Dag 384: Ik voel mij zwak dus moet ik sterk zijn!

AutopechVandaag wilde ik met de auto weggaan, maar de elektrische deurontgrendeling via de sleutel werkte niet. De batterij is zeker op schoot het door mij heen. Eénmaal in de auto draaide ik de sleutel om, maar hoorde niet de klik die ik normaal wel hoor. Automatisch keek ik naar links en zag ik dat de verlichting aanstond. Huh, dacht ik nog, ik heb de verlichting toch nog niet aangedaan. En toen snapte ik wat er aan de hand was, ik had een lege accu! Bij de laatste rit had ik klaarblijkelijk de verlichting niet uitgedaan en had deze de accu langzaam helemaal leeggetrokken.

Mijn eerste reactie op dit soort situaties is het willen wegvagen of wegmaken van de situatie die lastig is en nooit uitkomt. De tweede reactie was, shit wat nu. Het kwam er uiteindelijk op neer dat mijn buurman met startkabels de auto weer aan de praat kreeg. Mijn partner stelde voor om niet de auto stationair te laten lopen om zo weer op te laden, maar om een ritje van een kwartier te maken. Ik voelde mij niet echt zeker bij dit plan, wat als hij weer afslaat of als ik moet stoppen. Gaat dat allemaal wel goed komen? Heel veel technisch inzicht heb ik niet als het aankomt op auto’s. Toch vond ik dat het mijn schuld was dat we in deze situatie zaten en dat het dus mijn ‘zwakte’ was die dit veroorzaakt had en nog voor ik er echt over kon nadenken of rationaliseren reed ik weg omdat ik vond dat ik sterk moest zijn en mijn zelfverantwoordelijkheid moest nemen voor de situatie die ik gecreëerd had.

Al wegrijdende had ik geen idee waar heen te gaan, ik besloot een bepaalde richting te nemen en bij het eerste stoplicht viel de motor uit, terwijl hij nog stationair draaide een paar seconden ervoor, en kon ik geen kant op in de spits voor een stoplicht. Eerder had ik mij zwak gevoeld, nu was ik zwakheid. Hoe kon dit gebeuren, wat had ik fout gedaan? En wat nu! Mensen achter mij werden boos dat ik daar stil stond. Een grote bus reed nagenoeg op mij in tot hij zag dat ik stilstond en werd ook boos. Ik sprong uit mijn auto en riep naar de man dat ik wel wilde rijden maar dat ik niet kon rijden met een lege accu. Niemand stopte om te helpen. Er stopte weer een auto achter mij, die toeterde en ik was het zat, ik liep naar de auto toe en zei dat mijn accu leeg was en dat ik graag van de openbare weg af wilde. Doe dan je waarschuwingslichten aan zei de man. Die had ik ook aan maar met een totaal lege accu heb je daar niet zoveel aan. Ik zei de man dat ik ging proberen de auto in de berm te duwen en dat hij me kon helpen als hij dat wilde. “Moet ik je duwen zei de man verbaasd?” Je hoeft niets zei ik, maar het zou wel fijn zijn. Er kwam geen reactie, hij zag er niet uit alsof hij er erg veel zin in had. Ik liep terug naar de auto en duwde uit alle macht aan de auto met één hand aan het stuur, maar er kwam geen beweging in. Okay, okay, zei de man, ik duw je wel, ga maar in de auto zitten. Hij duwde mij net iets van de weg af en ging er vandoor. Ik belde mijn partner en we besloten dat ik de ANWB zou bellen. Na 45 minuten wachten kwam er hulp en werd de accu opnieuw leven ingeblazen.

