Dag 274 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfcorrectieve zinnen en zelfverbintenissen.

basisinkomengarantie

Een laatste update op de wietolie/golyoli en mijn dochter. Ze gebruikt de druppels nu ruim 2 weken, 6 druppels onder de tong een uur voor het slapen gaan. En na zo’n uurtje voelt zij dat haar meestal verkrampte spieren zich ontspannen, wat maakt dat zij prettiger en dieper slaapt. Het is niet zo dat het als slaapmiddel werkt, want er zijn nog steeds nachten waarop ze geen oog dicht doet, maar dat zijn wel minder nachten. Wanneer zij ’s morgens wakker wordt is het makkelijker om door de waas en stijfheid heen te breken, dan zonder de olie. Ook overdag werken de druppels nog door en is de piek van de pijn die zij doorgaans heeft eraf. Al met al nog niet zo’n gekke oplossing in plaats van antidepressiva, we hebben nu nog een flesje besteld na de proefpipetjes, maar zullen het in de toekomst zelf gaan maken.

Door het schrijven van de zelfvergevingen op een versplinterde manier over een aardig aantal blogs heb ik in deze blog de zelfvergevingen verzameld die ik onder deze titel had geschreven om er zo zelfcorrectieve zinnen bij te plaatsen en zelfverbintenissen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst als reactie te gebruiken wanneer ik antidepressiva hoor zeggen in combinatie met mijn kind. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angst voorop te stellen aan hetgeen er beslist moet worden door mijn dochter en zo mijn ‘probleem’ met dit geneesmiddel groter te maken dan de daadwerkelijke keuze die er gemaakt moet worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie reageren in angst op het woord antidepressiva dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik reageer vanuit mijn ‘geest’ en niet op basis van wat hier is. Ik stop  deze reactie en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst gelijk aan mijn adem te gaan staan als ik een reactie ten opzichte van het woord antidepressiva voel opkomen om zo te voorkomen dat ik in de reactie schiet en reageer en handel vanuit angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst op te wekken door het woord antidepressiva te behangen met herinneringen, kennis, informatie, emoties en gevoelens omtrent verslaving. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord antidepressiva door de ogen van mijn ‘geest’ waar te nemen en te ervaren en het woord niet te kunnen ervaren in het hier en nu vrij van ruis door het verleden.

Wanneer en als ik in mijzelf angst opwek door het woord antidepressiva dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het woord antidepressiva niet kan waarnemen zonder de herinneringen/kennis/informatie/emoties/gevoelens eromheen door de hersenspoeling die mijn omgeving op mij gehad heeft. Ik stop het opwekken van de angst en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien in het moment wat die angst is wanneer hij door mij wordt opgewekt om zo te zien wat mijn ‘geest’ met mij communiceert/manipuleert en zo in gezond verstand te kunnen kiezen om de angst te laten varen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te worden als ik denk aan de mensen die ik heb gekend die aan de antidepressiva waren en als zombies door het leven gingen.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ervaringen met antidepressiva gebruikers op mijn dochter haar leven te projecteren nog voor zij überhaupt overweegt om hieraan te beginnen.

Wanneer en als ik mijzelf kennis/informatie/herinneringen op mijn dochter zie projecteren omtrent antidepressiva dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wil voorkomen dat mijn dochter dat overkomt wat anderen is overkomen, maar realiseer tegelijkertijd ook dat het projecteren van angsten in de toekomst niet effectief is als levensstrategie. Ik stop het projecteren en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kijken naar de situatie die hier is en niet te projecteren in de toekomst over hoe mijn dochter een zombie zal zijn, wat niet betekent dat ik niet met gezond verstand zie wat het geneesmiddel is en kan veroorzaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te worden bij het idee dat mijn kind met chemische middelen wat vrolijker gemaakt moet worden. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om chemische middelen over 1 kam te scheren waardoor ik het onnatuurlijk vind wanneer deze chemische middelen iemand vrolijk moeten maken die geen reden heeft tot vrolijk zijn en dus geforceerd vrolijk zal zijn, waarbij er voorbijgestreefd wordt aan het feit waarom zo iemand in eerste instantie deze aandoening heeft en dus niet vrolijk wordt zonder de oorzaak weg te nemen.

Wanneer en als ik mijzelf angstig zie worden van het idee dat mijn dochter met chemische middelen blij gemaakt moet worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik reageer op het woord chemisch als onnatuurlijk en dat koppel aan het geforceerd blij worden gemaakt. Ik stop de angst en het leggen van verbanden die niet reëel zijn en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord chemisch, als in chemische geneesmiddelen, nog eens nader onder de loep te nemen in een andere blog. Om zo de koppeling tussen het ene onnatuurlijke (pillen) en het andere onnatuurlijke (vrolijk gemaakt worden) los te kunnen laten als een betekenis van het woord chemische geneesmiddelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord antidepressiva angstig te worden alsof ik zelf aan het medicijn moest. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nemen of niet nemen van deze antidepressiva persoonlijk te nemen en dus eerst af te wegen aan mijn maatstaven en pas daarna het in de situatie van mijn dochter in te passen.

Wanneer en als ik mijzelf de keuze voor antidepressiva persoonlijk zie nemen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alle afwegingen eerst op mijzelf toets in plaats van alle afwegingen eerst op mijn dochter te toetsen. Ik stop het persoonlijk nemen en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het nemen van antidepressiva niet tot een persoonlijke gebeurtenis te maken en alles zo in proportie te blijven zien los van mijn emoties/gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ervaren door de rampspoed scenario’s die door mijn geest gaan bij het idee dat mijn kind aan de antidepressiva moet om van pijn af te komen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van het slechtste uit te gaan ook wanneer ik mijzelf nog niet geïnformeerd heb.

Wanneer en als ik mijzelf van het slechtste scenario zie uitgaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door de ogen van mijn angst kijk en vanuit een polariserend punt het slechtste op mij afroep. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren waarom ik mijzelf het slechtste scenario wil toebedelen en dus in deze polariteit schiet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te zijn over de toekomst van mijn dochter met haar huidige conditie. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vooruit te kijken in angst en vooruit te lopen op wat nog komen gaat als angst te ervaren en niet hier te kunnen zijn zonder participatie in de geest als angst.

Wanneer en als ik mijzelf angstig zie zijn over de toekomst van mijn dochter dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst projecteer op mijn toekomst en zo deze angst ga leven in mijn toekomst. Ik stop de projectie van angst en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn toekomst niet uit te stippelen door mijn participatie in de angst voor de toekomst van mijn dochter in het heden, maar te zien dat ik met die angst en de angstbeelden een angstbeeld aan het beleven ben van de toekomst in het heden, dat mogelijkerwijs zou kunnen gaan plaatsvinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik mijn dochter niet mijn gevonden informatie doorspeel zij misschien een keuze maakt waar ik door de ogen van mijn angst niet achter kan staan. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om informatie als manipulatie middel te gebruiken om zo mijn angst niet uit te laten komen en mijn dochter de keuze te laten maken die ik ook zou hebben gemaakt vanuit een punt van angst.

Wanneer en als ik mijzelf zie manipuleren vanuit angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een uitkomst wil manipuleren/forceren om zo de angst die ik door de ‘geest’ ervaar de baas te kunnen zijn. Ik stop de manipulatie en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/zien/begrijpen dat ik mijn participatie in deze angst niet kan wegnemen door manipulatie van anderen om zo een gewenste uitkomst te creëren, maar dat ik de angst kan wegnemen door niet te participeren in de angst in mijn ‘geest’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn geen invloed op mijn dochter te hebben die radeloos is en alles wel wil uitproberen om de pijn te verminderen en zij zo beslissingen zal nemen die mij angst inboezemen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn dochter de verkeerde keuzes zal maken en mij niet te realiseren dat dit inherent is aan mijn dochters leven, om keuzes te leren maken, goede en slechte.

Wanneer en als ik mijzelf niet in controle voel over mijn leven en dat van mijn dochter dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn dochter wil behoeden voor verkeerde beslissingen vanuit mijn eigen perspectief en mijn eigen belang. Ik stop de controle en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om van controle over mijn dochter weer terug te stappen door naast mijn dochter te gaan staan als een punt van ondersteuning en samen dit proces te doorlopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter een uitzichtloos bestaan zal leiden wanneer zij de keuze voor antidepressiva maakt. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet los te laten als moeder systeem en het gevoel te hebben dat ik mijn kind moet redden van de slechte buitenwereld in de vorm van Big Farma.

Wanneer en als ik mijzelf de rol van redder zie aannemen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen mijzelf kan redden en zo een voorbeeld voor mijn kind kan zijn door mijn handelen. Ik stop het redden en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet mijn kind te willen redden maar mijn kind de wereld in te sturen met genoeg middelen om tot gezond verstand beslissingen te komen en dus te vertrouwen op de basis die ik de afgelopen 16 jaar haar heb aangeboden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn dochter als depressief gelabeld zal worden wanneer zij zo’n middel gebruikt terwijl zij juist beter met depressie weet om te gaan. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor hoe ik/wij overkomen op de buitenwereld.

Wanneer en als ik mijzelf door de ogen van de samenleving zie kijken naar mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen bevestiging/zelfvertrouwen op dit punt in mijzelf kan vinden wat angst veroorzaakt in de vorm van de boze buitenwereld. Ik stop dit kijken door de ogen van de samenleving en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijzelf dat punt van zelfvertrouwen te vinden waar ik kan staan en het niet uitmaakt wat een ander denkt over mij en mijn kind zolang ik weet dat ik handel in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nu al angstig te zijn voor het moment dat mijn dochter zou moeten afkicken van de antidepressiva en door een hel moet. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet hier te zijn en voortdurend in angst vooruit te kijken en het moment hier binnen mijn ademhaling niet te beleven.

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor een moment in de toekomst dat ik creëer door mijn ‘geest’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bevangen ben door deze angst en dus in mijn ‘geest’ ben en niet hier waardoor ik het hier dus ook niet ervaar. Ik stop deze angst en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst in de toekomst omtrent het afkicken van de antidepressiva van mijn dochter los te laten en te zien dat ik hier niets mee kan of aan heb in het hier en nu. Ik kan alleen iets met de situatie wanneer het zich aandient of zeker gaat aandienen, maar niet op basis van een angst die wellicht nooit zal plaatsvinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn ‘geest’ mijzelf te zien als degene met het probleem, te weten een dochter te hebben die eventueel aan de antidepressiva moet waar ik als moeder moeite mee heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als het middelpunt van het/mijn bestaan te plaatsen en uit het oog te verliezen waar het daadwerkelijk omgaat.

Wanneer en als ik mijzelf in het middelpunt van mijn wereld zie plaatsen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet het middelpunt ben maar gelijk en één aan en ieder ander. Ik stop mijn ego en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om als mijn ego niet het middelpunt te denken te zijn van mijn universum en daarmee het probleem/dilemma van mijn dochter niet tot dat van mij te maken om energie te genereren voor mijn ego.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn ‘geest’ mijzelf met een dochter te zien die verslaafd is aan de antidepressiva’s, 20 kilo aan is gekomen van het medicijn en als een junk in een hel leeft, omdat het haar niet lukt af te kicken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alvorens het hier en nu zich aandient ik al rampspoed scenario’s aan het doorwerken ben en dus niet meer helder alles op een rijtje kan zetten.

Wanneer en als ik mijzelf projecteer in een zelfbedachte wereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik gevangen zit in mijn ‘geest’ en dat door één en gelijk aan de adem te gaan staan ik weer richting kan geven aan mijn eigen leven hier en nu. Ik stop het projecteren en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de adem te gebruiken om mijzelf uit mijn ‘geest’ te houden en geen scenario’s te gaan doorleven die niet aan de orde zijn in het hier en nu.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf terug te zien kijken op de ervaringen die ik had met mensen die aan de antidepressiva waren en dit op de toekomst van mijn dochter te projecteren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dochter, haar pijn en het zoeken naar een middel tegen de pijn niet los kan zien van de ervaringen die ik had in het verleden.

