Dag 324 van 2555: op gesprek – deel 1

Dip-Lite cursusMijn dochter en ik hadden een afspraak voor een gesprek met de revalidatie arts in het revalidatiecentrum waar zij gerevalideerd heeft. Wij waren op deze uitnodiging ingegaan, omdat dat deel uitmaakt van het traject dat mijn dochter liep/loopt binnen een pijnpatiënten protocol. Er was niet echt iets dat ik beslist wilde bespreken met deze arts, eigenlijk hadden wij haar maar 1 keer echt gesproken, dus van een echte geschiedenis met elkaar is geen sprake. Wel had ik mij voorgenomen dat wanneer in het moment de elleboog van mijn dochter ter sprake zou komen ik daar wel op in zou gaan maar het niet zou aanslingeren als het moment niet daar was.

 

Net voor de kerst na een onderzoek door een kinderorthopeed kwamen wij erachter dat de zeer pijnlijke elleboog van mijn dochter een aangeboren botafwijking was die niet belast of getraind mag worden en richting de zomer geopereerd zal gaan worden. De kinderorthopeed was verbolgen, dat het revalidatiecentrum een intensief fysiek programma met mijn dochter had gedraaid met deze aandoening en het ziekenhuis niet had gevraagd om advies, terwijl dat protocollair is vastgelegd dat er advies gevraagd kan/mag worden.

 

De revalidatiearts had de brief van de kinderorthopeed ontvangen en was pissig, maar probeerde dat te verbergen. Het onderwerp elleboog kwam op tafel en ik besloot dat dit het ‘het moment’ was om dit door te praten. Waarbij ik aangaf dat ik en de kinderorthopeed niet snappen dat er in de eerste weken geen gehoor is gegeven aan de zeer pijnlijke elleboog van mijn dochter door de medici en paramedici, wat haar revalidatieproces behoorlijk beïnvloede en de aandoening verslechterde. Waarop de revalidatie arts mij vroeg of ik haar verwijten ging maken, ik was eigenlijk zeer verrast door dit antwoord, ik had dit niet als een verwijt gezien maar als een melding van hoe heeft dit toch fout kunnen gaan en hoe kunnen we hiervan leren. Ik zei haar dat ik geen verwijt maakte maar niet snapte waarom er niets gedaan werd. De revalidatie arts zei dat zij zo doortastend waren geweest om toch een afspraak in het ziekenhuis te maken voor ons, omdat zij het niet vertrouwden. Dit klonk heel grappig want we hebben weken in cirkeltjes rond gedraaid waarbij mijn huisarts niet wilde verwijzen naar het ziekenhuis omdat de revalidatie arts dat moest doen en de revalidatie arts vond dat de huisarts maar de boel moest aanzwengelen. Mijn mond viel open toen ik hoorde hoe de arts een misser zo kon omkeren naar een heldenrol. Ik zag ook haar geïrriteerdheid en besloot er geen gesprek met hoge gemoederen van te maken. Toen het gesprek op zijn eind leek te zijn, maakte ik binnen de context de opmerking dat ik het jammer vind dat medici en paramedici in het algemeen vaak kijken door de ogen van een patiënt zijn aandoening en zo essentiële zaken over het hoofd kunnen zien. Waarop de arts vroeg of ik erg in het verleden blijf hangen, omdat ik de elleboog kwestie naar haar smaak weer op tafel bracht, terwijl ik het breder trok. Ik vertelde haar dat wij er alles aan doen om vooruit te komen en dus niet in het verleden blijven hangen, waarop zij zei, dan bied ik excuses aan voor hoe het gelopen is. De toon waarop dit gebeurde was zo ongeïnteresseerd en snel uitgesproken dat het haast een grap leek. Ik wilde geen excuses ik wilde doordringen tot haar brein dat wat zij hadden veroorzaakt onacceptabel was en dus voorkomen dient te worden in het vervolg, maar ik wilde dit niet zo hard brengen om de vrede enigszins te bewaren. Vervolgens schreef ze duidelijk onder onze ogen in het dossier dat zij excuses had gemaakt aan ons en probeerde zij zichzelf en de organisatie in te dekken. Ik paniekte binnenin mij voor een moment en dacht hoe kan ik nu nog een aanklacht indienen, want dat was ik van plan, met name omdat de arts zei dat wij hadden verteld dat er niets aan de hand was met de elleboog van mijn dochter. Dit hadden wij echter nooit gedaan en mijn dochter kon mij later vertellen dat de andere arts die dat gezegd had haar woorden vaker verdraaide tijdens haar verblijf aldaar.