Tijdens dit hele voorval voelde ik mij lichtelijk in paniek en niet echt in staat om dit tot een goed einde te brengen. Dit komt voort uit de opinie dat ik niet goed met auto’s ben en dus mij beter er niet mee bezig kan houden. Aan deze opinie liggen weer gedachten ten grondslag zoals: “Je bent een vrouw, dus wat weet je ervan?” en “Ik heb een man nodig die mij uit mijn lijden kan verlossen.” Dus ik, degene van het zwakke geslacht, voelde mij ook echt hulpeloos en tegelijkertijd zorgde mijn programmering ervoor dat ik sterk moest zijn, want zwak zijn is geen optie. Ik deed sterk en voelde mij zwak, en gaf niet aan dat ik liever niet het ritje in de auto ging maken om de accu op te laden, maar deed stoer en reed vol bravoure weg om maar niet te voelen hoe zwak in mij ervoer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als zwak te labelen als ik iets vergeet wat ik anders nooit vergeet en niet dit feit ook als een feit aan te nemen zonder mijzelf naar beneden te halen en flink in de polariteit te schieten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerst te handelen vanuit polariteit en daarna te zien wat er aan de hand is en waar ik mij in bevind, wat mij alleen nog maar meer bevestigt in de polariteit en heftiger van pool naar pool ga zonder dat dit enig verschil maakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vast te zitten in een polariteit en door redeneren en reflecteren kan zien dat ik altijd eerst zal denken dat ik inferieur ben en er alles aan zal moeten doen om mijzelf superieur te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het design van ‘ik ben zwak’ waarin ik het algemeen geaccepteerde gedrag accepteer van ‘vrouwen zijn niet technisch’ . Waarin Ik mijzelf vergeef dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om te zien wanneer ik in dit design van ‘ik ben zwak’ participeer, ik mijzelf tekort doe door mijzelf niet de kans te geven om te zien wie ik ben binnen een gegeven situatie en meteen mijzelf veroordeel als zwak en niet in staat acht om technische zaken aan te pakken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om te zien hoe het design van ‘ik ben zwak’ niet alleen mij tekort heeft gedaan maar ook de mensen om mij heen, omdat ik verwacht dat mannen mij helpen en de zaak op lossen, omdat ik immers geloof dat ik te zwak ben en zij sterk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het design van ‘ik ben zwak’ waarin ik het algemeen geaccepteerde gedrag accepteer van ‘vrouwen zijn het zwakke geslacht’ . Waarin Ik mijzelf vergeef dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om te zien wanneer ik in dit design van ‘ik ben zwak’ participeer, ik mijzelf tekort doe door mijzelf achter een stigma te verschuilen wanneer dit mij uitkomt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om te zien hoe het design van ‘ik ben zwak’ niet alleen mij tekort heeft gedaan maar ook de mensen om mij heen, omdat ik dan zwak ben en dit verberg met sterk zijn en dan weer sterk alsof ik rebelleer tegen het zwak zijn, en dus verschillende signalen in verschillende situaties afgeef waardoor mensen al snel denken dat ik het wel kan omdat het sterke karakter blijft hangen in hun geheugen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf zwak ten opzichte van de situatie te voelen waar ik mijzelf in heb gebracht door de verlichting van de auto te laten branden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de polariteit zwak/sterk te geloven en als echt te ervaren en vanuit te handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zwakke karakter als meer authentiek te laten voelen dan mijn sterke karakter en mij niet te realiseren dat ze beiden van dezelfde origine zijn en mijn gebrek aan vertrouwen in mijzelf hiermee probeer te verdoezelen zodat ik mij kan bezig houden met dingen die er toe lijken te doen maar eigenlijk afleidingsmanoeuvres zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in zwak en sterk, dan stop ik en adem. Ik realiseer mij dat ik bang ben om te zien wie ik dan wel ben als ik niet zwak nog sterk ben vanuit polariteit, aangezien mijn ware aard door mij in bedwang wordt gehouden met deze polariteit. En dus, ga ik met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te zien door de ogen van polariteit en opinies over wie ik zou moeten zijn, maar laat ik dit los door mijzelf te vertragen en te concentreren op mijn ademhaling als ik zie dat ik in oude patronen schiet, en laat ik mij verassen door in het moment te zien wie ik ben als ik de polariteit en opinies los kan laten, wetende dat wanneer het niet lukt ik mijzelf altijd mag en kan corrigeren of op een ander moment het nogmaals mag en kan proberen, er is geen falen er is alleen maar doen en mijn weg daarin vinden om bij mijzelf te komen.

Dag 248 van 2555; candida – de verzuring – deel 1

equal money capitalismIn deze blog uit de serie candida wil ik verder ingaan op de verzuring/verbittering binnen mijn relaties in het verleden. Door nog eens terug te kijken op mijn relaties uit het verleden met mannen dan zie ik dat ik elke keer een relatie aanging met een man die eigenlijk nog vastzat aan zijn ex, maar dit niet direct duidelijk maakte. Dus naar mate de relatie vorderde, kwamen de verhalen over de ex en zoals ik het nu zie, was ik degene die als een tussenoplossing fungeerde tussen het scheiden van de ex en het weer verenigen met de ex. In deze relaties had ik merendeel van de tijd  lol met deze mannen en ondernamen we leuke dingen, maar ik werd nooit voorgesteld aan vrienden en nooit voorgesteld als de vriendin. De emoties van afgedankt zijn en het niet waard zijn heb ik doorgetrokken in zuurheid en spreek over mijzelf als slachtoffer wanneer ik met anderen over dit verleden spreek.

 

Wanneer ik kijk naar relaties in de zin van vriendschappen met vrouwen en mannen, dan ontmoette ik iemand waar ik een vriendschap mee aanging, maar er werd mij al vrij direct duidelijk gemaakt dat ik geen volledige toewijding van hen zou krijgen want ik was 1 van de vele vriendschappen die zij waren aangegaan. Ik was te leuk om te laten liggen, maar ik moest niet klagen als ik aandacht tekort kwam, want ik was een soort van los aanhangsel dat per gratie deze vriendschap mocht beleven. Dit leverde mij ook emoties op van afgedankt/tweede rangs/onbelangrijk die ik ook weer op mijn beurt omzette in zuurheid.

