Dag 171 van 2555; wat een kut stem

equal money capitalismTerwijl ik mijn mail aan het doorwerken was en naar de commentaren op een video van mij op YouTube ging, las ik een commentaar van Arie anoniem die zei: wat een kut stem en wat een onzin. Even voelde ik een lichte misselijkheid door mijn buik gaan en beweging in mijn solar plexus. Hoezo kut stem dacht ik, maar tegelijkertijd twijfelde ik of mijn stem inderdaad vervelend was.

Deze video is een vertaling van een video over depressie van Bernard Poolman die ik zelf heb ingesproken. Ik besloot deze video ooit te vertalen in het Nederlands en in te spreken, omdat de boodschap over depressie zo raak is neergezet. En dat is sinds de dag dat ik deze video plaatste hetgeen geweest waar mensen over struikelen. Het is niet de stem die kut is, het is de boodschap die kut is voor velen omdat het hun ware aard blootlegt.

Het grappige aan dit soort commentaren is dat men niet door heeft hoe men zichzelf blootgeeft en laat kennen. Het is duidelijk dat Arie anoniem een probleem heeft met depressie en de ware aard hiervan. Dat hij zijn nare gevoelens hierover op mij probeert af te schuiven is gewoonweg geen zelfverantwoordelijkheid nemen. Commentaren die op de persoon gericht zijn, blijven af en toe het effect bij mij opleveren dat ik zo’n commentaar persoonlijk neem voor een moment. Gewoon ademen en zien wat het is, dat is het beste advies wat ik mijzelf kan geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het commentaar van Arie anoniem persoonlijk te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te twijfelen aan het feit dat mijn stem vervelend klinkt en door die twijfel te twijfelen aan mijzelf als mens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op het feit dat eenander mijn stem een kut stem vindt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de reacties die een ander op mijn stem heeft persoonlijk te nemen en daardoor de reactie over te nemen en 1 te worden met die reactie en te twijfelen aan mijzelf, terwijl ik mij niet realiseer dat zijn reactie niets te maken heeft met mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik een vorm van communicatie heb met Arie, door op zijn reactie reacties te hebben, maar eigelijk treffen wij elkaar alleen maar in reactie en draaien wij slechts om elkaar heen in onze zelf gecreëerde bubbels waarbij we allebei reageren op verschillende dingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik tijdens en na het lezen van een commentaar, waar de ander persoonlijk wordt, even gas terug te nemen en adem te blijven halen. Om zo te kunnen zien waar de ander op reageert en of ik hem/haar kan assisteren op het punt van reactie, of dat ik het commentaar als een wind door mij heen moet laten gaan om vervolgens mij weer aan andere taken te wijden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mensen die op het internet namen bezigen als Arie anoniem zichzelf met opzet anoniem houden om te kunnen trappen en schelden op anderen door de onvrede die in henzelf is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik goed werk heb geleverd wanneer er zoveel mensen reacties hebben op mijn stem in deze video en dat de boodschap dus is aangekomen, maar voor alsnog niet wordt aangenomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een stem en een gevoel in mij waar te nemen als mijn solar plexus wordt beroerd, die zegt dat ik dit niet wil, terwijl ik mij niet realiseer dat dit niet willen gaat over niet de verantwoordelijkheid op mij te willen nemen om dit soort berichten/boodschappen te brengen en vervolgens de commentaren erop  af te handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wel achter de boodschap van de video te staan, maar mijn zelfverantwoordelijkheid wanneer het persoonlijk wordt met commentaren, niet wil nemen en liever wil wegkruipen in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de volle laagte willen incasseren als het om negatieve reacties gaat, maar wel de positieve reacties.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om reacties van anderen niet meer persoonlijk te nemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de reacties van anderen niet meer met mijn reactie op hen te verwarren en mij zo het geheel persoonlijk aan te trekken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om als ik A zeg met het plaatsen van een video ik ook B moet zeggen als het gaat om negatieve commentaren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik zie dat ik met mijn stem mensen in reacties krijg, ik dat kan gebruiken als een middel om anderen zichzelf te laten realiseren en wie weet uiteindelijk zichzelf te kunnen zien voor wie ze zijn, en niet weg te lopen voor deze taak, maar zelfverantwoordelijkheid erin te nemen.

Advertenties