Dag 256 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem

basisinkomengarantieMijn relatie met het systeem is altijd al verzuurd geweest of laten we zeggen een rinse relatie. Met systeem bedoel ik dan de maatschappij/onderwijs/opvoeding als het gaat om mij de mond te snoeren en de wil opleggen. Door de jaren heen heb ik daar mee leren omgaan met vallen en opstaan. Ik experimenteerde met waar ik wel in opstand kon komen en leerde zo waar ik beter niet tegen de wil van het systeem in kon gaan. Op verschillende punten van mijn relatie met het systeem heb ik doormiddel van schrijven/zelfvergeven/corrigeren in de fysieke werkelijkheid helderheid gekregen en kon ik zien hoe ik mij het beste kan verhouden tot het systeem. En zoals dat gaat met het doorlopen van punten/onderwerpen, zo nu en dan steekt er opnieuw iets de kop op en dan is het aan mij/jou om te staan of om te ervaren waar we nog niet staan als zelf-aansturend beginsel dat handelt in het beste belang van een ieder.

 

Zo manoeuvreerde ik mij in de volgende situatie:

 

Mijn dochter van 16 heeft te kampen met fibromyalgie (weke delen reuma) en het laatste half jaar is het erg slecht met haar gegaan. Dit resulteerde in veel schoolverzuim en weinig fysiek reële hulp vanuit school. In eerste instantie probeerde zij haar werk bij te houden, maar met een lesprogramma dat gestoeld is op klassikaal onderwijs moesten we al snel inzien dat het onmogelijk is om bij te blijven wanneer je niet meer op school komt. Dit is al het tweede jaar dat op deze manier verloopt en nog de vorige school in Italië als de school nu in Nederland weten hoe ze om moeten gaan met een chronisch zieke leerling. Heb je nu zichtbaar lichamelijk letsel of een ziekte zoals kanker, dan is er allerhande regelgeving en kan er veel meer gedaan worden.

 

Daarnaast zal mijn dochter begin volgend schooljaar een revalidatie traject gaan lopen om te leren omgaan met haar ziekte, zodat ze fysiek en mentaal sterker wordt. Dit zal of 4 maanden poliklinisch zijn, maar na alle waarschijnlijkheid wordt het een 9 weken durende klinische opname in Rotterdam. Mijn dochter zal dit schooljaar doubleren, vanwege haar schoolverzuim, maar volgend jaar heeft zij door het revalideren al een valse start, naast haar reguliere schoolverzuim.

 

Na dit proces van 2 jaar met lede ogen te hebben aangezien en als Brugman te hebben gepraat zonder enig resultaat, voelde ik mij als ouder in de kou gezet door het systeem. Dus was het tijd om creatief na te denken hoe mijn dochter toch onderwijs op haar niveau te kunnen laten volgen en de revalidatie en het schoolverzuim zo min mogelijk invloed te laten hebben op haar schoolvorderingen. Ik kwam uit op een LOI cursus en na mijn verhaal bij een consulente van het LOI te hebben gedaan, kwamen wij tot de conclusie, dat ik bij de leerplicht vrijstelling moest gaan aanvragen om vanuit huis op de momenten dat mijn dochter goed is te studeren op haar niveau. Zo gezegd zo gedaan en ik schreef een brief aan bureau leerplicht.

 

Dit was de weg zoals hij binnen het systeem gelopen moest worden, maar ik voelde al aan mijn water dat wij nog absoluut geen ja in ons zak hadden van de leerplicht. We werden uitgenodigd voor een gesprek en deden de situatie uit de doeken en gaven aan dat zoals het er nu voorstaat mijn dochter volgend schooljaar weer niet zal halen, vanwege opnieuw veel schoolverzuim. Waar ik absoluut niet bij had stilgestaan is het feit dat, ik voor een ‘creatieve’ oplossing ‘out of the box’ had gedacht en dat het systeem daar niet aan doet. Dus de leerplichtambtenaar maakte mij al snel duidelijk dat wat ik voorstelde, het LOI, geen reguliere school is en dus voor de wet niet als normale schoolgang gezien kan worden. Ik denk dat het gesprek bijna een uur heeft geduurd en ik heb geprobeerd om te zien waar de mazen in de wet zaten, maar de wetshandhaver hield haar poot stijf, de wet is de wet. Waarbij ik haar vroeg wie straks de teleurstelling voor de kiezen krijgt als mijn dochter weer blijft zitten door inflexibiliteit van het systeem, waarop het systeem niet antwoordde ,want het systeem wilde niet in de schoenen van de ander gaan staan. Het systeem wilde regeltjes volgen en alles ordelijk laten verlopen waar uitzonderingen als een kop boven het maaiveld afgemaaid moet worden. Ik was boos en teleurgesteld en ik voelde mijn relatie met het systeem langzaam maar zeker verzuren.