 

Dus relaties hebben mij in de meeste gevallen emoties opgeleverd die ik omzette in zuurheid, verzuurde relaties oftewel teleurstellende relaties. Wat resulteerde in het mij afzijdig houden van relaties en geen relaties meer willen aangaan uit angst voor teleurstelling. Deze zuurheid is uiteindelijk gaan fermenteren en heeft geresulteerd in candida albican, wat mij enorm heeft doen opschrikken. Ik was bereid om iets te doen aan mijn situatie en zocht alle richtingen op, maar pas nu ben ik er klaar voor om dit onderwerp echt aan te pakken. Nu het grootste gevaar geweken is, n.l. geen vaginale ontstekingen meer en geen spruw meer op mijn tong.

 

Hieronder volgen nog 2 citaten van Bernard Poolman over  de betekenis en uitwerking van candida:

 

“Candida is een conditie in het fysieke lichaam dat indiceert dat je balans, ph, jouw innerlijke balans van het fysieke in onbalans is. Dit komt door gewoonte over de tijd heen, waar je jezelf toestond… Jij als het ‘denkende deel’ van jou, om emoties te beleven en deze emoties te worden. Wat betekent, dat je deze emoties zal aannemen op het niveau van zoetheid of op een niveau van zuurheid. ” ~ Bernard Poolman

 

“Om de ervaring van candida te stoppen waar je voelt dat je misbruikt bent, zul je al deze herinneringen moeten los laten en jezelf toestaan om je het volgende te realiseren: Wanneer je een ervaring had waar jij je misbruikt voelde, de enige weg om hieruit te komen, is met complete zelfvergeving en om de herinnering op dezelfde wijze in de ogen te kijken. Waar het erop uit zal draaien dat je door een ervaring zal gaan waar je angst hebt om opnieuw misbruikt te worden en waar je standvastig zult moeten gaan staan om zonder misbruik te leven en compleet te leven. Want vertrouwen kan alleen dan ontstaan als je vertrouwt. Misbruik kan alleen dan ontstaan wanneer je het toestaat. Of jij maakt misbruik van anderen. Het probleem is – zodra je misbruik toestaat, wordt je de misbruiker. Dat is altijd het geval. Hoe jij misbruikt, hangt van vele factoren af en die kunnen heel klein of simplistisch zijn.” ~ Bernard Poolman

 

In deze serie wil ik het woord en de uitwerking van de verzuring gaan aanpakken en verder uitdiepen.

 

 

Probleem:

De verzuring door emoties als echt ervaren en het mijzelf opstellen als slachtoffer hierbinnen.

Oplossing:

De emoties die hebben geleid tot verzuring in proportie zien en niet als waarheid aannemen zonder te zien/realiseren dat ik de keuze heb mij te definiëren bij deze emoties of mij te definiëren als leven door zelfaansturing.

Beloning:

Mijzelf niet meer te laten verzuren en te fermenteren tot een punt dat er fysieke ziekte ontstaat en zo vrij te zijn van de emoties die tot de verzuring hebben geleidt in de eerste plaats.

 

 

Wordt vervolgd…

Dag 242 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 3

equal money capitalismIn de blog van vandaag sluit ik het onderwerp ‘in het geniep ‘ af met correctieve zinnen en verbintenissen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in twijfels zie gaan over mijn gedrag ten opzichte van mijn vagina en mijn omgeving, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de twijfel laat zien dat ik alle partijen wil ‘pleasen’ om zo niet uitgestoten te worden. Ik stop de drang om geaccepteerd te willen worden en als ‘normaal’ gezien te worden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te beseffen dat wanneer ik twijfel over mijn gedrag ik zoek naar ‘geaccepteerd gedrag’ en ik mijzelf wegcijfer voor dit gedrag en er zo dus geen sprake is van zelfexpressie.

 

Wanneer en als ik mijzelf in separatie zie gaan van mijn omgeving of vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het in separatie gaan mijn manier is om te overleven in de maatschappij en als mens. Ik stop de separatie en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij nog van mijn vagina nog van mijn omgeving te separeren als een overlevingsstrategie,  aangezien beiden een vorm van geen verantwoordelijkheid nemen is en zelf-sabotage en dus niet in het belang van een ieder is.

 

