Dag 379 van 2555: mijn tosti en ik

gratis DIP Lite cursusAlweer een aantal jaren geleden ontdekte ik dat mijn fysieke lichaam niet zo blij wordt wanneer ik tarwe producten eet en ik dan een pijn ervaar die ik niet vrijwillig ga uitlokken. Dus heb ik o.a. op dit aspect van geen tarwe eten mijn dieet aangepast. Aangezien dit niet het enige product is waar mijn fysieke lichaam op reageert probeer ik zo nu en dan of de reactie op dat specifieke product nog steeds hetzelfde is. Uit eten gaan of bij anderen te ten worden gevraagd zijn vaak bij uitstek momenten waarop ik mijn dieet ietsje losser neem. Soms eindigt dat met nare fysieke gevolgen en soms niet. In ieder geval is het aanmeten van een specifiek dieet niet iets dat statisch is maar iets dat door de tijd heen kan veranderen aangezien het fysieke lichaam ook verandert.

Nu heb ik niet echt veel momenten waarop ik denk dat ik iets mis aan lekkere dingen door mijn dieet. In de loop van de tijd heb ik veel alternatieven gevonden en ben ik eten ook anders gaan waarderen, minder emoties op de menukaart zetten bijvoorbeeld. Op dinsdag zijn mijn beide kinderen tijdens de lunch thuis en vinden zij het lekker om dan tosti’s te eten. Heel lang deed mij dat niets, totdat ik de geur die ik produceerde toch wel heel lekker vond ruiken. Als test at ik eens een tosti en zei tegen mijzelf dat ik niets mistte. Hier zat natuurlijk al een addertje onder het gras, want als mijn uitgangspunt is of ik iets wel of niet mis dan is dat een emotioneel geladen startpunt. Gaandeweg nam ik vaker een tosti aangezien ik van dit witte brood geen pijn of last had. Ik ontdekte dat volkoren producten meer symptomen gaven. Een mooi moment dus om de tosti in mijn leven te verwelkomen! Ik ging op dinsdag ook tosti’s met de kinderen mee eten.

Na weken van tosti eten begon ik toch te voelen dat mijn fysieke lichaam het niet echt eens was met deze voedselinname. Niet dat ik pijn had maar er ontstond een disbalans. Ik onderdrukte dit omdat ik mijzelf een ‘vrijheid’ had gegeven die ik eigenlijk niet zo graag weer in wilde leveren.

“Ik wil gewoonweg die tosti kunnen eten, dat is mijn tosti en  daar blijft iedereen van af!”

Nog steeds wilde ik dit niet opgeven, het voelde alsof ik vrijheid moest inleveren, wat wel een indicatie was van hoe ik daadwerkelijk na al die jaren mijn dieet ervoer. Ik vond diep van binnen toch dat ik dingen mistte, misschien zelfs een gevoel van achtergesteld zijn. En dat knaagde dus toch van binnen, en ja het knaagde de tosti’s ook weg.

Tot ik 2 weken geleden een MindLink test deed en daar kwam als één van de eerste dingen uit dat ik een tarwe intolerantie heb. Het blijkt dat 10% van de Nederlandse bevolking dit heeft, maar voor mij was dit eigenlijk wel een bevestiging om toch eens echt te kijken naar mij en de tosti. Los van de intolerantie heb ik/had ik ook te maken met emotioneel eten en die 2 samen waren gewoonweg geen happy combinatie.

De enige manier die ik zag was het in het moment stoppen van het eten van de tosti’s en mijn emotionele band ermee in kaart te brengen en steeds mijzelf te stoppen als ik in emoties terug zakte als: ik mis het, ik mag dat toch wel, ik word tekort gedaan etc. Daarnaast zocht ik naar een oplossing die ik kon gaan eten in plaats van de tosti op dinsdag. Ik verzon een broodje op basis van tapiocameel en kokosmeel wat ik vulde met geitenkaas/courgette/tomatensaus die ik in vervolgens in het tosti ijzer stop.

Toen ik eenmaal deze beslissing had genomen om tarwe en de tosti uit mijn dieet te schrappen was er rust. Zo zag ik dat het niet willen nemen van een beslissing veel meer ruis en onrust geeft die je niet denkt waar te nemen wanneer je hem wegstopt, maar het is er natuurlijk wel. Ik ben nu 2 weken bezig en af en toe heb ik nog steeds dat ik met weemoed terug denk aan die tosti, maar dat is nog niet eens zozeer de smaak van tosti dan wel de herinneringen en emoties die eromheen zitten. In ieder geval ben ik minder opgeblazen en dat is een opluchting, pfff.

