Dag 307 van 2555: mijn zielige ik – deel 2 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerd Voor context is het aan te raden om mijn voorgaande blog te lezen. In deze blog en de komende 3 blogs zal ik de volgende zinnen onder de loep nemen.

 

Ik wil dit nu niet doen

moet ik dit doen

waarom moet ik dit meemaken

waarom is dit hier

 

Te beginnen met “ik wil dit nu niet doen”:

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van binnen mij te verzetten tegen iets dat ik niet wil doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verzet van binnen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik frictie en strijd binnenin mijzelf maak wat alleen de ‘geest’ voorziet van energie, maar dat het verzet een stil verzet is als een uitvloeisel van het moeten van vroeger. Ik stop het verzet van binnen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen geheim verzet van binnen te voeren om zo op geheimzinnige manier te ontkomen aan de verantwoordelijkheden die ik heb aanvaard en geaccepteerd, maar daadwerkelijk met gezond verstand in zelfoprechtheid in mijzelf te kijken of het weerstand is of dat het hier echt gaat om het niet juiste moment om iets te doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen voor hetgeen ik moet gaan doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van te reageren op het woord ‘moeten’ met weerstand, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik iets nu niet wil doen en ook niet wil onderzoeken waarom ik dit nu niet wil doen, ondanks dat ik afspraken met mijzelf ben aangegaan. Ik stop de weerstand en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet van mijzelf te accepteren wanneer ik niet wil onderzoeken waarom ik iets nu niet wil doen, terwijl ik het heb afgesproken met mijzelf of een ander, en het toch doe maar back chat gebruik om mij door hetgeen ik moet doen te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het moment iets als opgelegd te ervaren en dus niet nu te willen doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van iets niet willen doen wanneer het lijkt dat iets mij wordt opgedragen door hetzij mijzelf of een ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet iets wil doen wat opgedragen is en mij dan interne weerstanden oplevert wat mij herinnert aan vroeger, waarbij ik geen tegengas gaf als kind maar het over mij heen liet komen en alleen van binnen verzet toonde. Ik stop het gevoel van niet vrij zijn en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het moeten van vroeger los te koppelen met het praktische moeten van nu en in het moment te beslissen of het een goed idee is om iets nu te doen of niet, ook al is het afgesproken, het kan zijn dat het beter op een ander moment plaats vindt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om andere zaken belangrijker te vinden/maken dan datgeen dat ik nu moet doen en dus niet wil doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van hetgeen ik niet wil doen onder geschikt te maken aan andere zaken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hetgeen ik moet doen klein en niet belangrijk maak en de zaken die ik wel wil doen groot en belangrijk maak. Ik stop het verdraaien van de werkelijkheid in mijn hoofd en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet vanuit eigenbelang een inschatting te maken wat echt gedaan moet worden en wat niet, maar te kijken in zelfoprechtheid of dit het moment is om iets dat ik met doen aan te pakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om excuses te vinden waarom ik iets nu niet hoef te doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van excuses bedenken om iets niet te hoeven doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf als de ‘geest’ probeer te overtuigen van mijn gelijk. Ik stop de excuses en werk alleen met de feiten en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te beslissen dat wat ik mij heb voorgenomen te doen is bedacht vanuit zelfoprechtheid en dus gedaan moet worden, waardoor ik alleen vanuit zelfoprechtheid kan bepalen of dit het moment is of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de excuses die ik bedenk waarom ik nu niet datgeen hoef te doen wat ik mij had voorgenomen te doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bedenksels voor mijn voeten te werpen om mijzelf te verblinden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hiermee alleen maar de ‘geest’ dient en niet het belang van een ieder. Ik stop het eigenbelang en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te verblinden met eigen belang om zo mijn ‘geest’ te voorzien van energie door emoties en gevoelens op te wekken door weerstand in mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik niet langer het heft in handen heb wanneer ik niet meer kan bepalen of ik iets doe of niet doe.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven dat ik mijzelf niet langer aanstuur wanneer ik doe wat ik heb afgesproken te doen op dit moment, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het aansturen vanuit  de ‘geest’ en het fysiek mijzelf aansturen binnen de taken die ik doe met elkaar verwar. Ik stop de verwarring en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het aansturen van mijzelf goed te begrijpen en niet te verwarren met het aangestuurd worden door gevoelens en emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het idee te hebben dat ik van mijn vrijheid wordt berooft door al die zaken die ik met doen en iet wil doen wanneer ze zich aandienen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben dat ik van mijn vrijheid word berooft als ik niet kan beslissen iets niet te doen om de verkeerde redenen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vrijheid interpreteer als de vrijheid om te doe wat ik wil zonder te zien of het datgene is dat het belang van een ieder dient en in zelfoprechtheid genomen is. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vrijheid in de juiste proportie te zien en niet irrationele redenen als ‘ik heb er geen zin’ in de boventoon te laten voeren en het niet doen van iets als vrijheid te bestempelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit een stille strijd in mijzelf te laten wezen en voor de buitenwereld het over te laten komen alsof ik alles met plezier en toewijding doe.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een stille strijd voeren als de kracht in mijzelf te zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in mijn kracht sta wanneer ik mij door emoties en gevoelens laat leiden. Ik stop de stille strijd en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn copingmechanisme van de stille strijd die ik als kind gebruikte te begraven en los te laten, ik kan nu heel goed zelf bepalen of iets mij daadwerkelijk wordt opgelegd of niet. Dus hoeven er geen dingen meer te bestaan die ik niet wil doen, want dingen die mij daadwerkelijk worden opgelegd die hoef ik niet te accepteren en te aanvaarden wanneer die niet in het belang van een ieder zijn, waardoor ik overblijf met datgeen dat ik daadwerkelijk nu moet doen of op een later meer praktisch moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat er verandering ontstaat doordat ik iets nu niet wil doen en hierover een dialoog in mijzelf aanga waardoor ik vervolgens mij gesterkt voel om het niet te doen en dit als een overwinning op mijzelf te beleven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een overwinning op mijzelf te behalen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij op deze manier energetisch oplaat door te rebelleren. Ik stop het rebelleren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen spel te maken van de weerstanden in mijzelf die ik ervaar, maar zelfoprecht te zijn en te zien wanneer ik reacties/weerstanden ervaar en te begrijpen waarom ik die accepteer in dat moment als mijn waarheid.