Wanneer en als ik mijzelf zie terug gaan in mijn ‘geest’ in herinneringen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn heden probeer te beleven door mijn verleden heen. Ik stop de herinneringen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te leven geleid door mijn verleden en zo dus geen effectieve beslissingen kan nemen in het heden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien met een dochter die onnatuurlijk blij en opgewekt is wat mij eerder verdrietig maakt dan dat het een goede oplossing lijkt te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrolijkheid/blijheid door chemische middelen als treurig te zien en vrolijkheid/blijheid van anderen die wellicht niet echt is als natuurlijk te ervaren.

Wanneer en als ik mijzelf verdrietig zie zijn door onnatuurlijke blijdschap van mijn dochter door pillen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen stabiele definitie heb voor vrolijkheid en het woord beleef als een emotie. Ik stop de emotie van het woord vrolijkheid en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord vrolijkheid in relatie tot pillen en mijn dochter nog eens nader te bekijken om zo tot een éénduidige definitie te komen los van emoties/gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik straks een kind heb die aan de psychofarmaca zit en daar vervolgens nooit meer vanaf kan komen dan alleen ‘cold turkey’ af te kicken en eigenlijk geen stap verder gekomen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwanend te zijn ten opzichte van de medische wetenschap die de dingen niet altijd zo voorschotelt dat het strookt met de werkelijkheid waarbij alles in ogenschouw wordt genomen aan positieve en negatieve werkingen.

Wanneer en als ik mijzelf argwanend zie zijn ten opzichte van de medische wetenschap dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen dan vraagtekens kan zetten daar waar ik zelf onderzoek heb gedaan. Ik stop de argwaan en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zoveel als mogelijk de medische zaken zelf te onderzoeken door informatie te verzamelen van verschillende bronnen met verschillende startpunten, om zo te kunnen zien of mij iets wordt aangepraat of dat de informatie relevant is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik geen daadwerkelijk contact meer met mijn kind kan hebben als zij verdoofd door de antidepressiva door het leven gaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn dochters toekomst op het spel zet door haar in een zombie te laten veranderen en zo haar kansen in de maatschappij ondermijn.

Wanneer en als ik mijzelf verbeeld dat mijn dochter haar toekomst op het spel staat dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vooruitloop op de zaken en dat deze gedachten mijn handelen en keuzes kunnen beïnvloeden zodat ik dat wat ik dacht uiteindelijk zal leven Ik stop  en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de toekomst van mijn dochter niet te vrezen, maar stappen te ondernemen om haar toekomst zeker te stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik mijn dochter toesta haar leven aan de antidepressiva te vergooien en om later door mijn dochter daarop aangekeken te worden wanneer het haar niet lukt van de antidepressiva af te komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik de verkeerde beslissing neem die mij later kwalijk genomen kan worden op zo’n manier dat het mijn relatie met mijn dochter verstoord.

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor het nemen van beslissingen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan staan als dit punt omdat ik wil beslissen voor mijn dochter en niet met mijn dochter. Ik stop het beslissen voor mijn dochter en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat de angst om te beslissen voor mijn dochter en later de zwarte piet te zullen zijn, voortkomt uit ongelijkheid in onze relatie op dit punt en dat gelijkheid ons op eenpunt kan brengen waarbij wij beiden in ons eigen vertrouwen kunnen staan zonder spijt te hebben van beslissingen genomen in gezond verstand en het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ antidepressiva is voor zielige mensen’ in mij te laten bestaan en zo een waardeoordeel over het woord antidepressiva te vormen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie dat mijn kind daardoor in de categorie van een ‘zielig persoon’ valt binnen mijn eigen definitie, als een angst/zorg in mij te laten bestaan en mij niet te realiseren dat die angst gecreëerd is door de emotionele lading die ik aan het woord heb gegeven.

Wanneer en als ik mijzelf het woord ‘zielig persoon’ emotioneel zie laden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog geen effectieve definitie heb voor dit woord waardoor ik geleid wordt door mijn emoties/gevoelens. Ik stop het emotioneel laden en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ‘zielig persoon’ te ontdoen van mijn emoties en gevoelens om zo de angst bij mijzelf weg te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘mijn dochter wordt tot een farmaceutische slaaf gemaakt’ in mij te laten bestaan en zo de farmaceutische industrie te beschuldigen van het maken van een levenslange klant/slaaf, terwijl er van de kant van mijn dochter en mij eerst een goedkeuring moet zijn om aan de antidepressiva te beginnen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik altijd mede verantwoordelijk ben voor wat er gebeurd, omdat ik altijd eerst dingen accepteer en toesta, passief of actief, alvorens ik mee ga met zoiets als langdurig medicijn/psychofarmaca gebruik.

Wanneer en als ik mijzelf de farmaceutische industrie zie beschuldigen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat wij eerst onze goedkeuring moeten geven voor deze pillen alvorens mijn dochter er een slaaf aan kan worden. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de farmaceutische industrie niet als de boze wolf te zien, maar mij te realiseren dat het alleen dan de boze wolf kan zijn wanneer ik mee ga in hun praktijken en dat dit mijn kracht is waarin ik sta.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat zit er voor de huisarts in, dat hij een 16-jarige aan de antidepressiva wil helpen’  in mij te laten bestaan en zo argwaan te hebben naar mijn huisarts toe en de vertrouwensband die we met hem aan het opbouwen zijn kapot maak. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwaan te hebben naar mijn huisarts toe en niet gewoon op de man af te vragen wat hij met dit soort adviezen denkt te bereiken en of hij zich realiseert wat de vergaande gevolgen hiervan zijn en zo de communicatie open te houden in plaats van hersenspinsels en theorieën in mijn geest te ontwikkelen.

Wanneer en als ik mijzelf het vertrouwen in mijn huisarts zie opzeggen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de communicatie/confrontatie moet aangaan in plaats van back chats in mijn ‘geest’ te hebben. Ik stop het opzeggen van mijn vetrouwen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de communicatie met mijn huisarts open te houden om zo beiden te weten waar wij aan toe zijn en zo elkaar kunnen wijzen op de gevolgen van ons handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘kan ik mijn huisarts nog vertrouwen’  in mij te laten bestaan en zo het vertrouwen al heb opgezegd door deze ene backchat in mij te laten ontstaan/bestaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zodra doktoren op een andere lijn zitten dan ik zelf het vertrouwen in hen op te zeggen en niet in communicatie te treden met hen maar mij te separeren van hen in de hoop dat het probleem ophoud te bestaan en het dus niet bij de wortel aan te pakken.

Wanneer en als ik mijzelf het vertrouwen in de ander als mijzelf zie opzeggen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik teveel leun op de ander voor mijn gezondheid en liever niet zelf onderzoek te doen om zo mijn zelfverantwoordelijkheid buiten mijzelf te leggen. Ik stop het gebrek aan zelfverantwoordelijkheid door het wantrouwen van de ander als mij en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd mijn eigen onderzoek te doen inzake mijn gezondheid of dat van mijn gezin en niet te verlangen om blind te kunnen varen op een arts, maar juist door de kennis/informatie die ik vergaar in communicatie kan treden met de arts om zo te zoeken naar de beste oplossing.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘de farmaceutische industrie geeft geen fuck om mijn kind, zij is een melkkoe voor het leven, tezamen met vele anderen’  in mij te laten bestaan en zo mijn vertrouwen in reguliere pillen en drankjes op te zeggen waardoor ik zelfs simpele tijdelijke medicatie ter overbrugging argwaan en niet wil innemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door argwaan van de farmaceutische industrie, die zich als graaiers naar de mensen opstelt, waardoor ik alleen het graaien zie en mij hiervan wil afsluiten/behoeden en zo een eenvoudig medicijn wat had kunnen helpen afwimpel.

Wanneer en als ik mijzelf tekort doe door emotionele ladingen aan woorden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf eenvoudige medicijnen ter overbrugging ontzeg door de energetische relatie die ik met de farmaceutische industrie ben aangegaan. Ik stop het mijzelf tekort doen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst te kijken/onderzoeken wat een simpel farmaceutisch middel ter overbrugging voor mij kan betekenen en wat de alternatieven zijn zonder daar het verhaal van de farmaceutische graaicultuur in te mengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf in een gespannen toestand te zien gaan wanneer de huisarts de antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om in dat moment te zien dat ik mijzelf blokkeerde en geen open kijk meer had op de situatie los van het feit of de antidepressiva de juiste weg waren om te gaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie verstijven in mijn fysieke lijf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik deze angst fysiek gemaakt heb en mij door de verstijving niet meer flexibel kan opstellen Ik stop  en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ten allen tijden flexibel en open op te stellen vrij van emoties/gevoelens/angsten/herinneringen om zo een beslissing te maken waar ik 1 en gelijk aan kan staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem in te houden voor een fractie van een seconde om zo de tijd stil te zetten en niet verder te laten gaan terwijl de huisarts de antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tijd stop te willen zetten en mij te separeren van de feitelijke gebeurtenis in dat moment om zo niet met deze feitelijke gebeurtenis in dat moment geconfronteerd te worden.

Wanneer en als ik mijzelf mijn adem zie inhouden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf in mijn ‘geest’ wil verstoppen om zo even de tijd stop te zetten om tijd te winnen. Ik stop het adem inhouden als ontsnappingspoging aan de werkelijkheid en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om één te zijn/worden met de ademhaling en niet mijzelf te manipuleren met mijn ademhaling en mij te verwijderen van hetgeen ik moet doen in dat moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten samen te knijpen/ballen wanneer ik terug denk aan het moment dat mijn huisarts antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf vast te zetten zodat ik niet in beweging kan komen door mijn vuisten te ballen/samen te knijpen in de hoop dat het weg zal gaan en ik er niet mee geconfronteerd hoef te worden.

Wanneer en als ik mijzelf mijn vuisten zie ballen bij een onaangename mededeling dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst en boosheid voel opkomen en mijzelf wil schrap zetten zodat niemand mij wat kan doen. Ik stop de fysieke vorm van mijn angst en boosheid in de vorm van mijn vuisten te ballen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens mijn angst en boosheid fysiek wordt dit te zien/voelen/realiseren om zo niet de starheid in te hoeven gaan, maar mijzelf te corrigeren in het moment en te horen wat er wordt gezegd zodat ik kan communiceren in plaats van fysiek reactief van binnen en buiten te reageren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verhit te raken als ik terug denk aan dat moment waneer mijn huisarts aan mijn dochter de antidepressiva aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst toe te laten in mijn lijf als het mij verhit voelen over het feit dat mijn dochter misschien de antidepressiva zal gaan willen gebruiken zonder alle voors en tegens te hebben onderzocht.

Wanneer en als ik mijzelf verhit voel raken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik fysiek reageer op de boodschap die binnen komt en die ik label als angst. Ik stop het verhit zijn en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te blijven hangen in het verhit zijn als een fysieke vorm van angst en ook niet hierin te blijven hangen om zo de boosheid die eraan ten grondslag ligt binnen te houden uit angst voor een emotionele ontploffing van mijn kant die mij vervolgens de angst oplevert dat ik niet meer in controle ben over mijzelf. Dus ik zal mijzelf hier op tijd gaan aansturen om deze ketting reactie aan angsten te voorkomen en te kunnen zijn in het moment met de ademhaling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf boos te voelen ten opzichte van de medische wereld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet begrepen te voelen en gezien te worden als een ouder met een melkkoe die zo snel als mogelijk het farmaceutische traject in getrokken moet worden om een levenslange klant te worden.

Wanneer en als ik mijzelf als slachtoffer zie van de farmaceutische industrie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op deze manier mijn kracht weggeef en blijf hangen in boosheid. Ik stop het slachtoffer zijn en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet als slachtoffer van de farmaceutische industrie te fungeren maar als kritische afnemer die alleen afneemt als het in het belang van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de huisarts dat hij niet verder kan/wil nadenken wanneer hij antidepressiva aan een 16-jarige aanbiedt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenlijk boos op mijzelf te zijn dat ik niet instaat ben een huisarts te vinden die niet alleen maar in farmaceutische middelen denkt maar ook net even ‘out off the box’.