Hier volgen een aantal zelfvergevingen die bij dit tosti-proces dat ik doorloop horen:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te eten met emotie in plaats van te eten omdat dit mijn fysieke lichaam ondersteunt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het idee te hebben dat ik mijzelf tekort doe wanneer ik niet alles wat mij toelacht te mogen eten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een vervelende politieagent waar te nemen die mijzelf dingen verbied waardoor het leven minder kleurig en saai wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik iets mis wanneer ik geen tosti eet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf achtergesteld te voelen wanneer ik geen tosti eet en de rest van de wereld dit wel doet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in mijn vrijheid aangetast te voelen wanneer ik op basis van gezond verstand mijzelf niet toesta om tosti’s te eten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf het slachtoffer te voelen van mijn zelfopgelegde dieet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik geen problemen met mijn dieet had, terwijl het moment dat ik een achterdeurtje open liet ik de vrijheid snoof en vond dat ik recht had op een tosti.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf permissie te geven om samen met de ‘geest’ tosti’s op een emotionele manier te eten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien en ruiken van de gesmolten geitenkaas een gelukkig gevoel te ervaren door het feit dat ik mijzelf toesta om iets te eten wat niet in mijn dieet thuishoorde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geur van geroosterd brood in het tosti-ijzer als de geur van vrijheid te ervaren waardoor de tosti velen malen beter ging smaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet tot de orde te willen roepen wanneer ik zie dat ik de tosti eet vanwege mijn hang naar vrijheid onder mijn zelfopgestelde dieetjuk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dieet als een juk te ervaren en niet met gezond verstand te kijken naar wat bepaalde producten in mijn lijf doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de koppeling tussen ‘het emotioneel eten van een tosti’ en ‘vrijheid’ bewust niet te willen loslaten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat vrijheid gepaard gaat met het doen van dingen die eigenlijk niet mogen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te realiseren dat ik mijzelf nog meer vrijheid ontneem door producten te eten die mijn fysieke lichaam niet ondersteunen waardoor ik de gevolgen daarvan moet doorlopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bezitterig te zijn als het aankomt op het eten van een tosti omdat de tosti symbool stond voor mijn vrijheid en het rebelleren tegen gestelde regels ook al waren die door mijzelf gesteld.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet zomaar een product uit mijn dieet weg te laten zonder hier een juiste vervanger voor te hebben gevonden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijzelf zie eten met emotie dit niet weg te drukken maar te onderzoeken wat erachter zit en het te stoppen in het moment.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken waarom ik denk dat ik meer vrijheid nodig heb en waarom ik denk dat ik dit op een sneaky manier moet nemen.

Advertenties

Dag 342 van 2555: mijzelf niet willen conformeren aan regels, lang leve de parkeervrijheid – deel 1

DIP lite cursusIn deze blog post zal ik doormiddel van zelfvergeving en correctieve zinnen mijn onderliggende motivaties ontrafelen die hebben geleid tot het inpikken van een ander zijn parkeerplek en het schade aanbrengen aan de huurauto, om vervolgens mijzelf te verbinden met de oplossingen die ik zie, om herhaling van patronen in de toekomst te voorkomen. Het is aan te bevelen om eerst blog 341 te lezen voor context.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zin te hebben in het zoeken naar parkeeralternatieven waar ik wel vrij kan parkeren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen zin hebben om een constructieve oplossing te vinden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij separeer van mijn probleem en vanuit opportunisme hoop dat alles wel op zijn pootjes terecht komt. Ik stop de separatie en het opportunisme en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te separeren van mijn door opportunisme zelf gecreëerde problemen en zo oogkleppen voor te hebben om te zoeken naar een constructief alternatief.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn auto op een plek te parkeren waarvan ik weet dat dit verboden is, maar ik geen zin en tijd heb in het bedenken van alternatieven.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het erop aan laten komen en te parkeren daar waar het is verboden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in dat moment niet hier ben, maar in mijn ‘geest’, en dus de gevolgen niet wil onderkennen in dat moment. Ik stop deze nonchalante houding en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nonchalance plaats te laten maken voor zelfverantwoordelijkheid, waarin ik zie dat het parkeren op een verboden plek gevolgen zal gaan hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van een eerdere succesvolle ervaring waar ik ook op dat plekje stond, deze handeling van parkeren nogmaals te herhalen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ervaring boven de realiteit en het hier en nu stellen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij dermate gesepareerd heb dat ik ervan overtuigt ben dat er geen gevolgen zijn verbonden aan het parkeren op een verboden plek. Ik stop het geloof in de ervaring als blauwdruk en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ervaringen niet te gebruiken om op de automatische piloot te handelen in het hier en nu en dus niet opnieuw afweeg of het een goed idee is om op dat plekje te parkeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het mij niet zal overkomen dat de eigenaar van het parkeerplekje terug zal komen alvorens ik weg ben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ongeloof dat mij iets zal overkomen wanneer ik op een verkeerde plek parkeer, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij als een onaantastbare voel in mijn eigen universum en dus geen rekening houd met eventuele gevolgen. Ik stop het ongeloof en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te denken dat het een ander wel zou kunnen overkomen, maar dat het mij echt niet zal overkomen en zo weer te landen op twee benen in het hier en nu.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te kunnen/willen verplaatsen in de ander die als hij/zij terugkomt niet de auto op zijn/haar plekje kan parkeren en ook geen alternatief heeft dichtbij huis.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van egoïsme waar het mij niet uitmaakt hoe het met de ander vergaat, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen met mijzelf bezig ben om mijn ding te kunnen doen en mij de vrijheid te verschaffen van het mijn ding kunnen doen. Ik stop het egoïsme en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf altijd te verplaatsen in de ander alvorens ik situaties creëer waarin in de nader zonder zijn/haar medeweten betrek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik niet meer terug kan en verder moet in het stramien wat ik heb uitgezet door fout te parkeren, nu ik op dit plekje ben gaan staan en klem ben gezet door de eigenaar van het plekje.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf van mijn vrijheid berooft voel door het klemzetten van mij door de andere auto, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn vrijheid bevecht en daardoor denk dat ik niet meer terug kan en verder moet in het stramien dat ik heb uitgezet. Ik stop mijn drang naar vrijheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd te kunnen zien dat ik een situatie kan veranderen in het belang van een ieder en dus ook mijn handelen ten alle tijden kan veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verhit na te denken hoe ik mijn vege lijf uit de situatie kan redden zonder zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen gezichtsverlies willen lijden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben voor een confrontatie en uitgemaakt zal worden voor iemand die moedwillig fout handelt. Ik stop de angst voor gezichtsverlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de situatie en het belang van een ieder op de eerste plaats te zetten en niet eerst mijn fouten recht te breien, zodat het niet zo erg lijkt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de confrontatie met de eigenaar van het plekje niet aan te willen gaan uit angst dat de ander zal gaan schreeuwen en emotioneel zal reageren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor de reactie van de ander op mijn foute gedrag, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben om gewezen te worden op mijn foute gedrag dat ik zelf ook wel zie maar niet wil zien om een gevoel van vrijheid te beleven. Ik stop de angst voor emotionele reactie van de ander en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst te kijken wat deze situatie nodig heeft om in het belang van een ieder terug geleid te worden naar een win-win situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een kick te krijgen uit het in staat zijn van het leenautootje uit een zeer krap plekje te halen op een manier die onmogelijk leek.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gevoel van vrijheid te halen uit handelingen die niet voor de hand liggen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in een energetische achtbaan zit waar ik inmiddels zover ben opgeladen dat ik de eigenaar van het plekje een koekje van eigen deeg wil geven. Ik stop de wraak en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet aan te sturen door wraakgevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een energetische ontlading als prettig te ervaren wanneer ik uit het krappe plekje ben gedraaid en mij de kras op de bumper in dat moment niets kan schelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een energetische roes mijn werkelijkheid te laten kleuren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij laat leiden door de energetische roes en zo separeer van mijn fysieke werkelijkheid waarbij niets dan mijn gevoel er nog toe doet. Ik stop de energetische roes en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te blijven ademen en hier te zijn ook als ik iets doe wat spannend is en gevolgen kan hebben die minder leuk zijn, dan nog blijft mijn zelfverantwoordelijkheid staan in het hier en nu.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik naar de kras kijk teruggezogen word in mijn fysieke werkelijkheid en ineens bang ben voor de gevolgen van mijn handelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst door mijn handelen vanuit een energetische roes, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het niet nemen van mijn zelfverantwoordelijkheid nu omzet in angst als een excuus voor mijn handelen en de gevolgen daarvan. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst niet als excuus te gebruiken voor het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid, maar gewoonweg mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen, hoe dan ook.

