Dag 387: de fundering ben je altijd zelf

Boerderij_Arpisson_(2327m.)_boven_Gimillan_in_Cogne_Valley_(Italië)._Beklemmende_leegte_boven_de_boerderij_aan_het_eind_van_het_dal_02De afgelopen tijd vertoefde ik in het dal van mijn gedachten, ik daalde af naar de plek waar gedachten echt lijken, waarvan ik wist dat het daar niet goed toeven is. Toch kun je soms dingen weten, maar niet altijd op het juiste moment toepassen. Daarnaast kunnen we met onze ‘geest’ dingen zo voorspiegelen dat we echt even pas op de plaats moeten maken, ons zelf vertragen om vervolgens te zien dat we niet met de realiteit te maken hebben.

De gedachten die ik geloofde waren van een dwingende aard, ik had het ‘gevoel’ dat ik ergens in gedwongen werd. Nu weet ik dat wanneer ik ‘het gevoel heb dat’, er toeters en bellen af horen te gaan. Maar het was stil in het dal der gedachten. Het werd een gevecht met mijzelf in het dal der gedachten. Nu weet ik dat niemand mij kan dwingen of bewegen om iets te doen, de uiteindelijke keuze/beslissing om ergens in mee te gaan ligt altijd bij mijzelf. Ik maak de afwegingen, ook al lijkt de keuzemogelijkheid soms zeer beperkt en moeten we soms kiezen tussen twee kwaden. Toch is het altijd een keuze en ligt die altijd bij onszelf. Zo ook nu, waar er al heel lang iets aangeprezen werd en waar ik niet op inging, omdat het niets voor mij was op dat moment in mijn leven. De aanbiedingen werden steeds dwingender en men ging  over tot het aanpraten van een schuldgevoel. Dit was het moment waarop mijn ‘geest’ mij mededeelde dat er geen keuze meer was, het was mijzelf overgeven of…Of wat? Daar kreeg ik geen antwoord op wat er dan voor gevolgen zouden volgen. Ik vroeg het ook niet, ik was in de ban van de angst dat een ander mijn keuzes ging maken en ik geen vrije wil meer zou hebben. Dit vond allemaal plaats in het dal der gedachten, het was niet echt, ik beleefde het als echt.

Als tegenreactie op de mogelijkheid dat ik geen keuzevrijheid meer zou hebben, moest ik mijn hakken in het zand zetten en het aanbod minder maken dan mijzelf, aldus mijn ‘geest’. Dezelfde ‘geest’ die mij al mijn hele leven bijstaat en mijn beste adviseur is geworden, aldus mijn ‘geest’. Samen vechten we voor vrijheid, aldus mijn ‘geest’. Hoe kon iemand op zo’n nare manier iets aanbieden, ging er nog door mij heen, straks smeren ze het mij aan en wat dan? Dan zit ik in een situatie die ik niet wens.

Tijdens mijn verblijf in het dal der gedachten kwam het nooit in mij op dat ik het aanbod ook kon afslaan, omdat ik mijn eigen keuzes mag maken, onder welke invloeden ik dit dan ook doe. Ik kan zeggen, nu even niet, en daar hoef ik het aanbod niet minder dan mijzelf voor te maken. Het aanbod blijft het aanbod, en is het nu niets voor mij, dan kan het op een ander tijdstip wel iets voor mij zijn of het zal het nooit mijn keuze worden. Dit hangt allemaal samen met de mate van zelfoprechtheid die ik hierin heb in het moment van keuze. Laat ik mij beïnvloeden of kan ik de keuze maken omdat ik mijzelf vertrouw?

En die wetenschap werd mijn vitale verbindingslijn om het dal der gedachten te verlaten, de wetenschap dat ik eerst op mijzelf moet vertrouwen om een keuze te maken en dat dit niets te maken heeft met de keuze die mij wordt geboden door een ander. Ik hoef de ander niet te vertrouwen, ik moet mijzelf vertrouwen zodat ik weet dat ik heb gecheckt of wat de ander aanbied recht door zee is en mij niet in de problemen brengt. Het vertrouwen ligt geheel aan mijn zijde en dus als een gevolg daarvan ook de keuze.

Inmiddels sta ik weer met beide benen in mijn eigen kracht en heb ik het dal der gedachten verlaten. Wel heb ik een wijze les geleerd, waarvan ik de inhoud al kende maar niet altijd consequent doorvoerde in mijn leven. Ik ben degene op wie ik moet kunnen bouwen, niet een ander en niet de ‘geest’ die mij op dwaalsporen zet voor eigen gewin. Ik sla het aanbod nu af en wie weet wat de toekomst zal brengen.

De fundering dat ben ik zelf en als de fundering scheurtjes vertoont dan kan ik dat repareren, ook kan ik preventief al kijken of er sprake is van betonrot of een slechte deklaag om zo nare gevolgen te voorkomen. Als ik als een huis sta, dan kan ik niet alleen op mijzelf bouwen, maar de mensen in mijn omgeving kunnen dan ook op mij bouwen. Het is geen leuk idee om te weten dat men op je bouwt wanneer je zelf weet dat jouw fundering een verzameling is van reactieve gedachten. Dat wil ik voorkomen, geen dal der gedachten voorlopig voor mij en mocht ik er toch terecht komen dan vertrouw ik op mijzelf dat ik daar ook weer wijzer uitkom.

Dag 351 van 2555: Mijn beste kunnen realiseren en leven.