Wanneer en als ik mijzelf beschuldig van onkunde bij het uitzoeken van een huisarts dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen echte keuze heb tussen de huisartsen die uit de pijplijn van de farmaceutische industrie komen. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het beschuldigen van mijn huisarts en het beschuldigen van mijzelf te zien/realiseren/begrijpen dat het hier draait om het afschuiven van zelfverantwoordelijkheid. Een kind van16 hoort niet aan de antidepressiva te gaan wanneer je weet dat dit voor het leven is, da is gewoonweg geen beslissing in het belang van een ieder, dus zal ik mij hiervoor hard moeten maken en in plaats van te beschuldigen oplossingen aan te dragen die het algemeen belang dienen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om excuses te bedenken voor mijn nieuwe huisarts waar ik zo blij mee ben, waarom hij bedenkt om mijn dochter antidepressiva voor te schrijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwaan te ervaren naar mijn huisarts toe, maar dit recht praat naar mijzelf toe met zijn kundige manier van het komen tot diagnoses.

Wanneer en als ik mijzelf excuses zie maken voor eenkeuze die ik heb gemaakt dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet zelfeerlijk ben in mijnexcuses noch mijn keuze naar mijzelf en mijn huisarts toe, die ik mijn verlangens van een goede huisarts in de schoenen schoof Ik stop de excuses in zelfeerlijkheid en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat ik niet zelfeerlijk was en mijn nieuwe huisarts als de perfecte huisarts afschilderde en terloops alles wat ik in eenhuisarts graag zie aan hem toe te schrijven. Door dit irreële beeld dat ik van hem creëerde kwam er al snel frictie met de werkelijkheid. Dus zal ik mij houden aan de werkelijkheid en hem geen kwaliteiten meer toeschrijven die ik graag in hem had gezien als mijn perfecte huisarts.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de medische wereld te beschuldigen van klanten binding op jonge leeftijd. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de rest van mijn bestaan het niet vreemd te vinden dat er aan vroege klantenbinding wordt gedaan, maar nu het klaarblijkelijk dicht bij komt en fysiek gevoelig ligt zie ik dit ‘kwaad’ klaarblijkelijk duidelijker.

Wanneer en als ik mijzelf alleen zie geven om mijn eigen situatie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik om dezelfde zaken bij anderen ook niet dezelfde reacties had dan nu het mij zelf overkomt. Ik stop het alleen geven om mijzelf en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat wat ik doormaak velen anderen ook al hebben doorgemaakt/doormaken/nog zullen doormaken, het heeft dus voor iedereen evenveel impact wanneer we tot levenslange pillenslaaf worden gemaakt door onze eigen onwetendheid, wat het tot eigen belang maakt wanneer ik moord en brand roep wanneer het mij aangaat en niets doe/merk wanneer dit op grote schaal met anderen gebeurd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het verbinden van emoties en gevoelens aan het woord antidepressiva mijn toekomst uit te stippelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door emoties en gevoelens mijn toekomst te laten bepalen waardoor ik mijzelf en mijn omgeving niet de kans geef om in het moment te bekijken welk pad ik moet inslaan.

Wanneer en als ik mijzelf mijn toekomst zie uitstippelen door de participatie in emoties/gevoelens dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf limiteer en niet het beste voor mijn situatie kies door participatie in mijn ‘geest’ door emoties/gevoelens. Ik stop deze limitatie en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door mijn verleden en heden mijn toekomst niet zo uit te stippelen dat het een limitatie wordt in plaats van het verkennen van mijn wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het geloof in de verhalen over antidepressiva mijn mening heirover op voorhand klaar te hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mening al te vormen alvorens ik onderzoek heb gedaan los van het feit dat uit het onderzoek dezelfde informatie kan komen die mijn eerdere mening vormde.

Wanneer en als ik mijzelf zie limiteren door geloof ergens in dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij door het geloof hierin afsluit voor alle andere mogelijkheden enzo mijzelf niet het beste wat mogelijk is geef. Ik stop het geloof en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het geloof ergens in niet tot een mening te laten uitmonden die ik denk te moeten verdedigen en waarbij ik mijn hakken in het zand moet zetten om niet omver gepraat te worden. Ik zal eerst onderzoek doen of dat wat ik graag wil geloven ook dat is wat ik denk dat het is om zo met gezond verstand mijnperspectief te kunnen vormen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moedersysteem te laten afgaan door een woord als antidepressiva en de bijbehorende emoties en gevoelens. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen vanuit een automatisme/moedersysteem en dat te beoordelen als goed en in het belang van het kind, terwijl in vele gevallen ik mijzelf en mijn kind hierdoor juist limiteer.

Wanneer en als ik mijzelf zie handelen vanuit mijn moedersysteem in een automatisme dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet altijd in het belang van een ieder handel wanneer ik gecontroleerd wordt door een programma in mij. Ik stop het handelen vanuit mijn moedersysteem en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren zien wanneer ik vanuit het moedersysteem programma in mij handel en wanneer ik handel vanuit wat hier is in het belang van een ieder.

Dag 264 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergeving op het angstaspect

basisinkomengarantieIn deze blog zal ik nogmaals even het probleem, de oplossing en de beloning van de voorgaande blog op een rijtje zetten om vervolgens zelfvergeving op het angst aspect te doen.

 

Probleem:

 

Mijn probleem is de angst dat mijn dochter verslaafd raakt aan een medicijn dat maar weinig verlichting zal geven en meer bijverschijnselen zal geven. De angst dat ik een afgestompt kind terug zal krijgen dat de wereld door de ogen van antidepressiva zal moeten bekijken om de pijn dragelijker te maken. Die angst maakt mij erg verdrietig, waardoor ik haar toekomst nu al in het hier en nu als uitzichtloos ervaar. Ik wil mijn kind niet tot een patiënt maken en ik wil niet geloven/aannemen dat dit de weg is die een 16 jarig meisje moet lopen om een menswaardig bestaan te leiden. De vraag is natuurlijk hoe menswaardig haar leven met constante pijn en vermoeidheid nu is.

 

Ik vrees dit medicijn, omdat ik emotionele relaties leg met depressieve mensen, met verslaafde mensen en het medicijn label als de weg naar uitzichtloosheid. Wat inhaakt op de spijt die ik voel dat ik een kind op de wereld heb gezet dat moet lijden, zonder dat het enig nut heeft. Dus dat zijn grootse onderwerpen om eens onder de loep te nemen en door te spitten.

 

Oplossing:

 

Een oplossing op de vraag of dit medicijn het proberen waard is, zal voor mij zijn het wegnemen/los laten van de angst omtrent het medicijn om een heldere afweging samen met mijn dochter te kunnen maken. Door zelfvergeving te doen zal ik dan in kaart brengen waar ik naar moet kijken om de emotionele ruis van dit vraagstuk af te nemen en niet te handelen en te denken vanuit het perspectief van spijt.

 

Beloning:

 

De beloning zal zijn dat ik mijn dochter kan ondersteunen en assisteren met het stoppen van de problemen die oplosbaar zijn in plaats van oplossingen te zoeken als lapmiddelen. De beloning zal zijn dat ik kan adviseren zonder dit te doen door een sluier van emotionele ruis en het gevoel van spijt, door simpelweg 1+1=2 te doen.

 

 

 

Het angstaspect:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst als reactie te gebruiken wanneer ik antidepressiva hoor zeggen in combinatie met mijn kind. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angst voorop te stellen aan hetgeen er beslist moet worden door mijn dochter en zo mijn ‘probleem’ met dit geneesmiddel groter te maken dan de daadwerkelijke keuze die er gemaakt moet worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst op te wekken door het woord antidepressiva te behangen met herinneringen, kennis, informatie, emoties en gevoelens omtrent verslaving. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord antidepressiva door de ogen van mijn geest waar te nemen en te ervaren en het woord niet te kunnen ervaren in het hier en nu vrij van ruis door het verleden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te worden als ik denk aan de mensen die ik heb gekend die aan de antidepressiva waren en als zombies door het leven gingen.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ervaringen met antidepressiva gebruikers op mijn dochter haar leven te projecteren nog voor zij überhaupt overweegt om hieraan te beginnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te worden bij het idee dat  mijn kind met chemische middelen wat vrolijker gemaakt moet worden.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om chemische middelen over 1 kam te scheren waardoor ik het onnatuurlijk vind wanneer deze chemische middelen iemand vrolijk moeten maken die geen reden heeft tot vrolijk zijn en dus geforceerd vrolijk zal zijn, waarbij er voorbijgestreefd wordt aan het feit waarom zo iemand in eerste instantie deze aandoening heeft en dus niet vrolijk wordt zonder de oorzaak weg te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord antidepressiva angstig te worden alsof ik zelf aan het medicijn moest.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nemen of niet nemen van deze antidepressiva persoonlijk te nemen en dus eerst af te wegen aan mijn maatstaven en pas daarna het in de situatie van mijn dochter in te passen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ervaren door de rampspoed scenario’s die door mijn geest gaan bij het idee dat mijn kind aan de antidepressiva moet om van pijn af te komen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van het slechtste uit te gaan ook wanneer ik mijzelf nog niet geïnformeerd heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te zijn over de toekomst van mijn dochter met haar huidige conditie. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vooruit te kijken in angst en vooruit te lopen op wat nog komen gaat al angst te ervaren en niet hier te kunnen zijn zonder participatie in de geest als angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik mijn dochter niet mijn gevonden informatie doorspeel zij misschien een keuze maakt waar ik door de ogen van mijn angst niet achter kan staan. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om informatie als manipulatie middel te gebruiken om zo mijn angst niet uit te laten komen en mijn dochter de keuze te laten maken die ik ook zou hebben gemaakt vanuit een punt van angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn geen invloed op mijn dochter te hebben die radeloos is en alles wel wil uitproberen om de pijn te verminderen en zij zo beslissingen zal nemen die mij angst inboezemen.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn dochter de verkeerde keuzes zal maken en mij niet te realiseren dat dit inherent is aan mijn dochters leven, om keuzes te leren maken, goede en slechte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter een uitzichtloos bestaan zal leiden wanneer zij de keuze voor antidepressiva maakt. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet los te laten als moeder systeem en het gevoel te hebben dat ik mijn kind moet redden van de slechte buitenwereld in de vorm van Big Farma.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijndochter als depressief gelabeld zal worden wanneer zij zo’n middel gebruikt terwijl zij juist beter met depressie weet om te gaan.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor hoe ik/wij overkomen op de buitenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nu al angstig te zijn voor het moment dat mijn dochter zou moeten afkicken van de antidepressiva en door een hel moet.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet hier te zijn en voortdurend in angst vooruit te kijken en het moment hier binnen mijn ademhaling niet te beleven.

Dag 261 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – zelfverbintenissen op het woord gebonden

basisinkomengarantieIn deze blog zal ik mijn zelfvergevingen omzetten naar realisaties en verbintenissen die ik met mijzelf aanga om zo de daadwerkelijke verandering als een fysieke daad in mijn werkelijkheid te manifesteren, die de verandering tastbaar maakt voor mijzelf en mijn omgeving.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf zie limiteren binnen het systeem door mij te definiëren door het woord ‘gebonden’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn fysieke daden/beweegredenen baseer op een definitie gevormd door mijn geest binnen een enkele dimensie van het woord ‘gebonden’. Ik stop de limitatie die een startpunt heeft van éénzijdig een ‘probleem’ willen bekijken en zo een op voorhand selectieve oplossing te creëren dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst te kijken en te onderzoeken of een woord meerdere betekenissen heeft en dus meerdere dimensies beslaat en zo uit te sluiten dat ik participeer in een polariteit of een éénzijdige weergave – van het woord dat mij het meest aanspreekt – waardoor ik mijn werkelijkheid kan manipuleren tot een gewenste uitkomst.

 

Wanneer en als ik mijzelf alleen het positieve van een woord zie benoemen/beleven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf om de tuin leid en er wel een negatieve belevenis moet zijn, puur en alleen omdat ik mij binnen een polariteit bevind. Ik stop de polariteit en hang naar positiviteit en ik neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik de negatieve betekenis van een woord ervaar en alleen het positieve in mijn geest leef, ik op mijn hoede moet zijn. Het positieve wi mij doen geloven dat alles okay is zodat ik een rookgordijn opwerp voor het zien/realiseren/begrijpen van mijn werkelijke fysieke werkelijkheid die ik leef met dit woord.