 

Na de resultaten van de leerplicht met de school van mijn dochter te hebben besproken werd mij geadviseerd om een ‘second opinion’ te gaan vragen bij de leerplicht en het er niet bij te laten zitten, want er moest een betere oplossing te vinden zijn volgens de school. Met een naam van een dame op zak belde ik de leerplicht en vroeg deze dame voor een ‘second opninion’ en daarmee zag ik de hel op aarde. ‘Second opinions’ daar deden ze niet aan en al gauw  zag ik dat ik olie op het vuur had gegooid en moest ik toezien hoe mijn relatie met het systeem vastgelopen was.

 

De school gaf aan dat zij niet veel voor mijn dochter kunnen betekenen, er kan niet gesleuteld worden aan het rooster. Later op school komen is niet te regelen en niet alle leraren zullen willen meewerken aan het op afstand mijn dochter bijhouden wanneer zij veel thuis is. Dus 2 keer een kat in de zak, bij de leerplicht en bij school. Een consulente van een stichting die ik om raad vroeg, raadde mij aan om een rugzakje (wat begin 2014 verdwijnt in zijn huidige vorm) nog even snel aan te vragen en dan ter ondersteuning van die €3000 euro anderhalve vak bij de wereldschool in te kopen. Ik zag sterretjes, zijn ze nu allemaal van de pot gerukt dacht ik. Ik kan een complete cursus HAVO/VWO met begeleiding inkopen tegen een ruime €4000 en dan zijn we niemand tot last, halen geen potjes/subsidies leeg en mijn kind is instaat om door te studeren ook in de periodes waarin zij slecht is. Tot voorkort kon ik er dan ook niet bij dat duurdere en omslachtigere oplossingen wel mogen maar 1 waar je GEEN ‘foot print’ op het systeem zet die mag absoluut niet bewandeld worden. Inmiddels begrijp ik dat er verschillende partijen baat hebben bij de omslachtige manier en het systeem wil kinderen in de schoolbanken en niet iets dat lijkt op thuisscholing waarbij de propaganda en hersenspoeling minder effectief zal verlopen. Ik vecht dus tegen mensen die geld verdienen met deze wijze van aanpak en die zullen dat niet zomaar uit handen gaan geven.

 

Het systeem duldt geen uitzonderingen, geen afwijkingen, ook niet wanneer je er niets aan kunt doen wanneer je getroffen wordt door een chronische ziekte waardoor je wereld en je vooruitzichten in elkaar storten. Je bent een uitzondering en daar houdt het systeem niet van, dus negeert het systeem je of het systeem haalt je bruut weer bij de rest dat als makke schapen volgt omdat het nu eenmaal zo hoort. Mijn vertrouwen in het systeem is dan ook op dit punt naar nul gezakt, omdat ik op mijn beurt geen kortzichtigheid/tunnelvisie van het systeem accepteer, waarbij ik ook zie dat dit niet de manier is om met elkaar om te gaan. Dit is de manier die paranoia in de hand werkt, waarbij vervolgens elke handeling er één wordt vanuit angst.

 

Probleem:

Het niet willen volgen van starre regelgeving die niet kan/wil omgaan met afwijkingen/uitzonderingen, waaruit paranoia ontstaat jegens het systeem en ik mijzelf lamgeslagen voel door het systeem en mij genoodzaakt zie en totaal geabsorbeerd word door het denken over het vinden van wegen binnen de wet om zo toch MIJN oplossing door te kunnen zetten.

Oplossing:

De paranoia loslaten en deze zien als de angst voor het systeem en daarmee de angst voor mijzelf als onderdeel van het systeem. En te zoeken naar een oplossing die echt in het belang van een ieder is.

Beloning:

Geen angst voor het systeem als mijzelf als onderdeel van het geheel hebben, maar wegen weten te bewandelen vrij van angst die het dichts bij “het belang van een ieder” komen.