DIP Lite cursus

1. Mijn beste kunnen realiseren en leven.

Dit is het eerste principe van mijn beginselverklaring en ook het eerste principe waarover ik zal schrijven in deze blog post.

Mijn beste kunnen is een redelijk soepel begrip binnen onze maatschappij, al van kleins af aan roepen we: “…maar ik heb echt mijn best gedaan”, de vraag is of dat hetgeen is wat nodig is wanneer wij het uiterste uit ons zelf willen halen omdat wij simpelweg geloven dat we het in ons hebben. Geloven of weten dat je het in je hebt om alles aan te pakken wat op je pad komt en in het belang van een ieder is, dat is in wezen het volste vertrouwen in jezelf hebben. Wanneer wij erop vertrouwen dat wij iets kunnen, dan weten we ook in zelfoprechtheid of wij echt ons best hebben gedaan om dit ‘iets’ te laten gebeuren. Geen vertrouwen in onszelf maakt dat we vleugellam worden gemaakt door onszelf.

Het begint met van die gedachten die door je hoofd gaan die je ontmoedigen om door te gaan en net niet dat extra stapje doen zetten waardoor je zou moeten weten dat je tot het uiterste van jezelf bent gegaan en dus het uiterste binnen je mogelijkheden hebt bereikt. Als ik terugkijk in mijn leven dan heb ik veel mijn best gedaan omdat dit van mij werd verwacht als kind en later als volwassene. Bijna altijd kon ik zien dat ik niet tot mijn uiterste kunnen ging. Er was altijd dit moment van: “het is zo wel goed genoeg”. Het zag er voor de buitenwereld uit alsof ik enorm mijn best deed en alles uit mijzelf haalde en wellicht deed ik meer dan gemiddeld, ik ha dalleen mijzelf als voorbeeld. Toch deed ik niet zoveel als ik had kunnen doen en dit heeft duidelijk te maken met uiteindelijk niet echt vertrouwen in mijzelf hebben.

Op een bepaald punt liet/laat ik het los ondanks dat ik wist/weet dat ik nog niet op de bodem van mijn kunnen zat/zit. Wat is dit punt nu precies? Een soort van zelfsabotage waarin ik geloof dat ik zoiets niet kan en dus op het moment dat ik zou kunnen laten zien aan mijzelf dat ik het wel kan, dan stop ik mijn handelen om te voldoen aan het plaatje dat ik van mijzelf heb gemaakt in mijn geest. Alsof ik niet buiten het voorgeprogrammeerde plaatje kan treden, alsof ik niet kan/mag veranderen van mijzelf. Dus een angst om te veranderen is het wat achter dit niet tot het uiterste schuilgaat.

Sinds ik met mijn Desteni proces ben begonnen heb ik mijzelf op velerlei gebied op de proef gesteld en mijzelf steeds weer een stukje verder gemotiveerd. Nu ik in het proces ben van het opzetten van een bedrijf zie ik dat ik wel in staat ben om net dat stapje verder te gaan en dingen aan te pakken die ik eerder bestempeld had als ‘dat ben ik niet’ of ‘dat is niet echt iets voor mij’. Ik heb nieuwe dingen in mijzelf ontdekt die ik eerder niet wilde zien, omdat dit verandering met zich meebracht die ik toen niet aan durfde te gaan. Ik merk nu dat ik niet alleen op het zakelijke gebied mijzelf er toe zet om het uiterste uit mijzelf te halen, maar dit werkt ook door in mijn privé leven. Het moment dat ik door de zoveelste barrière heenging en merkte dat er niets gebeurde als ik een tandje meer bijzette en mijzelf dwong niet met minder genoegen te nemen dan wat er in mij zit, waren eigenlijk hele gewone momenten. Met andere woorden het leven ging gewoon door, geen knallende champagne flessen en vuurwerk omdat ik mijzelf door weerstanden en angsten heen duwde. Achter de weerstand was gewoon leven, alleen ik was in staat om meer uit dat leven te halen dan voorheen.

Momenteel ben ik bezig mijzelf steeds weer op nieuw terrein te begeven om te zien dat wie ik inmiddels ben en de handvaten die ik inmiddels heb in het leven, voldoende zijn om tot volledige bloei te komen. Het enige dat ik moet doen is geloven in mijzelf en de kansen die op mijn pad komen met beide handen aanpakken. Een verkeken kans komt niet meer terug een nieuw moment om te besluiten om te veranderen dient zich aan in elke nieuwe ademhaling. Dat is mijn houvast in het leven geworden en niet meer een beperkt beeld van mijzelf gevormd door angsten. Wanneer het in mij zit dan mag het er ook uitkomen, het getuigt niet van gezond verstand om met minder genoegen te nemen als ik in staat ben om mijzelf het uiterste/beste te kunnen geven. Het is een besluit/principe waar ik voor sta en waar ik mijzelf aan kan herinneren in tijden van terugval.

Ik ben wie ik ben door hoe ik mijzelf heb voorgenomen te zijn, ik kan mijzelf te kort doen en ik kan mijzelf overschatten of door vallen en opstaan leren waar mijn uiterste kunnen ligt en te werken met wie ik ben in het moment zonder opgelegde beperkingen te accepteren en toe te staan. Ik ben wie ik kan zijn en dus wie ik mag zijn van mijzelf.

Dag 348 van 2555: hoe iets je meer aangrijpt dan je zou willen – deel 3 – bewijsstukken

DIP Lite cursusDeze blog post draait om het woord ‘bewijsstukken’ waar ik in deel 1 van deze blog serie over schreef, voor context is het aan te raden de andere blog post in deze serie ook te lezen.

