Dag 263 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden?

basisinkomengarantieVandaag was ik bij de huisarts met mijn dochter, zij ervaart veel pijn door de Fibromyalgie, maar nu deed haar elleboog zoveel pijn dat het slapen wat al zo moeizaam gaat nu helemaal niet meer lukte. De pijn leek anders,het begon met een paar dagen tintelende vingers wat naar de onderarm toe doorstroomde. Na een fysiotherapie sessie begon de elleboog heftig pijn te vertonen en er was niet veel wat we als verlichting konden aanbieden. Dus besloten we vandaag toch even langs de huisarts te gaan om te zien of we met de fibro te maken hadden of dat dit toch meer met de botvergroeiing in de elleboog van doen had en een meer fysiologische aanpak nodig heeft.

 

Helaas was het toch een uitvloeisel van de fibromyalgie, wat op dit moment betekent dat de medische wereld niet direct iets structureel voor je kan betekenen. Tenzij je de trukendoos van de farmaceutische industrie open wil trekken. En dat gebeurde dan ook toen mijn dochter aan het eind van het consult de huisarts vroeg wat er aan die slopende pijn gedaan kan worden. Zij heeft al verschillende pijnstillers geprobeerd, die de maagwand behoorlijk aantasten en dan met veel geluk een beetje werken voor een uur. Maar ja wat is een uur op een dag, wanneer je beseft dat je het medicijn maar 3 keer per dag mag innemen, dat is 3 uur enigszins verlichting op 24 uur en het op de koop toe nemen van de bijwerkingen.

 

De huisarts moest beamen dat pijnstillers niet de truc doen bij de meeste fibromyalgie patiënten, maar zo zei hij: dat hij wel goede ervaring had met antidepressiva in een lage dosis. Het zou 30-50% van de pijn wegnemen en je zou er wat vrolijker van worden. Wanneer we volgende week nog eens terug zouden komen dan wilde hij dat wel voorschrijven. Er ging bij mij een knop om, het woord antidepressiva triggerde een reactie in mij. Een  soort van misselijk makend gevoel kwam over mij heen, mijn kind aan de antidepressiva dacht ik, no way. Ik zag dat mijn dochter  veel ontvankelijker reageerde dan ik zelf. Ik zag dat ik het persoonlijk nam en dus de afweging van zo’n medicijn persoonlijk nam, terwijl ik die afweging niet kan maken, want ik ervaar niet dag in dag uit pijn die af en toe ondraaglijk wordt. Ik ben niet dagenlang misselijk van de pijn en afgemat door de pijn, maar ik nam dit wel persoonlijk en probeerde een afweging te maken door de bril van angst voor wat een antidepressiva fysiek met je doet, kijkend naar het verslavend vermogen en de bijwerkingen.

 

Toen we terug liepen naar huis, zei mijn dochter dat ze momenteel alles wel wil proberen om verlichting van de pijn te krijgen en ik besefte mij dat ik dus ook onmogelijk die afweging kan maken voor mijn kind of het uitproberen van een antidepressiva een ‘no go area’ is of iets om toch af te wegen. Daar ligt ook de moeilijkheid van de rol als ouder, je wordt geacht om beslissingen voor en met je minderjarige kind te maken, maar met dit soort vraagstukken is het onmogelijk om je echt in te kunnen leven hoe het is om 24 uur per dag pijn te hebben en dus is het bijna onmogelijk voor mij op dit moment om een gezond verstand afweging te kunnen maken.