Advertenties

Dag 135 van 2555; mijn dochter kocht 200 weerstanden

Dag 135 van 2555; mijn dochter kocht 200 weerstanden  Weerstand is een woord dat wanneer je het sec bekijkt uit 2 woorden bestaat weer en stand, weer zou je kunnen definieerden als wederkeren/terugkeren en stand, de stand van zaken over iets of wat onze stand/houding is die ons staand houdt binnen de weerstand. Wat resulteert in een definitie die zoiets zou kunnen zijn als een wederkerende houding die stand houdt. Nu hoeft dit niet perse negatief geladen te zijn, maar ik kan mij niet heugen dat ik het woord ooit in de positieve zin gebruikt heb gezien. Met frisse weerstand begon hij aan de opdracht die zijn baas hem had opgedragen of zij had lekkere weerstand bij het eten van een zoute haring.

 

Het woordenboek zegt over weerstand:

 

-wederstand,tegenstand,verzet; het zich niet laten verplaatsen, doorboren enz.

-elke kracht (of lichaam) waardoor een andere kracht wordt tegengewerkt, opgeheven

-(elektrisch) toestel om het teveel aan elektrische energie in een stroomkring in warmte om te zetten en zo de spanning of stroomsterkte te verlagen

 

Weerstand is iets dat wij ervaren wanneer wij tegen iets opzien om te doen of om aan te gaan. Vaak halen wij allerlei denkbeelden voor de geest die als bewijsmateriaal dient waarom we beter iets niet kunnen doen. Een excuus om iets in onze fysieke wereld niet aan te hoeven gaan gebaseerd op gefabriceerde feiten door onze geest die bedacht zijn om dit specifieke doel te heiligen. Vaak voelen we deze weerstand als een daadwerkelijke barrière die ons fysieke klachten als hartkloppingen, buikpijn, hoofdpijn etc. opleveren. Ons niet realiserend dat wij onszelf voor de gek houden en om de tuin leiden.