De ‘bewijsstukken’ zijn inmiddels overhandigt en leverden stress op bij de leerplicht, want zo werd gezegd in een mail aan school en een cc aan mij dat een natuurgenezer geen echte arts is dus geen echte diagnose kan doen en daarom geen echte bewijsstukken kan leveren. Volgens deze persoon zou de schoolarts ingelicht moeten worden, omdat het hier om schoolverzuim gaat en om te weten of hier geen sprake van fraude is moeten de bewijsstukken van een arts komen. Een arts volgens de definitie van het systeem en bewijsstukken volgens de definitie van het systeem. Hetzelfde systeem dat eerst een foute diagnose stelde en dus frauduleuze bewijsstukken aanleverde, waar nu niemand over praat, want het systeem heeft het altijd bij het rechte eind.

Volgens woorden.org betekent bewijstuk en bewijs het volgende:

Bewijstuk: voorwerp of document waarmee je iets kunt bewijzen

Bewijs:

1. feit of redenering  waaruit blijkt dat iets waar of juist is

2. document waaruit blijkt dat je aan bepaalde voorwaarde hebt voldaan

Het woord ‘bewijsstukken’ zoals ik dat nu leef is: bewijsmateriaal om te bewijzen dat je onschuldig bent.

Met andere woorden, ik ben dus schuldig totdat het tegendeel bewezen is. Er is geen vertrouwen in mij en ik lieg per definitie en ben per definitie niet te vertrouwen. Dus binnen deze context met een ziek kind dat niet voor haar lol weken in bed ligt moet ik bewijzen dat zij ziek is en dus ziekteverzuim heeft en geen schoolverzuim.

De emoties die ik aan het woord ‘bewijsstukken’ heb toegevoegd zijn:

1. niet te vertrouwen zijn

2. een slecht persoon zijn

3. mijzelf moeten bewijzen

4. mijzelf de verliezer voelen

5. mijzelf het slachtoffer voelen

Deze emoties maken dat dit woord zwaar beladen wordt en ik reactief ben wanneer dit woord wordt gebruikt. Een sterk gevoel van ‘dit is niet eerlijk’ komt naar boven en het moeten dansen naar de pijpen van mensen die alleen maar in hokjes en protocollen denken waar niet van afgeweken mag worden. Ik zal mij moeten gaan beperken tot de woordenboek betekenis om mij niet langer aan te laten sturen door mijn emoties. En zal moeten stoppen met oordelen van de ander met als startpunt mijn slachtofferrol.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf slachtoffer te voelen nu ik niet voldoe aan de voorwaarden die de eisende partij achteraf heeft gesteld.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het slachtoffer zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij onmachtig voel en dus in de slachtofferrol schiet in de hoop dat mij dit iets kan opleveren. Ik stop mijn participatie als slachtoffer en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de eisende partij, wanneer zei officieel bekendmaken dat mijn bewijsstukken niet geldig zijn, aan te geven dat ik nauwkeurig onderzoek heb gedaan naar de mogelijkheden van het diagnosticeren van chronische Lyme en tot de conclusie ben gekomen dat binnen de reguliere gezondheidszorg geen eenduidig antwoord op de aanwezigheid van Lyme in het bloed gegeven kan worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in een hoek geduwd te voelen nu ik de bewijsstukken moet leveren alsof ik crimineel ben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onmacht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijnkracht laat afnemen door emoties en gevoelens. Ik stop mijn participatie in mijn emoties en gevoelens en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kracht niet weg te geven aan energie en één en gelijk aan de ander te gaan staan die om bewijsstukken vraagt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet als een onbetrouwbaar persoon afgeschilderd te willen worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om als onbetrouwbaar te worden gezien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben niet door het systeem geaccepteerd te worden met alle gevolgen van dien. Ik stop mijn participatie in mijn angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet op voorhand te gaan voelen alsof ik een onbetrouwbaar iemand zou zijn en mijzelf dus niet te definiëren bij een term die de ander volgens mij op mij heeft gestempeld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet als slecht persoon te willen ervaren, wanneer ik denk dat de ander zo over mij denkt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang te zijn als slecht persoon te worden gezien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dat ik die persoon ben door mijn daden en woorden die ik spreek. Ik stop mijn participatie in de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij los te maken van stereotypen als goede en slechte personen en mijzelf één en gelijk te stellen aan dat wat ik wil zijn in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om mijzelf te moeten bewijzen en zo mogelijkerwijs te verliezen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om te verliezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat door te verliezen ik in een soort van niets terecht kom. Ik stop mijn participatie in de angst van het verliezen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf bewijzen zonder emoties te ervaren, waardoor het niet meer of minder wordt dan informatie overdracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik schuldig ben aan het verzuim van mijn dochter door niet systeem conforme bewijsstukken aan te leveren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang zijn buiten het bootje/systeem te vallen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben om als afvallige van het systeem gezien te worden en dus buiten het systeem mijn heil moet zoeken waarbij ik geen gelijke kansen heb als wanneer ik deel ben van het systeem. Ik stop mijn participatie in de angst voor uitsluiting en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het bewijzen conform het systeem te lopen zonder emoties en angsten om zo van binnenuit aan te tonen dat er nog geen hokjes zijn voor alle problemen.