 

Mijn dochter en ik gingen weer naar huis, nadat er een nieuwe afspraak voor maart/april gepland was, om inzicht te krijgen in hoe mijn dochter het ook na de revalidatie doet om zo data te verzamelen voor het verbeteren van het programma. Ik dacht even dat ik dit niet goed hoorde, want wanneer er positieve feedback wordt gegeven dan staat men te juichen, heb je aanmerkingen dan wordt je genegeerd.

 

Ik merkte dat ik op de terugweg nog wel even wat stoom moest afblazen, dus had ik het persoonlijk genomen en voelde ik mij enigszins aangevallen en klem gezet. Ook het feit dat een bezoek aan een kinderreumatoloog op aanraden van de kinderorthopeed, als een second opinion en kwalijk feit werd omschreven door deze arts kwam zeer surreëel op mij over. Mijn dochter zei, ze wil waarschijnlijk niet dat er nog meer uit gaat komen wat kan wijzen op onvolledigheid en onnauwkeurigheid van hun kant. De arts vroeg immers of ik haar verwijten maakte, wat indiceert dat zij zich verwijtbaar voelde.

 

Later thuis heb ik een lijstje gemaakt van de punten waar ik het meest over struikelde en die punten zal ik hieronder opsommen om in mijn volgende blog uit te werken met zelfvergeving en zelfcorrectie.

 

-betutteld worden door de revalidatie arts.

-het zich openlijk indekken door de revalidatie arts.

-zaken die de revalidatie arts ontkent.

-woorden die verdraaid werden door het revalidatie centrum.

-schuldgevoel proberen aan te praten voor het gaan naar de kinderreumatoloog door de revalidatie arts.

-niet durven zeggen wat ik vind dat gezegd moet worden.

Dag 6 van 2555 dagen; ik ben leven en geen verwijt

Al wachtende bij het benzinestation kwamen mijn partner en ik de concierge van mijn zoons school tegen. Wij groeten hem vanuit de auto, waarop hij naar de auto toeliep en vroeg of wij echt terug gaan naar Nederland. Het gesprek nam een wending en hij vertelde hoe hij zich genaaid voelt door de regering onder leiding van Monti. De man zal dit jaar 60 worden en zou dus volgens de oude wet met zijn pensioen kunnen. Hij heeft hier jaren naar toe geleefd en nu komt hij erachter dat de regering Monti hem nog 4 jaar langer wil laten werken. De man is verbittert en begint vrij verhit hierover met ons te spreken, hij heeft er naar uitgekeken om met pensioen te gaan en nu moet hij langer werken in een baan die hij gevoelsmatig al had afgeschreven. Wie weet een baan waar hij niet echt voldoening uithaalde of een baan die hem een bepaald sociaal stempel gaf. Hier in Italië is de baan van school concierge het vegen en dweilen van de lokalen en gangen, de bel luiden elk uur, dingen rondbrengen etc. Het is 1 van die baantjes die je doet als er verder niets meer is of wanneer je niet meer in je mars hebt.

 

De boosheid van de man deed mij realiseren dat wij pas boos worden als iemand aan onze portemonnaie komt. Hij zou kunnen stoppen met werken en de hele dag doen wat hij zelf wilde en daarnaast een pensioentje ontvangen, nu moet hij doorwerken als hij enige vorm van inkomen wil blijven behouden. Het grappige of eigenlijk trieste hieraan, is dat zolang de man nog geld kreeg hij niet boos werd over het feit dat anderen geen geld hadden/kregen. Nu hij de dupe is schreeuwt hij moord en brand, of dit nu terecht is of niet dat is niet relevant. Dat geldt ook voor de ouderen die nu van hun pensioen genieten die hoor je veelal zich niet druk maken over het pensioen van hun kinderen en de generatie waar deze kinderen en de kinderen van deze kinderen toe behoren. Onze interesse in de ander lijkt vaak niet veel verder te gaan dan de waarde die die ander in geld uitdrukt voor ons. We zijn niet echt geïnteresseerd in elkaar, we schatten constant in of iemand een financiële bedreiging is voor ons of ons financieel voordeel kan brengen. Alles dat verder buiten ons ligt dan voeten en neus verdwijnt in een surreële waas om ons heen, niet meer dan verhalen. Het kan ons geen ene shit schelen of iemand anders op deze aardkloot wel te eten heeft, zolang onze buikjes maar gevuld zijn.