 

Een voorbeeld hiervan is het schrijven van een dagelijkse blog. Ik heb dagen dat ik denk dat ik het niet kan opbrengen om mijn blog te schrijven. Meestal gebeurd dit wanneer het schrijven ’s avonds moet gebeuren terwijl er nog meer taken pop mij wachten die ook allemaal moeten worden gedaan. Voor op de avond begin ik dan al aan mijzelf te vertellen in mijn geest wat ik allemaal nog moet doen. Hoe vaker ik de lijst opsom hoe meer het lijkt te voelen en gevoelens van zwaarheid en onhaalbaarheid beginnen op te borrelen. Dit is vaak niet doorslaggevend genoeg om de brui aan mij schrijf afspraak met mijzelf niet na te komen. Dan komt het grovere geschut. Dingen als: wat heb ik te melden? alleen goede blogs kunnen geschreven worden, niemand zit te wachten op jou blogs, waar zou ik het voor doen niemand leest het en ga zo maar door. Allemaal insinuaties die mij van mijn stuk moeten krijgen en het bijltje erbij neer doen leggen. Als dit nog niet genoeg is dan zit ik meestal al achter mijn computer en ineens gaat er een soort van angst door mij heen wat een gevoel oplevert van, maar ik heb geen onderwerp om over te schrijven en mijn geest ziet er dan als 1 lege ruimte uit van binnen. Dit is vaak de genadeslag waarbij ik lamgeslagen niets nuttigs ga doen en mij verwonder over de kracht van de weerstand die ik ervaar. Allemaal zelf geënsceneerd en ervaren als een toneelvoorstelling waar ik naar kijk als toeschouwer. En omdat de weerstand wederkerend is wordt dit een patroon dat zich keer op keer weer aandient die alleen maar gekeerd kan worden wanneer ik de houding verander die ik aanneem in dit geheel. De zelfvergevingszinnen hieronder geven meer inzicht in wat er achter de schermen zich afspeelt ten tijde van het spetterende spektakel dat weerstand heet.

 

Zoals ik weerstanden in allerlei smaken ken zo kent mijn dochter die natuurlijk ook, weerstand tegen school, weerstand  tegen dingen doen die de vrijheid beperken, weerstand tegen schrijven. Zo had zij zich voorgenomen om met de gratis Dip-Lite schrijfcursus te beginnen, maar er was elke keer iets dat maakte dat zij dat niet deed. Mijn partner wreef haar al even fijntjes onder de neus dat waarschijnlijk haar weerstanden weer opspeelden en zei toen vermakelijk, je hebt 200 weerstanden gekocht om sieraden mee te maken, maar zijn het niet gewoon 200 weerstanden om te gebruiken voor alle dingen waar je geen zin in hebt? Dat klonk wel grappig weerstanden kopen. Maar eigenlijk verkopen we die weerstanden aan onszelf, om keer op keer weer smoesjes te hebben waarom we dingen niet doen, terwijl we best weten dat we om de hete brij heen draaien. Het verkopen van een weerstand aan onszelf is als een vrijkaart/joker verkopen aan jezelf voor als het even moeilijk wordt.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat weerstanden in mij, van mij zijn, gelijk aan het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstanden zomaar te laten opkomen als excuses en zo de origine achter de weerstanden te verhullen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever mee te gaan in de weerstanden dan te onderzoeken waarom ik de weerstanden accepteer en toesta in mijn realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de weerstanden bestaansrecht te geven door ze fysiek te maken als hartkloppingen, buikpijn, hoofdpijn etc.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn weerstanden een eerste beveiliging zijn om niet met mijzelf geconfronteerd te worden en mij zodoende bezig te houden met mijn geestesrealiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn weerstanden verbergen hoe ik echt in het leven sta ten dienste van mijn geest en zo doende wars ben van verandering op dit punt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering binnen mijn weerstanden te zien als een bedreiging wanneer ik 1 en gelijk aan de geest ben/sta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onzekerheden zelfs niet met mijzelf te delen en in plaats daarvan weerstanden opbouw om niet te hoeven zien waar die onzekerheden vandaan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven staan en verandering te omarmen uit angst dat ik het niet waardig ben om te staan als het leven en zo mijzelf binnen het punt van dagelijks bloggen te saboteren om die zelftwijfel en onwaardigheid niet te hoeven ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelftwijfel en onwaardigheid te zien als iets negatiefs en niet iets dat veranderd kan worden door te gaan staan als 1 en gelijk aan het leven.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om weerstanden als van de geest en niet fysiek echt te zien, waardoor ht geen waarde/zin heeft om mee te gaan op de illusies van de weerstanden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door de weerstanden heen te drukken en mijzelf niet te laten verleiden door zelfsabotage.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat het meer energie kost om mee te gaan met /in de weerstanden dan simpl te zien wat hier is en wie ik ben hier in dit moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelftwijfel te kunnen zien als een patroon dat moet verhullen dat ik iets niet zo goed zal kunnen als ik hoop en zodoende als slecht of minderwaardig op dat punt ervaren wordt door mijzelf kijkend door de ogen van de ander.