Advertenties

Dag 248 van 2555; candida – de verzuring – deel 1

equal money capitalismIn deze blog uit de serie candida wil ik verder ingaan op de verzuring/verbittering binnen mijn relaties in het verleden. Door nog eens terug te kijken op mijn relaties uit het verleden met mannen dan zie ik dat ik elke keer een relatie aanging met een man die eigenlijk nog vastzat aan zijn ex, maar dit niet direct duidelijk maakte. Dus naar mate de relatie vorderde, kwamen de verhalen over de ex en zoals ik het nu zie, was ik degene die als een tussenoplossing fungeerde tussen het scheiden van de ex en het weer verenigen met de ex. In deze relaties had ik merendeel van de tijd  lol met deze mannen en ondernamen we leuke dingen, maar ik werd nooit voorgesteld aan vrienden en nooit voorgesteld als de vriendin. De emoties van afgedankt zijn en het niet waard zijn heb ik doorgetrokken in zuurheid en spreek over mijzelf als slachtoffer wanneer ik met anderen over dit verleden spreek.

 

Wanneer ik kijk naar relaties in de zin van vriendschappen met vrouwen en mannen, dan ontmoette ik iemand waar ik een vriendschap mee aanging, maar er werd mij al vrij direct duidelijk gemaakt dat ik geen volledige toewijding van hen zou krijgen want ik was 1 van de vele vriendschappen die zij waren aangegaan. Ik was te leuk om te laten liggen, maar ik moest niet klagen als ik aandacht tekort kwam, want ik was een soort van los aanhangsel dat per gratie deze vriendschap mocht beleven. Dit leverde mij ook emoties op van afgedankt/tweede rangs/onbelangrijk die ik ook weer op mijn beurt omzette in zuurheid.

 

Dus relaties hebben mij in de meeste gevallen emoties opgeleverd die ik omzette in zuurheid, verzuurde relaties oftewel teleurstellende relaties. Wat resulteerde in het mij afzijdig houden van relaties en geen relaties meer willen aangaan uit angst voor teleurstelling. Deze zuurheid is uiteindelijk gaan fermenteren en heeft geresulteerd in candida albican, wat mij enorm heeft doen opschrikken. Ik was bereid om iets te doen aan mijn situatie en zocht alle richtingen op, maar pas nu ben ik er klaar voor om dit onderwerp echt aan te pakken. Nu het grootste gevaar geweken is, n.l. geen vaginale ontstekingen meer en geen spruw meer op mijn tong.

 

Hieronder volgen nog 2 citaten van Bernard Poolman over  de betekenis en uitwerking van candida:

 

“Candida is een conditie in het fysieke lichaam dat indiceert dat je balans, ph, jouw innerlijke balans van het fysieke in onbalans is. Dit komt door gewoonte over de tijd heen, waar je jezelf toestond… Jij als het ‘denkende deel’ van jou, om emoties te beleven en deze emoties te worden. Wat betekent, dat je deze emoties zal aannemen op het niveau van zoetheid of op een niveau van zuurheid. ” ~ Bernard Poolman

 

“Om de ervaring van candida te stoppen waar je voelt dat je misbruikt bent, zul je al deze herinneringen moeten los laten en jezelf toestaan om je het volgende te realiseren: Wanneer je een ervaring had waar jij je misbruikt voelde, de enige weg om hieruit te komen, is met complete zelfvergeving en om de herinnering op dezelfde wijze in de ogen te kijken. Waar het erop uit zal draaien dat je door een ervaring zal gaan waar je angst hebt om opnieuw misbruikt te worden en waar je standvastig zult moeten gaan staan om zonder misbruik te leven en compleet te leven. Want vertrouwen kan alleen dan ontstaan als je vertrouwt. Misbruik kan alleen dan ontstaan wanneer je het toestaat. Of jij maakt misbruik van anderen. Het probleem is – zodra je misbruik toestaat, wordt je de misbruiker. Dat is altijd het geval. Hoe jij misbruikt, hangt van vele factoren af en die kunnen heel klein of simplistisch zijn.” ~ Bernard Poolman

 

In deze serie wil ik het woord en de uitwerking van de verzuring gaan aanpakken en verder uitdiepen.

 

 

Probleem:

De verzuring door emoties als echt ervaren en het mijzelf opstellen als slachtoffer hierbinnen.

Oplossing:

De emoties die hebben geleid tot verzuring in proportie zien en niet als waarheid aannemen zonder te zien/realiseren dat ik de keuze heb mij te definiëren bij deze emoties of mij te definiëren als leven door zelfaansturing.

Beloning:

Mijzelf niet meer te laten verzuren en te fermenteren tot een punt dat er fysieke ziekte ontstaat en zo vrij te zijn van de emoties die tot de verzuring hebben geleidt in de eerste plaats.

