Dag 276 van 2555: woorden – dimensie – persoonlijk vlak

basisgarantieinkomenWoordenboek betekenis dimensie:

1. afmeting.

2. natuurkundige uitdrukking die het verband aangeeft tussen een fysische grootheid en de drie fundamentele grootheden; lengte, tijd, massa.

3. figuurlijk: draagkracht, laag, strekking; de dimensie van een ideologie

 

Spirituele betekenis dimensie:

1. niveau van bewustzijn

2. trillingsniveau

 

Synoniemen voor dimensie:

afmeting

aspect

betekenis

breedte

dikte

formaat

hoogte

proportie

 

 

Het woord dimensie wanneer ik dat gebruikte betekende voor mij hetzelfde als aspect of meerdere kanten van iets. Door het bestuderen van het Desteni materiaal, kwam er een nieuwe betekenis bij, namelijk de dimensies. Nu leerde ik dit woord in het Engels ‘dimensions’ wat sterke gelijkenissen heeft met het Nederlandse woord dimensies. Wat in de eerste betekenis een woord was dat redelijk tastbaar was, werd dat met de nieuw aangeleerde betekenis ineens heel anders. De dimensies had ik nooit gezien, ik had er contact mee via de portal, maar het is voor mij nog steeds een vrij abstract begrip. Om het meer in een gevoel uit te drukken, zou ik zeggen ‘de andere kant’ of ‘gene zijde’. Iets waar ik niet ben, maar uiteindelijk wel heen ga, waardoor het meer een projectie werd van hoe dat zou zijn dan daadwerkelijk zijn. Dit maakt dat het woord dimensie aan de ene kant een heel erg ‘met twee voeten op de grond’ betekenis voor mij heeft en aan de andere kant een ‘wollige’ ongrijpbare kant heeft. Het woord dimensie heeft dus meerdere dimensies voor mij die zijn gaan functioneren als een polariteit; grijpbaar versus ongrijpbaar.

 

Nu heb ik in mijn blogs veelvuldig het woord dimensie gebruikt voor de onderverdeling van de verschillende aspecten bij het afpellen van personages, zoals: angstdimensie, fysieke dimensie etc. Wat hier gebeurde was het volgende, de ongrijpbare betekenis had ik geleerd via Desteni en mijn blogs zijn gerelateerd aan Desteni. Dus toen wij als Nederlandse groep besloten te bloggen met behulp van de verschillende dimensies en het ook direct vertaald uit het Engels dimensies te noemen werd deze onderverdeling voor mij ondergeschoven onder de pool ongrijpbaar. Dit gaf frictie in mij, want ik was juist bezig  met hele grijpbare zaken. De zelfvergeving en de correctieve zinnen gaven mij juist handen en voeten aan gevoelens en emoties die mij op een ongrijpbare manier in hun macht hadden gehad, dus het strookte niet met elkaar de betekenis van dimensie en wat ik aan het doen was.

 

Op een ander moment hadden wij in de groep een vertaal discussie over het woord dimensie, waarbij ik aangaf dat ik in het vervolg voor het synoniem ‘aspect’ zou gaan kiezen, omdat dit woord grijpbaarder was voor mij en uitdrukte waar ik mee bezig was. Ik ben het woord ‘aspect’ een tijdje gaan gebruiken om te zien of ik die frictie in mij kon wegnemen en dat werkte wel als tussenoplossing. Op dat moment zag ik nog niet dat ik participeerde in een polariteit en ik de pool waar ik heen wilde alleen maar had verzwaard door er een ander woord aan te hangen en het zo positiever te maken. Strikt gezien zijn beide woorden ‘dimensie’ en ‘aspect’ de correcte vertaling van het woord ‘dimensions’, het is de emotionele en gevoelsbalast die ik eraan hing wat maakte dat ik het als goed of fout zag.

 

