die vragen worden overgeslagen. Dat is balen als kind, je hebt eindelijk je tactieken verfijnt om dat te krijgen wat je wilt, je werd toegejuicht voor dit gedrag en nu mag het niet meer. Het mag duidelijk zijn dat dit gedrag dus ondergronds gaat want het ego “wil” nu éénmaal en gaat over lijken als het gaat om zijn beloning te innen. Dus worden we subtieler en manipulatiever, we vragen niet meer wat we willen we nemen dat wat we willen. Ouders reageren daar vaak heel verbolgen over, maar het heeft maar een klein beetje zelf oprechtheid nodig om te zien dat jouw klokje als volwassene niet anders tikt. Je wil vrije dagen van je baas, je wil je zelf kunnen verwennen bij de kapper, je wil leuke dingen voor jezelf blijven kopen, je wil dat kunnen doen wanneer je het wil doen. Het is egoïstisch gedrag wat we door beloning van onze buitenwereld hebben aangeleerd en verfijnd door te kijken naar hen die ons voorgingen.

 

Het moment dat ik mijn “willen” onder de loep nam, zag ik dat dit willen inderdaad gebaseerd was op eigen belang en altijd en alleen eigen belang was. Een ander kwam niet eens voor in het plaatje, dan het zijn van figurant of kruiwagen om het “gewilde” resultaat te verwezenlijken. Daarnaast zag ik dat mijn “willen” altijd een vorm van verlangen was, altijd iets dat net te ver afstond van het zijn van een gewone handeling, er moest altijd eerst geknutseld en gekonkeld worden om het voor elkaar te krijgen. Ik heb het hier niet over “ik wil een glas water”, dat is misschien een ongelukkige woordkeuze en laat zien hoe iemand nog altijd vast zit in zijn “verwende kind syndroom”. Bij een glas water  kan je ook zeggen dat je dorst hebt en een glas water gaat drinken, daar heb je al op vrij vroege leeftijd geen hulp meer bij nodig en dat kan een zelf aangestuurde handeling zijn. Ik heb het hier over zaken waar mijn wereld ineens alleen maar uit mij bestond en daardoor konden mijn “willen” en “verlangens” immers ook niemand schaden, want ik was toch alleen op de wereld. Het moment dat je bereidt bent om rekenschap te houden met anderen omdat je hen behandeld zoals jij zelf behandeld zou willen worden, dan zie je dat veel van je “willen” ethisch gezien niet meer kan. Wanneer ik een huisje in Frankrijk wil dan sluit ik met die keuze anderen uit, want niet iedereen kan een huisje in Frankrijk hebben, daar is Frankrijk niet groot genoeg voor. Als ik veel geld wil, dan zullen anderen als gevolg op een houtje moeten bijten. Ik zag in dat ik me wel kon separeren van het geheel als een mind activiteit, maar dat maakte nog niet dat ik ook daadwerkelijk niet meer deel uit maakte van het geheel en dat mijn handelen consequenties vrij was.

 

Dus waar stop je zoiets als “willen” en het “verwende kind syndroom”? Dat mag duidelijk zijn, dat kan al op vroege leeftijd gestopt worden binnen het gezin. En dat stoppen zit hem niet alleen in de opvoeding die je aan je kinderen geeft, het stoppen zit hem in jou als ouder. Wanneer wij als ouders stoppen te “willen” en in plaats daarvan te handelen in het belang van een ieder dan geven wij aan onze kinderen geen dubbele boodschap meer af, door onze woorden en daden op elkaar af te stemmen. Wie gunt het zijn/haar kind nu niet om een evenwichtig mens te worden die zijn weg door het leven niet hoeft te manipuleren om dat wat het “wil” te manifesteren, maar simpelweg een mens dat tevreden kan zijn met zichzelf en dat vraagt wat het nodig heeft en een wereld creëert waarin meer dan wat nodig is voor een ieder is weggelegd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “willen” te zien als iets dat mij toekomt ook als anderen daardoor benadeeld worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te begrijpen waarom ik eerst wel alles mocht “willen” en niet veel later een stout kind was voor hetzelfde gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dingen te “willen” die ontspruiten aan de mind en niet op één lijn zitten met de werkelijkheid en de bijbehorende consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn “willen” om te zetten in “niet willen” als tegenpool voor het onbevredigd zijn van mijn geboycotte “willen”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veel dingen “niet te willen” en mijzelf daarmee een identiteit te verschaffen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het “niet willen” voortkwam uit vrije wil en mij niet te realiseren dat het de tegenpool van “willen” is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door te “willen” of “niette willen”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dingen te “willen” die niet reëel zijn en mij niets extra’s geven in het leven dan het benadelen van anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door te “willen” mijn ego de vrije hand te geven in mijn leven en zeer heftig reageer als mijn willen wordt geboycot en het zie als een levensbedreigende zaak en het daardoor ook zo beschouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet mijn leven in eigen regie te hebben maar mijn autonomie uit handen te geven aan het ego door te “willen”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “willen” gelijk te zien aan eten/slapen/poepen en daarom wanneer ik gedwarsboomd word mijzelf bedreigd voel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “willen” als een recht te beschouwen en mij niet te realiseren dat een recht iets fysieks is en “willen” van de mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om manipulatief gedrag te ontwikkelen om mijn “wil” erdoor te kunnen drukken en mij dan een moment goed te voelen als een winnaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “willen” tot een win en verlies spel te maken, waarbij ik mij niet realiseer dat er altijd een verliezer moet zijn als er een winnaar is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “willen” als iets van mijzelf te zien en mij niet te realiseren dat het aangeleerd gedrag is en ik zo de zonden van de voorvaderen doorzet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het “willen” te worden/beleven om mij zo af te scheiden van mijn fysieke realiteit en denk niet geconfronteerd te hoeven worden met de consequenties van mijn “willen”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “willen” een toekomst projectie te laten zijn en zodoende niet in het hier en nu ben om alle consequenties van dit “willen” te kunnen overzien om te bepalen of het in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we “willen” voorop stellen en “leven” erbij in laten schieten, niet realiserende dat “willen” alleen kan ontstaan als we leven en daarom “willen” alleen kan worden gecorrigeerd als we leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij onze individuele “willen” najagen en niet stil staan bij het collectief “willen”, zodat er een situatie kan ontstaan waar “willen” niet meer nodig is omdat wij het leven in al zijn omvang omarmen en dat hebben wat ons meer dan een fatsoenlijk leven biedt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij niet verder kunnen kijken dan onze eigen zielige verlangens en er met groot gemak overheen stappen dat het merendeel van de mensheid niets te “willen” heeft omdat zij het recht van bestaan is ontnomen door al het “willen” van de onwetenden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te “willen”, maar mijn energie/handelen in plaats daarvan te wijden aan het tot stand brengen van een wereld waar “willen” overbodig is omdat iedereen heeft.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen er attent op te maken wat het “willen” teweeg brengt en hoe wij gevangen zitten in de kooi van het ego en ons niet realiseren dat die kooi een mind projectie is en de vrijheid in zelf eerlijkheid en zelf verantwoordelijkheid ligt.