 

Later thuis ben ik gaan googlen op antidepressiva als pijnbestrijding bij fibromyalgie patiënten, ik vond dat ik mij eerst moest inlezen alvorens een oordeel te vellen over een medicijn waar ik reacties op ervoer. De berichtgeving was niet echt om vrolijk van te worden, eigenlijk diep triest wanneer je leest wat mensen door moeten maken wanneer de medische wetenschap het ook niet echt weet en dan maar gaat experimenteren op patiënten. Een wanhopige of radeloze patiënt is natuurlijk sneller over te halen tot experimenten dan iemand die dat niet is. Al snel werd duidelijk dat een lage dosis alleen werkt wanneer je niet ook depressief bent, waar je uiteindelijk steeds in terug valt door de uitzichtloosheid van de pijn en vermoeidheid. Bij een normale of lage dosis en gevoeligheid voor het medicijn kun je juist depressief worden. Mensen kwamen 5-20 kilo in gewicht aan, de klachten verergerden of er kwamen klachten bij die na te zijn gestopt met het medicijn niet meer weg gingen. En mijn grootste angst is het verslaafd raken aan dit soort middelen endoor eenhel moeten gaan om er weer vanaf te komen. Ook waren er patiënten die er wel baad bij hadden en zelfs beter gingen slapen, waardoor ze minder vermoeid raakten en ‘overall’ zich beter voelden. Maar allen vertelden dat zij in de beleving van de wereld om hen heen zich afgestompt en mat voelden. Mijn dochter was natuurlijk ook meteen gaan googlen en kwam tot de conclusie dat er verder niet veel is dat de reguliere gezondheidszorg kan bieden en dat zij dus serieus moet gaan afwegen of dit een pad is dat zij wil gaan wandelen naast het pijnprogramma dat zij binnen de revalidatie zal gaan lopen.

 

Mijn probleem is de angst dat mijn dochter verslaafd raakt aan een medicijn dat maar weinig verlichting zal geven en meer bijverschijnselen zal geven. De angst dat ik een afgestomt kind terug zal krijgen dat de wereld door de ogen van antidepressiva zal moeten bekijken om de pijn dragelijker te maken. Die angst maakt mij erg verdrietig, waardoor ik haar toekomst nu al in het hier en nu als uitzichtloos ervaar. Ik wil mijn kind niet tot een patiënt maken en ik wil niet geloven/aannemen dat dit de weg is die een 16 jarig meisje moet lopen om een menswaardig bestaan te leiden. De vraag is natuurlijk hoe menswaardig haar leven met constante pijn en vermoeidheid nu is.

 

Ik vrees dit medicijn, omdat ik emotionele relaties leg met depressieve mensen, met verslaafde mensen en het medicijn label als de weg naar uitzichtloosheid. Wat inhaakt op de spijt die ik voel dat ik een kind op de wereld heb gezet dat moet lijden, zonder dat het enig nut heeft. Dus dat zijn grootse onderwerpen om eens onder de loep te nemen en door te spitten.

 

Een oplossing op de vraag of dit medicijn het proberen waard is, zal voor mij zijn het wegnemen/los laten van de angst omtrent het medicijn om een heldere afweging samen met mijn dochter te kunnen maken. Door zelfvergeving te doen zal ik dan in kaart brengen waar ik naar moet kijken om de emotionele ruis van dit vraagstuk af te nemen en niet te handelen en te denken vanuit het perspectief van spijt.

 

De beloning zal zijn dat ik mijn dochter kan ondersteunen en assisteren met het stoppen van de problemen die oplosbaar zijn in plaats van oplossingen te zoeken als lapmiddelen. De beloning zal zijn dat ik kan adviseren zonder dit te doen door een sluier van emotionele ruis en het gevoel van spijt, door simpelweg 1+1=2 te doen.

 

Zelfvergevingen volgen in de volgende blog.

Advertenties

Dag 159 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest – deel 2

equal money capitalismDit is een vervolg op mijn blog van gisteren, waar ik een alinea uit heb genomen om vervolgens zelfvergevingen op te doen en verbintenissen aan te gaan.