Day 129 van 2555; wie ben ik zonder een betaalde baan?

Day 129 van 2555; wie ben ik zonder een betaalde baan? Zelfvergevingen op het niet hebben van een betaalde baan en het koppelen van zelfwaarde hieraan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij geen volwaardig lid van de maatschappij te voelen en mij niet te realiseren dat ik niet hoef te werken voor geld om een volwaardig lid van de samenleving te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat waarde in welke vorm dan ook geld vertegenwoordigt, waardoor ik spastisch probeer te zoeken naar betaald werk om mijzelf waardig te voelen en waarde in de vorm van een salaris te hebben om te bewijzen dat ik zoveel nullen waard ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat school mij klaarstoomde voor de maatschappij en zo een radartje te worden in een geheel waar ik mij niet 1 en gelijk aan voelde, omdat ik wist dat het niet in de haak was wanneer geld mijn eigenwaarde bepaalde, maar toch liet ik mijzelf erin geloven en liep ik in de cadans van de maatschappij mee.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn uit de maat lopen met de maatschappij te maken heeft met het uiteindelijk niet geloven in de waarde van geld als eigen waarde en zo mij altijd te hebben verzet om een gewone 9-5 baan te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verzetten tegen het systeem en zoveel mogelijk eigen baas te zijn geweest om mijn eigen boontjes te kunnen doppen, waardoor ik aanliep tegen de maatschappij, omdat ik mij niet gelijk stelde aan de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van de maatschappij en zo vanuit ego mijzelf eigenwaarde verschafte door het op mijn manier te doen en mij niet te realiseren dat ik zonder de maatschappij geen business had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet afhankelijk te willen zijn van een economie/maatschappij en mij niet klein en minder te willen voelen dan die maatschappij vanuit polariteit en vergelijking met de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf zonder baan afhankelijk te voelen van mijn partner en mij niet kleiner wil voelen dan mijn partner wat innerlijke frictie geeft en zich openbaart in een laag zelfvertrouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedachten te hebben die zeggen dat ik een nietsnut ben en door geen werk te hebben niet veel waard ben voor anderen en mij niet te realiseren wat ik doe uit eigen beweging om mijn steentje bij te dragen aan de samenleving.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zijn om te zetten in geld/cijfers, in plaats van te zien wie ik ben in elk moment, en mij niet te realiseren dat mijn meer en meer stabieler worden als een mathematische precisie in cijfers uitgedrukt kan worden want 1+1 is oneindig en kan altijd meer worden door zijn accumulatieve vermogen, terwijl er aan geld een plafond zit tenzij je het bijdrukt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenwaarde buiten mijzelf te zoeken en te verbinden aan geld, alsof het een beloning is die mij moet stimuleren om van mijzelf te houden, terwijl door er simpelweg te zijn, mijzelf te erkennen voor wie ik ben in elk moment en mijzelf de eigenwaarde gun die mij doet opbloeien tot een volwaardig lid van het leven.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn eigenwaarde los te zien van geld en mijn omgeving.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te verwikkelen in polariteiten en vergelijkingen met anderen aangaande werk, aangezien werk een middel of een aangeleerd trucje is om te overleven en niet bepaald wie ik ben in ieder moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gelijk en 1 met de maatschappij te staan en het niet tegen te werken voor redenen van angst of ego, maar te zien voor wat het is en het te gebruiken als een middel net als werk dat een transport middel is om financieel te kunnen bewegen in de maatschappij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet toe te geven aan twijfels over mijzelf, maar te zien waar ik in en als die twijfels nog niet kan staan als leven en als mijzelf.