Dag 279 van 2555: woorden – dimensie – universeel – zelfvergeving en zelfcorrectieve zinnen

basisinkomengarantieDeze blog is een vervolg op de voorgaande blog. Het is aan te raden de gehele blog serie te lezen voor de context.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord dimensie te gebruiken in situaties waar we suggereren dat we alles in ogenschouw hebben genomen, maar reëel gezien alleen maar een deel van het geheel aantippen.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in een patroon van overmoedigheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie als mensheid dat ik denk dat ik alles overzie, maar dat ik i n feite in een heel klein wereldje van mijn ‘geest’ leef. Ik stop de overmoedigheid en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om moedig te zijn maar niet overmoedig te zijn om zo de moed te hebben om in zelfeerlijkheid alle informatie en alle dimensies in ogenschouw te nemen om de problemen die voor ons liggen aan te pakken en daadwerkelijk op te lossen.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord dimensie merendeel van de tijd het over één dimensie te hebben, terwijl het woord dimensie al alle dimensies in zich draagt.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie dat ik het woord dimensie niet gebruikt zoals het bedoeld is dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid probeer te vormen naar mijn eigen wensen zonder te denken aan het belang van een ieder. Ik stop het oneigenlijk gebruik van het woord ‘dimensie’ en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om het woord ‘dimensie’ correct te gebruiken om zo geen deurtjes open te zetten voor mijn ‘geest’ om misbruik te maken van het woord en het voor mijn eigen belang te benutten.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om maar één dimensie te willen zien en mij af te sluiten als mensheid voor alle andere dimensies en als te overdonderend te beschouwen en daardoor te zien als iets dat geblokt moet worden uit onze realiteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in het patroon van het blokken/verbannen van een definitie van het woord ‘dimensie’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat het te overweldigend is. Ik stop het blokken/verbannen en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om geen enkel woord dat een levend woord kan zijn te blokken/verbannen uit mijn realiteit als mensheid, maar het simpelweg te leven zonder weerstanden.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fijn te vinden als er maar één dimensie over een onderwerp aan mij wordt gecommuniceerd, zodat ik geen keuzes hoef te maken en geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in een patroon van geen keuzes willen maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hierdoor geen zelfverantwoordelijkheid voor mijzelf als mensheid wil nemen. Ik stop de angst om keuzes te moeten maken en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om niet langer mij te verschuilen achter het geen keuzes willen maken, maar voortaan te staan als het woord ‘dimensie’ in al zijn dimensies.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om omwille van het mij verschuilen in mijn comfort zone ik niet alle dimensies van een probleem wil weten/zien en daardoor dus ook niet met echte oplossingen hoef te komen, maar mij heerlijk kan omwentelen in meer problemen waar ik mij zo vertrouwt bij voel.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie koesteren met meer problemen in plaats van oplossingen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in een ‘loop’ ben terecht gekomen waar ik uit zal moeten om vooruit te komen. Ik stop het koesteren van problemen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat het mij koesteren met problemen vertrouwt voelt, maar daardoor nog niet het beste is om te doen.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het woord ‘dimensie’ niet in zijn totaliteit te omarmen nooit tot oplossingen zal komen en dus nooit vooruit zal komen vanuit een inherente neiging tot het mij aangenaam voelen binnen mijn eigen gecreëerde misère.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in het patroon van niet dimensionaal de dingen te benaderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn vooruitgang limiteer en mij daar plaats waar ik geen stem heb en niet kan opstaan door dat te leven wat mij bekend is. Ik stop de ééndimensionale benadering van het leven en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mij niet langer te limiteren door het incorrecte gebruik van het woord “dimensie’.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld te minimaliseren tot mijn misère, mijn realiteit waar geen ruimte is voor dat van de ander.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in een patroon waar er alleen plek voor mij is en niet voor de ander dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik handel vanuit angst voor het verlies van mijn misère. Ik stop het eigenbelang en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mijn misere niet langer als dé misère te zien en daadoor in vergelijking te treden met de ander en op te bieden qua misère, maar mij te richten op het oplossen van problemen op een duurzame wijze die het belang van een ieder bedient.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord dimensie te misbruiken en om te dopen als/tot een veelomvattende term die, door ons startpunt van egoïsme, wordt geminimaliseerd tot een 1 dimensionale werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid mijzelf zie reduceren tot een 1 dimensionale werkelijkheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dat mijn startpunt egoïsme is en nooit kan leiden tot het belang van een ieder. Ik stop en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om egoïsme niet mijn startpunt te laten zijn bij het gebruik van het woord ‘dimensie’.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mens niet meer te zien binnen de dimensie van ons bestaan, maar al ons leed uit te smeren als een dikke laag pek die als een alomvattende vervuilde plek moeder aarde bedekt en alles en iedereen verstikt zonder dat we het door hebben zittende, in onze dimensie van onze werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie afsluiten van de fysieke dimensie waar ik deel vanuit maak dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de mens in dimensie niet meer kan zien door mijn zelf gecreëerde problematische afspiegeling van de werkelijkheid. Ik stop het afsluiten voor en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mijzelf niet af te sluiten van mijn fysieke dimensie door mijn leed en al het leed van ieder ander om zo mijn verantwoordelijkheid om te leven en mijn zijn hier te benutten.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de dimensie uit dimensie te halen en ons achter te laten met het gevoel/verlangen naar egoïsme waarbij éénrichtingsverkeer binnen onze communicatie en individualiteit binnen ons zijn, onszelf doen terugwerpen op de geest van overleven zonder te beseffen dat die mens nog steeds in de di-mens-ie zit.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in het patroon om de mens uit de optelsom te halen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf en de ander als mijzelf niet kan reduceren tot de ‘geest’. Ik stop het wegvagen van de menselijke factor en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik van vlees en bloed ben en het hier in het fysieke moet doen met alle dimensies die voorhanden zijn om zo van oplossingen niet meer problemen te maken.