 

Wanneer en als ik mijzelf warm voel worden van binnen door het woord binden en de positieve betekenis die ik eraan heb gegeven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij om de tuin laat leiden door dit positieve energetische gevoel en zo maar een deel van mijn werkelijkheid ervaar. Ik stop het zelfbedrog en verdraai niet langer mijn werkelijkheid voor een positief energetische ervaring die mijn fysieke werkelijkheid vervangt en ik neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te laden met een positief energetisch gevoel die een leegte moet opvullen die het ontkennen van de negatieve ervaring van het woord binden mij geeft.

 

Wanneer en als ik mijzelf ervaar als in een frame van niet faire regels geduwd te woorden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij laat leiden door een éénzijdige betekenis van het woord gebonden en vervolgens deze ervaring van de geest leef in mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop  en neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te laden met een negatief energetisch gevoel die als een zware deken over mijn bestaan wordt geslagen, maar mij in plaats daarvan te focussen op de daadwerkelijke impact van het woord gebonden op mijn fysieke bestaan en dit te keren tot een ‘in het belang van iedereen’ oplossing.

 

Wanneer en als ik mijzelf de negatieve betekenis die ik aan het werkwoord binden heb gegeven zie onderdrukken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het negatieve niet wil ervaren zodra het positieve als eerste opkomt in mijn geest. Ik stop het onderdrukken en ervaar het werkwoord binden zoals het daadwerkelijk voorkomt in mijn fysieke realiteit los van emoties/gevoelens waardoor ik 1 en gelijk deel neem aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer mijzelf te bevinden in de polariteit van het werkwoord binden, maar mij te plaatsen in mijn daadwerkelijke fysieke werkelijkheid met de wetenschap dat dit woord meer behelst dan de éénzijdigheid die ik het heb willen toekennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf definieer als iemand die vast zit aan de regels van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij beperk tot één facet van wie ik kan zijn in mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop het definiëren/limiteren van mijzelf – als het systeem – als één facet van wie ik kan zijn en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te definiëren door woorden en hun door mij gegeven energetische positieve/negatieve lading, maar mijzelf te ervaren door de handelingen die ik doe en de woorden die ik spreek in mijn fysieke werkelijkheid, waardoor ik tastbaar kan zien wie ik ben en tastbaar kan toeleven naar diegene die ik wil zijn door mijzelf te veranderen in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijzelf vast zie komen te zitten binnen de beperkingen van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de beperkingen van het systeem toesta als de beperkingen van mijzelf waardoor ik mij vleugellam ervaar/voel. Ik stop de beperkingen in mijzelf als het systeem en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat wanneer ik de beperkingen van de regels van het systeem ga internaliseren ik deze beperkingen ga leven en vervolgens deze beperking wordt –  één en gelijk aan het systeem – en absoluut niet meer helder kan zien hoe ik naar een “in het belang van iedereen’ oplossing kan komen. Dus zal ik de beperkingen moeten identificeren en niet internaliseren, om zo wel deel te zijn van het systeem, maar niet het systeem te zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie verdwijnen in een wereld die ik om het woord gebonden heen creëerde dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij laat meeslepen door negatieve energie ervaringen die deze wereld die ik in de geest creëerde met zich meebrengt . Ik stop het verdwijnen in deze fictieve wereld van de geest en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen wanneer ik mijzelf vrijwillig laat meesleuren in de wereld die ik creëerde rond het woord gebonden, dus wanneer ik mij beperkt voel door het systeem en als een slachtoffer verdwijn in de geest om het systeem te beschuldigen van beperkingen die ikzelf in stand houd in en als de geest in en als mijn leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie rebelleren tegen het systeem als in een ouder-puber relatie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen verantwoordelijkheid wil nemen voor het deel zijn van het systeem maar mij liever afzet en als slachtoffer wegzet. Ik stop deze rol als rebel en dus neem ik mijn zelfverantwoordelijkheid terug en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen rebel van het systeem te zijn maar een ‘kritische veranderaar’ door de beperkingen/tekortkomingen van het systeem eerst in mijzelf te veranderen als deel van mijzelf en deel van het systeem en dan naar buiten toe te treden en te zien/benoemen wat er veranderd kan worden aan ons huidige systeem (in dit geval schoolsysteem).

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vechten tegen het systeem of liever gezegd mijn angst om het onderspit te delven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerdere ervaringen met het systeem projecteer op deze ervaring waardoor ik niet vrij ben van emoties/gevoelens en dus geen helder oordeel kan vellen. Ik stop het vechten tegen het systeem als mijzelf en ik neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wraak niet als leidraad te nemen om te zorgen dat ik als winnaar uit de bus kom wanneer ik in conflict ben met het systeem/mijzelf en dus elke situatie als nieuw te nemen/ervaren waardoor emoties/gevoelens uit het verleden geen rol kunnen/mogen spelen op mijn beslissingen in het heden.

 

Wanneer en als ik mijzelf het woord gebonden en systeem zie koppelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bezig ben om een negatieve gevoelservaring op te roepen en daardoor geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen. Ik stop deze koppelingen en breng beide woorden terug naar wat ze zijn en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord gebonden en systeem niet meer als een koppeling in mijn geest te ervaren en tot uitdrukking te brengen in mijn fysieke werkelijkheid, omdat ik zie/realiseer/begrijp dat dit geen effectieve manier is om mijzelf te ervaren binnen de context van verandering en ‘leven in het belang van een ieder’.

 

Wanneer en als ik mijzelf vanuit angst alles zie opvolgen wat het systeem mij dicteert om erger te voorkomen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik gedreven wordt door angst en niet door gezond verstand. Ik stop de angst als het breken van de wil om een slaaf van het systeem te zijn en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet de angst voor het systeem als leidraad voor mijn handelen te nemen maar te onderzoeken waarom ik angst heb voor mijzelf als het systeem als ongeleid projectiel dat al wrakend als de winnaar uit het gevecht wil komen. Dus ik laat het gevecht in mijzelf als het systeem los en gebruik mijn gezond verstand om tot oplossingen te komen daar waar het systeem/de regels tekort schieten voor mijn situatie.

 

Wanneer en als ik mijzelf inferieur zie opstellen ten opzichte van het systeem om het niet te alarmeren en dus mijn eigen zin te kunnen doen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij feitelijk superieur voel aan het systeem en deze polariteit uitspeel om te laten zien aan mijzelf dat ik het systeem de baas ben en het mij zijn wil niet meer kan opleggen. Ik stop de polariteit en ik neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer in polariteit met het systeem te leven en niet langer mijn energie te stoppen in het systeem te slim af te zijn en mijzelf alleen nog voort te bewegen door de positieve energie die dat oplevert.

 

Wanneer en als ik mijzelf gebonden voel aan het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen band heb opgebouwd met het systeem als mijzelf uit angst voor wat het systeem/ikzelf mijzelf kon/kan aandoen door ineffectieve beslissingen gestoeld op emoties/gevoelens. Ik stop het afzetten tegen het systeem en investeer tijd in het opbouwen van een band met het systeem als mijzelf en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de band met het systeem als mijzelf nu voor het eerst te gaan opbouwen door geen angst meer te hebben voor het systeem als mijzelf maar het te leren kennen door zijn verschillende regels/wetten, die mij het systeem doen leren kennen en zo doen leren omgaan met het systeem als mijzelf.

 

Herdefiniëring van het woord gebonden:

ge-bond-en –> geen-bond–> geen band

Waarbij ik in dit geval het woord definieer binnen het aspect en de koppeling met het systeem als laatste stap om verder te kunnen binnen dat systeem.

Gebonden: gebonden zijn aan: een band opbouwen met hetgeen waar men een relatie mee heeft om zo in gelijkheid binnen deze relatie als één en gelijk te staan.

Dus in dit geval zou dat zijn: een relatie van gelijkheid aangaan met het systeem als mijzelf zonder ruis van emoties/gevoelens/angsten/polariteiten.

 

Dag 258 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – binden

basisinkomengarantieIn de voorgaande blog ben ik begonnen met de angstaspecten/dimensies, maar ik kwam er gaandeweg achter dat ik het eerst nodig heb om meer uit te schrijven en meer helderheid te krijgen alvorens over te gaan tot zelfvergeving en daarop volgend verbintenissen aan te gaan met mijzelf.

 

Er opende zich namelijk iets in relatie tot de verzuring van mijn relatie met het systeem na een chat over Nederlandse vertalingen gisteren. Ik droeg het woorden binden aan, waarop de anderen dat als een woord met een negatieve connotatie ervoeren. In dat moment in die context was binden voor mij gelijk aan cohesie, de onderlinge samenhang. Zoals je een boek bindt en alle delen bij elkaar brengt om uiteindelijk te verlijmen tot een geheel genaamd: boek. De anderen zagen het in dat moment als een limitatie en het gebonden zijn aan.

 

Vandaag was ik met mijn dochter op school en tijdens een gesprek hoorde ik het woord gebonden uit mijn mond komen en zag ik de polariteit van dit woord zich manifesteren door de klank die ik had uitgestoten. Ik werd er bij bepaald en lichtjes ontroerd diep van binnen. Het gesprek ging over het eventueel aanvragen van hulp via een team waar wij al zijn aangemeld en ik was het zat om gedwongen te worden in allerlei beslissingen die ik volgens anderen moet nemen en die ik dan vervolgens neem uit angst voor represailles van het systeem, maar die mij altijd duur komen te staan. Dus ik zei: ik meld mij niet meer aan bij stichtingen, organen of teams die niets daadwerkelijk doen, maar die mij de vrijheid ontnemen om te handelen zoals een ouder dat betaamt in het beste belang van het kind. Ik voel mij dus gebonden door al deze zogeheten goed bedoelde lange vingers van het systeem in de vorm van helpende organisaties die één ding voor ogen hebben, n.l. de jongere weer naar school krijgen.

 

Ik ben dus daadwerkelijk bang dat het systeem mijn mensenrecht als ouder zal ondermijnen, want in de mensenrechten in artikel 26 punt 3 staat: “Aan de ouders komt in de eerste plaats het recht toe om de soort van opvoeding en onderwijs te kiezen, welke aan hun kinderen zal worden gegeven.” Maar men doet mij geloven dat ik als ouder gewoon de leerplichtwet heb op te volgen en mijn kind, of het nu echt instaat is of niet, naar een school moet sturen waar zij buitenshuis onderwijs geniet.

 

Ik zie het systeem als iets buiten mijzelf dat als een zwarte schaduw over mij hangt en dingen van mij verlangt die niet reëel zijn en enkel en alleen in het belang van het systeem zelf is. Dus ja ik separeer/distantieer mijzelf van zo een systeem, waar maatwerk best mogelijk is maar waar starheid hoogtij viert.

 

Er zou dus hulp moeten komen voor de momenten dat mijn dochter veelvuldig achter elkaar ziek thuis is, de school kan dat niet echt oppakken want die is afhankelijk van de welwillendheid van zijn leraren. Dus iemand moet dat gaan doen, maar veelal zijn de mensen die inspringen mensen die zaken met school regelen en met school praten etc., dat is niet wat er nodig is. Wat nodig is, is de continuatie van het onderwijs, of mijn dochter nu op school is of thuis, wanneer zij instaat is om iets te doen.

 

Ik voel mij gebonden, ik zie best mogelijkheden en oplossingen, maar die zijn niet in het belang van het systeem en dus bluft het systeem dwars over mijn mensenrechten heen en vindt het systeem dat ik maar in de pas moet lopen. Jee wat heb ik een hekel aan gebonden zijn, aan handen en voeten gebonden, in een keurslijf van regels gedrukt, gevangen in het kooitje dat systeem heet. Het kooitje wat met mijn eigen zweet, bloed en tranen tot stand kwam door het systeem te accepteren zoals het is en toe te staan mij van mijn vrijheid te beroven. En dat is nu de vinger op de zere plek, mijn vrijheid wordt aan de haaien gevoerd, dat is het gevoel wat mij bekruipt doordat ik denk dat ik de touwtjes niet in handen heb en niet mijn eigen beslissingen mag maken zonder nadelige gevolgen. Dit gevoel stamt al uit mijn kindertijd, een tijd dat men het had over het breken van de wil van het kind, zodat je allemaal makke lammetjes kon worden. En ja mijn wil is gebroken op 3 jarige leeftijd, waar het niet alleen maar ging om het gevoel dat ik van mijn vrijheid werd berooft, maar ook van het vertrouwen dat ik had in mijn ouders en het vertrouwen dat ik had in mijzelf. Het systeem is dus verworden tot deze donkere schaduw die alles kan doen zodra het je wil gebroken heeft. Nu als volwassene heb ik de behoefte om terug te vechten en mijn mensenrechten direct weer terug te nemen, iets dat ik als kind al had willen doen maar de angst leek zo reëel, zodat ik mij jarenlang koest heb gehouden. Maar uiteindelijk is het  een gevecht tegen hersenschimmen, de donkere schaduw.