Dag 340 van 2555: ik word zo blij van de Turkse winkel – deel 2

DIP lite cursusIn deze blog post zal ik doormiddel van zelfvergeving en correctieve zinnen het hoe en waarom van mijn blijdschap over de Turkse winkel ontrafelen om vervolgens mijzelf te verbinden met de oplossingen die ik zie, om herhaling van patronen in de toekomst te voorkomen. Het is aan te bevelen om eerst blog 339 te lezen voor context.

Fascinerend om te zien hoe ik een gelukkig moment eerder in mijn leven probeer te herscheppen in mijn huidige situatie vanwege het gevoel dat het oplevert. Waarbij ik het woord ‘gevoel’ kan inwisselen voor het woord ‘energie’, want uiteindelijk levert mij dit energie op en is dat de reden waarom ik dit toelaat te bestaan in mijn ‘geest’. Deze energie zorgt dan weer voor frictie waarbij ik met weemoed terugdenk aan de winkels in Italië en het jammer vindt dat ik dit niet meer precies zo heb. Met andere woorden ik leef als het gaat om boodschappen doen niet in mijn huidige realiteit maar in de herbeleving van een eerdere herinnering.Ik ben dus niet hier.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de blijheid die ik ervaar in de Turkse winkel als mijn eigen expressie te ervaren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verwarren van zelfexpressie met voorprogrammering, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door herinneringen uit mijn verleden mijzelf zo heb geprogrammeerd dat ik blijheid in het moment als zelfexpressie denk te ervaren, maar eigenlijk niet in het hier en nu ben en een blijheid van eerder in mijn leven (echt of niet echt) herleef. Ik stop het herbeleven van blijdschap als zelfexpressie in het hier en nu en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het onderscheid tussen zelfexpressie en voorprogrammering meer in het moment te leren onderscheiden, zodat ik niet eerst de gevolgen van het niet ‘zien’ hoef te lopen en opnieuw patronen te creëren, maar meer direct in het moment mijzelf te corrigeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik in het moment ogenschijnlijk kleine dingen zoals blijdschap weet te ondervangen, ik eerst door het patroon heen moet alvorens ik door zelfreflectie snap wat er gebeurde.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelfreflectie achteraf toepassen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vaak pas in alle rust kan kijken naar mijn handelen en denken, wanneer ik niet meer in die situatie zit. Ik stop het achteraf toepassen van zelfreflectie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te trainen om in het moment, een pas op de plaats te doen en gas terug te nemen, om te zien waar ik in participeer en of dit in het belang van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energetische ervaringen, zoals de blijdschap in de Turkse winkel, te willen herbeleven en te herscheppen omwille van het gevoel dat dit mij oplevert.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van herbeleving van energetische ervaringen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik uit ben op de energie en niet op pure zelfexpressie zoals fysieke blijdschap in plaats van ‘geest’ blijdschap. Ik stop het herbeleven en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het herbeleven te stoppen en het beleven in het hier en nu aan te durven en te zien wat er  gebeurd wanneer ik mijn leven niet voorprogrammeer maar daadwerkelijk blij ben met wat hier is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dit energetische gevoel van blijdschap in mij te ervaren als puur en fysiek, terwijl ik mij niet realiseer in dat moment, dat ik en mijn ‘geest’ mijzelf voor de gek aan het houden zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf als de ‘geest’ voor de gek houden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik graag voor de gek gehouden wil worden voor een beetje lekere energetisch ervaring. Ik stop het voor de gek houden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfoprecht met mijzelf te zijn en mijzelf niet langer voor de gek te houden als het gaat om ‘geest’ ervaringen of zelfexpressie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de frictie die in mij ontstaat, in de vorm van met weemoed terugdenken aan Italië, geen pure weemoed is, maar een doel om energie op te wekken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gevoelens/emoties als echt van mij, als fysiek wezen te ervaren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door mijn afhankelijkheid aan energie mij niet wil realiseren dat ik met frictie te maken heb. Ik stop de frictie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn afhankelijkheid aan energie af te bouwen in zo’n tempo dat het haalbaar en mogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik tijdens het boodschappen doen veelal niet hier ben om een ervaring die ik heb gelabeld als niet leuk dragelijk te maken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een door emoties/gevoelens energetische handeling/taak als niet leuk te ervaren dragelijk te maken door in de ‘geest’ weg te vluchten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op deze manier denk te kunnen overleven, terwijl ik in feite eerder mijn eigen graf graag door alle gevolgen die door ‘geest’ participatie ontstaan. Ik stop de energetische labeling en het wegvluchten in de ‘geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst eens te kijken naar de energetische labeling van ‘niet leuk’ alvorens te denken dat ik weg moet kruipen in de ‘geest’ om de ervaring dragelijker te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer vertrouwen te hebben in de herinnering van blijdschap dan in mijn fysieke werkelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de ‘geest’ werkelijkheid vertegenwoordigt door de herinnering meer te vertrouwen dan mijn fysieke werkelijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik omwille van de energie mijn ‘geest’ werkelijkheid boven de fysieke verkies en dus niet zal ervaren wat echt vertrouwen is. Ik stop het volgen van de ‘geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet de ‘geest’ maar mijzelf in relatie tot mijn fysieke werkelijkheid te vertrouwen op basis van resultaten en uitkomsten, om mijzelf zo te gronden in het hier en nu en te kunnen zien/realiseren/begrijpen in het moment wanneer blijdschap echt is en wanneer niet.