Wanneer en als ik mijzelf in overlevingsangst zie gaan en mijzelf zie modelleren voor de buitenwereld, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet weet wie of wat ik ben en ben zodoende bereid om leven op te offeren in het belang van het overleven. Ik stop de overlevingsangst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit mijzelf op te offeren en te vormen naar wat ik denk dat de buitenwereld van mij wil, maar simpelweg in mijn eigen kracht te staan en zelfverantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie twijfelen over verandering in mijn leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat een band opbouwen met mijn vagina nooit onnatuurlijk kan zijn, omdat het bevestigt dat ik een geheel ben van delen die er allemaal mogen zijn en waardoor het geheel nooit heel kan zijn wanneer een deel niet meedoet. Ik stop de twijfel en ga de verandering aan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te veranderen ten opzichte van mijn vagina en te zien dat het gevoel van ‘onnatuurlijk’ een geprogrammeerd iets is aangemoedigd door de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf separatie zie ervaren als iets dat normaal is dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat gewoonte en gewenning hier de doorslag is voor wat normaal/acceptabel is en niet de stelregel dat separatie zelf-sabotage is. Ik stop de zelf-sabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik separatie zie als datgeen wie ik ben dan stop ik en zie dat ik terug naar de adem moet om mijzelf te vertragen en te zien wie ik geworden ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst voor het onbekende zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat deze angst alles wat bekend is in stand wil houden ook al is het misbruik van mijzelf. Ik stop de angst voor het onbekende en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat voorbij de angst voor het onbekende gewoon leven is en het een ademhaling kost om te stoppen met deze angst en het limiteren van mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van mijn levenskracht/vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen door zelfaansturing mijn levenskracht kan gebruiken. Ik stop de separatie van mijn levenskracht/vagina en sta 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn levenskracht te erkennen en aanvaarden als dat wat ik ben en hetgeen dat mij kan doen veranderen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vasthouden aan mijn oude ‘ik beeld’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als de geest bang ben de controle te moeten verliezen/opgeven wanneer ik niet meer ben wie ik denk dat ik ben. Ik stop het vasthouden en laat los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn oude ‘ik beeld’ los te laten en mijzelf de kans te geven om mijzelf te zien voor wie ik werkelijk ben, als een proces adem na adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf de controle zie vasthouden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het loslaten van de controle de ware zelfaansturing is. Ik stop de controle en laat los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te controleren vanuit de geest en mijzelf niet langer vast te houden vanuit de geest en allerhande limitaties te accepteren die onacceptabel zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen voor mijn vagina als losse entiteit dan stop ik en haal adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan functioneren als losse delen, maar mijzelf moet verbinden met mijzelf als een geheel om geheel te kunnen genieten van de totaliteit die ik ben. Ik stop de vrees voor de vagina los van mijzelf en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren genieten als geheel, als totale fysieke expressie, door verandering toe te staan en het niet vrezen voor wie ik aan mijzelf zal gaan tonen als diegene die ik werkelijk ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen voor afkeuring en vies/ongeoorloofd gedrag, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de opinies van anderen persoonlijk neem en als waarheid en leidraad gebruik om te leven. Ik stop het persoonlijk nemen en daarmee de vrees voor afkeuring en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te handelen op mijn voorprogrammering en te kunnen/leren onderscheiden wanneer ik de programmering van een ander persoonlijk neem.

 

Wanneer en als ik mijzelf als eenling ervaar dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk uniek te zijn hierin en het slachtoffer van mijn omgeving. Ik stop deze slachtofferrol en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te denken dat ik speciaal en bijzonder ben in hoe ik in het leven sta in separatie van mijn vagina, maar te zien dat vele vrouwen het product zijn van opinies en voorprogrammering van anderen, door dit persoonlijk te nemen en zich daardoor niet te leren/durven leren kennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina als outcast van mijn lichaam zie maken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het makkelijker is mijn vagina als losse entiteit te beschuldigen dan naar binnen te kijken en te zien welke angsten mijzelf terughouden van leven. Ik stop het outcasten en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf noch mijn vagina te outcasten als oplossing van het niet heel kunnen zijn met alle delen van mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn werkelijkheid acceptabel zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid acceptabel maak door conform mijn voorprogrammering deze te vormen. Ik stop het acceptabel maken van mijn werkelijkheid en laat mijn programmering los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke werkelijkheid te vormen naar wat het beste voor een ieder is.

 

Wanneer en als ik mijzelf het genieten in/door het fysieke zie saboteren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik meer vertrouwt ben met het niet genieten en mijzelf niet uit die ogenschijnlijke comfort zone wil halen. Ik stop de sabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zaken die vertrouwt zijn niet te vertrouwen als het beste voor een ieder, maar dat te onderzoeken alvorens dit aan te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf fysieke lichaamsexpressie als fantasie zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo op voorhand fysieke lichaamsexpressie zie ontnemen. Ik stop de zelfsabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet totale fysieke lichaamsexpressie, die ik niet ken als volwassene, mijzelf te ontnemen alvorens ik het kan toepassen door niet te geloven dat ik daartoe instaat ben met een vagina die geestelijk geladen is met negativiteit, waarin ik de fantasie gebruik om in polariteit met het negatieve te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in mijn verbeelding wel heel zie zijn als fysiek lichaam, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen in fantasie/verbeelding heel kan zijn in mijn veilig gewaande geest. Ik stop de fantasie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet alleen in mijn fantasie heel te kunnen zijn, maar ook in mijn fysieke werkelijkheid te durven veranderen en heel te zijn zonder angst voor verandering en de opinie van mijn omgeving.

 

Wanneer en als ik mijzelf het negatieve met het positieve zie vervangen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in polariteit en zo niet gealarmeerd raak door de onbalans in mijn leven door separatie en mijzelf niet weer op de rails zet. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om open te staan voor de waarschuwingen van mijn fysieke lichaam zonder die onder polariteiten te begraven en te doen alsof alles okay is.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn relatie met mijn vagina als moeilijk zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het moeilijke ‘em in het geniep zit, wat niet nodig is wanneer ik als geheel mij in mijn fysieke werkelijkheid plaats. Ik stop het moeilijk doen als de separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering niet uit te spelen door de relatie met mijn vagina als moeilijk te bestempelen en het gewaar zijn van mijn lichaam als vies te zien en onbehoorlijk.