 

Ik mag opkomen voor de rechten van mijn kind en mijzelf, zolang ik weet dat mijn startpunt maar geen angst is of een denkbeeldige ‘ik en zij’ verhouding waardoor ik mij distantieer van alles dat het systeem voor staat. Ik laat dit alles even bezinken tot de volgende blog en zal uiteindelijk mijn zelfvergevingen uitschrijven gevolgd door verbintenissen met mijzelf die ik zal doorlopen in mijn fysieke werkelijkheid zodra ik in een dergelijke situatie verkeer. In mijn volgende blog zal ik het woord gebonden nog verder uitdiepen om zo nog duidelijker te zien waar ik mij van los moet maken.

 

Dag 236 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – vrouwelijke bewustwording – deel 3

equal money capitalismVandaag schrijf ik de correctieve zinnen uit en ga ik verbintenissen aan omtrent het onderwerp ‘vrouwelijke bewustwording’ om zo te kunnen zien hoe ik mijzelf heb bijgeschaafd en vormgegeven, door de ‘vagina power’ als iets te zien dat gelijk staat aan manipulatie en niet aan de daadkracht in mij. Het is soms een fijne lijn tussen de argumentatie van de geest en simpelweg je pad volgen door jezelf aan te sturen, maar het verschil is er en de kracht is er om los van de geest de kracht van leven in mij te voelen zonder deze kracht weg te zetten als kwaad/slecht.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie om de controle over mijzelf kwijt te raken wanneer ik de levenskracht in mij gewaar ben/voel, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geloof dat controle hetgeen is waarmee ik mijzelf aanstuur en ik niet realiseer en zie dat controle van de geest is en daadkracht 1 en gelijk aan het leven staat. Ik stop de controle en daarmee de angst om de controle te verliezen en loop door de sluier van fantasie om te zien dat controle daar is om mij in het gareel van de geest te laten lopen in eigenbelang.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat controle het mijzelf voor het lapje houden is en willen geloven in de geest en het kwade van de levenskracht en de ‘vagina power’ een manier om de kracht in mijzelf niet te zien/voelen, waardoor ik slaaf zal blijven en niet voor mijzelf zal beslissen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan voor het mijzelf aansturen als ‘vagina power’/levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de verantwoordelijkheid niet wil nemen uit angst om niemand anders dan mijzelf de schuld te kunnen geven als er iets misgaat en gevolgen zich ontwikkelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet de ‘vagina power’/levenskracht de schuld te geven wanneer ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet neem en niet in mijn kracht ga staan ,maar liever tijd doorbreng in mijn geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf terughoudend zie zijn voor de levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet mijzelf volledig durf te geven, omdat ik met 1 been nog in de geest participeer en met 1 been in mijn levenskracht probeer te staan. Ik stop de participatie in de geest waardoor ik geen achterdeurtje meer nodig heb en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen achterdeurtje te behouden om te participeren in de geest als ik denk dat ik de verantwoordelijkheid en de intensiteit van mijn levenskracht niet aankan.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor mijn levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik er alleen maar angst voor kan hebben zolang ik participeer in de geest. Ik stop de angst voor mijn levenskracht en ga 1 en gelijk eraan staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om 1 en gelijk aan mijn levenskracht te gaan staan om zo 100% daadkrachtig te zijn en zo niet meer de intensiteit te vrezen mar deze intensiteit te zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie verlammen door overdonderd te zijn door mijn levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het mij verlammen het aan de zijlijn staan is en ik niet mijn leven kan leven door aan de zijlijn te gaan staan. Ik stop het niet volledig participeren in mijn leven/de ‘vagina power’/levenskracht en neem deel 1 en gelijk aan alles.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf zo aan te sturen dat ik op de golven surf van mijn levenskracht en niet mijzelf te verdrinken in de angsten van de geest die de levenskracht als slecht en oncontroleerbaar definieert.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie saboteren door de levenskracht te manipuleren en acceptatie af te dwingen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de zelfacceptatie de acceptatie van de levenskracht is die in mijzelf is en die ik beleef en vier wanneer ik angst en controle loslaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet op zoek te zijn naar mannelijke acceptatie/goedkeuring van mij als vrouw, maar te zoeken naar wie ik ben als mijn levenskracht en zo mijzelf te ontdekken en te accepteren.

 

Wanneer en als ik mijzelf in beschuldiging zie gaan van mijn ‘vagina power’/levenskracht dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het beschuldigen een vorm van spijt is dat ik niet kan genieten en volledig staan in mijn levenskracht. Ik stop de spijt in de vorm van beschuldigen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer aarzelend in het leven te staan en te gaan voor mijzelf als levenskracht om zo een levend voorbeeld voor anderen te kunnen zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf achterdeurtjes zie onderhouden met mijn geest dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het gaan voor mijn levenskracht als verraad aan mijn geest zie. Ik stop de participatie in de geest en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het mij volledig blootgeven en genieten van de levenskracht niet te labelen als verraad, want verraad in deze context kan alleen verraad en zelfsabotage zijn, wanneer dit betekent dat ik een leven in terughoudendheid moet leven en mijzelf moet afvragen hoe het geweest zou kunnen zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf voel stikken door de intensiteit van mijn levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit het resultaat is van geen verbintenis aan kunnen gaan met mijzelf als mijn levenskracht. Ik stop het visualiseren/manifesteren van mijn besluiteloosheid/terughoudendheid en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de verbintenis met mijzelf als levenskracht aan te gaan en het stapje voor stapje te nemen en elke keer wanneer er angst omhoog komt dan stop ik en haal ik adem en realiseer mij dat ik participeer in mijn geest en mij dus afkeer van mijn levenskracht die geen condities/eisen stelt, maar er simpelweg altijd is voor mij, of ik het nu ontken of omarm, het is er!

 

Wanneer en als ik mijzelf zie verlangen naar de ‘vagina power’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog steeds met de geest te maken heb en geen volmondig ja voor mijn levenskracht, maar een verwrongen vorm van het manifesteren van kracht. Ik stop de krachten in mijzelf als verlangen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten sturen/controleren door de krachten van de geest en een verlangen naar mijn levenskracht te zien als manipulatie. Pas wanneer ik niet meer verlang maar simpelweg wil zijn, 1 en gelijk aan mijn levenskracht, dan boek ik vooruitgang en dan kan ik de participatie in de geest loslaten.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor het verliezen van controle, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dan dat het verliezen van controle het bereiken van de ‘vagina power/levenskracht is. Ik stop de angst voor het verlies van controle en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het verliezen van controle niet als een rouwproces te nemen, maar te zien als een proces waar ik overga van controle naar zelfaansturing.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie manipuleren in het ervaren van leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik leven ben en dus niets of niemand hoef te manipuleren in het mij laten ervaren van mijzelf als leven. Ik stop de manipulatie en sta gelijk en 1 aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te geloven dat de ander mij kan laten wedergeboren worden in het fysieke door manipulatie met de ‘vagina power’ en daarbij dus aan te geven dat ik niet snap wat ik in handen heb wanneer ik speel met mijn levenskracht en dus niet kan zien wat de gevolgen zijn en wat het ‘ripple effect’ teweeg kan brengen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn omgeving zie misbruiken door mijn ‘vagina power’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in zelfoprechtheid mijn werkelijkheid kan scheppen. Ik stop het misbruik en zie met gezond verstand wat er moet gebeuren om 1 en gelijk aan mijn levenskracht te kunnen gaan staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vooraf gevolgen af te wegen wanneer ik handel uit naam van de geest in de vermomming van de ‘vagina power’ en mij te realiseren dat wanneer ik handel in het belang van een ieder er geen nadelige gevolgen kunnen ontstaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn kracht zie weggeven aan de geest dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij reduceer tot niets en niets meer kan zijn of doen. Ik stop het weggeven van mijn daadkracht en sta 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik de behoefte in mij voel opkomen om geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen om zo de schuld te kunnen geven aan een ander als er dingen mis gaan, dan realiseer ik mij dat ik nog geen leven ben en de geest boven mijzelf als leven stel en dus haal ik mijzelf uit deze egoïstische staat van zijn.

 

Wanneer en als ik de geest niet wil opgeven voor leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn levenskracht niet wil ontmoeten, omdat ik denk dat het stoppen participeren in de geest onoverkomelijk is. Ik stop het vastklampen aan de geest als oplossing en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijn levenskracht niet wil ervaren vanuit een punt van oneerlijkheid dan duw ik mij door dit punt en neem ik een makkelijk haalbaar doel dat mij laat zien dat ik geen angst voor mijn levenskracht hoef te hebben zolang ik in mijn kracht sta.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn levenskracht voor kwaad zie uitmaken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid/mijn levenskracht als iets kwaads in mij zie, en als afleiding de levenskracht als kwaad bestempel om de aandacht niet op mijzelf te vestigen. Ik stop het zwart maken van mijn levenskracht en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet mijn levenskracht zwart te maken, maar in te zien dat het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid hetgeen is dat ik zie als kwaad, het kwaad in mij. Maar dat niet openlijk wil bevestigen en zodoende ervoor kies om de levenskracht als slecht te bestempelen en mijzelf zo als goed/schoon te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf de ‘vagina power’ als seksuele macht zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door programmering de ‘vagina power’/levenskracht als slecht zie. Ik stop het verseksualiseren van mijn levenskracht en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om levenskracht en seksuele macht niet met elkaar te verwarren en te realiseren dat ik niet kan ontwaken door seksuele macht, maar in mijn kracht/levenskracht zal moeten gaan staan 1 en gelijk aan het leven om te ontwaken in het fysieke als het fysieke.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de polariteit van goed en slecht zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn participatie in deze polariteit mij brengt tot passiviteit, waardoor ik niet meer instaat ben om in mijn kracht te gaan staan. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om passiviteit niet als excuus te gebruiken om mijn levenskracht op 1 hoop te gooien met goed en kwaad en zo het te vrezen, dus mijzelf te vrezen als iemand die stabiel kan zijn en zichzelf aanstuurt zonder tussenkomst van de geest.

dag 228 van 2555; teleurgesteld in mijn lijf of teleurgesteld in mijzelf? – angst voor een vaginale ontsteking – deel 1

equal money capitalismDe laatste paar dagen voel ik mijn candida weer lichtjes aanwezig zijn, niet dat het tot ontstekingen of andere fysiek waarneembare symptomen komt, maar ik ken inmiddels dat gewoeker door mijn lijf wat candida albican zo lekker sneaky kan doen. Waarop er meteen een reactie naar boven kwam waarin ik mij distantieerde van mijn fysieke lichaam wat een back chat opleverde in de trant van, dat stomme lijf ook. En daar zit eigenlijk het probleem wel, al vele jaren vind ik mijn lijf stom, bezien vanuit verschillende dimensies. Het mijzelf distantiëren van mijn lichaam ontstond in mijn vroege tiener jaren waar ik door vergelijking met leeftijdgenoten zag dat mijn lichaam niet gelijk was aan het gemiddelde lichaam. Distantiëren leek een goede strategie in dat moment, maar na zo’n dikke 30 jaar moet ik tot de conclusie komen dat het de weg van de minste weerstand was en ik mijzelf hierdoor uit de vergelijking haalde als een speler die niet meedeed.