Dag 334 van 2555: wat is het dat ik denk verloren te hebben wanneer ik spreek over ‘terugkrijgen’ – deel 3 – herdefinitie

Dip-Lite cursusDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

 

In de vorige blogs sprak ik over het woord ‘terugkrijgen’ als het terugkeren naar een eerder punt en dat te krijgen wat mij toekomt alsof het een gunst van de ander aan mij is. Hetgeen verloren is gegaan weer terug claimen, dan spreek ik niet over mijn dochter die ik verloren had, maar over haar expressie die ik mis omdat ik mij daar prettig bij voelde en van genoot. Dus in feite een gemis van een gevoel is hetgeen waar ik blij over ben dat het is terug gekeerd. Dat is ook waarom ik het woord ‘terugkrijgen’ in mijn eerste blog wilde ombuigen naar ‘terugkeren’. Ik ben weer teruggekeerd naar dat punt waar ik mij het prettigst voelde.

 

De volgende vraag kwam bij mij op voordat ik deze blog zou schrijven om het woord ‘terugkrijgen’ te herdefiniëren, kan ik dit woord in deze context wel herdefiniëren of moet ik gewoonweg mijzelf realiseren dat ik beter een ander woord kan gebruiken binnen deze context. Of wellicht moet ik mijn startpunt veranderen in de gehele context en zien en realiseren dat het terugkeren naar een moment waarop ik mij het prettigst voelde een limitatie voor de rest van mijn leven betekent. Want dit zou impliceren dat ik al mijn energie zou stoppen in het terugkeren naar dat ene punt dat ik al geleefd heb, maar wil blijven herleven, omdat het zo goed voelt. Dit betekent leven vanuit energetische ervaringen, zonder dat dit een belang zou dienen dat een ieder dient, dan alleen mijzelf een goed gevoel bezorgen. Een egoïstisch streven naar een egoïstische daad. Dus zal ik het woord ‘terugkrijgen’ binnen deze context niet herdefiniëren, maar mijn startpunt binnen deze context veranderen van een egoïstische daad naar het simpel hier zijn zonder energetische beslommeringen, terwijl ik geniet van het kind dat is toevertrouwd aan mij als ouder terwijl zij zich beetje bij beetje fysiek en emotioneel herstelt met behulp van homeopathie als eerste EHBO middel.

 

Wat er deze week gebeurde bevestigde nogmaals de energetische aard van het beleven van het woord ‘terugkrijgen’. Naast de homeopathische druppen die mijn dochter al nam kwamen er ook nog druppen bij die op de spieren en banden hun effect zouden moeten hebben. Nog geen 2 dagen was zij bezig met de nieuwe druppen en een hevige spierpijn op plekken die zij nog niet had gehad en al wel had gehad openbaarde zich. Daarnaast bracht dit ook een enorme vermoeidheid met zich mee. Na 4 dagen besloten we in overleg met de homeopaat om de nieuwe druppen te stoppen om te zien of deze symptomen weer weg zouden gaan. Vandaag 3 dagen na het stoppen van de druppen is de vermoeidheid en de spierpijn weer bijna verdwenen. Tot aankomende woensdag mag zij niet opnieuw beginnen met de druppen om een zo duidelijk mogelijk beeld te hebben van wat er aan de hand is.