Ik zag dat ik het erg moeilijk had met het feit dat door het gebruik van het woord ‘dimensie’ het proces waar ik mee bezig ben ineens een ‘wollige’ ‘New Age’ betekenis kreeg, omdat dat mijn associaties waren. Proces is voor mij echt met twee benen op de grond en mijn associaties bij het woord ‘dimensies’ haalde dat steeds overhoop. Waar tegelijkertijd gevoelens en emoties overhoop gehaald werden. Het woord ‘aspect’ waar ik geen specifieke emoties en gevoelens bij heb fungeert nu dus als een soort van brug om uit de polariteit te geraken en het woord ‘dimensie’ weer als neutraal te kunnen zien.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer van het woord ‘dimensie’ te maken dan wat de werkelijke betekenis van het woord is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen aan het groter maken van een woord voor eigenbelang, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik iets te verliezen denk te hebben en zo alle registers open trek om mijn eigenbelang te behouden. Ik stop het eigenbelang door groter maken en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord ‘dimensie’ te nemen/gebruiken in zijn originele betekenis zonder mijn emoties en gevoelens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten sturen door de extra energetische betekenissen die ik aan het woord ‘dimensie’ gaf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het niet aansturen van mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat wanneer ik mij laat aansturen door zaken van buitenaf ik geen zelfverantwoordelijkheid kan nemen voor mij en mijn woorden/daden. Ik stop het mij laten aansturen van buitenaf en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vanuit zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid mijzelf aan te sturen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit grijpbaar – ongrijpbaar en aan de hand van deze polariteit mijn wekelijkheid in te delen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de polariteit grijpbaar – ongrijpbaar dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik frictie in mijzelf creëer die er niet is of hoeft te zijn. Ik stop de participatie in de polariteit/frictie en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen onnodige frictie in mijn leven te brengen door angst voor verlies van zaken van de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn proces van een polair label te voorzien en angst te hebben dat mijn proces een ongrijpbaar proces wordt, terwijl ik aan den lijve ondervind hoe grijpbaar/tastbaar het proces voor mij is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de angst dat mijn proces ongrijpbaar is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik de angst van mijn ‘geest’ volg en mij daardoor als mindere maak aan mijn proces. Ik stop de angst en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn proces als minderwaardig af te schilderen door woorden als ongrijpbaar en grijpbaar te hanteren en zo mijzelf angst inboezem over de effectiviteit van mijn proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten verblinden door deze polaire betekenis van het woord ‘dimensies’ en zaken ineens als negatief te beoordelen die nog positief of negatief zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de polariteit positief – negatief, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik een waardeoordeel aan mijn proces wil hangen en zo in de angst van de ‘geest’ meega dat mijn proces toch niets waard is. Ik stop de participatie in deze polariteit en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn proces door de energetische betekenis van het woord ‘dimensie’ niet te beoordelen of te veroordelen, maar het te doorlopen en te zien/begrijpen/realiseren waar ik doorheen ga om het zo los van oordelen te corrigeren en bij te sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf op het verkeerde been te zetten wat betreft de betekenis van het woord ‘dimensie’ en zo de wereld van mijn ‘geest’ te leven in plaats van wat hier is in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de wereld van mijn ‘geest’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik hiermee kies voor de angst en niet voor het leven en het durven leven van het leven. Ik stop de deelname in de ‘geest’ en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat participatie in de ‘geest’ mij een wereld van angst oplevert die mij op irrationele wijze lukraak keuzes doet maken, terwijl de fysieke wereld hier is en klaar is voor mij om er bewust aan deel te nemen en niet weg te schuilen in de zogenaamde ‘bescherming’ van de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te erkennen dat met het woord ‘dimensie’ mijn tastbare/grijpbare proces wordt afgepakt, als iets dat buiten mijn macht ligt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen aan een gevoel van afgepakt/misdeeld te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik dit mijzelf allemaal aandoe door andere betekenissen aan woorden te geven en daardoor mijn ‘geest’ realiteit in de war schop. Ik stop het gevoel van afgepakt/misdeeld en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat alleen ik mijzelf iets kan afpakken/ontnemen en dat dit precies hetgeen is wat ik doe door een energetische betekenis aan het woord ‘dimensie’ te geven en dus niet meer instaat ben om het woord zuiver te kunnen leven in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst toe te staan voor het eventueel verliezen van mijn tastbare/grijpbare proces.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de angst voor verlies, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik degene ben die dit verlies kan veroorzaken door teveel tijd in de ‘geest’ te spenderen en zo niet kan deelnemen aan mijn ‘grijpbare/tastbare proces. Ik stop de angst voor verlies en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet zelf-destructief te zijn en mijzelf te dreigen met het afpakken van mijn tastbare proces dat mij veel waard is omdat ik kan zien dat dit de sleutel tot zelfbevrijding is, maar mijzelf juist te ondersteunen en te assisteren in dit tastbare fysieke proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘wollige’ betekenis van het woord ‘dimensie’ te veroordelen als niet van het proces zijnde en iets dat gemeden moet worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in veroordelingen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik mijzelf veroordeel op basis van deze energetische betekenissen van het woord ‘dimensie’ en dat ik het proces niet wil identificeren met wolligheid uit angst dat ik dan op het verkeerde pad kom. Ik stop het veroordelen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het proces/mijzelf niet te veroordelen wanneer het naar mijn smaak te wollig wordt, maar daar aan te sturen waar het proces niet in het fysieke plaatsvindt maar meer in de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn daadkracht weg te geven aan de energetische betekenis van het woord ‘dimensie’.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het weggeven van mijn daadkracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik de keuze heb om mijn daadkracht terug te nemen. Ik stop het weggegeven van mijn daadkracht en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfverantwoordelijk te zijn en mijzelf aan te sturen zonder invloeden van buitenaf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door de energetische betekenis die ik gaf aan het woord ‘dimensie’.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de limitatie van mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik kan beslissen of ik mijzelf limiteer of de vrijheid geef om mijn woorden te leven als levende woorden. Ik stop de limitatie en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord ‘dimensie’ weer terug te brengen tot een levend woord dat ik kan leven in het belang van een ieder.