 

Maar ja, ik doe mee op alle niveaus van mijn lichaam, hoe kan ik niet deelnemen aan mijn eigen leven gelijk aan mijn fysieke lichaam? Passief of actief het maakt niet uit, deelname is deelname en dus verantwoordelijkheid nemen en dragen. Ik zou bijna willen zeggen, hoe kan ik mijzelf distantiëren van mijn lichaam wanneer ik de belichaming ben van mijzelf als en in het leven? Veel stof om te onderzoeken dus en niet iets dat in 1 blog serie van 3 blogs uit elkaar genomen kan worden om te realiseren/begrijpen/zien hoe ik mij kan corrigeren in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Zoals ik al zei begon dit distantiëren van mijn lichaam toen ik mij door anderen liet beïnvloeden, door mijzelf te vergelijken met anderen en te geloven in de woorden van anderen, en mijn lijf als niet normaal maar afwijkend begon te labelen. Een buurvrouw complimenteerde mij op mijn14e verjaardag met een nieuwe broek die ik aan had, want zo leken mijn heupen niet zo breed. Terugkijkend naar de foto’s van die tijd kan ik geen brede heupen ontdekken, wel een zeer smalle taille die mijn heupen accentueerden. Toch sneden deze woorden van de buurvrouw door mij heen, Ik had tot op dan nog niet echt gekeken naar mijzelf als niet goed of anders. Wel kende ik de verhalen van mijn ouders dat zij speciaal kinderkleertjes lieten maken voor mij, omdat mijn schouders breed waren en ik niet in de normale confectie kleding paste. Dat verhaal vond ik grappig, maar nu met de uitspraak van de buurvrouw en het ineens mijzelf bewust worden van mijzelf ten opzichte van anderen, begon ik te geloven dat ik niet goed gebouwd was. Gaandeweg mijn tienerjaren werden er veelvuldige opmerkingen over mijn relatief korte benen gemaakt. In de trant van, zo wat kan jij hard rennen met die korte beentjes van je of dat ziet er grappig uit als jij hard rent met je korte beentjes. Ik kon goed hard rennen en deed mee met wedstrijden op de middelbare school, maar het hoefde voor mij niet meer.

 

Dus veel ongemerkte en niet direct zeer hatelijk lijkende opmerking zorgden voor een beeld dat er in mijn geest ontstond rond mijn lichaam en de acceptatie van mijn lichaam die niet positief was. Een aantal jaren geleden in het begin van mijn proces ontwikkelde ik allerlei ziekten zoals gordelroos, netelroos en candida albican, waarvan ik begreep dat ik dat door een aaneenschakeling van negatieve gedachten tot een fysieke manifestatie had gebracht. Ik zocht en onderzocht en deed zelfvergeving en correctieve zinnen op vele punten, maar het punt van mijn relatie met mijn fysieke lichaam als een reflectie wat zich binnenin mij afspeelt heb ik nog niet onder de loep genomen.

 

Aangezien ik op dit onderwerp kwam door een onbehagen in mijn lijf zal ik in deze blog mijn teleurstelling in mijn lijf ten opzichte van de steeds zijn kop roerende candida albican onder de loep nemen als zijnde de angst voor een nieuwe vaginale ontsteking.

 

Probleem:

Angst voor een nieuwe vaginale ontsteking door geen vertrouwen te hebben in mijn fysieke lichaam door mijzelf te hebben gedistantieerd van mijn lijf en gelabeld als niet goed.

Oplossing:

Stoppen met het distantiëren van mijzelf ten opzichte van mijn fysieke lichaam en het lichaam juist omarmen en waarderen voor het mogelijk maken van mijn bestaan hier op aarde, waardoor ik mijn zelfverantwoordelijkheid terug kan nemen en mijn lijf niet hoef te teisteren met ziekte door het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid van mijn innerlijke wereld in de vorm van gedachten/gevoelens/emoties/angsten/herinneringen.

Beloning:

Ziekte preventief kunnen voorkomen daar waar ik kan zien waar ik mijn zelfverantwoordelijkheid moet nemen voor mijn innerlijke wereld gelijk aan mijn buitenwereld.

 

 

In de volgende blog zal ik doormiddel van zelfvergeving dieper op dit punt van angst voor een nieuwe vaginale infectie ingaan.

 

Dag 200 van 2555; omgelabelde woede als consumentisme

equal money capitalismNa de realisatie dat ik boosheid/woede omlabel naar andere emoties/gevoelens die mijn “ik word nooit boos’ personage welgevallen, viel mijn oog op de link naar de commercie waar producten ook omgelabeld worden en zo opnieuw worden aangeboden om toch verkocht te worden. Het aloude winstprincipe van ons kapitalistische stelsel dat hoog in het vaandel gehouden dient te worden, want groei naar meer en dus winstbejag is alles zaligmakend binnen onze consumentistische maatschappij. Wij zijn de kip en het ei van het consumentisme, wij houden het in stand door te participeren en wij hebben het tot stand gebracht door erin te gaan participeren. Verlangend naar meer en beter, waarmee we meer voor minder kregen en beter moest plaatsmaken voor inferieur. En dat is wat er is gebeurd we zijn inferieur geworden aan ons verlangen. Kijk maar naar mijn boosheid/woede, door het niet te erkennen en om te labelen, verlang ik naar het zijn van een goed en niet boosaardig/haatdragend persoon. In dit verlangen ben ik dan inferieur aan dat verlangen door het onderdrukken van de boosheid/woede en iets te wensen wat ik niet ben. Ik voel mij echter superieur door mij te personifiëren met het zijn van iemand die niet boos wordt, wat niet de fysieke realiteit is en een gevolg van polariteit.

Ik ben een product van het consumentisme door acceptatie en mijn toestemming, en zo is mijn boosheid/woede als het principe van het consumentisme om de boosheid zo weg te zetten dat ik het aan mijzelf kan verkopen als iets goeds/nobels. Ik volg de wetten van het consumentisme zelfs zonder dat ik mij ervan bewust ben in elk moment en elke ademhaling. Hier zit de verandering, hier kan ik het tij keren. Door mijn boosheid/woede te erkennen hoef ik het niet om te labelen en te verkopen, ik kan het erkennen en aansturen en zelfs preventief voorkomen. Zo ook binnen het consumentisme kunnen we erkennen dat we bepaalde producten niet nodig hebben of in deze hoeveelheden nodig hebben en kunnen we preventief voorkomen dat de ‘rat race’ van consumentistisch produceren in lage loonlanden in werking gaat. We hoeven dat niet te verkopen waarvan we weten dat het niet nodig is/overbodig is. Dus wanneer ik mijzelf kan aansturen dan kan ik mij ook als het consumentisme aansturen en dat kun jij ook, totdat we samen 1 luide stem zijn die een halt toe roept aan het winstbejag om een systeem te handhaven wat niet nodig is en wat niet in het belang van al zijn deelnemers is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn boosheid/woede om te labelen als een product dat verkocht moet worden om de winst marges/ de energie hoog te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn emotie van boosheid/woede opnieuw aan mijzelf aan te bieden in een acceptabele vorm die aansluit bij mijn personage van niet boos worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn gevoelsleven niet aan mijzelf hoef te verkopen in een acceptabelere vorm, het is wat het is in het moment en het kan of voorkomen worden of gecorrigeerd, mijn emoties/gevoelens geven mij aan waar ik ben in mijn proces en het ombuigen hiervan is gelijk aan het proberen toepassen van mijn geest werkelijkheid im mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe ik geprogrammeerd/gevormd ben als consument te leven in mijzelf en buiten mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem van winst in stand te houden door te verlangen naar meer energie om mijn geest op te laten draaien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om inferieur aan het verlangen van meer energie te zijn geworden door mij superieur te voelen wanneer ik in zelfoneerlijkheid mijn omgelabelde boosheid/woede alsnog aan mijzelf verkoop als acceptabel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een product van het consumentisme te zijn om zo mijn verlangens te kunnen honoreren en mijzelf te verschuilen achter een masker van goed en niet haatdragend zijn en niet te durven zien dat ook boosheid/woede deel uit maken van mijn fysieke werkelijkheid en dat deze emoties preventief voorkomen kunnen worden of gecorrigeerd en niets zijn om bang voor te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een mechanisme/patroon van omlabelen en verkopen te behouden terwijl ik kan zien dat het niet in het belang van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in oneerlijkheid met mijn boosheid/woede om te gaan en zo mijzelf niet kan leren kennen/aansturen/verbeteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onprettig te voelen in de rol van consument, omdat de oneerlijkheid mij duidelijk in het gezicht schreeuwt, en tegelijkertijd mijzelf goed te voelen wanneer ik de patronen van het consumentisme in mijzelf toepas en mij niet realiseer dat het beide dezelfde principes/patronen zijn waarbij ik mij goed voel bij de ene en onprettig bij de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de patronen van het consumentisme in mijzelf te herkennen die ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo van binnen naar buiten toe te kunnen werken aan verbetering en preventie.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het beestje bij het naampje te noemen en ook de emoties/gevoelens die ik niet waardeer in mijzelf te benoemen en aan te sturen in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om winst/energie niet langer als een hoger doel te zien, hetzij bewust of onbewust, wat mij afleid van wat werkelijk hier is en hier gedaan moet worden.

Dag 198 van 2555; het “ik word nooit boos” personage

equal money capitalismVandaag schrijf ik over het personage dat nooit boos wordt, nadat ik gisteren schreef over mijn onderdrukte en opnieuw gelabelde boosheid/woede in acceptabel gedrag. Door met dit punt bezig te zijn zag ik dat ik een personage aanneem wat mij als het ware een vrijbrief geeft om boosheid niet te hoeven voelen/erkennen en dus geen zelfverantwoordelijkheid daarvoor hoef te nemen. Daarnaast is dit een personage waarvan ik denk dat het zeer gewaardeerd wordt door anderen, het geeft een stabiel beeld van mij en mensen weten dan wat ze aan mij hebben en hoeven geen angst voor mijn woede uitbarstingen te hebben. Echter dit is een beeld wat ik schets dat ik graag in de ander zou zien, stabiel en geen angst voor woede uitbarstingen. Dus eigenlijk probeer ik dat te zijn wat ik graag in de ander zie, wat vervolgens is verworden tot een personage.

 

Probleem:

Ik neem een personage aan om zo geen boosheid/woede hoef te voelen en zelfverantwoordelijkheid voor hoef te nemen.

 

Oplossing:

Zien/begrijpen/realiseren dat ik ‘niet boos ben’ vanuit een personage dat alleen getriggert wordt wanneer ik boosheid/woede voel, maar dit direct onderdruk. Dus de boosheid erkennen en zelfverantwoordelijkheid voor nemen door het te corrigeren.

 

Beloning:

Stabieler kunnen zijn binnen het punt van boosheid/woede door mijn personage los te laten en niet meer nodig te hebben als afweermechanisme en vervolgens de boosheid onder ogen te durven zien.

 

Angst dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om boos te zijn en boosheid/woede te voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om angst te hebben om anderen van mij te verwijderen wanneer ik boosheid/woede toon en mij niet te realiseren dat ik mij van mijzelf verwijder door de boosheid/woede te onderdrukken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat boosheid /woede mij als mens overneemt en uit voorzorg en angst dit personage te hebben ontwikkelt van nooit boos worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor een onstabiele versie van mijzelf wanneer ik de boosheid/woede toelaat.

 

Gedachten dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien schreeuwen naar de ander waar ik boos op ben en dit veilig tussen de muren van de geest te houden als een soort klein geheimpje tussen mij en mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wel boos te kunnen zijn in mijn geest, maar dat afgescheiden van mijn fysieke werkelijkheid te zien waar ik boosheid onderdruk alsof het daar niet thuis hoort terwijl de trigger mijn fysieke werkelijkheid is.

 

Back chat dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hatelijkheden over de ander/een situatie te hebben in mijn geest naar aanleiding van boosheid/woede jegens de ander/de situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de hatelijkheden geboren uit de onderdrukte boosheid/woede door te laten woekeren in mijn geest en een eigen leven te laten leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze hatelijkheden als een werkelijkheid te gaan zien en de ander/de situatie vervolgens af te meten aan mijn opinies ontsprongen aan de hatelijkheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander/de situatie niet meer los te kunnen bezien van de hatelijkheden die als een waarheid zijn geworden in mijn geest.