Het feit dat de blijdschap over de Turkse winkel uiteindelijk niet echt is, neemt niet weg dat ik tevreden ben met de Turkse winkel en daar plezierig mijn boodschappen doe.

Dag 316 van 2555: instortende gebouwen – deel 3 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het lezen van de vorige blog biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik het aspect van, vrezen dat wat je hebt je wordt afgenomen in combinatie met financiële stabiliteit/onstabiliteit, aanpakken.

Nog even kort wat deze angst inhoud, deze angst komt voort uit het mij onstabiel voelen op verschillende terreinen over de jaren heen. Deze angst/gevoelens hebben zich opeengestapeld en zijn uiteindelijk door mijn leven heen fysiek geworden en hebben zich vertaald in het bang zijn dat daadwerkelijk mijn fysieke fundament onder mij vandaan wordt geslagen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat wanneer ik financieel weer wat opkrabbel mij dit afgenomen zal worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van wantrouwen over mijn financiële situatie/toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo vasthoud in een angst die mij dicteert dat alles mij afgenomen zal worden. Ik stop het wantrouwen en de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn financiële situatie niet te wantrouwen zodra die weer vooruit gaat, maar simpelweg te proberen deze stijgende/stabiele lijn te handhaven door het verleden als een les te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat iets buiten mijzelf op mij zit te wachten totdat ik weer wat financiële stabiliteit heb om het vervolgens te laten regenen aan rekeningen en zaken die vervangen moeten worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn buitenwereld te beschuldigen van onstabiliteit in mijn financiën, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst naar mijzelf moet kijken waar mijn aandeel is en wat gewoon ervaringen/situaties zijn die iedereen wel eens meemaakt. Ik stop   het beschuldigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer zich financiële onstabiliteit aandient, omdat zaken stuk gaan en meer rekeningen in een maand betaald moeten worden dan in een andere, niet de ander/de buitenwereld hiervan te beschuldigen, maar te realiseren/begrijpen/zien dat mijn vaste uitgaven patroon soms grillig en onverwacht lijkt in tijden van financiële krapte door het meedraaien in het systeem met al zijn kosten van dien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het noodlot ten alle tijden zal vallen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven in het noodlot, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf en mijn situatie saboteer door te denken dat het noodlot als een bliksem op een afleider mij zal vinden. Ik stop dit mijn slachtofferrol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als slachtoffer in tijden van financiële krapte op te stellen, maar mijzelf te blijven aansturen en te zien/realiseren/begrijpen waar mijn ‘noodlottige’ situatie vandaan komt of waar het een gevolg van is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfs als het goed met mij gaat in mijn achterhoofd te denken dat het zo weer slecht kan gaan en financiële instabiliteit zijn tol eist.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf saboteren om hier in het moment te kunnen zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo emotioneel onstabiel maak, waardoor ik niet hier in het heden kan zijn zonder een naar en onbestendig gevoel te hebben. Ik stop de zelfsabotage en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet van het hier en nu te beroven en mijn emotionele fundament onder mijzelf weg te schoppen door het zwaard van Damocles voortdurend boven mijn hoofd te laten bungelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kunnen geloven dat financiële stabiliteit in mijn leven zou kunnen plaatsvinden voor een langere periode.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het mijzelf indekken dat het ook financieel goed kan gaan door dit niet te geloven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik al vooruit loop op de feiten om zodoende niet zo te hoeven schrikken want het zal uiteindelijk toch wel niet financieel goed met mij gaan. Ik stop het indekken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in plaats van mijzelf in te dekken, mijzelf te ontdekken in zo’n moment en te zien/realiseren/begrijpen waar deze denkbeelden/back chats vandaan komen, anders dan mijzelf te behoeden voor meer ellende.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij geen leven te kunnen voorstellen zonder financiële zorgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het bepalen van een toekomstbeeld voor mijzelf waarin ik mijzelf limiteer en geen ruimte laat om voortuit te komen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn weg vooruit blokkeer/saboteer en mijzelf geen kans gun om mijn situatie te verbeteren. Ik stop dit toekomstbeeld en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een toekomstbeeld voor ogen te hebben die in het belang van een ieder is en ten alle tijden de ruimte te laten om dit beeld bij te stellen aan de omstandigheden, zodat mijn fundament heel kan blijven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te dromen van tijden dat ik alles kan doen wat nodig is en financiële armslag heb om niet gelimiteerd te zijn door geld.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van dromen over de toekomst zonder mijzelf aan te sturen naar die toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door zelfaansturing en zelfbeweging alleen verder kan komen. Ik stop het dromen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen en niet te vervallen in dromen van ‘wat als’, maar hier te zijn in mijn fysieke werkelijkheid en te handelen in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik alleen maar kan dromen van financiële stabiliteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn reële toekomst weg te nemen door te denken dat ik nooit uit mijn financiële dip zal geraken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo reduceer tot een leven in de ‘geest’ met dromen die ik najaag in de ‘geest’. Ik stop het wegnemen van mijn reële toekomst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te reduceren tot een 1 dimensionale beleving van leven in de ‘geest’, maar te zien/realiseren/begrijpen dat de ‘geest’ een hulpmiddel is en het echte fysieke leven zich afspeelt in het hier en nu in de fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door angst te hebben dat ik geen financiële vrijheid zal kennen in mijn leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf te limiteren door angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn angst zo omzet in werkelijkheid door mijzelf door passiviteit vanuit angst niets te laten ondernemen om mijn angst te keren. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn passiviteit door angst te stoppen en een open toekomst tegemoet te gaan waarin alles mogelijk is vanuit mijn eigen aansturing.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mij heb neergelegd bij het idee dat ik het nooit breed zal hebben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven in mijn eigen onwaarheden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik onwaarheden creëer om zo altijd beter uit de verf te komen omdat ik de lat zo laag leg dat ik vanuit mijn slachtofferrol zo de winnaarrol in kan stappen. Ik stop het geloof en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet deel te nemen aan deze polariteit van slachtoffer – winnaar waar ik altijd mijzelf indek om geaccepteerd goed uit de verf te komen ook al is het een slachtofferrol die mij zogenaamd past omdat ik zoveel ellende kan doorstaan en ik mijzelf zo ophemel tot martelaar, mij niet beseffend dat ik vastzit in de polariteit en zo niet voorbij mijn eigen geloof van gecreëerde onwaarheden kan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om toch moeite te stoppen in het verkrijgen van financiële stabiliteit zonder alle de back chat hierover weg te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vooruit willen zonder zelfreflectie over het verleden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst schoon schip moet maken en de losse eindjes moet verbinden alvorens ik verder kan zonder dezelfde valkuilen opnieuw te nemen. Ik stop de vooruitgang zonder zelfreflectie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet snel vooruit te willen gaan zonder terug te kijken in zelfreflectie om te zien wat de volgende stappen zijn die ik moet nemen in het heden om het verleden niet te herhalen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet verder kan gaan als ik een lijk van het verleden, in de vorm van geen vertrouwen hebben in mijn financiële stabiliteit, achter mij aansleep.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen vertrouwen hebben in een leven waarin financiële stabiliteit heerst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vertrouwen in mijzelf zal moeten hebben om vervolgens vertrouwen in mijn situatie te kunnen hebben. Ik stop het wantrouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te vertrouwen en niet te geloven dat ik vooruit kan komen door mijzelf te wantrouwen over mijn daadkracht.