 

Wanneer en als ik mijzelf in het geniep personage zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een personage nodig heb om in het geniep om te kunnen gaan met de onbalans in mijn fysieke lichaam. Ik stop dit personage omdat ik mij realiseer dat het overbodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn participatie in dit geniep personage te signaleren en te stoppen, omdat het geen enkel ander doel dient dan de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf in opgewondenheid zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik te maken heb met angst en een verknipte vorm van intiem zijn. Ik stop de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet het geniep personage te voeden door gevoelens van opgewondenheid/spanning te voelen en die niet te interpreteren als angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf in minderwaardigheid zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn vagina als minderwaardig zie en omdat ik een geheel ben zie ik ook mijzelf als minderwaardig. Ik stop de minderwaardigheid als sluier voor wat werkelijk gaande is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de sluier van minderwaardigheid op te lichten en te zien dat ik niet minderwaardig ben als een geheel met mijn vagina, maar de opinies die ik persoonlijk neem doen mij denken dat ik minderwaardig zou moeten zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf genieten zie verdraaien naar losbandigheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als de geest probeer frictie te bewerkstelligen om het genieten tot iets negatiefs te maken. Ik stop het verdraaien en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te participeren in de frictie van de geest en mij verder van mijn levenskracht af te laten glijden dan dat ik al ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie walgen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het walgen, het walgen van mijzelf is en het niet gaan staan in mijn daad/levenskracht door mijzelf niet aan te sturen en geen zelfverantwoordelijkheid te nemen. Ik stop het walgen en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijn levenskracht te gaan staan en mijzelf niet door walgen van mijzelf af te scheiden.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn relatie met mijn vagina in separatie fysiek zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het fysiek maken de gevolgen van de separatie zijn. Ik stop het fysiek maken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventief naar mijn relatie met mijn vagina te kijken om zo het fysiek maken van eventuele gevolgen te kunnen voorkomen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn gesepareerde relatie met mijn vagina zie ontkennen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ga voor positiviteit en alles dat negatief is liever onder het tapijt veeg. Ik stop het ontkennen en zie mijn relatie met mijn vagina voor wat het is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn relatie met mijn vagina uit de polariteit/separatie/frictie te halen en mijzelf aan te sturen waardoor ik de levenskracht voel en de eenheid met mijn lijf kan ervaren.

Dag 209 van 2555; stuurloos ronddobberen

equal money capitalismNa een terugkoppeling van de acupunctuur punten, die in de behandeling van mijn dochter waren aangeprikt, op een dimensionale basis kwam bij haar naar voren dat zij nog niet weet wie zij wil/kan zijn in de toekomst, met andere woorden wat ze wil gaan doen met haar leven. Haar werd gezegd dat dit nog niet weten van wat zij wil zijn in de toekomst, het snappen/weten bemoeilijkt van wat haar positie in deze wereld is. Simpelweg omdat ze op deze manier niet weet wat ze moet verbeteren/versterken, zoals specifieke vaardigheden/talenten/mogelijkheden om een bepaalde positie in deze wereld te verkrijgen.

 

Op dat moment kon ik deze opmerking heel goed plaatsen, wanneer ik kijk naar mijn dochters leven. Het is alsof ze ronddobbert in een soort van vacuüm waarin ze nog vooruit nog achteruit gaat, maar simpelweg overleeft. Ze had wensen over wat zij wilde worden, maar die zijn helaas in haar huidige bestaan niet meer haalbaar gebleken, dus zij zal zich moeten beraden over wat nu. Ik zie dat dit iets is dat zeer moeilijk is voor haar, wat ik mijzelf goed kan voorstellen wanneer ik naar de maatschappij kijk en bijna geen kansen voor jongeren zie om daadwerkelijk dat te kunnen doen wat ze graag willen. Er is of geen werkaanbod of een werksoort die de crisis naar alle waarschijnlijkheid niet gaat overleven. Er wordt helaas weinig aandacht besteed aan het vacuüm waar jongeren in verkeren, velen van hen zullen het zo ook niet ervaren, wanneer school en het thuisfront gewoon doorgaat zoals het altijd ging en een bepaalde levensstijl/levensinvulling blijft prediken zonder naar de huidige ontwikkelingen te kijken worden er jongeren klaargestoomd die straks geen aansluiting met de werkelijkheid hebben en met lege handen de werkeloosheid in kunnen.

 

Dit gezegd hebbend, nam ik de informatie die aan mijn dochter was verstrekt terug naar mijzelf en keek wat deze informatie in mijn leven betekende aangezien ik bemerkte dat het een gevoel van klikken/herkenning gaf. Ik ben zelf thuis en heb overvolle vol geplande dagen, ik doe vrijwilligerswerk, ik werk aan mijzelf, hou het huishouden draaiende, maak onze kleding, kortom nooit een echt saai moment of niets om handen te hebben. Dit programma dat ik dagelijks draai geeft mij een zekere mate van stabiliteit, ik ben met zaken bezig en ook nog eens zaken die gedaan moeten worden, wat nog eens extra zorgt voor een doel n mijn leven. Met andere woorden het voelt goed wat ik doe, ik heb geen wroeging dat ik maar een beetje aan het lanterfanten ben.