 

Verbeelding dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn verbeelding in de geest korte metten met de ander te maken en mij niet te realiseren dat ik in de geest altijd de sterkste ben en de winnaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik een eigen wereld creëer in mijn geest waar ik geen problemen met boosheid/woede heb en niet te zien dat ik het probleem bij zijn oorsprong moet aanpakken in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn geest geen veilige plek is om met boosheid/woede te experimenteren en daardoor niet te zien dat ik het beste in mijn fysieke werkelijkheid boosheid kan aanpakken en mijzelf aan te sturen in plaats van aangestuurd te worden door de energie van boosheid/woede in mijn geest.

 

Gevoel dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij de winnaar te voelen wanneer ik dit personage van niet boos worden aanneem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij meer te voelen dan ik weet dat ik ben door te denken dat ik ‘on top of’ de boosheid/woede ben en mij niet te realiseren wat er allemaal woekert binnenin mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf goed te voelen voor het niet aanwezig zijn van boosheid/woede in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in een andere wereld te voelen wanneer ik boosheid/woede onderdruk en dit fijn te vinden als een soort van ontsnappen aan iets ergs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij het tegenovergestelde te voelen van wat er eigenlijk gaande is in mijn geest en wat er getriggert wordt in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eenonverschilligheid naar de persoon/de situatie te voelen wanneer ik niet boos wordt in mijn fysieke werkelijkheid maar wel in mijn geest.

 

Fysieke dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf zweverig te voelen wanneer ik mij terug trek in dit personage van niet boos worden, wat duidelijk aangeeft dat ik in de geest mij terug trek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om algehele doofheid te voelen inmijn lijf wanneer ik besluit niet boos te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een apathie te beleven wanneer ik mij terug trek in mijn geest en niet boos lijk te zijn in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Consequentie dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik in separatie met mijzelf ben wanneer ik mij ontpop tot dit personage van niet boos worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren wat deze woekerende boosheid/woede in mij als vleselijk lijf doet en dit van mij af te schuiven door geen zelfverantwoordelijkheid hiervoor te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de drang naar stabiliteit voortkomt vanuit mijn jeugd waar ik mijn vader zijn woede uitbarstingen als onstabiel en onberekenbaar beschouwde wat koste wat kost vermeden moest worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat geen angst voor anderen hun boosheid/woede te willen ervaren voort komt uit het feit dat ik dat niet van mijzelf wil/durf t erevaren en daarvoor een overlevingsstrategie heb ontworpen in de vorm van een personage.

 

Wanner en als ik mij zie glijden in het personage van niet boos worden dan stop ik en adem ik. Ik realiseer mij dat ik in dat moment boosheid/woede onderdruk dat zal gaan uitspelen in mijn geest waar ik mij als winnaar ervaar voor het niet boos worden in mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop dit patroon van onderdrukken en kijk de boosheid/woede in de ogen om het zo aan te sturen dat het een volgende keer voorkomen kan worden. Ik haal diep adem en ga vooruit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij doormiddel van het ‘ik word nooit boos’ personage niet meer te onttrekken aan het voelen van boosheid/woede in mijn fysieke werkelijkheid en dit personage te gebruiken voor het niet nemen van mijn zelfverantwoordelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het personage van nooit boos worden los te laten en te zien/realiseren/begrijpen dat het niet meer nodig is om in stand te houden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de boosheid/woede onder ogen te zien van maakt dat ik het kan opruimen en daadkracht behoud waardoor ik stabiel en objectief kan zijn ten opzichte van deze emoties.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om boosheid/woede niet naar binnen te laten gaan als een emotie gedreven door energie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn afhankelijkheid van de energie van boosheid/woede die ik in het geheim in de geest blijf herhalen te stoppen.

Dag 190 van 2555; oplossing – leven in het hier en nu door de ogen van de geest

equal money capitalismDeze blog is een voortzetting op de blog van gisteren, Dag 189 van 2555; probleem – leven in het hier en nu door de ogen van de geest

Het vinden van oplossingen kan alleen dan gebeuren wanneer ik het probleem zie/begrijp en het dus kan doorgronden. Dat is dan ook precies wat ik ga doen naar aanleiding van mijn voorbeeld van gisteren.

 

Ik sta buiten om mijn fiets van het hangslot te bevrijden, waar ik tegenop zie, omdat meerdere keren voorafgaand aan vandaag het slot niet goed opende en mijzelf vertraagde in tijd. 

Ik ben hier bezig met een fysieke handeling waarbij er een herinnering opkomt die ik besluit te volgen, waardoor de fysieke handeling in het nu ineens iets word waar ik tegenop zie en wat mij vertraagt. Dus het probleem hier is het meegaan met een herinnering en het accepteren en toestaan van emoties die gekoppeld zijn aan de herinnering en niet aan de fysieke handeling. Wat maakt dat ik een probleem/issue creëer dat er nu op dit moment niet is binnen mijn fysieke werkelijkheid, maar die ik wel als zodanig ervaar als echt door het participeren in de geest. De oplossing is dan ook om niet mee te gaan met die herinnering waardoor ik ook geen emoties opwek die los staan van mijn fysieke moment in het hier en nu en dus het slot openen doe en niet ervaar als iets waar ik tegenop moet zien. Daarnaast kan ik het slot inspuiten met olie wat het openen vergemakkelijkt.

Ik stap op mijn fiets om over de stoep voor ons huis naar de eerste straat linksaf te fietsen. Ik zit niet gemakkelijk op de fiets, omdat ik weet dat ik niet mag fietsen op de stoep en ik overal vandaan in mijn verbeelding agenten of stadswachten tevoorschijn zie komen. 

Op dit moment doe ik iets dat volgens de regels van het systeem niet is toegestaan, dus de politieagent in mijn geest maakt dat ik mij angstig voel en van alle kanten bekeken voel. Dit is een gevoel waar ik in mijn jeugd mee heb kennis gemaakt, iets doen wat eigenlijk niet mag om zo je grenzen te verleggen en zogenaamd je vrij te voelen in de kooi van het systeem. Dus mijn probleem is dat ik zoek naar vrijheid, maar wordt terug gefloten door de politieagent in mij, oftewel het systeem als mijn geest en het systeem als de samenleving. De oplossing is het begrijpen wat vrijheid is en waar vrijheid door wordt gekenmerkt en dus te zien dat rebelleren geen vrijheid is maar schoppen tegen de kooi waar ik mij in bevindt. Vrijheid is vrij zijn van participatie in de geest waardoor ik mijn werkelijkheid als fysieke werkelijkheid ervaar en niet als geesteswerkelijkheid.

Terwijl ik langs de huizen van de verschillende buren fiets krijg ik een warm gevoel bij het ene huis een koud gevoel bij het andere en bij 1 huis een neutraal gevoel. 

Het beoordelen van mensen op basis van een goed gevoel of een slecht gevoel is een participatie in de geest wat veel stuk maakt in onze wereld. We zien elkaar niet meer maar we zien elkaar door onze opinies heen gefilterd. Daarnaast zijn dat vaak opinies gevormd op basis van een aantal ervaringen die de ander dan afrekenen voor zolang je aan ze herinnerd word. Dus mijn probleem hier is het kijken naar mensen op basis van ervaring in het verleden wat mij een positief of negatief gevoel geeft in het heden, maar niets met het heden te maken heeft. De oplossing hier is het waarnemen van huizen als huizen en niet aan de hand van de bewoners en niet de bewoners aan de hand van gevoelens gebaseerd op herinnering.

Toch zie ik grote huizen aan de ene kant en kleine huizen aan de andere kant en besluit in mijn geest dat het zielig is voor de mensen in de kleine huizen dat ze zo beroerd wonen. 

Hier beoordeel ik de woonsituatie van anderen aan de hand van mijn opinie over kleine huizen en mijn ervaring met kleine huizen, wat niets zegt over het woongenot wat deze mensen al dat niet of wel hebben in hun huizen. Dit heeft alles te maken met mijn angst om in een te klein huis op elkaars lip te moeten wonen en dat wonen te bestempelen als overleven. Mijn probleem hier is een opinie door ervaring gevormd die ik nog steeds geloof en gebruik in dat moment om mijzelf af te leiden van het feit dat het mij niet lukt in het hier en nu te zijn en dat als teleurstelling te ervaren. De oplossing is het loslaten van deze afleidingsmanoeuvres, zodat ik al deze dingen om mij heen zie, maar er niets aan verbind en simpelweg geniet van de fysieke waarnemingen die ik doe zoals de wind die langs mij heen waait, het geluid van de stad en de geur van de winter.

Ik sla rechtsaf een asfalt weg op om even te onthobbelen en langs het kinderdagverblijf te rijden, waar ik altijd even naar binnen kijk en allerlei horror verhalen over kinderdagverblijven door mijn hoofd spelen. 

Op dit punt in mijn rit is het kinderdagverblijf een trigger punt om horror verhalen naar boven te laten borrelen in mijn geest en aan te grijpen als afleiding. Ook hier is het probleem het niet kunnen blijven in mijn fysieke werkelijkheid en niet met het gevoel van teleurstelling geconfronteerd te willen worden en zodoende mijn geest bezig te houden door alles aan te grijpen wat het mij presenteert. De oplossing is het onder ogen zien van mijn teleurstelling en mij te realiseren dat het mij ontdoen van gedachten een proces is wat los staat van gelukt of mislukt te zijn hierin, het gaat om de continuïteit van dit proces en het leren van wat is geweest.

Ik fiets langs een school en beoordeel de ouders als alternatieve stadse ouders. 

Dit is een gedachten vorm die backchat heet en zijn origine vindt in jaloezie. Met alternatieve ouders bedoel ik ouders met bakfietsen waar kinderen in vervoerd worden. Kinderen in merk kleding, dus eigenlijk de yup ouder met genoeg geld. Wat mijn probleem maakt tot een punt van jaloezie op het hebben van genoeg geld van de ander, wat geheel en enkel voortkomt uit opinie en is niet getoetst aan de werkelijkheid. De oplossing is het loslaten van opinie en jaloezie en mij alleen bezig te houden met wat werkelijk hier is en wat ik heb getoetst aan de werkelijkheid.

Ik steek een weg over en rij langs een enorm oud herenhuis en elke keer probeer ik te ontdekken of daar inderdaad maar 1 gezin in woont of dat het er toch meerdere zijn, 

Deze gedachte is gebaseerd op de opinie dat het huis te groot zou zijn voor een ouder stel. Mijn fantasie na aanleiding van de inrichting is dat er een ouder stel woont zonder kinderen. Wat dit tot een punt van jaloezie maakt wat ik afdek met het feit dat het niet fair is dat zo’n groot huis bewoont wordt door maar 2 mensen. Mijn probleem is jaloezie dat anderen het beter hebben en de oplossing is het loslaten van mijzelf te vergelijken met anderen endaar mijn zelfwaarde aan af te meten.

vervolgens rijd ik langs een stoffen winkeltje waar ik gecharmeerd ben van de etalage en mij meteen bedenk wat ik allemaal zou kunnen maken van al die mooie dure stoffen. 

Deze gedachte lijkt vol van enthousiasme, maar is in feite een dekmantel van het  gegeven dat ik weet dat ik het mij niet kan veroorloven om zulke dure stof aan te schaffen om mee te hobby-en. Dus mijn probleem is indirecte jaloezie op de mensen de wel kunnen kopen in dit soort exclusieve winkeltjes. De oplossing ook hier is stoppen met mij te vergelijken met onbekenden en alleen vast te stellen dat er een winkel zit die stoffen van het hogere segment verkoopt.

Ik steek een grotere weg over en zie schuin aan de overkant een cateringbedrijf zitten en voel irritatie, dit omdat zij vaak de weg blokkeren voor hun bedrijf wat het voor fietsers onveilig maakt. 

Irritatie voelen over iets dat met zekere regelmaat gebeurd maar niet in dit moment, wat dit moment bepaald en definieert door mijn participatie in deze irritatie, is wat hier gebeurd. Mijn probleem is het participeren in de geest wat mijn fysieke werkelijkheid maakt tot een geest werkelijkheid. De oplossing is het stoppen met participeren in de geest.