Dag 312 van 2555: van het (medicijn)kastje naar de muur gestuurd worden – deel 2 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg van mijn vorige blog en het is aan te raden om voor context de vorige blog te lezen.

 

In deze blog volgen zelfvergevingen en zelfcorrecties die te maken hebben met het feit dat ik mij niet gewaar was van de pijn in beide ellebogen, nu dat na 1,5 jaar weer opspeelt. Ook in de eerste periode terug in Nederland ben ik de pijn steeds meer naar de achtergrond gaan drukken, alsof de pijn een vervelende nagedachtenis was aan een zeer harde (fysieke en financiële) periode van het wonen in de bergen van Italië.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer je de pijn geen aandacht geeft de pijn er ook niet meer is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van pijn negeren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de pijn kan negeren, maar uiteindelijk niet zijn oorsprong en wat het met het fysieke lijf doet. Ik stop het negeren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om pijn niet meer te negeren maar te onderzoeken met de hulpmiddelen die ik ken en daar waar nodig een arts in te roepen om de fysieke kant onder de loep te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de pijn niet te willen voelen omdat dat lastig is en het dan aandacht vraagt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen last willen hebben van mijn fysieke lijf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn fysieke lijf wel wil gebruiken maar er geen zorg voor terug wil geven omdat dat als lastig door mij wordt ervaren en wordt gekoppeld aan geld. Ik stop het niet geven van zorg en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het geven van zorg los te koppelen van geld en de angst om de zorg mij niet te kunnen veroorloven, en dit loskoppelen in stappen te verwezenlijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden wanneer mijn fysieke lijf aandacht vraagt terwijl ik verder wil.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken dat mijn fysieke lijf mij terughoudt en limiteert, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit probleem vanuit de ‘geest’ benader en niet wil zien dat ik fysiek ook werkelijk teruggehouden wordt als de fysieke pijn om rust vraagt. Ik stop deze gedachte en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd te checken of iets wat ik denk ook echt zo is binnen mijn fysieke werkelijkheid, zodat ik niet meer fysieke brokken maak en meer gevolgen moet doorlopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden wanneer mijn fysieke lijf door pijn aangeeft het langzamer aan te moeten doen, waardoor ik het lijf als een verrader ervaar die mij wil boycotten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn fysieke lijf als een verrader zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij separeer van mijn fysieke lijf en mij zodoende verraden voel door mijzelf maar dat ervaar als iets buiten mijzelf. Ik stop deze energie van verraden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om één en gelijk te leren zijn aan mijn fysieke lijf en zo te zien/realiseren/begrijpen dat er geen sprake van verraad of boycotten, maar meer een belangenverstrengeling waar ik als de ‘geest’ niet dat krijg wat ik wil en mij zo gelimiteerd voel door het fysieke aspect van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke lijf als lastig te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn fysieke lijf lastig te vinden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn lijf lastig vind omdat het niet doet wat ik wil. Ik stop het willen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet kinderlijk dingen van mijn lijf te willen/vergen ook als mijn lijf even het niet aankan dan dien ik respect/geduld te hebben voor de beperking die ik fysiek moet ondergaan door uit te zoeken wat er aan de hand is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik een samenspel moet spelen met mijn fysieke lijf in plaats van separatie uit te spelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van separatie in plaats van samenspel met mijn fysieke lijf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn lijf als limiet zie, maar in deze ben ik degene die saboteert door geen samenspel met mijn fysiek lijf aan te gaan. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om samen met mijn fysieke lijf/voertuig, wat een éénmalige kans in dit leven is, een manier te vinden om zo optimaal door het leven te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever een lijf te wensen dat wel aan mijn eisen voldoet.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een ander lijf te wensen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wel een ander lijf kan wensen, maar ik dan beter een andere houding van mijzelf in deze kan wensen om verandering op dit punt te bewerkstelligen. Ik stop de wens en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het wensen van een ander lijf als ontkenning van het probleem te zien, waardoor er niets zal veranderen als deze wens vervuld zou worden, het veranderen  van mijn houding ten aanzien van mijn fysieke lijf en de pijn is het enige dat verandering met zich mee kan brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te vragen waarom ik die pijn moet ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slachtoffer, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet verder kom als ik blijven hangen in het waarom ik. Ik stop de slachtofferrol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vragen waarom ik de pijn moet ervaren, maar hoe het komt dat ik de ze pijn ervaar en wat er aan gedaan kan worden, met andere woorden de impasse van de slachtofferrol omzetten in zelfaansturing en actie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf zielig te vinden wanneer ik aan de pijn toegeef.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf zielig vinden wanner ik toegeef aan de pijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf als zwak zie wanneer ik toegeef en dus zielig. Ik stop het toegeven en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet toe te geven aan mijn zielige personage die het zwakke personage alleen maar aanwakkert en mij met mijn goedkeuring mijn daadkracht onderuit haalt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om toegeven aan de pijn als een zwakte bod te zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zwak zijn als ik pijn heb, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik daadwerkelijk zwak ben fysiek door de pijn en dat in botsing komt met wat ik wil. Ik stop het zwak vinden van mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te vergissen in fysieke zwakte en een zwakke persoonlijkheid, iemand die fysiek zwak is hoeft niet een zwakke persoonlijkheid te hebben en omgekeerd. Geen pijn willen voelen en sterk denken te zijn is maar een illusie die door zijn basis te hebben in een polariteit, zomaar kan uitmonden in het tegengestelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om één met de pijn als iets angstigs te ervaren en niet als een oplossing om hier te zijn met mijn pijn en te snappen wat mijn lijf mij communiceert.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben om één met de pijn te zijn en het te begrijpen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn ‘geest’ het denkwerk laat doen en één met de pijn te interpreteren als een soort van hel waar er alleen nog maar pijn is. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de separatie op te heffen en één als de pijn te durven voelen wat er aan de hand is, zonder de angst dat ik de pijn wordt en dus vertrouwen in mijn fysieke lichaam te durven hebben.

