Dag 240 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 1

equal money capitalismDe vagina en het geniep, twee beste vrienden, als we dat moeten geloven wat onze maatschappij ons via verschillende kanalen influistert. Al heel vroeg wordt een rokje omlaag gedaan wanneer een kindje/meisje het omhoog houdt, en dit is niet om de reden waarom het kindje het rokje omhoog houdt. Het kindje is nog onbevangen, maar de volwassene kijkt door de ogen van de geest oftewel het geestesbewustzijnsysteem, hetgeen een verzameling is van al onze gedachten/opinies/emoties/gevoelens. De volwassene ziet een geslachtsorgaan in een broekje dat misschien teveel in de picture komt bij het oplichten van het rokje. De volwassenen die niet meer onbevangen zijn, bevlekken/bezoedelen zo de volgende generatie met ideeën gebaseerd op angst.

 

Het kindje wordt gedrild/geprogrammeerd en zal uiteindelijk haar rokje niet meer optillen, maar gaan voor handelingen die positieve feedback opleveren. Zo mochten meisjes van mijn generatie ook niet met hun benen wijd zitten, dat begreep je werkelijk niet als kind. Waarom mag ik niet met mijn benen wijd zitten en mijn broertje wel? Nu waren dit nog zaken die ik als kind niet direct verbond met mijn vagina totdat ik ouder werd. Maar het niet aan je vagina mogen zitten en je vagina niet mogen betrekken in spel dat waren directe boodschappen dat, dat ding tussen mijn benen die ze een spaarpot noemden, niet echt pluis was. Het was iets dat je beter kon verbergen, om geen gezeur te krijgen. Gaandeweg ga je het normaal vinden, die geheimzinnigheid rondom je vagina.

 

Maar goed als kind probeer je natuurlijk regels altijd een beetje op te rekken en werd er wel in het spel gespeeld met de vagina. Ik heb het hier niet over betasten, maar betrekken in het spel. Als wij speelden dat we zwanger waren en een kind gingen baren dan ging ons onderbroekje uit. Of wanneer we doktertje speelden dan deed ons hele lijf mee. Op 1 of andere manier gaf dat wel een bepaalde vorm van opgewondenheid, maar geen seksuele opgewondenheid. Het was het rebelleren tegen de regels van het systeem, we deden iets dat eigenlijk niet mocht, dus deden we het in het geniep.

 

En daar ontstond de connectie dat alles wat je met je vagina deed in het geniep moest gebeuren, want het kon het daglicht niet verdragen. De vagina was verdorven en werd je gespot door een volwassenen dan zag je de walging op hun gezicht. De vagina is vies, daar blijf je vanaf en als je er dan zonodig iets mee wilt, dan doe je dat in het geniep om gezeur te voorkomen. Ik bouwde dus een genieperige band op met mijn vagina.

 

En ja toen werd ik zelf moeder en je raad het al ik was wars van hoe men mij geen relatie met mijn vagina had gegund. Ik zag de vagina als iets dat ellende oplevert in vele opzichten, maar wilde dat niet voor mijn dochter. Niet dat mijn dochter bloot door het huis rende en voortdurend sprak over haar vagina, nee, zij ontwikkelde een normale band met haar vagina net als met al haar andere lichaamsonderdelen. Totdat ze 3 werd en heftig begon te masturberen en ik niet goed wist wat ik ermee aan moest. Het liefst deed zij dit op de poef voor het kamerhoge raam. Al mijn alarmbellen gingen af, dit kan niet, wat zullen anderen zeggen, ik voelde dat ik moest ingrijpen, maar ik zag dat ik het door de ogen van een vrouw zag, die nog steeds diep van binnen de vagina als vies en een taboe zag. Ik liet het gaan en probeerde haar af te leiden met andere dingen, wat moeilijk was als zij door ging totdat zij zwetend op het poefje lag. Na een jaar was dit over en zij herinnerd zich er nu niets meer van, het was een fase, waarin ik zag waar ik tegenaan liep maar het nog geen handen en voeten kon geven door zelfvergeving. Ook mijn dochter heeft door andere kanalen van de maatschappij dan haar opvoeding de nodige informatie binnen gekregen over hoe wij het liefst in het geniep de vagina bewonderen/aanraken/over fantaseren. Dat zijn zaken die je bijna niet kan voorkomen in een samenleving als de onze.

 

Ik ben nu een veertiger en het is tijd om te breken met deze onnodige ballast omtrent mijn vagina, ik zal het probleem, de oplossing en mijn beloning hieronder benoemen om in mijn volgende blog door zelfvergevingen dieper op het probleem in te gaan.