 

 

Wordt vervolgd…

Dag 247 van 2555; candida – de illusie van misbruik – de gewilde vriendin willen zijn – deel 3

equal money capitalismDeze blog is een voortzetting op mijn vorige blog waar ik de verschillende dimensies doorloop over een onderwerp uit mijn verleden, te weten ‘niet nummer 1 te zijn voor de ander binnen een relatie’. In deze blog zal ik doormiddel van correctieve zinnen en verbintenissen dit onder werp verder uitwerken.

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan om afgedankt te worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door deze angst mij laat leiden tot uitkomsten en gevolgen die niet vast hoeven te staan, maar nu in de ban van deze angst zal het mijn toekomst bepalen. Ik stop deze angst en stuur mijzelf aan in gelijkheid aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een nieuwe relatie aan te gaan zonder herinneringen/emoties/gevoelens/angsten uit mijn verleden, maar deze nieuwe ervaring met een ander als mijzelf te doorleven/doorlopen in mijn fysieke werkelijkheid en niet in door de ogen van mijn geesteswerkelijkheid de negativiteit de overhand te laten nemen.

Wanneer en als ik mijzelf verraden voel door de ander dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben teleurgesteld te raken in mijzelf door een relatie aan te gaan met een startpunt dat niet is genomen door zelfoprechtheid. Ik stop het verraad aan mijzelf om mijzelf zo niet teleur te stelen en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet meer te verraden binnen een relatie en eerst te bepalen of de relatie een relatie van gelijkheid is, waardoor ik in zelfoprechtheid kan stoppen met deze relatie wanneer ik zie dat deze niet in het belang van een ieder is. Om zo niet te verzuren in de relatie en mijzelf niet te verraden door in zelfoneerlijkheid door te gaan met een relatie in ongelijkheid.

Wanneer en als ik misbruik toesta in mijn leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alles over heb om leuk gevonden te worden en een relatie te behouden enzo niet meer helder voor ogen heb waar de lijn ligt tussen acceptabel en onacceptabel. Ik stop het toestaan van misbruik en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties niet als ultieme doel in mijn leven te zien en daardoor niet over de schreef te gaan en het onacceptabele van mijzelf en de ander te accepteren.

Wanneer en als ik mijzelf bang zie zijn om alleen op de wereld te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een angst is om alles en iedereen te moeten verliezen, incluis mijzelf. Ik stop de angst voor eenzaamheid en leef 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te hebben alleen op de wereld over te blijven zonder dat iemand zich over mij bekommert en mij te realiseren dat ik nooit mijzelf eenzaam kan voelen wanneer ik mijzelf heb en een relatie met mijzelf kan opbouwen in gelijkheid en eenheid aan het leven.

Wanneer en als ik mijzelf zie zoeken naar zelfbevestiging, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik graag speciaal gevonden wil worden door de ander, maar mijzelf niet zie staan, waardoor de ander dit gat moet opvullen. Ik stop het zoeken naar zelfbevestiging en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfbevestiging eerst en alleen bij mijzelf te zoeken om vervolgens stabiel een relatie met de ander aan te gaan zonder afhankelijk te zijn van de ander, waarbij ik ook niet verbittert/verzuurt kan raken wanneer de ander niet die bevestiging geeft die ik wens.

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben om in de massa op te gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat ik speciaal moet zijn om een relatie te hebben en te behouden. Ik stop de angst om te verdwijnen in de massa en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bitterheid en zuurheid niet in een relatie te tolereren van mijzelf en mij niet te definiëren door deze negativiteit om alles te slikken uit angst om niet gezien te worden en alleen achter te blijven terwijl een ieder ander het leuk heeft met elkaar.

Wanneer en als ik mijzelf zie saboteren door in ongelijkheid een relatie te leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijzelf compromitteren om door de ander gezien te worden een omslachtige manier is om mijzelf te zien staan en te waarderen. Ik stop de sabotage en leef 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te saboteren maar in plaats daarvan mijzelf te waarderen, niet als polariteit, maar vanuit het feit dat ik geen relatie met iemand of iets aankan gaan wanneer ik geen relatie met mijzelf heb bestendigt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vastklampen aan een relatie in ongelijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de deur open voor negativiteit en nooit 1 en gelijk aan de ander als mijzelf zal zijn in deze relatie en dus verbittert zal eindigen met een disillusie. Ik stop het vastklampen en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de deur niet te openen voor negativiteit door te participeren in ongelijkheid en oneerlijkheid binnen een relatie, maar een relatie als een agreement/overeenkomst te zien waarin alle partijen gelijk en 1 zijn aan elkaar, waardoor de agreement nooit in ongelijkheid/geheim kan plaatsvinden.