 

Ik merkte gedurende deze week dat ik energetisch de tegenpool beleefde van het blij zijn dat ik ‘mijn kind weer terug kreeg’. Ik voelde mij energetische leeggezogen en de angst dat we weer terug bij af waren begon op de achtergrond aan te zwellen. Hierin kon ik goed zien dat het ‘krijgen’ echt iets was waar ik van vond dat ik er recht op had en mij dus nu, met de fysieke terugval door de homeopathische druppen, berooft voelde van mijn geluk of mijn kans op geluk. Waarbij geluk tegelijkertijd vrijheid betekent, het bevrijd zijn van dit ziekelijke juk wat nu al een jaar of 4 deel uitmaakt van ons leven als gezin.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij berooft te voelen van een geluk moment waar ik mij het prettigst bij voel en wat ik dus wil herbeleven tot in den eeuwigheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een positief gevoel blijven herhalen om verder niets anders meer te hoeven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door het zoeken naar dit punt van geluk/vrijheid mijzelf een alibi geef om mij niet verder met mijn leven te hoeven bemoeien, maar altijd mag blijven zoeken binnen elke context en elke adem naar dat sprankeltje geluk/vrijheid. Ik stop het zoeken en de herhaling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een alarmbelletje af te laten gaan wanneer ik woorden als krijgen terug en terugkrijgen gebruik die aan geven dat ik terug wil naar een punt van egoïsme, zodat ik in het moment verder kan gaan dan te denken: wat een aparte woordkeuze gebruik ik, en te zien/realiseren/begrijpen waar ik mee bezig ben in dat moment om mijzelf te corrigeren.

 

Dag 308 van 2555: mijn zielige ik – deel 3 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een voortzetting van de vorige twee blogs, alvorens deze blog te lezen is het aan te raden eerst de andere twee te lezen.

 

In deze blog zal ik zelfvergeving en zelfcorrectie gaan doen op de volgende zin: “moet ik dit doen”, voortbordurend op mijn vorige blog waar ik “Ik wil dit nu niet doen” onder de loep nam en al kort even het moeten aantipte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het moeten in “moet ik dit doen” als van buitenaf te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van separatie wanneer ik iets moet doen en ik mijzelf hiertoe moet aanzetten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet wil associëren met moeten en mijzelf dwingen om iets te doen waardoor ik het liever ervaar als iets dat van buiten komt. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in separatie van mijzelf taken uit te voeren, maar dat wat gedaan moet worden te doen zonder vragen te stellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moeten met autoriteit te associëren en dus in separatie met mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het schuwen van autoriteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik autoriteit als negatief heb gelabeld en dus mijzelf niet wil vereenzelvigen met autoriteit. Ik stop de tweedeling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de polariteit van negatief-positief niet te voeden door het schuwen van autoriteit en niet gezien te willen worden als negatief en zelfs niet mijzelf wil ervaren als negatief.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijzelf te vragen of ik iets moet doen wanneer ik iets moet doen, met het gevoel alsof ik mijn eigen autoriteit ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf als tiran te zien die mij dwingt dingen te doen, maar dit om te buigen naar “moet ik dit doen” alsof ik een eigen wil erin heb, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf gebruik als autoritaire opdrachtgever en tegelijkertijd als een moeder die het voor mij zal verzachten waardoor ik het waarschijnlijk niet hoef te doen. Ik stop de twee persoonlijkheden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de schijn op te wekken dat ik met het moederlijke personage nog enigszins een vrije wil denk te hebben, terwijl het autoritaire werkgever personage in mijn nek hijgt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stil te staan bij het feit of ik iets moet doen dat gedaan moet worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van blijven hangen in de ‘geest’ en in zogenaamde logica en rede terwijl mijn fysieke werkelijkheid om daadwerkelijke actie vraagt voor dingen die simpelweg gedaan moeten worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de logica gebruik als een achterdeurtje om zo te denken nog een vorm van vrije wil te hebben. Ik stop de drang naar valse vrijheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te snappen/realiseren/begrijpen dat wanneer ik iets moet doen omdat het gedaan moet worden en het mijn verantwoordelijkheid is, geen achterdeurtjes te gebruiken om zo een valse vorm van vrijheid te ervaren waardoor het ‘moeten’ afgezwakt lijkt en niet meer prominent dicteert wat ik moet doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerst mijzelf af te vragen of ik het moet doen en dan pas mijzelf te overtuigen en op te peppen dat ik het moet doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van eerst mij afvragen of ik iets ‘moet’ doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst moet handelen omdat ik weet dat het mijn verantwoordelijkheid is. Ik stop het traineren en afvragen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet na te denken of in de ‘geest’ te gaan alvorens ik mijn verantwoordelijkheden uitvoer in deze fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘moed’ te verzamelen om hetgeen ik ‘moet’ doen te doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van moed moeten verzamelen om iet ste doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik barrières opwerp die er niet zijn waardoor alles zwaar voelt. Ik stop het moed verzamelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om taken die gedaan moeten worden niet zwaarder te maken dan ze zijn en mijzelf doen geloven dat ik er moed voor nodig heb om eraan te beginnen en door te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het personage van autoritaire werkgever te gebruiken om mijn onrecht en slachtofferrol te bevestigen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het aannemen van het autoritaire werkgever personage, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit doe om mijn zieligheid te bevestigen en polariteit uit te spelen. Ik stop dit personage en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te verleiden tot het aannemen van personages om mijn gelijk te behalen en de werkelijkheid te verdraaien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het personage van verzachtende moeder aan te nemen om mijzelf een achterdeurtje te verschaffen om dat niet te hoeven doen waar ik wel verantwoordelijkheid voor draag.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het aannemen van het verzachtende moeder personage, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo een uitweg en een alibi/excuus kan verschaffen om dat niet te doen waar ik wel verantwoordelijkheid voor draag. Ik stop dit personage en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te zeuren/vragen bij mijzelf als personage om iets niet te hoeven doen waar ik wel verantwoordelijkheid voor draag, hoe klein of hoe groot het ook mag zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als redder van mijzelf op te stellen om iets niet te hoeven doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het redden van mijzelf uit de handen van mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf niet van mijzelf kan redden wanneer ik weet wat mijn verantwoordelijkheden zijn en die ook respecteer. Ik stop het redden van mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te denken dat ik mijzelf moet redden uit de handen van mijzelf als het gaat om dingen die ik ‘moet’ doen, maar te zien dat het niet gaat om zaken die niet in het belang van mijzelf en anderen is, maar simpelweg het doen van mijn taken in mijn fysieke werkelijkheid zonder de ruis van de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet tegen mijzelf te keren alsof ik mijn eigen vijand ben door een reactie te hebben op het woord ‘moeten’.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van te denken dat ik tegen mijzelf ben door mijzelf te laten handelen met tegenzin, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik tegenzin heb omdat ik denk dat ik van mijn vrijheid wordt beroofd terwijl die vrijheid er in de eerste plaats al niet was. Ik stop dit denkbeeld en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te ervaren als een vijand, maar mijzelf te zien als één, hetgeen ik kan vertrouwen en te zien dat mijn tegenzin voortkomt uit reacties en denkbeelden uit de ‘geest’ wat zodoende een denkbeeldige vijand in het leven roept. Zaken/taken/dingen ‘moeten’ gedaan worden, zonder tussenkomst van de ‘geest’, maar als puur fysieke handeling waar ik in het moment van kan genieten zonder ruis van de ‘geest’