Advertenties

Dag 241 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 2

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik een intro geschreven over het volgende onderwerp dat ik in het kader van de ‘de vagina de bron van al het kwaad’ serie, in het geniep. Hierin kwam naar voren dat wij als kinderen zo worden gekneed door de volwassenen dat wij onze geslachtsorganen gaan ervaren als iets dat het daglicht niet kan verdragen en iets dat in het geniep benaderd moet worden. Waardoor ik op de volgende probleem/oplossing/beloning uitkwam.

Probleem:

Geloven dat de vagina een minderwaardig onderdeel van mijn lijf is dat verstopt dient te worden en alleen benaderd kan worden in het geniep.

Oplossing:

De energetische ladingen van het woord en beeld van de vagina afhalen en begrijpen dat die door voorprogrammering van generatie op generatie zijn overgebracht en dat ik dat kan stoppen.

Beloning:

In eenheid en gelijkheid met mijn vagina kunnen leven en mijzelf aan te sturen wat betreft mijn kijk op/denkbeelden over mijn vagina en niet te handelen volgens mijn voorprogrammering.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om gesnapt te worden als kind terwijl ik een band met mijn vagina opbouw waarvan ik niet weet of dat getolereerd word. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet voldoe aan hetgeen men van mij verwacht binnen het gezin en de maatschappij als het gaat om mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik afwijkend ben door mijn vagina als deel van mijzelf te zien en ik niet snap waarom het iets is dat in het geniep moet afspelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van de rest van de mensen door mijzelf als afwijkend te labelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn vagina als deel van mijzelf zie ik niet normaal ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn anders te zijn en uit de boot te vallen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst voor het overleven te hebben wanneer ik uit de boot val door anders te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het opnieuw opbouwen van een relatie met mijn vagina, wat ik nu zie als iets onnatuurlijks.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik die relatie aanga die ik bestempel als onnatuurlijk het zou kunnen omslaan in een obsessieve relatie en ik mijzelf niet meer onder controle heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben de controle te verliezen en losbandig een relatie met mijn vagina aan te gaan en zo niet meer in de maatschappij te passen waardoor mijn kansen in de maatschappij verminderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een relatie/band met mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afzijdig te houden van en te ontsnappen aan het 1 worden van mijn fysieke lichaam, omdat separatie zo gewoon is geworden dat separatie voelt als wie ik ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat separatie is wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik zal genieten van de relatie die ik met mijn vagina opnieuw kan opbouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het onbekende en genieten van mijn vagina te zien als iets egoïstisch, door de afscheiding die er nu nodig is om te komen tot een vorm van genieten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om 1 en gelijk te zijn aan mijn vagina en mede daardoor te veranderen in iets/iemand die ik nog niet gekend heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijn oude ‘ik’ beeld vast te willen houden, ook al is het niet in het voordeel van een ieder, om zo niet in het diepe van het onbekende te worden gegooid, daar waar ik denk totale controle kwijt te raken en mij niet te realiseren dat zelfaansturing de manier is hoe ik kan veranderen en dus de totale controle wel los zal moeten laten om 1 en gelijk aan mijn vagina te kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor mijn vagina als losstaande entiteit. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie te denken over/aan mijn vagina en mij niet te realiseren dat wanneer ik heel ben ik kan genieten van de totale expressie van mijn fysieke lichaam, waar alles interconnecties met elkaar heeft en ik niet spreek over het genieten met mijn vagina maar het fysiek genieten als een expressie.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien ontdekken van mijn lijf en dan met name mijn vagina, maar met eenangst op de achtergrond dat ik betrapt zal worden en afgekeurd als persoon. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik niet meer waardig ben wanneer ik mijn lijf/vagina leer kennen, omdat mijn buitenwereld dit als vies en ongeoorloofd beschouwd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf als eenling te zien staan en aangewezen als degene die niet normaal is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik het niet zal redden wanneer ik mijn vagina anders benader als hoe ik denk dat men dat van mij verlangt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf onophoudelijk bezig te zien met mijn vagina als een angst/schrikbeeld van een outcast die het niet meer op een rijtje heeft. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina tot een outcast van mijn fysieke lichaam te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf los van mijn vagina te zien als een soort van rebus, een poppetje + een vagina = een mens.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn separatie van mijn vagina zo te visualiseren dat het een acceptabel beeld voor mij  word.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest niet te zien genieten van mijn relatie met mijn vagina en mij vast te houden aan dit beeld, omdat dit beeld zo vertrouwt is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren binnen mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien als wie ik denk dat ik ben in separatie met mijn vagina.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik iemand anders zou kunnen zijn/worden wanneer ik de beelden van het verleden loslaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien genieten van totale fysieke lichaamsexpressie , maar dit tegelijkertijd weg te duwen als fantasie, of iets dat niet voor mij is weggelegd. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren en mijzelf bij voorbaat af te snijden van een toekomst in totale  fysieke lichaamsexpressie, wat onacceptabel is en daarom kan ik dat niet tolereren van mijzelf ten opzichte van mijzelf.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik als een heel mens functioneer. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door de ogen van de geest te zien en zo te hopen dat ik een kapotte relatie kan herstellen zonder het pad te doorlopen dat nodig is om van kapot naar heel te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat alles in orde is en geen onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam bestaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken die aangepakt moeten worden als niet bestaand te beschouwen en zo mijn geweten te sussen over het feit dat ik geen zelfverantwoordelijkheid neem in het herstellen van de relatie met mijn lijf/vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat de relatie die ik nu met mijn lijf/vagina heb okay is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positief opgewekte gevoelens door geloof en overtuiging door de geest boven een negatieve ondertoon te stellen die waarschuwt voor de onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ mijn vagina hoeft niet mee te doen, dat maakt het alleen maar moeilijker’ in mij te laten bestaan en zo mijn voorprogrammering niet op de proef te stellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie met mijn vagina als moeilijk te bestempelen en alleen in het geniep mij gewaar kan zijn van mijn vagina waarbij ik tegelijkertijd mijn voorprogrammering uitspeel en het gewaarzijn wegzet als vies en onbehoorlijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘het genieten van de vagina kan alleen in het geniep anders krijg ik problemen’ in mij te laten bestaan en zo een personage te ontwikkelen waarin geniep de boventoon speelt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage te moeten ontwikkelen om om te kunnen gaan met de onbalans in mijn fysieke lichaam door mijn vagina als los onderdeel te zien dat niet kan meedoen als een geheel, want het is vies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat als ik gesnapt word?’  in mij te laten bestaan en zo een ‘fake’ vorm van opgewondenheid/spanning toe te voegen aan het in het geniep genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te verwarren met opgewondenheid/spanning en mij niet te realiseren waar dit verknipte beeld van genieten en intiem zijn ontsprong.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minderwaardig te voelen bij het idee dat mijn vagina onderdeel is van mij. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om minderwaardigheid aan mijn vagina te koppelen, omdat ik denk dat anderen dat zo zien door de manier waarop ermee wordt omgegaan en hoe er ontwijkend over wordt gepraat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afkeer te voelen om te mogen genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit mogen genieten in mijn geest om te zetten naar losbandig en oncontroleerbaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar een band met mijn vagina die niet omhult is door geheim en geniep, maar ik houd mijzelf tegen door angstbeelden in mijn geest van losbandigheid die door kerk en omgeving niet gewaardeerd worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst voor losbandigheid mijzelf rigide neer te zetten en zo participeer in een polariteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudendheid te voelen wanneer ik denk over een relatie met mijn vagina zonder taboes. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudend te zijn als het gaat om een verandering die de kijk op mijzelf totaal zal veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om walging te voelen voor mijn vagina als de onwil tot veranderen van mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijzelf te walgen door verandering af te houden uit angst voor het onbekende en mij niet te realiseren dat wanneer ik mijzelf aanstuur ik mijn toekomst bepaal wat dus de angst voor het onbekende tot een overbodigheid maakt.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verkramping van mijn spieren te ervaren als een fysiek tegenhouden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verkrampen als het aankomt op verandering en verkramp als het aankomt op het accepteren van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet vrijuit te ademen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn omgeving te manipuleren door niet goed door te ademen en zo weg te kunnen duiken in de geest wanneer het te moeilijk wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spanning in mijn fysieke lichaam te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de frictie die ik in de geest ervaar fysiek te maken door een algehele spanning in mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een opgejaagdheid te voelen in mij lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf opgejaagd te voelen door de fysieke werkelijkheid die mij laat zien dat ontkenning van de onbalans tussen mijn lijf en vagina niet de oplossing is.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onbalans tussen lijf en vagina te laten accumuleren tot een fysieke conditie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ziekte in mij het zien in mij is waar het mis ging.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie door het leven te gaan en dit als normaal te bestempelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf heel te voelen in mijn geest terwijl ik niet heel ben in mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de consequenties van het leven in separatie met mijn vagina niet onder ogen te zien en zo te hopen dat alles wel vanzelf goed zal komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nare dingen onder het tapijt te vegen om zo in een ‘ik weet nergens van’ mentaliteit verder te kunnen leven.

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.