Ik kijk naar rechts om te zien of ik kan oversteken en zie de opvang voor daklozen wat mij een verloren en unheimisch gevoel geeft. 

Hier neem ik door dit gevoel het beeld van de daklozenopvang persoonlijk, het unheimische gevoel is de angst dat ik misschien ooit door de verkeerde omstandigheden op straat terecht zou kunnen komen. Dit geeft mij even in het moment een zwaar gevoel en het probleem is dan ook het persoonlijk nemen van iets dat mij misschien ooit nog eens zou kunnen overkomen, zoals zoveel andere zaken in het leven. De oplossing is het leven in het moment en mijn fysieke werkelijkheid laten bestaan uit dat wat aanwezig is en echt aan de orde is.

Ik rijd nu op een singel met herenhuizen, meteen rechts staan een aantal huizen met veel donkerbruin eraan en rookglas in de ramen wat ik als niet fijn/leuk bestempel en de openheid van de brede straat met de witte grote herenhuizen totaal teniet doet. 

Hier laat ik mij door de emoties die deze gedachte bij mij oproepen mijn fysieke ervaring in het moment bepalen. Donker staat voor dicht en onvoorspelbaar en licht voor open en veilig in dit geval. Allemaal opinies, ervaringen en herinneringen die dit moment vormen en niet het moment dat het moment bepaald. Mijn probleem is dus weer het waarnemen van mijn fysieke werkelijkheid door ideeën over de fysieke werkelijkheid. De oplossing is het niet langer accepteren en toestaan van deze ideeën.

Ik kom aan op een kruising waar een groot kantoor van de ABN-AMRO mij aanstaart, ik vind dit zeer onplezierig en zou het liefst door een andere straat rijden, maar dit is de kortste weg en ik zeg in mijn geest tegen mijzelf dat dit kinderachtig gedrag is. 

De ABN-AMRO staat door ervaring voor mij gelijk aan starheid en mensen duperen, twee zaken die ik niet graag in een ander of mijzelf zie en dus separeer ik mij ervan en heb ik de neiging om het gebouw te ontwijken. Mijn probleem is het nog niet willen loslaten van deze ervaring vanwege de nog altijd aanwezige energetische beloning die hieraan verbonden is door mijzelf als slachtoffer te zien. De oplossing is verder te gaan en mijn kracht terug pakken en mijn eigenleven aansturen, wat niet kan vanuit de rol van slachtoffer.

Aan de andere kant zit een makelaars kantoor dat ons zou helpen met het uitzoeken van foutieve/niet geclaimde meldingen bij de ING en een gevoel van in de steek gelaten zijn bekruipt mij. 

De werkelijkheid is een makelaars kantoor, maar ik ervaar mijzelf als in de steek gelaten door de eigenaar van het kantoor die geen verbintenis met mij aanging, maar een verbintenis met geld aanging. Geld verviel in deze zaak en daarmee ook de verbintenis. Mijn probleem hier is het niet willen snappen van het systeem en mij alleen maar als slachtoffer willen zien wat mijn daadkracht ontneemt. De oplossing is geen verwachtingen van anderen te verwachten wanneer er geen geld tegenover staat en de fysieke werkelijkheid niet te verwarren met de geesteswerkelijkheid.

Ook dit is een open brede straat, waar ineens een herinnering opkomt aan een man die tegen mij zei dat ik de weg blokkeerde door naast mijn dochter te fietsen, die ik bestempelde als leugenaar. 

De brede straat staat voor mij voor openheid en vrijheid en deze man zegt iets dat niet klopt wat frictie oplevert in mijn beleving van het moment in deze open brede straat. Mijn probleem is dus de frictie tussen geest en fysieke werkelijkheid. De oplossing is om te beslissen 1 werkelijkheid te ervaren die altijd is wat het is en niet liegt.

Ik ben bijna bij de winkel die ik ga bezoeken en kijk goed of ik met de fiets makkelijk naar de stoep kan komen of dat auto’s alles dicht gezet hebben, dat vind ik vervelend. 

Door het participeren in deze gedachte ben ik opzoek naar iets dat in mijn geest bestaat en niet perse in mijn fysieke werkelijkheid en op voorhand vind ik dit vervelend. Vervelend als in bang dat ik een auto raak als ik er tussendoor moet of er een gevaarlijke situatie ontstaat doordat ik op de weg stil moet staan om tussen de auto’s door met mijn fiets te komen. Mijnprobleem hier is het bedenken van allerlei zaken die niet aan de orde zijn maar mij wel de nodige emoties en gevoelens opleveren om zo in de geest te blijven participeren. De oplossing is kijken naar de situatie met de auto’s vanuit mijn fysieke werkelijkheid en handelen naar de situatie zodat er geen gevaarlijke situaties ontstaan.

Dan zoek ik of er nog een plekje is voor mijn fiets voor de winkel en dat is er, maar ik voel een irritatie door een herinnering opkomen aan mensen die hun fiets zo neerzetten dat anderen geen plek meer hebben. 

Hier bederf ik eigenhandig een goed gevoel door mee te gaan in een herinnering. In eerste instantie ben ik blij dat ik mijn fiets kan parkeren, maar dat is door de irritatie van korte duur. Wat heel duidelijk aangeeft hoe onecht zo’n gevoel als blijheid is, wanneer het door een kleinigheidje om zeep geholpen kan worden. Mijn probleem is dus het generen van energie, hetzij door positief of negatieve gevoelens/emoties. De oplossing is het blijven bij mijn fysieke werkelijkheid en mij niet laten afleiden van wat hier is en wat hier gedaan moet worden.

Over de hele lijn van mijn fietsrit ervaring kijkend, dan spelen 2 zaken de hoofdrol, enerzijds het ontvluchten van de werkelijkheid door energetische beloningen en anderzijds jaloezie en het vergelijken van mijzelf wat uiteindelijk ook een energetische beloning oplevert. In mijn volgende blog zal ik ingaan op wat een beloning zou moeten zijn die aansluit bij de oplossingen om zo mijzelf stabiel in de fysieke werkelijkheid te houden.

Dag 181 van 2555; minder voelen om meer te zijn

equal money capitalismTijdens het doen van mijn Desteniiprocess huiswerk keek ik terug naar mijn tiener jaren en ontdekte ik een personage wat ik nog steeds gebruik. Vaak heb ik het wel door als ik er al vol inzit, maar ik laat mij er toch nog vaak intuinen om daarna helaas te consequenties te moeten doorlopen. Het is het personage waarin ik mij per definitie als mindere opstel ten opzichte van een ander al startpunt. Ik weet zeker dat de ander beter is in iets waar we beiden raakvlakken op hebben. Aangezien deze rol niet echt lekker aanvoelt speelt langzaam maar zeker de tegenpool hiervan uit. Ik voel mij dus minder, minder bekwaam en zodra ik dan daadwerkelijk echt ga kijken naar de ander zijn/haar handelen/praten/schrijfsels dan zie ik ineens dat diegene helemaal niet perse ‘beter’ is dan mij. Dus dat voelt lullig om voor niets mijzelf minder te hebben moeten maken en dan komt de hatelijkheid om de hoek kijken. In mijn geest kraak ik het werk en doen en laten van de ander totaal af en dat geeft een energetische kick waardoor ik mij meer ga voelen, wat ik vervolgens niet kan waarmaken en ja zo ga ik van pool naar pool binnen deze polariteit, als het ‘ik kan het beter of toch niet’ personage.

 

Angst dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om minder te zijn dan de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf eerst  minder te maken om vervolgens als de betere te verijzen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet adequaat en capabel genoeg ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de ander die in mijn ogen ver boven mij uitstijgt.

 

 

Gedachten dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het werk/handelingen/woorden van de ander als meer te zien en al haast mijzelf niet durf te tonen bij de gedachte dat ik verbleek bij de verschijning van de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf bij voorbaat als mindere te zien, zonder daadwerkelijk naar de persoon en zijn daden te hebben gekeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om per definitie inferieur aan eenander te zijn.

 

 

Backchat dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander eerst als meer te zien en dan bij nadere inspectie te denken dat de ander er geen reet van kan en ik dus nog niet zo slecht presteer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te snappen waarom de ander zulke bullshit kan verkopen als goed en mijzelf in waarde zie stijgen en mij vergelijk alsof het eenwedstrijd is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander nu echt als dom te bestempelen en vele malen als mindere te zien dan voorheen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te vragen wat de ander doet waarom hij/zij zo goed gevonden wordt, terwijl het duidelijk is dat de ander er niets van bakt in mijn vergelijkende perspectief.

 

 

Verbeelding dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden hoe anderen uitvinden dat ik veel beter ben dan de ander en zo mijn eigen waarde weer terug kan winnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een held te zien die kan bewijzen dat het voor mij niet zo moeilijk is om beter te presteren.

 

 

Gevoel dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij inferieur aan de ander te voelen terwijl het eigenlijk niet gaat om de ander,maar om mijzelf en mijn gebrek aan zelfvertrouwen, zodat ik mij eerst klein moet maken om mij vervolgens ten koste van de ander te moeten opduwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onbeduidend te voelen en overheen gekeken, terwijl ik over mijzelf heen kijk en mijn significantie niet kan zien wanneer ik mij direct klein maak uit angst om niet gezien te mogen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij superieur te voelen en tegelijkertijd angstig te zijn over hoe lang dit gevoel zal duren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gelukkig te voelen wanneer ik mij aan de superieure kant van de polariteit bevind en mij niet te realiseren dat ik gelukkig ben omdat ik eerder en straks weer ongelukkig ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij  ongelukkig te voelen wanneer ik mij aan de inferieure kant van de polariteit bevind en mij niet te realiseren dat ik dat zelf veroorzaak om zo mijzelf op te pompen en superieur en gelukkig te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om euforie te voelen wanneer ik mij aan de superieure kant bevind en mij niet te realiseren dat dit puur energie is en maar zo lang kan duren.

 

 

Fysieke dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij misselijk te voelen wanneer ik mij klein en onbeduidend maak en mij niet te realiseren dat dit de energetische frictie is dat mijn ego teweeg brengt als ik het probeer te onderdrukken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie beweging in mijn solar plexus te voelen die heel onheilspellend aanvoelt wanneer ik mij klein maak alvorens ik mij klaar kan maken om mij groot te maken en ik mij niet realiseer dat ik niet de controle uitoefen over mijzelf maar mijn geest in de vorm van mijn ego.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf warm te voelen wanneer ik mij superieur voel en alle cellen in mijn lijf lijken mee te doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij haast buiten adem te voelen wanneer ik mij superieur voel en het haast lijkt of ik aan mijzelf voorbij ren in al mijn enthousiasme.

 

 

Consequentie dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen te beoordelen op zo’n manier dat ik uiteindelijk goed uit de bus kom en ik zo van buitenaf mijn zelfvertrouwen kan opkrikken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te misbruiken in een polariteiten spel waar ik altijd de uiteindelijke winnaar ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met veel  schade en een grote omweg probeer zelfvertrouwen te krijgen dat van buiten moet komen en mij niet te realiseren dat zelfvertrouwen van binnen moet komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op energie te vertrouwen in plaats van op mijn eigen kracht die stabiel is en niet van het ene op het andere moment op is of in het tegenovergestelde veranderd.

 

 

Wanneer en als ik mij mijzelf zie klein maken en de ander beter vind dan mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eenpersonage binnen treed en van de ene pool naar de andere geslingerd ga worden en weet dus wat de consequenties zijn. Dus stop ik dit patroon van, mij onbeduidend en klein maken om als grote overwinnaar uit de bus te kunnen komen, en haal ik adem en realiseer mij dat de kracht in mijzelf zit en dat ik mijzelf moet aansturen en mij niet door de geest moet laten controleren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij los te maken van dit ‘ik kan het beter of toch niet’ personage en de kracht uit mijzelf te halen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te participeren in de polariteit van inferieur en superieur die alleen maar ten dienste van mij is en geen rekening houdt met het beginsel, in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet te misbruiken in mijn competitie spel en te zien/realiseren/begrijpen dat misbruik nooit goed te keuren is en nooit de weg is om mijzelf te verbeteren.