Dag 259 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – gebonden

basisinkomengarantieZoals in mijn vorige blog aangekondigd zal ik in deze blog het woord gebonden onder de loep nemen.

 

Gebonden (bijv.naamw.) volgens het woordenboek (woorden.org):

1. (van soepen,sauzen) dikvloeibaar

voorbeeld: gebonden tomatensoep

antoniem: helder

2. als je een vaste partner hebt

voorbeeld: ik vind je erg aardig, maar ik ben helaas gebonden

antoniem: ongebonden

3. gebonden zijn (beperkt zijn in je vrijheid door)

voorbeeld: internet bedrijven zijn gebonden aan de regels op het gebied van privacy en aan consumentenbescherming

synoniem: vastzitten aan

De energetische lading die ik wil gaan loskoppelen van het woord ‘gebonden’ in relatie tot de regels van het systeem/maatschappij, heeft te maken met ‘gebonden zijn’ zoals in betekenis 3 van het woordenboek. Ik merkte dat ik de polariteit van het woord gebonden gebruikte om het woord energetisch te laden en dus niet meer te zien voor wat het is. Het interessante is dat ik mij dit tot voor kort niet besefte, ik hield alleen de positieve uitleg die ik eraan gaf hoog in mijn vaandel, maar ondergronds speelde de tegenpool zich in alle hevigheid uit. Zo zie je maar neem niets zomaar aan, ook niet van jezelf, zolang je het niet onderzocht hebt.

Zoals het synoniem ook zegt “vastzitten aan” zo ervaar ik de regels van het systeem ook, ik zit eraan vast en kan daar niets aan doen dan rebelleren en stampij maken. Dat is wat ik deed als peuter wanneer ik mee naar huis moest, want de regel was dat je op een bepaalde tijd naar huis ging met je moeder die dan het eten ging klaarmaken om met je vader en moeder van de maaltijd te genieten. Maar ik had het naar mijn zin en dat eten kon mij niet zo boeien en ik snapte dan ook niet dat ik mee moest en bruut gestoord werd in mijn spel met mijn buurmeisjes. Met als gevolg dat ik thuisgekomen op de grond ging liggen krijsen om te laten zien dat ik het er niet mee eens was en dat mijn zin/mening gehonoreerd moest worden. En daar kwam het systeem om de hoek kijken, mijn jonge ouders wisten niet hoe zij om moesten gaan met deze ‘woede aanvallen’ en gingen te rade bij de huisarts en daar stapte het systeem voor mij op een bewuste manier in mijn leven. Het systeem zei afkoelen onder de koude kraan, gewoon het hoofd eronder. Dus mijn ouders als onderdeel van het systeem volgden dit advies op. Ik schrok mij rot de eerste keer en dacht dat ik dood ging met mijn hoofd onder het koude water. Mijn wil werd gebroken door het systeem en ik liet het na een aantal keren onder de kraan te zijn geplaatst wel uit mijn hoofd om tegen te stribbelen. Ik ben dan ook een voorbeeldig kind geweest en heb nooit gepuberd, dat kwam pas later toen ik het systeem als een keurslijf voelde en ervoer hoe ik er letterlijk aan vast zat, omdat ik deel uitmaak van het systeem. Ik ben altijd op mijn hoede en verwacht altijd een onverwachte ‘rechtse’ van het systeem die mij knock out doet gaan en mijn mond laat houden. Het systeem is dus als een soort van ouder voor mij, één waarbij ik wel puber en het niet fair vind wat het allemaal opdraagt en wat het veroorzaakt aan neveneffecten. Het neveneffect van het mijn wil breken met het hoofd onder de kraan was een watervrees die vele jaren heeft geduurd en die mij deed baby zwemmen met mijn eigen kinderen om ze direct vertrouwt te maken met water. Waarbij ik kon ervaren hoe epi-genetica werkt en mijn angst dus één op één was overgedragen op mijn dochter, die zodra zij zich met 3-4 jaar ervan bewust werd watervrees ontwikkelde.