 

Al wachtend op onze beurt bij de acupuncturist las ik een blad van vrouwelijke ondernemers in mijn woonplaats en toen sloeg het om mijn hart. Dat was wat ik wilde en tegelijkertijd wat ik ook niet wilde. Ik had ooit mijn eigen bedrijfje als zzp-er en dat is behoorlijk zwaar en tijdverslindend om daar een boterham uit te halen. Dus die herinnering maakt dat ik op zie tegen zakelijk ondernemen, maar de waardering die eruit voortvloeit dat is hetgeen dat ik nu mis. Ik zie al mijn kwaliteiten, maar het lijkt of ik de enige ben die dat ziet, doordat ik niet op één of andere manier in het betaalde maatschappelijke circuit meedraai. Dus in zekere zin kan ik ook geen richting geven aan mijn huidige leven en dat is wat mijn kind dagelijks ziet, naast dat alles altijd geregeld is. Dat was een nare realisatie dat ik mijn kind door mijn handelen/mijn zijn het voorbeeld geef van niet tevreden zijn met mijn positie en niet weten wat ik ermee aan moet.

 

 

Probleem:

 

Het zoekende zijn naar erkenning binnen de maatschappij voor mijn talenten/mogelijkheden en dit stuurloos ronddobberen wat het verworden is, overdragen op mijn kinderen terwijl ik van hen verwacht dat zij wel richting aan hun leven kunnen geven in de huidige economische toestand.

 

 

Oplossing:

 

Snappen/realiseren/begrijpen dat waardering altijd start met waardering voor mijzelf, dus ik zal die vaardigheden en die talenten die al in mij zijn moeten uitbouwen om te zien of ik dat om kan zetten in (betaald) werk binnen onze huidige economie. Zodat ik kan zien dat wanneer ik ga voor een beslissing ik dat ook kan doorzetten en afmaken, wat mij automatisch eigenwaarde geeft, wat ik weer uitstraal op mijn kinderen, zodat ik een voorbeeld kan zijn voor hen. Dus richting geven aan mijn leven en daar eigenwaarde uithalen of dit nu thuis is of binnen een baan of als ondernemer dat doet er in deze fase nog niet toe. Het gaat om de zelfbeweging van het mijzelf aansturen in een positie, zodat er sprake is van waardering voor mijzelf binnen de positie die ik inneem in deze wereld in het belang van een ieder.

 

Beloning:

 

Eigenwaarde en het zijn van een levend voorbeeld.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik meer eigenwaarde zal hebben door de waardering van anderen wanneer ik betaald werk zal doen of werk in de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenwaarde aan werk in de maatschappij te koppelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik geen eigenwaarde/erkenning van de maatschappij ontvang het gevoel te ontwikkelen dat ik stuurloos ronddobber.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik geen deel uitmaak van werk in de maatschappij ik ook geen waardering/erkenning kan krijgen van die maatschappij omdat ik er geen deel vanuit maak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf zal moeten aansturen en die talenten en vaardigheden die in mij zijn zal moeten ontwikkelen of uitbouwen, want niemand anders zal dat voor mij gaan doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn te falen in het mijzelf aansturen en te slagen in het verkrijgen van een positie in deze wereld/maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik beter niets kan beginnen in de huidige economische situatie waar jan en alleman failliet gaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het mij voorbereiden op een positie in de maatschappij/wereld al een proces is van het mijzelf aansturen wat mij automatisch waardering voor mijzelf geeft door gedisciplineerd iets voor ogen te hebben en daar naar beste kunnen en omstandigheden naar te streven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn streven naar een positie in de maatschappij niet berust op de fysieke werkelijkheid en dat niemand zit te wachten op mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf en mijn eventuele plannen voor een positie in de maatschappij al af te schieten alvorens ik begin.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik stuurloos ronddobber door te geloven in mijn gevoelens van geen waardering en niet te kijken naar dat wat ik wel kan en hoe ik van mijzelf kan houden/genieten voor datgene dat ik doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om erkenning van buitenaf als een hoofddoel in mijn leven te stellen en als een dekmantel voor het falen van mijn leven zoals ik dat zie door de ogen van mijn gebrek aan zelfvertrouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van mijzelf en wat ik veroorzaak door stuurloos rond te dobberen en dat als een signaal af te geven aan mijn kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijn kinderen te verwachten dat zij erkenning uit henzelf halen terwijl ik als hun voorbeeld dat niet doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijn kinderen te verwachten dat zij weten welke positie zij in de wereld gaan innemen wanneer ik dat zelf niet weet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor het rol model wat ik ben geweest voor mijn kinderen en de eisen die ik aan hen stel en mij niet te realiseren dat het niet bij schamen hoeft te blijven maar dat elke verbetering en aansturing van mijzelf in het belang van eenieder hen laat zien dat zulk gedrag omgezet kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren wat de impact is van mijn eigen oneerlijkheid jegens mijzelf op de opvoeding van mijn kinderen, waardoor ik dat vraag van hen waar ik zelf geen motivatie voor heb gevonden om het zelf voor elkaar te krijgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld in mijzelf te zijn over hoe ik tot op heden mijn positie in de wereld heb ingenomen en mij niet te realiseren dat die omgekeerde boosheid is, op het feit dat ik mijzelf niet heb kunnen aansturen in het belang van een ieder op het vlak van wie ik ben in de positie die ik inneem in de wereld naar wie ik worden wil binnen deze wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik dit punt van ronddobberen gemist heb en mijzelf beschuldig van het niet zelfstandig zien van dit punt en mij niet te realiseren dat het niet veel uitmaakt hoe een realisatie in mijn wereld komt , maar meer gaat over wat ik ermee doe.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf stuurloos zie ronddobberen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik in dat moment zoekende ben naar waardering/erkenning van buitenaf om mijzelf te stimuleren om verder te gaan en mij een positie in deze wereld te bemachtigen. Ik stop dit stuurloos ronddobberen want ik zie dat het enkel en alleen gevolgen heeft op mijzelf en mijn directe omgeving, ik haal diep adem en stuur mijzelf aan.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het stuurloos ronddobberen als een rode vlag te zien en mij te realiseren in dat moment dat ik mijzelf niet aanstuur en zoek naar erkenning van buitenaf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een levend voorbeeld voor mijn kinderen te zijn en geen enkel excuus daar tussen te laten komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het stuurloos ronddobberen te stoppen in dit moment en niet meer te gebruiken als een legitieme manier van bestaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn talenten/vaardigheden uit te bouwen om zo te komen tot helderheid en daadkracht omtrent mijn positie in deze wereld.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eigenwaarde als een eigen punt te aanvaarden en niet mijn zelfverantwoordelijkheid te verzaken en het anderen te laten opknappen of anderen te beschuldigen van het niet opknappen en het herstellen van mijn eigenwaarde op het gebied van mijn positie in deze wereld.