Dag 265 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergeving op het gedachten aspect

basisinkomengarantieAlvorens ik de zelfvergevingen op het gedachten aspect doe, volgt er eerst even een update. In mijn eerste blog van deze serie werd er door Ingrid de suggestie gedaan om wietolie te onderzoeken. Ik heb dit onderzocht en inderdaad helpt dit bij 50% van de fibromyalgie patiënten, van de overige 50% heeft 25% er toch baat bij nadat zij met de sterkte en dosis experimenteren. Dus dat is het proberen waard voor de momenten dat de pijn niet echt dragelijk is, maar ook zou het de slaap verbeteren en de spanning in de spieren verminderen en dat alles zonder bijwerkingen. Mijn eerste reactie was: mijn kind aan de wiet, no way! maar het is niet de bedoeling om zoveel druppels te nemen dat je high wordt en het is niet de bedoeling dat je het altijd inneemt wanneer het dus niet nodig is.

Vanmorgen heb ik bij mijn natuurwinkel eens geïnformeerd of zij aan wietolie kunnen komen en ze gaan in de wat minder reguliere circuits navraag doen. Het is niet iets dat zo direct over de toonbank  verkocht wordt, wiet blijft wiet en er zijn allerlei opium wetten die het niet gemakkelijk maken wanneer je geen farmaceutische inmenging wil. Op internet is er mediwiet die je leert hoe je het zelf kan maken, maar eerst zouden we het graag uitproberen, voordat we een mini wietplantage beginnen. Nou ja van 1 plant kun je aardig wat olie maken. Dus dit bied perspectieven als het gaat om betaalbaar. Ook gaat deze natuurwinkel een product bekijken dat op natuurlijke basis van planten is, maar op dezelfde manier werkt als de antidepressiva, dus dat zou ook nog een mogelijkheid kunnen zijn.

Daarnaast kreeg ik tips van verschillende mensen, over behandelingen die weinig of niet vergoed worden en duur zijn, dus dat laten we vooralsnog even liggen. Alhoewel de operaties van dokter Bauer ook heel interessant zijn, hij ziet de oorzaak van de fibromyalgie pijn als een pijn die wordt veroorzaakt door het beknellen van de perifere zenuwen in de ledematen, met name de ellebogen en enkels. Door het buigen van de armen en voeten worden er dan zenuwprikkels veroorzaakt in de perifere zenuwen die geen zenuwprikkels zijn zoals in een gezond lichaam. Hierdoor raakt de pijnbeleving in de hersenen in de war met als gevolg dat er zenuwsignalen als pijn door de hersenen worden waargenomen, terwijl het niet gaat om fysiek letsel en pijn. De fibromyalgie patient ervaart dus pijn terwijl er geen fysieke pijnprikkels zijn. Deze dokter Bauer heeft ontdekt dat deze verstoorde pijnprikkels worden veroorzaakt door verklevingen rond de zenuwen en die haalt hij operatief weg, waarbij een groot deel van de patienten van een groot deel van de klachten af is. Helaas wordt het niet vergoed door de verzekering en door de reguliere artsen als kwakzalverij weggezet. Zou een operatie van 1,5 uur een placebo effect kunnen hebben?

Enfin we zijn een stapje verder in het proces van oplossingen zoeken het stoppen dat is nog niet aan de orde.