Nu weer terug naar het woord ‘ gebonden’, wil ik geen nare gevolgen ervaren dan zal ik mij moeten voegen naar het systeem om erger te voorkomen. Dat is de lading die erachter zit. Ik moet doen wat mij wordt opgedragen terwijl wij veroordeelt zijn tot elkaar. Zo dat klinkt best zwaar en ja zo voelt het dus ook, ik loop op eieren om het systeem niet te verontrusten of te alarmeren en bedenk allerlei wegen om toch mijn weg te kunnen volgen binnen de wir war van lukrake regels bedacht door ambtenaren. Het heeft wel iets weg van dat gevoel wat ik wel had op de middelbare school wanneer ik me onzichtbaar probeerde te maken terwijl de leraar leerlingen aanwees om antwoorden te geven. En dan de triomf als dat gelukt was ik ik het (school)systeem te slim af was geweest, dat YES! in power gevoel van het ego. Een soort van ‘pay back time’. Dus ik weet dat ik gebonden ben aan regels, maar als ik het ‘gevoel’ kan hebben dat ik het systeem te slim af ben dan is daar die energetische lading dat ik ermee weg heb kunnen komen. Want zoals ik gebonden ben aan de regels van het systeem ben ik ook gebonden door mijn ego aan mijn eigen regels/opinies/overtuigingen. Dit is die polariteit die nu het woord gebonden dus met zich meedraagt voor mij. Daar moet ik mij van los maken, ont-binden zoals iemand onlangs zei.

Wanneer ik het woord in stukje hak en hussel dan krijg ik:

ge-bond-en –> geen-bond–> geen band

Inderdaad ik heb geen band opgebouwd met het systeem als mijzelf, ik heb het altijd als iets dat werd opgelegd gezien. De regels van het systeem zijn verre van ideaal, maar zonder regels waren we al lang verloren geweest. Dus dit is iets dat ik zal moeten herzien en een band die ik zal moeten opbouwen door wederzijds begrip. In de volgende blog zal ik zelfvergevingen hierop doen en dan zal ik zoeken naar een herdefiniëring van het woord gebonden.

Dag 258 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – binden

basisinkomengarantieIn de voorgaande blog ben ik begonnen met de angstaspecten/dimensies, maar ik kwam er gaandeweg achter dat ik het eerst nodig heb om meer uit te schrijven en meer helderheid te krijgen alvorens over te gaan tot zelfvergeving en daarop volgend verbintenissen aan te gaan met mijzelf.

 

Er opende zich namelijk iets in relatie tot de verzuring van mijn relatie met het systeem na een chat over Nederlandse vertalingen gisteren. Ik droeg het woorden binden aan, waarop de anderen dat als een woord met een negatieve connotatie ervoeren. In dat moment in die context was binden voor mij gelijk aan cohesie, de onderlinge samenhang. Zoals je een boek bindt en alle delen bij elkaar brengt om uiteindelijk te verlijmen tot een geheel genaamd: boek. De anderen zagen het in dat moment als een limitatie en het gebonden zijn aan.

 

Vandaag was ik met mijn dochter op school en tijdens een gesprek hoorde ik het woord gebonden uit mijn mond komen en zag ik de polariteit van dit woord zich manifesteren door de klank die ik had uitgestoten. Ik werd er bij bepaald en lichtjes ontroerd diep van binnen. Het gesprek ging over het eventueel aanvragen van hulp via een team waar wij al zijn aangemeld en ik was het zat om gedwongen te worden in allerlei beslissingen die ik volgens anderen moet nemen en die ik dan vervolgens neem uit angst voor represailles van het systeem, maar die mij altijd duur komen te staan. Dus ik zei: ik meld mij niet meer aan bij stichtingen, organen of teams die niets daadwerkelijk doen, maar die mij de vrijheid ontnemen om te handelen zoals een ouder dat betaamt in het beste belang van het kind. Ik voel mij dus gebonden door al deze zogeheten goed bedoelde lange vingers van het systeem in de vorm van helpende organisaties die één ding voor ogen hebben, n.l. de jongere weer naar school krijgen.

 

Ik ben dus daadwerkelijk bang dat het systeem mijn mensenrecht als ouder zal ondermijnen, want in de mensenrechten in artikel 26 punt 3 staat: “Aan de ouders komt in de eerste plaats het recht toe om de soort van opvoeding en onderwijs te kiezen, welke aan hun kinderen zal worden gegeven.” Maar men doet mij geloven dat ik als ouder gewoon de leerplichtwet heb op te volgen en mijn kind, of het nu echt instaat is of niet, naar een school moet sturen waar zij buitenshuis onderwijs geniet.

 

Ik zie het systeem als iets buiten mijzelf dat als een zwarte schaduw over mij hangt en dingen van mij verlangt die niet reëel zijn en enkel en alleen in het belang van het systeem zelf is. Dus ja ik separeer/distantieer mijzelf van zo een systeem, waar maatwerk best mogelijk is maar waar starheid hoogtij viert.