 

Probleem:

 

Geloven dat de vagina een minderwaardig onderdeel van mijn lijf is dat verstopt dient te worden en alleen benaderd kan worden in het geniep.

 

Oplossing:

 

De energetische ladingen van het woord en beeld van de vagina afhalen en begrijpen dat die door voorprogrammering van generatie op generatie zijn overgebracht en dat ik dat kan stoppen.

 

Beloning:

 

In eenheid en gelijkheid met mijn vagina kunnen leven en mijzelf aan te sturen wat betreft mijn kijk op/denkbeelden over mijn vagina en niet te handelen volgens mijn voorprogrammering.

Advertenties

Dag 168 van 2555; kindertjes die vragen worden overgeslagen en de omarming van de LOA

equal money capitalismIk bedacht mij vandaag ineens dat ik tijdens mijn jeugd eigenlijk nooit vroeg om zaken die niet vanzelfsprekend waren om te vragen. Zo vroegen mijn broertje en ik nooit of wij een ijsje mochten als wij buitenshuis of op vakantie waren. We wisten dat het vragen van zoiets zou leiden tot het overgeslagen worden, het krijgen van het ijsje was een spontane daad van mijn ouders die dan als een verassing bij ons aankwam, waarvan mijn ouders waarschijnlijk dachten dat ze ons een groot plezier deden. De werkelijkheid is dat elke keer wanneer we door een stadje liepen met ‘ijsjesweer’ ik elke ijscoman spotte en dan in mijn hoofd/geest zoiets zei van mag ik een ijsje, mag ik alsjeblieft een ijsje, laten we hier stoppen om een ijsje te nemen, we kunnen best een ijsje eten met dit weer etc. Dus in plaats van het zeurende irritante kind te zijn, was ik het brave kind van buiten en had ik het zeurende kind in mijn hoofd zitten. Wanneer wij dan een ijsje kregen bij de gratie van 1 van mijn ouders, dan vierde mijn geest een overwinning. Deze overwinning bevestigde mijn geest dat het zeuren had geholpen en was beloond. Zo ontstond er een levende wereld in mijn geest en elke keer als ik iets wilde hebben of wilde laten gebeuren maar het niet kon vragen of het niet durfde te vragen, dan dacht ik er zo sterk aan in mijn geest dat ik ervan overtuigt was dat ik beloond zou worden. Ik begon dus superkrachten aan mijn geest toe te kennen en begon mijzelf als supermens te zien. De connectie tussen geest/binnen wereld en buiten wereld als een oorzaak-gevolg manifestatie was nu gemaakt en zo sterk dat ik er verslaafd aan raakte. Dit was namelijk zoveel veiliger dan het fysiek vragen door gesproken woord, hier kon ik in de veiligheid van mijn geest alles wensen wat ik wilde en dat werd mij dan vaak ook bezorgd.

Terwijl ik mij dit zo bedacht schrok ik even toen ik mij besefte dat ik met bepaalde zaken nog altijd deze manier van vragen heb en dus niet vrij ben van dit ‘kindertjes die vragen worden overgeslagen syndroom’. Wanneer ik het nog eens goed bekijk ben ik een soort van ‘Law of Attraction’ mentaliteit gaan ontwikkelen als kind om toch dat te krijgen wat mijn hartje begeerde. Wanneer ik het gewenste niet kreeg door mijn magische herhaling van het gewenste in mijn geest, dan was ik daar best wel even overrompeld door, een naar gevoel. Een gevoel van falen en mijzelf bekritiseren dat het niet gelukt was. Ook nu als volwassene slaat het niet krijgen van het gewenste zonder dit simpelweg te communiceren als een terugslag van een geweer in. Ik zie namelijk wel dat ik had moeten communiceren, maar niet communiceren binnen in mijn zelfgecreëerde wereldje voelde als de beste weg, de weg van de minste weerstand en ik neem het mij vervolgens dan kwalijk dat ik niet durf te communiceren of magisch hoop dat het wel gebeurd ook wanneer ik het niet communiceer. Het is dus tijd om dit punt onder de loep te nemen en ermee af te rekenen.