 

Het gedachten aspect op het nemen van antidepressiva door mijn dochter als pijnbestrijding:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien als degene met het probleem, te weten een dochter te hebben die eventueel aan de antidepressiva moet waar ik als moeder moeite mee heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als het middelpunt van het/mijn bestaan te plaatsen en uit het oog te verliezen waar het daadwerkelijk omgaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf met een dochter te zien die verslaafd is aan de antidepressiva’s, 20 kilo aan is gekomen van het medicijn en als een junk in een hel leeft, omdat het haar niet lukt af te kicken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alvorens het hier en nu zich aandient ik al rampspoed scenario’s aan het doorwerken ben en dus niet meer helder alles op een rijtje kan zetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf terug te zien kijken op de ervaringen die ik had met mensen die aan de antidepressiva waren en dit op de toekomst van mijn dochter te projecteren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dochter, haar pijn en het zoeken naar een middel tegen de pijn niet los kan zien van de ervaringen die ik had in het verleden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien met een dochter die onnatuurlijk blij en opgewekt is wat mij eerder verdrietig maakt dan dat het een goede oplossing lijkt te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrolijkheid/blijheid door chemische middelen als treurig te zien en vrolijkheid/blijheid van anderen die wellicht niet echt is als natuurlijk te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest antidepressiva te zien gebruiken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze beslissing die uiteindelijk mijn dochter moet nemen zo persoonlijk te nemen dat ik mijzelf in mijn geest in dezelfde positie plaats als mijn dochter om zo de beslissing voor haar te willen nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien in angst voor de huidige fysieke conditie van mijn dochter. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet hier te kunnen zijn wanneer ik participeer in angst in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien bedenken hoe ik mijn dochter aan mijn kant kan krijgen zodat zij de antidepressiva ziet zoals ik ze zie na mijn onderzoek op internet. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om manipulatie als eigen belang moet inzetten om gezond verstand over te willen brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een dochter die alles wel wil uitproberen omdat ze radeloos is en ik geen invloed daarop uit kan oefenen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn controle over mijn leven en dat van mijn kind te verliezen als het niet zo gaat als ik denk hoe het zou moeten gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een dochter die een uitzichtloos bestaan  leidt door de antidepressiva gesponsord door Big Farma. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een leven voor mijn dochter te projecteren in de toekomst, gebaseerd op mijn angsten en opinies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een dochter die als depressief gelabeld zal worden, terwijl zij juist vorderingen maakt om zichzelf uit depressies te halen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik erop aan gekeken wordt dat mijn dochter bij tijde n wijlen depressief is door haar fysieke conditie en ik dus gefaald heb als ouder in het grootbrengen van een vrolijk en blij kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een dochter die moet afkicken en door een hel gaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet met de ademhaling terug te brengen in het hier en nu om in gezond verstand te beslissen of antidepressiva het waard zijn om uit te proberen of niet.

Dag 169 van 2555; alles hoort erbij!

equal money capitalismSamen met mijn partner besloot ik donderdag een wandelroute te lopen rond Huizen (NH) terwijl de auto de laatste reparaties kreeg om op NL kenteken gezet te kunnen worden. Het was een koude dag, dus we hadden ons goed ingepakt. Normaal gesproken wanneer ik lang in de kou buiten ben, dan worden mijn uiteinden behoorlijk koud. Mijn handen en voeten bereiken dan meestal het stadium van dood worden en dat is geen pretje.

 

Tijdens het wandelen voelde ik mijn voeten en handen koud worden en tegelijkertijd ging er iets door mij heen van hè mijn handen, hè mijn voeten. Dit was een belangrijk moment zo ontdekte ik later. Want het mij bewust zijn van het hebben van handen en voeten deed mijn bloedsomloop ineens effectiever stromen. Ik nam normaal gesproken die handen en voeten voor lief, die zaten daar ergens aan de uiteinden en die bezorgden alleen maar ellende met kou. Dus zonder dat ik het ooit door had gehad, had ik mijn handen en voeten met koud weer elke keer weer opnieuw buiten spel gezet. En iets dat niet meedoet kan ook niet meegenieten van de warmte die aanwezig is in de rest van mijn lijf. Het maken van hele kleine beweginkjes met mijn vingers in mijn handschoenen en het actief meebewegen van mijn tenen met mijn voeten tijdens het lopen, zorgde ervoor dat ik mijn handen en voeten actief mee liet doen en ze als een deel van het geheel beschouwde. De hele tocht heb ik geen ijskoude handen gehad, af en toe zelfs even warme handen en voeten. Gisteren en vandaag heb ik het ‘zijn van een geheel’ met de aanhoudende ijzige kou nog verder geoefend en steeds is het resultaat dat ik warme voeten en handen heb. Ik wilde zeker zijn dat ik niet mijzelf iets inbeeldde of projecties vanuit de geest als echt ervoer, vandaar dat ik het nog eens teste.