Dag 273 van 2555: we zijn zooo blij – zelfvergevingen en zelfcorrectie zinnen

basisinkomengarantieVoor context zie blog dag 271.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vrouwen in de winkel die een sjamanen cursus ‘je van het’ vinden te beschouwen als personen die het niet op een rijtje hebben. Waarin ik mijzelf vergeef om mij te vergelijken met deze vrouwen en te oordelen dat zij het niet op een rijtje hebben en ik klaarblijkelijk wel.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met anderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander oordeel/veroordeel omwille van een goed gevoel bij mijzelf dat ik niet uit mijzelf kan halen. Ik stop het vergelijken en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te vergelijken met de ander als mijzelf maar te zien wat de ander mij aanreikt binnen mijn reactie op de ander. Met andere woorden wat mis ik in mijzelf of wat veroordeel ik in mijzelf waar de ander mij op wijst door zijn/haar gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nodig te hebben mij te vergelijken met een ander om zo als beter/goed uit de bus te komen en niet mijn zelfvertrouwen/zelfwaarde uit mijzelf te halen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik niet kan vertrouwen op mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ergens in mij nog niet instaat ben om op mijzelf te vertrouwen en een punt van stabiliteit te zijn voor mijzelf door meer vertrouwen op mijn ‘geest’ te projecteren dan op wie ik kan zijn in ieder moment. Ik stop het en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst in mijzelf te zien en vast te stellen wat het is dat het mij onmogelijk maakt om op mijzelf te vertrouwen alvorens ik naar buiten treed en handel en spreek vanuit een punt dat nog niet helder voor mijzelf is en meer gevolgen en ongelijkheid  teweeg brengt dan eenheid en gelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan de ander wanneer die niet inziet dat zijn/haar handelen en wandelen niet in het belang van een ieder zijn, terwijl ik dat zelf ook niet altijd op orde heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geïrriteerd met mijzelf te zijn wanneer ik niet handel in het belang van een ander door niet alles in ogenschouw te nemen en te handelen en wandelen vanuit energie als emoties en gevoelens.

 