Dag 51 van 2555; geslachtsloos opgroeien

Dag 51 van 2555; geslachtsloos opgroeien  Een artikel dat ik las vertelde over een Zweeds kinderdagverblijf dat gelijkheid hoog in het vaandel heeft en dat de kinderen een geslachtsloze opvoeding/educatie geeft. Ik had al eens eerder gehoord van echtparen die het geslacht van hun kind de eerste jaren verborgen houden, zodat het kind kan genieten van de expressie van het jongen zijn en van het meisje zijn. Dit lijkt mij een heel gedoe om het geslacht van je kind ten aller tijden verborgen te houden voor de buitenwereld, zodat het niet in een bepaald hokje gedrukt wordt. Tegelijkertijd snap ik wel wat hiermee bereikt wil worden, het is alleen de vraag of je gelijkheid van de seksen bereikt door los van het systeem waar je in leeft andere regels omtrent sekse te gaan toepassen. En dan is er nog zoiets als het fysieke verschil tussen jongen en meisje is dat ongelijkheid? Of is dat inherent aan het menszijn? De behandeling van mannen en vrouwen in onze maatschappij is voor heel wat verbetering vatbaar, de stereotypen geven ons geen vrijheid van expressie, en zo hebben wij met z’n allen een maatschappij gecreëerd die het niet tolereert als een jongetje in een jurkje gaat rondlopen. Dus om een einde te maken aan deze sekse ongelijkheid en vrijheid van expressie te bereiken zullen we onze ideeën/opinies/ideologieën op de schop moeten en daarmee dan ook die van de maatschappij. Dan is er ruimte om de nieuwe generatie echte gelijkheid te laten ervaren, niet op uiterlijkheden in het fysieke, maar omdat we allemaal de mogelijkheid moeten hebben om ons te kunnen uiten op verschillende manieren. Dat wanneer ik mij mannelijk wil kleden ik dat niet doe om tegen iets aan te schoppen, mijn ego te pleasen of om mijn punt te maken, maar gewoon omdat ik vandaag graag eens mannelijke kleding aan wil doen om plezier te hebben in het uiten van mijzelf op verschillende wijzen zonder dat het een persoonlijkheid kwestie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het raar te vinden wanneer een jongetje in een jurkje rondloopt door mijn culturele socialisatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat jongetjes in jurkjes ten prooi zullen vallen aan pesterijen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het dragen van een jurkje voor een klein jongetje gewoon is wat het is en niet die ladingen heeft die ik als volwassene erbij heb, omtrent seksualiteit en socialisatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat verschillende behandeling van mannen en vrouwen binnen de maatschappij niet een startpunt van gelijkheid en eenheid heeft en niet in het belang van een ieder is en ik dit verschil altijd heb ondergaan zonder mij te realiseren dat ik het kan stoppen en niet langer hoef te accepteren door mensen bewust te maken van de gevolgen van sekse ongelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te hebben gerealiseerd dat het benadrukken van het vrouw of man zijn in kleine kinderen hen beroofd van de mogelijkheid om zich vrij te kunnen uiten als mens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij mannen en vrouwen een etiket opplakken wat ongelijkheid en separatie oplevert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij vrouwen bepaalde kwaliteiten toeschrijven en mannen weer andere die zullen bepalen wat wij in ons leven zullen bereiken en wat niet, waardoor het man of vrouw zijn als een soort van voorgeprogrammeerdheid werkt en zal bepalen wat er van je terecht komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij blij zijn dat we niet de andere sekse zijn en hierdoor een soort van competitie met de andere sekse aangaan om nog meer separatie te generen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij elkaar discrimineren op basis van onze sekse en dat normaal geaccepteerd gedrag vinden en niet opstaan om dit te stoppen als een groep van mannen en vrouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij gelijkheid niet kunnen afdwingen door tegen de principes van de maatschappij in te gaan terwijl wij nog steeds deel uitmaken van deze maatschappij, sekse gelijkheid kan alleen bereikt worden wanneer wij onze kinderen binnen een maatschappij die dat toelaat zich vrij kunnen uiten en niet worden verbannen en gestigmatiseerd door dit gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij  bepaalde dingen wel kunnen doen en andere dingen niet op basis van onze sekse en ons niet afvragen waar deze ongelijkheid vandaan komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij leren door godsdienst dat vrouwen minder zijn dan mannen op basis van de bijbel/heilige boeken en dit accepteren zonder vragen te stellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij elkaar niet als leven kunnen zien, maar de onbedwingbare behoefte hebben om elkaar in allerlei hokjes te stoppen om het zo overzichtelijk/voorspelbaar te houden en niet te zien dat het de angst voor onszelf is die geen vrije expressie/intimiteit met onszelf toestaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mannen en vrouwen op basis van hun menszijn te beschouwen en geen culturele denkbeelden mijn beeld te laten vertroebelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kleine kinderen de vrijheid te bieden om zich te kunnen uiten op de manier waar ze van genieten, door een Gelijkheids Geld Systeem te promoten en werkelijkheid te maken.