 

Later bezag ik dit voorval nog eens en moest ik denken aan de wereld waarin wij leven. Wij zijn als wereld ook geen geheel waardoor landen als het onze alle energie om een goed leven te leiden hebben, maar de mensen in de uiteinden, de landen die ver weg zijn, daar denken wij niet dagelijks aan. Wij denken niet constant bewust aan de mensen die naar bed gaan zonder eten of moeten slapen in de kou of in een oorlog, wij gaan door met ons leven en af en toe denken wij aan hen. Wat inhoudt dat zij soms ontwikkelingshulp krijgen die niet structureel is en niet het probleem wegneemt waarom zij niet mee mogen doen aan de kapitalistische warmte die wij wel hebben. Wanneer wij ons constant bewust zouden zijn van alle mensen die het nog niet voor elkaar hebben en ja ook die mensen in Verweggiestan, dan zouden we in eerste instantie gek worden van het schuldgevoel, maar uiteindelijk opstaan en er alles aandoen om een beter systeem in de wereld te realiseren, waar iedereen meetelt, erbij hoort en mee mag doen. Zou het niet mooi zijn als we er allemaal warmpjes bij zouden zitten?

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet constant bewust te zijn van alle delen van mijn lijf en het zijn van een geheel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen die delen van mijn lijf bewust te willen meemaken die mij positieve ervaringen opleveren en de negatieve delen te negeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn handen en voeten te negeren en als lastig te beschouwen met kou.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van mijn handen en voeten en ze als niet bestaand te beschouwen door ze te negeren, totdat zij op negatieve wijze om aandacht vragen en hen dan als lastig te bestempelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om pijn prikkels door kou als negatieve aandacht van mijn handen en voeten te beschouwen en mij niet te realiseren dat mijn lijf met mij communiceert en praktische dienstmededelingen aan het doorgeven is die ik in de wind sla.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik mijn handen en voeten als minder dan de rest van mijn lijf beschouw terwijl mijn handen en voeten de blauwdrukken van mijn hele lichaam in zich hebben en dus aan mij laten zien wat het is om een geheel te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polarisatie van meer en minder en mijn eigen lichaamsdelen te oordelen en mij niet te realiseren dat het oordelen hetgeen is wat ik ook buiten mijzelf doe, als binnen als buiten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als binnen en als buiten andere mensen in andere landen niet de kans wilde geven om een geheel met ons te zijn, simpelweg omdat ik mij niet bewust wilde zijn van het geheel waar ik deel vanuit maak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat anderen niet te eten hebben en ik nu wel en mij niet te realiseren dat dit schuldgevoel een dekmantel is voor het niet compleet willen loslaten van een leven dat werkt voor mij waar ik alles heb wat ik nodig heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik dingen moet opgeven om anderen een beter leven te kunnen geven en mij niet te realiseren dat we het allemaal goed moeten hebben om een geheel te kunnen vormen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik het mij inbeeld wanneer ik instaat ben om een geheel te vormen met mijn handen en voeten als het resultaat van jaren lange sociale programmering die mij deed geloven dat het niet mogelijk is om een geheel te zijn en dat het niet mogelijk is dat iedereen het even goed heeft.

 

Realisatie: wanneer ik een geheel ben dan functioneer ik ook als een geheel.

 

Wanner en als ik het patroon zie dat ik niet een geheel vorm met heel mijn lichaam dan stop ik en haal ik adem. I realiseer mij dan dat het negeren of separeren van mijn lichaamsdelen alleen maar consequenties oplevert die ik vervolgens moet doorlopen. Dus zal ik mij bewust zijn van mijn gehele lichaam en mij bewust zijn van mijn wereld als mijn lichaam en zodra ik dit patroon in mijzelf zie dan stop ik en haal ik adem om mijzelf vervolgens te corrigeren in het belang van een ieder.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf en mijn wereld als een geheel te zien waar alles en iedereen mee mag doen om evenredig te genieten van alle aanwezige middelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijnhanden en voeten gelijk aan alles te zien en het negatieve van de kou en de pijn van de kou te zien als communicatie van mijn handen en voeten aan mij en de rest van het lijf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat we moeten werken aan een nieuw systeem om alle delen van het geheel te erkennen en gelijk mee te laten doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het Gelijk Geld Kapitalisme bekendheid te geven om zo ook anderen in staat te stellen om alle delen van het geheel een eenheid te laten vormen.