 

“Ik heb het dus altijd met mij meegedragen dit aangedragen feit dat ik een beelddenker zou zijn en voerde het in het begin nog weleens op als excuus, maar dat ebde weg. Tot ik vandaag in een, voor mijn gevoel, nutteloze discussie verzeilde met mijn partner en ineens zag dat wij een patroon voor de zoveelste keer aan het herhalen waren, waarbij mijn partner strakke kaken krijgt en op één of andere manier zijn gelijk lijkt te moeten halen. Kromme tenen krijg ik daarvan en ik snap niet wat hij nu eigenlijk van mij wil op zo’n moment. Wat hier gebeurd is het volgende, ik ben overwegend beelddenker en mijn partner overwegend woorddenker/lineair denker. Mijn denkprocessen gaan van A naar D naar F, terwijl mijn partner zijn denkprocessen gaan van van A naar B naar C. Ik ben dan al op F terwijl hij op C zit en waarschijnlijk helemaal ook niet uitkomt op F, omdat hij dat als niet relevant zal afstrepen. We denken dat we het nog over hetzelfde hebben, maar eigenlijk praten we langs elkaar heen en raak ik gefrustreerd doordat hij niet kan zien wat ik bedoel en mijn partner raakt gefrustreerd over het feit dat ik er dingen bij haal die er volgens hem niet toe doen. Wanneer ik het geduld heb om hem door mijn denkprocessen heen te praten, dan komen we vaak ergens in het midden uit en hebben we het ‘gevoel’ dat we niet langs mekaar heen praten, maar eigenlijk praten we 2 verschillende talen tegen elkaar, die we allebei niet spreken of begrijpen van elkaar. Wat ik veelal doe is even aankondigen dat ik van het conventionele pad afga, maar ook dat komt na een aantal keren herhalen niet aan bij een lineair denker. Het beste is mij te realiseren dat de wereld niet gebaseerd is op associatief/creatief denken en ik die behoefte om dat te delen zal moeten onderzoeken als, wat is die behoefte nu eigenlijk in mij? Associatieve denkprocessen die niet denken om het denken zijn, hoeven niet perse gestopt te worden, de energie vreters die moeten buitenspel worden gezet. Dan zal een gesprek ook effectiever verlopen en de lineair denker zich niet aangevallen doen voelen met voor zijn/haar gevoel irrelevante argumenten. Wanneer conclusies door associatief denken verkregen zijn, er toe doen, en niet op energie gebaseerd zijn dan moeten ze overdraagbaar zijn en minder in een ‘overtuigen van’ sfeer terecht komen. Wanneer ik mij kan focussen om specifiek te zijn/blijven en zo dicht mogelijk bij het onderwerp te blijven terwijl ik praat met anderen, dan ben ik nog te volgen en zal dat minder botsingen/frustraties opleveren. Want ook frustraties zijn energievreters en onnodig om effectief te communiceren. Wanneer ik kan zien waar mijn gesprekspartner zich bevindt in het proces, dan moet ik instaat zijn om in de schoenen van die ander te gaan staan om te zien/begrijpen/realiseren waar ik moet insteken om mijzelf duidelijk te maken.”