 

Er zou dus hulp moeten komen voor de momenten dat mijn dochter veelvuldig achter elkaar ziek thuis is, de school kan dat niet echt oppakken want die is afhankelijk van de welwillendheid van zijn leraren. Dus iemand moet dat gaan doen, maar veelal zijn de mensen die inspringen mensen die zaken met school regelen en met school praten etc., dat is niet wat er nodig is. Wat nodig is, is de continuatie van het onderwijs, of mijn dochter nu op school is of thuis, wanneer zij instaat is om iets te doen.

 

Ik voel mij gebonden, ik zie best mogelijkheden en oplossingen, maar die zijn niet in het belang van het systeem en dus bluft het systeem dwars over mijn mensenrechten heen en vindt het systeem dat ik maar in de pas moet lopen. Jee wat heb ik een hekel aan gebonden zijn, aan handen en voeten gebonden, in een keurslijf van regels gedrukt, gevangen in het kooitje dat systeem heet. Het kooitje wat met mijn eigen zweet, bloed en tranen tot stand kwam door het systeem te accepteren zoals het is en toe te staan mij van mijn vrijheid te beroven. En dat is nu de vinger op de zere plek, mijn vrijheid wordt aan de haaien gevoerd, dat is het gevoel wat mij bekruipt doordat ik denk dat ik de touwtjes niet in handen heb en niet mijn eigen beslissingen mag maken zonder nadelige gevolgen. Dit gevoel stamt al uit mijn kindertijd, een tijd dat men het had over het breken van de wil van het kind, zodat je allemaal makke lammetjes kon worden. En ja mijn wil is gebroken op 3 jarige leeftijd, waar het niet alleen maar ging om het gevoel dat ik van mijn vrijheid werd berooft, maar ook van het vertrouwen dat ik had in mijn ouders en het vertrouwen dat ik had in mijzelf. Het systeem is dus verworden tot deze donkere schaduw die alles kan doen zodra het je wil gebroken heeft. Nu als volwassene heb ik de behoefte om terug te vechten en mijn mensenrechten direct weer terug te nemen, iets dat ik als kind al had willen doen maar de angst leek zo reëel, zodat ik mij jarenlang koest heb gehouden. Maar uiteindelijk is het  een gevecht tegen hersenschimmen, de donkere schaduw.

 

Ik mag opkomen voor de rechten van mijn kind en mijzelf, zolang ik weet dat mijn startpunt maar geen angst is of een denkbeeldige ‘ik en zij’ verhouding waardoor ik mij distantieer van alles dat het systeem voor staat. Ik laat dit alles even bezinken tot de volgende blog en zal uiteindelijk mijn zelfvergevingen uitschrijven gevolgd door verbintenissen met mijzelf die ik zal doorlopen in mijn fysieke werkelijkheid zodra ik in een dergelijke situatie verkeer. In mijn volgende blog zal ik het woord gebonden nog verder uitdiepen om zo nog duidelijker te zien waar ik mij van los moet maken.

 

Dag 251 van 2555; vechten tegen het systeem

equal money capitalismDeze blog is een vervolg op de blog van gisteren die ging over het gesprek met de jeugdarts en mijn onderliggende emoties en gevoelens gekoppeld aan een angst veroorzaakt door een ervaring in het verleden. Vandaag zal ik door de verschillende dimensies te doorlopen, proberen inzicht te krijgen in het wat/hoe/waarom van wie ik was in dat moment.

Probleem:

De angst dat ik mij niet gehouden heb aan regels van het systeem en terecht gesteld zal worden.

Oplossing:

Dit pad binnen de regels van het systeem doorlopen/spelen.

Beloning:

Geen botsing met de wet en onnodige frictie binnen het systeem, waar ik aan deelneem, veroorzaken.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om afgerekend te worden voor fouten die ik heb begaan binnen het systeem waar ik aan deelneem, die ik niet heb begaan, maar bang ben te begaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij uit het hier en nu te halen door in de geest mogelijke rampspoed scenario’s te bedenken en af te spelen terwijl de fysieke realiteit aan mij voorbij gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de ander die het systeem vertegenwoordigt mijn vijand is en ik mijzelf en mijn kind hier tegen moet beschermen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit in te delen in vijanden en medestanders en ik zo denkbeeldige oorlogen voer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat er nare dingen gaan gebeuren wanneer het systeem vindt dat ik foute dingen heb gedaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het systeem mij zal bestraffen voor mijn drang om mijzelf te onttrekken uit het systeem en het allemaal wel lekker zelf op te lossen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat er voor mij en mijn kind bepaald zal worden door het systeem hoe wij ons leven moeten leiden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn de controle over mijn eigen leven kwijt te raken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de legale daadkracht van de jeugdarts als vertegenwoordigster van het systeem. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het systeem mij flink wil aanpakken, omdat het systeem dit al eerder heeft gedaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het ziekteverzuim van mijn kind als ongeoorloofd verzuim wordt aangemerkt en ik voor de gevolgen hiervan mag opdraaien.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn het slachtoffer van de situatie te worden terwijl ik juist het beste voor heb voor mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om niet alleen tegen het systeem op te kunnen, maar dit wel te proberen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik moet worstelen en vechten met het systeem alsof mijn leven ervan afhangt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de dwingende toon waarop de jeugdarts het gesprek voert. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door de toon van het gesprek door angst te laten bevangen en een oude ervaring als blauwdruk op deze ontmoeting te plaatsen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de jeugdarts door alleen het positieve te willen zien geen rekening houdt met de tegenpool het negatieve en zo dingen verlangt van mijn kind en mijzelf die niet realistisch zijn.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om afgerekend te worden voor het niet halen van het positieve beeld van de jeugdarts en als onwillig afgeschreven te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn kind de dupe wordt van amateuristisch geëxperimenteer van mensen die niet kunnen handelen in het belang van een ieder en dus niet alles in ogenschouw nemen door te handelen uit eigenbelang. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem te beschuldigen van het willen vertragen van de schoolopleiding van mijn kind.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien staan voor de rechter en daar mijn fouten mag verklaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de rechtelijke macht na een vervelende ervaring van onmacht met de rechtelijke macht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf tegenover de jeugdarts te zien zitten/staan waardoor ik een grens voel tussen de goeden en de fouten, waarbij ik bij de goeden hoor. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit in te delen aan de hand van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf onderdanig aan het systeem te zien staan en en zwaardere straf als tevoren te verwachten om mij te weerhouden van het zoeken van mijn eigen weg/pad. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het ergste te verwachten en direct te denken dat ik een fout heb begaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf ongelukkig te zien in een leven dat voor mij bepaald is waar ik geen enkele vrije wil en keuze mogelijkheid heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen voor de kooi van het systeem en mij niet te realiseren dat ik al in mijn eigenkooi in de kooi van het systeem zit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest opgepakt te zien worden omdat mijn kind niet op school was en ik mij niet kan verdedigen en zeggen dat mijn kind ziek is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als slachtoffer op te stellen binnen gebeurtenissen die ik alleen maar bedenk in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien worstelen met iets dat te groot voor mij is en waarbij ik weet dat ik er niet tegenop kan maar toch moet worstelen alsof het een manier van adem halen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mij verzetten tegen het systeem als een kans om te overleven te beschouwen en daarmee mijn worsteling met het systeem gelijk te stellen aan de adem de levenskracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien ineenkrimpen door de toon die tegen mij gebruikt wordt die allerlei herinneringen oproept die ik niet onder ogen wil zien maar weg wil drukken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de emoties/gevoelens/angsten wel te willen beleven van deze oude herinnering, maar de herinnering zelf niet onder ogen te willen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien falen door mijn kind en niet op te kunnen tegen de verwachtingen die aan ons worden gesteld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet als falend te worden gezien wanneer de lat te hoog wordt gelegd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien eindigen met niets omdat het systeem niet alles in ogenschouw wil nemen en mij en mijn kind daardoor tekort doet. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik moet vechten om het beste voor mijn kind te krijgen.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik de jeugdarts wel eens even zal zeggen waar het opstaat om zo het heft weer in eigen handen te kunnen nemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als vleugellam te beschouwen binnen deze zorginstantie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik de winnaar zal zijn in de strijd tegen het systeem. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om trots te zijn op mijn overwinning in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat wanneer ik het allemaal zelf regel ik beter af ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik al deel uit maak van het systeem en mij daar niet van kan separeren maar mee moet gaan op de golfbewegingen van het systeem.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘zij snapt de situaties werkelijk niet’ in mij te laten bestaan en zo separatie tussen mij en haar te creëren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat deze back chat iets veranderd aan de situatie en mij niet te realiseren dat ik door communicatie haar hiaten kan invullen en haar informatie kan aanvullen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘ik heb niets aan dit mens’ in mij te laten bestaan en zo de jeugdarts al af te schrijven als nutteloos. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schepen achter mij te verbranden terwijl ik nog op het schip zit en mij niet te realiseren dat ik mijn doel ook kan bereiken met haar medewerking.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘hopelijk ontdekt zij mijn vroegere misstap met de leerplicht niet om mij vervolgens te kunnen pakken’  in mij te laten bestaan en zo angst te creëren tussen ons beiden en haar te bekijken door de ogen van de angst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze ervaring te beleven door de geest en niet mijn fysieke werkelijkheid 1 op 1 aan te durven.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf aan de ene kant als minder te ervaren en aan de andere kant als meerdere te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in deze polariteit en er energie uit te halen om naar de meerdere pool te trekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de jeugdarts te beschuldigen voor het zetten van een nare toon in het gesprek. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mijzelf onder druk gezet voelen, te ervaren als een nare toon.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in mijn vrijheid beknot te voelen nu ik in zee ben gegaan met deze zorginstelling Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrijheid te ervaren als alles te kunnen doen wat mijn hartje begeert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te voelen over het feit dat ik dit keer een proces in het systeem volgens de regels van het systeem wil doorlopen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als overloper te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het in opstand komen in mijn geest te vergoedelijken als een uitlaatklep. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het spelen volgens de regels van het systeem als enerverend en moeilijk te labelen.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onderbuik hard te laten worden en pijn te laten veroorzaken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst die ik ervoer fysiek te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf benauwd te voelen door het niet volledig door ademen, maar mij terug te trekken uit het fysieke in de geest om te kunnen omgaan met het gesprek dat geweest is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat de adem de levenskracht/daadkracht is en niet het inhouden en stoppen van mijn daadkracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten te ballen en zo stress proberen weg te drukken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties weg te drukken om te kunnen functioneren in het hier en nu en mij niet te realiseren dat ik die emoties dan dik en dun weer om mijn oren geslingerd krijg,

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gewenste uitkomst en verloop van dit gesprek in mijn geest overnieuw te doorlopen, zodat ik er wel een tevreden gevoel over kan hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als winnaar uit de bus te willen komen om mijzelf goed te voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het hier en nu te zijn tijdens het gesprek en zo niet mijn fysieke werkelijkheid kan aansturen in het belang van een ieder. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst mijn fysieke werkelijkheid niet aan te durven gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst niet optimaal alles uit het gesprek te halen wat mogelijk is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn situatie op voorhand te bemoeilijken door eigenwijs tegen het systeem in te willen.