 

Terwijl wij aan de beurt waren om LPG te tanken nam de man afscheid van ons en wenste ons het aller beste in Nederland (lees financieel beter) en zei dat hij hier moest blijven en afwachten hoe het allemaal voor hem zou uitpakken. Het klonk als een verwijt en even schoot door mij heen, je hebt ook nooit lopen klagen toen het je nog voor de wind ging, toen was de regering wel okay en kon het je geen ene reet schelen of er anderen op deze aarde leefden die het vele malen slechter hadden dan jou. Hij zwaaide ons uit met een trieste blik in zijn ogen, dat is nu de mensheid dacht ik, als je hen leven (lees geld) afpakt dan gaan ze huilen en er is niemand die leven voor iedereen opeist, niemand die ziet dat leven niet geld is. Leven is niet overleven, leven is voor el(k) even. Voor iedereen zou leven moeten staan voor “het leven” waar de levensadem wordt ingeblazen wanneer we in deze wereld komen en waar we onszelf van de levensadem ontdoen als we ons leven beëindigen. Dat mag niets te maken hebben met geld, waar geld staat voor macht, angst, jalousie etc. Leven is leven, adem na adem ook zonder geld, maar leven zou geen strijd moeten zijn voor sommigen en een xtc trip in het land van de onbeteugelde mogelijkheden voor anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onze eigen financiële zorgen voorop te stellen aan anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder te kunnen kijken dan onze eigen financiële status.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te verwijten wanneer zij onze financiële status bedreigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden op diegene die onze financiële toekomst vershit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder te gaan dan boosheid en verbolgenheid van wat ons wordt aangedaan financieel en deze boosheid en verbolgenheid vervolgens te gebruiken als ons excuus om niets te hoeven doen aan de situatie en geen zelf verantwoordelijkheid te hoeven nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaren lang in de toekomst te projecteren hoe geweldig het zal zijn als wij eenmaal met pensioen gaan en totaal niet in overweging willen nemen dat een pensioen in de derde wereld niet bestaat en niet iets is waar daar over gedroomd kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niets om anderen te geven zolang ze ons financieel niets opbrengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen op het niveau van net aan overleven, te laten leven, zodat wij ons luxe leven kunnen voortzetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet naar structurele oplossingen te willen kijken zodat we kunnen groeien naar een wereld waar allen genoeg hebben om echt te kunnen leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verder te kijken dan ons eigen leven en te realiseren dat wij die ander zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te heben dat ons leven zoals het is wordt afgenomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven wat wij nu hebben te zien als een recht ten koste van anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien dat wij de ander zijn en allen recht hebben op leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de man te verwijten wat ook in mijzelf leeft, ook ik vrees voor mijn leven zonder geld en zal alles doen om dat te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om net zo egoïstisch te zijn als elk ander mens en daarom geen reden heb om mij meer te voelen doordat ik mij wel de dingen afvraag of de dingen zie.

 

Ik realiseer mij dat wij als mensheid zo weinig connectie met elkaar voelen dat wij elkaar zien als moordenaars die elkaar elk moment van de dag van ons leven kunnen beroven, zonder dat wij inzien dat wij zijn verbonden door de consequenties van ons handelen. Wij kunnen dit stoppen door onze participatie in ons denken te stoppen, het denken en het geloven in onze emoties en gevoelens als waarheid te zien.

 

Ik ga de verbintenis aan om anderen niet te verwijten voor de financiële toestand waarin ik mij bevind, het hier en nu dat wij nu kennen in dit moment is onze gezamenlijke creatie waar wij deel van zijn en geen afstand van kunnen doen. Ik stop het verwijten en zal dit vervangen met het vinden van oplossingen die in het voordeel van een ieder zijn en gevoelens zoals verwijt terug brengen naar mijzelf en altijd eerst zien wat er in mij geraakt is dat ik gevoelens heb zoals verwijt.

 

Ik ben leven

 

ik ben een deel van jou

 

ik ben jou in een ander leven

 

wij zijn leven