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om communiceren in de gevoelssfeer te trekken en mij niet te realiseren dat communiceren in mijn fysieke realiteit met 2 voeten op de grond is en niets te maken heeft met gevoel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoel mijn communicatie te laten beïnvloeden en zodoende naast de fysieke realiteit communicatie die gaande is er een schaduw communicatie naast te laten draaien die wordt gevoed door gevoelens/emoties/herinneringen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om communicatie te hebben met anderen met een startpunt van energie verkrijgen/opwekken om zo deze communicatie draaiende te houden als een aggregaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om communicatie en denken om de denkprocessen om energie te generen met elkaar te verwarren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik communiceer, terwijl wanneer ik in zelfoprechtheid zie, dan kan ik zien dat mijn startpunt niet zuiver is wanneer ik associeer om het associëren en denk om het denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik communiceren en voelen in 1 adem uitspreek, ik mijzelf voor de gek houd en niet met daadwerkelijke communicatie bezig ben die vrij is van gevoelens en emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om associatief denken als iets vrijwilligs te zien en als van mijzelf, terwijl ik kan ervaren dat het bijna onmogelijk is om het uit te zetten zonder een vastberaden standpunt in te nemen die energie generen niet toestaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat associatief denken van de geest is en alleen van mijzelf kan zijn wanneer ik het zelf aan en uit kan zetten in het belang van een ieder zonder gevoelens en emoties eraan vast te plakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat denken altijd van de geest is en zien en realiseren van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren in hoeverre ik verslaafd ben aan mijn manier van denken, omdat ik geloof dat ik dat ben en dat ik dus niet anders kan, terwijl het zelfde type denken los van emoties en gevoelens alleen dan wanneer het nodig is en waar ik de regie over heb niet iets is om mij van af te keren als iets kwaadaardigs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de slaaf te zijn van mijn geadopteerde associatief denken en niet altijd de manier te kunnen zien om mij ervan te bevrijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij als slaaf van het denken kan bevrijden door te staan als wie ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tegenwerking te ervaren als associatief denker in een wereld waar lineair denken wordt beloond en mij niet te realiseren dat dit gebaseerd is op een gevoel van niet geaccepteerd te worden omdat ik anders doe dan de geaccepteerde norm.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fijn te vinden om anders te denken dan de geaccepteerde norm en zo een gevecht met het systeem aan te kunnen gaan en de illusie op te wekken dat ik de strijd aan ga met het systeem, terwijl ik mij niet realiseer dat dit gevecht in mijn geest zich afspeelt en ik in werkelijkheid het systeem niet bevecht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als denkactivist te zien en mij niet te realiseren dat mijn activisme maar een hoofd groot is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij goed te voelen bij het afzetten van de norm binnen de veilige omgeving van mijn geest en mij niet te realiseren dat dit een andere vorm van denken en energie generen is die net als al de andere vormen niets oplevert voor het leven dan consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustraties toe te staan binnen mijn communicatie met anderen onder het mom van niet begrepen te worden, zonder te kijken of mijn manier van communiceren voortkomend uit mijn manier van denken, wel aansluiting heeft bij mijn gesprekspartner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet specifiek te zijn in mijn communicatie en voor buitenstaanders van mijn geest over kom als een van de hak op de tak prater, terwijl er wel een verhaallijn in mijn praten zit maar dat behoeft de nodige illustraties om duidelijk te zijn en over te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als ego gekrenkt te voelen als anderen mijn denken af doen als het mij verliezen in details en niet kunnen zien in dat moment dat het wel ter zake doend is, maar mijlen ver vooruit is op hetgeen er dan besproken wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn communicatie te dwarsbomen door associatief te denken en praten met mensen die lineair denken en praten, waarbij er geen communicatie plaatsvindt, maar Babylonische spraakverwarring en het principe van communiceren totaal om zeep helpt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat echte communicatie frustratie vrij is en simpelweg overdracht van informatie om samen tot daden over te kunnen gaan en de samen gevormde informatie te leven en ervaren.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om communicatie niet te misbruiken voor energie opwekking en daarom er geen emoties/gevoelens aan te koppelen, waardoor het niet uitmaakt of ik beelddenk of woorddenk,  zolang er maar communicatie plaatsvindt die in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om specifiek te zijn in mijn communicatie om zo geen ruis te accepteren die de communicatie kan verstoren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij in de schoenen van mijn gesprekspartner te verplaatsen en te zien op welk niveau wij samen kunnen komen om effectieve communicatie te hebben zonder frustraties en onbegrepen te worden waar onnodige back chat door ontstaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om communicatie met het ego niet te accepteren en toe te staan, omdat dat afbreuk aan jezelf en de ander als jezelf doet en in tegenspraak met het principe van het leven is om in gelijkheid en eenheid ons tot elkaar te verhouden.