Wanneer en als ik mijzelf als geïrriteerd ervaar door niet te handelen in het belang vaneen ieder dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een mening heb over hoe ik in staat zou moeten zijn om altijd in het beste belang vaneen ieder te handelen terwijl dat niet realistisch is op dit moment in mijn proces. Ik stop de irritatie en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze irritatie met mijzelf om te zetten naar het hier te zijn in elk moment en elke adem als een proces waar ik mijzelf naar toe begeef en elke keer als ik struikel of val dat niet te gebruiken om mijzelf af te schieten als mislukkeling maar te leren van die momenten en te zien/realiseren/begrijpen wat het veroorzaakte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om blijheid vanuit emoties en gevoelens als een uiting van een polariteit bij de ander als teveel te ervaren, als een disrespect voor het leven waarbij het leven in een onbewuste staat geleefd wordt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te verplaatsen in de ander als mijzelf en te zien/realiseren/begrijpen dat een ander op een ander punt in zijn/haar proces is en dat ook ik niet altijd instaat ben om het leven te respecteren bij een gebrek aan overzicht en het weten van alle ins en outs als het gaat om het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie oordelen over de emoties van anderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog niet instaat ben om mij in de schoenen van de ander te verplaatsen in elk moment en elke ademhaling. Ik stop het oordelen en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te concentreren op mijn eigen proces en wanneer ik op die manier het pad van een ander kruis en van enige assistentie kan zijn dan is dat mooi, maar het moet geen missie op zich worden waarbij ik niet instaat ben om gas terug te nemen en mijn woorden eerst te wegen alvorens ik ze spreek om zo de gevolgen voor het geheel te beperken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn irritatie te laten voeden door het feit dat de medewerkster teveel kortingskaarten ging uitdelen vanuit een nep gevoel van blijheid en ik in mijzelf het gevoel creëerde dat de emmer aan het overstromen was en dit de laatste druppel dus was. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets van buiten af mij emotioneel te laten leiden tot een punt van ‘ik heb het gehad met jou’, terwijl het hier daadwerkelijk ging om de frustratie dat ik niet met/aan haar kon communiceren dat zij verstrikt zat in een polariteit en hetgeen wat werkelijk aan de hand was onder de blijheid schoffelde.

 

Wanneer en als ik mijzelf door emoties van buitenaf laat leiden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in mijn kracht sta en mij laat beïnvloeden door zaken die ik zelf niet kan beïnvloeden omdat ze niet van mij zijn en dus mijzelf niet concentreer op mijn eigen proces. Ik stop de beïnvloeding door emoties van buitenaf  en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf op mijn eigen proces te focussen en niet ook nog eens de wereld op mijn schouders mee te nemen, omdat dit reddersgedrag alleen het ego bedient en niet in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander iets waardevols te willen meegeven omdat ik dat zelf ook had geapprecieerd zonder te zien dat de ander nog niet op dat punt was aanbeland om het waardevolle in te zien waardoor ‘geven zoals jezelf zou willen ontvangen’ niet gerealiseerd kon worden vanwege de ongelijkheid in mijn startpunt.

 

Wanneer en als ik mijzelf ‘het de ander geven wat ik zelf ook had gewild’ door de strot van de ander zie duwen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat assistentie niet op iemand geforceerd kan worden. Ik stop het forceren van de ander en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf wanneer ik een kans zie om de ander iets duidelijk te maken ik eerst kijk of de ander dat aankan in dat moment en zo niet dan laat ik het varen en beschouw ik het niet als een gemiste kans.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij ongelijk aan de ander als mijzelf op te stellen uit de behoefte om de ander te geven wat ik zelf graag zou hebben gehad en mij niet realiserend dat ik wellicht op datzelfde punt in mijn proces zelf ook niet de boodschap had kunnen zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf in ongelijkheid aan de ander zie staan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een situatie creëer die niet in het belang van een ieder is en dus gevolgen heeft voor ons beiden. Ik stop de gemaakte ongelijkheid en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf één en gelijk aan de ander op te stellen om zo in dat moment waarin wij elkaar ontmoeten en onze wegen elkaar kruisen ik met de ander kan zijn en op die manier er voor de ander kan zijn dan vooruit te hollen en de ander te wijzen op zaken die hij/zij nog niet ziet/beseft en dus niet dat moment van samenzijn van 2 wezens te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het moment te zien dat ook ik vanuit een startpunt van emoties handelde en sprak, wat mij onbewust een gevoel van mislukt zijn gaf, waarop ik achteraf mijn handelen ook als mislukt beoordeelde en alleen nog maar hoopte op het planten van een zaadje terwijl ik wist dat ik het toekomstige plantje al bij de grond had afgebroken.

 

Wanneer en als ik mijzelf een mislukkeling voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik handel vanuit meningen en verwachtingen over mijn directe toekomst en dus niet in het moment heb kunnen zijn, het moment waarin ik bepaal wie ik ben. Ik stop het labelen van mijzelf als mislukkeling en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf in het moment te bepalen wie ik ben en niet aan de hand van meningen en verwachtingen mijzelf afmeet aan een onrealistisch zelfbeeld, waardoor ik beter snap wie ik ben en kan handelen naar anderen vanuit wie ik ben in het belang van een ieder in elk moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij betrapt te voelen nadat mijn dochter mij erop wees en vroeg dit niet meer te doen, het attent maken van mensen die er niet op voorbereid zijn of aan toe zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij betrapt te voelen wanneer ik vanuit gevoelens en emoties handel of spreek terwijl ik in mijn ‘geest’ mijzelf al verder waarneem, dus als iemand die dat niet meer doet en vorm ik de confrontatie met de werkelijkheid om tot een gevoel van betrapt zijn als een excuus om te overleven binnen mijn eigen gestelde normen en waarden.

 

Wanneer en als ik mijzelf betrapt voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet graag gezien wil worden als iemand die niet handelt in het belang van een ieder, maar realiseer mijzelf niet dat ik in een proces zit naar het handelen in het belang van een ieder, een proces dat met vallen en opstaan gepaard gaat. Ik stop het betrapt voelen en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer betrapt te voelen wanneer ik niet handel in het belang van een ieder maar deze impasse om te zetten en te gebruiken om te onderzoeken waarom ik niet in het belang van een ieder heb gehandeld.