Wanneer en als ik mijzelf vernederd voel door verraad aan mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik trouw aan mijzelf kan zijn en zelfwaarde uit mijzelf kan putten door 1 en gelijk aan het leven te staan. Ik stop de vernedering en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te vernederen, maar mijzelf op te tillen om te gaan staan als wie ik werkelijk ben, waarbij ik de ander niet nodig heb om het leven in mijzelf te voelen stromen en te weten dat ik er  toe doe, maar de ander mij te laten assisteren en helpen door te reflecteren om zo mijzelf aan mijzelf te laten zien.

Wanneer en als ik mijzelf als de ander mijzelf zie saboteren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het zover laat komen, omdat ik geen zelfrespect/zelfwaarde heb. Ik stop de sabotage en sta 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit meer op een punt van niet hebben van zelfwaarde te komen en over mij heen te laten lopen en alles te accepteren wat niet in het belang van een ieder is.

Wanneer en als ik mijzelf gemotiveerd door de ander zie om te leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn wil om te leven niet bij een ander vandaan kan komen en ook niet zal komen. Ik stop de afhankelijkheid van de ander en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn reden tot leven te zijn en de leegte in mij te vullen met leven en zo het leven niet te bevechten maar te leven/doorlopen en te genieten van het zijn in het moment.

Wanneer en als ik mijzelf als een niemand zie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat  ik hier ben in mijn fysieke realiteit en dus wel iemand moet zijn wanneer ik mijzelf kan vastpakken. Ik stop het niemand zijn en zal als iemand 1 en gelijk aan het leven gaan staan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kiezen voor het leven en als iemand op te staan in zelfoprechtheid en niet anderen te beschuldigen van de verzuring en verbittering in mijn leven die ik heb geaccepteerd en toegestaan door in ongelijkheid met de ander in relatie te staan.

Wanneer en als ik mijzelf zie verbeelden dat ik gewild en geliefd ben bij anderen, dan stop ik en haal adem. Ik realiseer en zie dat ik dit doe als tegenpool om niet te worden afgedankt. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in fantasieën te verzanden, om zo mijn angst om afgedankt te worden en dus maar alles te moeten accepteren, te overbluffen met positiviteit en zo in polariteit te verzanden.

Wanneer en als ik mijzelf niet goed genoeg vind dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit voortkomt uit de angst  om afgedankt te worden. Ik stop de angst om afgedankt te worden en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet persoonlijk te nemen wanneer ik niet nummer 1 ben voor de ander, en zo de andere persoon niet te misbruiken door een relatie in ongelijkheid voort te laten bestaan uit angst om als een niets/niemand te eindigen.

Wanneer en als ik mijzelf zie wegkwijnen uit zelfmedelijden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat door het aannemen van een slachtofferrol ik niet bij machte ben om te gaan staan 1 en gelijk als en in het leven. Ik stop het wegkwijnen en het zijn van het slachtoffer en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet tot slachtoffer te maken en zo mijzelf de mogelijkheid te ontnemen om te gaan staan.

Wanneer en als ik mijzelf de ander zie beschuldigen voor het niet geven van erkenning, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat erkenning vanbinnen moet komen om vervolgens niet afhankelijk te zijn van de erkenning die de ander mij toebedeeld. Ik stop het beschuldigen en neem het terug naar mijzelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te erkennen als leven.

Wanneer en als ik mijzelf ongelukkig zie zijn in een relatie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik verstrengeld ben in een polariteit en hoop/wens om gelukkig te zijn en niet verzuurt en verbittert. Ik stop deze polariteit en sta 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een relatie/agreement niet te definiëren door geluk/ongeluk en verzeild te raken in polariteit, maar simpelweg te zijn en te beleven door mijzelf aan te sturen in het belang van een ieder.

Wanneer en als ik mijzelf fysiek angst laat beleven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik preventief zal moeten zorgen dat mijn gevoelens/emoties niet fysiek worden, maar worden aangepakt alvorens zij fysiek worden. Ik stop het fysiek maken van mijn angst.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet misselijk/afwezig/paraat te voelen door de angst die ik in mij laat bestaan door te blijven in een relatie die is gebaseerd op ongelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf het woord teleurstelling aan het woord relatie zie koppelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat deze koppeling ervoor zorgt dat ik geen relatie zonder teleurstelling/verbitterdheid aan kan gaan. Ik stop de koppeling tussen relatie en teleurstelling en laat het los.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de koppeling tussen het woord relatie en het woord teleurstelling los te laten en weer terug te brengen naar woorden in gelijkheid.