In deze vergevingszinnen zal ik het hebben over vreugde als verzamelwoord voor alles wat ik niet voor mijzelf durf te vragen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om dingen te vragen voor mijzelf die mijzelf vreugde zouden geven, vanuit de angst dat wanneer ik vraag ik wordt overgeslagen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik om een ijsje zou vragen mijn ouders mij zouden overslaan en samen met mijn broertje een ijsje zouden gaan eten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om ongehoorzaam te zijn aan mijn ouders uit angst voor represailles.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een eigen wereldje te creëren waar ik mij in kan terugtrekken zodra er zich een moment voordoet waarop ik iets graag zou willen hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van mijn fysieke wereld om zo het moment van vragen en overgeslagen worden niet fysiek te hoeven ervaren. maar veilig mijzelf kan terugtrekken in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest als veiliger te beschouwen dan in het hier en nu te vragen om datgene wat mij vreugde zou geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik om vreugdevolle zaken vraag, ik geen vreugde zal ervaren in mijn leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn wanneer ik om zaken vragen die mij vreugde geven afgewezen wordt als mens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als afgewezen mens mijzelf niet waardig te achten en liever niet met mijzelf van doen wil hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te ontkennen en leven te ontkennen wanner ik mij onwaardig acht als afgewezen mens door een ander en mij niet te realiseren dat het om een afwijzing van mijzelf gaat want ik ben altijd diegene die het toestaat en accepteert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overtuiging te hebben dat vreugde mij niet toekomt en het enge wat mij rest is hopen stil weggetrokken in mijn geest dat het gewenste misschien ooit gaat uitkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op mijn fysieke realiteit wanneer ik denk dat vreugde mij niet toekomt en ik dat vervolgens manifesteer in mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overtuiging te hebben dat wanneer ik maar hard genoeg denk aan hetgeen ik wil dat mij vreugde zal brengen het vanzelf naar mij toekomt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zijn in de fysieke realiteit als beangstigender te beschouwen dan het zijn in mijn geest en hopen dat ik dingen in stilte voor elkaar krijg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in mijn superkrachten door de LOA en niet naar mijn statistieken kijk om te zien dat mijn score erbarmelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor afwijzing als persoon als zoiets verschrikkelijks te zien dat ik mijzelf liever wegcijfer en stilletjes ga zitten hopen dat iets gebeurd, dan de confrontatie met mijzelf ten opzichte van mijn fysieke realiteit aan te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om daar waar vroeger eigenbelang het startpunt was voor het niet vragen van vreugdevolle zaken uit angst het niet te krijgen het nu om zaken gaat die niet mijn eigen belang alleen dienen, maar nu doorslaan in zelfsabotage omdat ik allang de grens niet meer kan zien va acceptabel of onacceptabel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf weg te cijferen terwijl dat wat ik wil bereiken juist vergt dat ik mijzelf presenteer en laat horen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfsabotage te aanvaarden als hulpmiddel om mijn angst om afgewezen te worden niet hoef onder ogen te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij afwijzing bang te zijn voor het negatieve gevoel wat het met zich mee zal brengen en mijn aanzien voor mijzelf daalt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen voor het positieve gevoel te willen gaan om zo mijzelf in aanzien te laten stijgen en de confrontatie niet met mijzelf aan hoef te gaan want er is niets aan de hand.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke realiteit net aan te kunnen als het gaat om het vragen van zaken die mij vreugde zullen geven.

Als en wanneer ik mijzelf in het patroonvan wegvluchten in de geest als ik iets wil van mijn fysieke realiteit dat mij vreugde zal opleveren dan stop ik en adem ik. Ik realiseer mij dat het hopen op vreugdevolle zaken niet mij zelfverantwoordelijkheid nemen is en ik zo ook niet de regie over mijn leven in handen neem en alleen maar consequenties accumuleer. Ik stop en adem en zie dat ik mijzelf herhaal in dit patroon en corrigeer mijzelf net zo lang totdat dit patroon uit mijn geest gesleten is en ik er niet meer in participeer.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet weg te cijferen uit angst voor mijn fysieke realiteit en de afwijzing van mij als mens door deze realiteit en mij te realiseren dat ik mijzelf afwijs door mijzelf te separeren van mijn fysieke realiteit wanneer ik mij terugtrek in mijn geest.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elk moment als nieuw moment te ervaren en dus niet bang hoef te zijn voor een afwijzing wanneer ik om zaken vraag aan mijn fysieke realiteit die mij vreugde opleveren, omdat dat gebaseerd is op herinnering en angst geprojecteerd in de toekomst gebaseerd op die herinnering.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen LOA-achtige praktijken te ontwikkelen, omdat ik klaarblijkelijk niet kan inschatten hoe het effect en de consequenties op mijn fysieke realiteit uitwerken en ik in dat geval niet kan staan voor het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn sociale en genetische programmering nu te zien voor wat het is, en geen waarde meer te schenken aan’ kindertjes die vragen worden overgeslagen’, omdat het merendeels een dreiging is van iets dat misschien kan gebeuren en dus als manipulatie kan afschrijven.