Dag 37 van 2555; ongelijkheid weg klussen als vrouw

Dag 37 van 2555; ongelijkheid weg klussen als vrouw De afgelopen week ben ik samen met mijn zoon gestart om het huis te ontmantelen en te beginnen met inpakken. Het is een hele klus wanneer je ineens beseft hoeveel gaten er in de afgelopen jaren in de muren zijn geboord om van alles en nog wat op te hangen. Nu met de verhuizing over 3,5 week voor de deur, ontmantelen we het huis stap voor stap elke dag weer een stukje. Mijn zoon gaat ’s morgens naar school en helpt ’s middags, dus doe ik de dingen die ik alleen kan in de morgen en doen we samen de dingen die zwaarder zijn of meerdere handen nodig hebben in de middag. Ik vind het eigenlijk wel leuk schroeven eruit draaien met de accuboor, gaten dichten, meubelstukken uit elkaar halen tot platte pakketjes.

 

Ik heb het altijd leuk gevonden om te klussen als vrouw en zeker toen ik nog single was ging dat ook gepaard met een zekere mate van trots. Maar om nou te zeggen dat ik er uitermate van geniet en zou gaan klussen in elk vrij moment dat ik heb, dan moet ik zeggen nee. Dat klopt ook wel want klussen zoals ik het ervaar is geen vorm van zelfexpressie. Wanneer ik trots ben en wil laten zien dat ik dat als vrouw ook kan, dan ben ik automatisch mijzelf aan het vergelijken met anderen. Die anderen moeten dan wel mannen zijn, wanneer ik mij als vrouw benoem als bijzonder binnen het klussen. Dus een gevalletje ego, dat klussen van mij.

 

Als ik vind dat ik het goed doe, wanneer ik klus als vrouw, dan zeg ik eigenlijk ook dat ik vind dat ik minder ben dan een klussende man. Als ik simpelweg alleen klus omdat ik daarvan geniet in het moment dan is het een ander verhaal. Mijn startpunt is er toch één van laten zien dat ik het als vrouw ook kan en dus volwaardig en gelijk ben aan de man. Eigenlijk wel grappig, ik ben al gelijk aan alles dat leeft en dan ga ik proberen te bewijzen dat ik gelijk ben aan mannen, dat is een soort van verkrachting van mijn gelijkheid. Dat in twijfel trekken, dat al hier is, dus daarmee mijzelf in twijfel trekken/aan mijzelf twijfelen en niet in het hier zijn en zien dat ik niets hoef te bewijzen maar mijzelf gewoon kan accepteren als gelijk aan het leven. En niet afgescheiden van het leven door het ego te laten regeren. Dus niks girl power, gewoon in de kracht van mijn menszijn staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als speciaal te zien dat ik klus als vrouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leuk vinden van het klussen te verwarren met zelfexpressie en daardoor te denken dat ik klus op vrijwillige basis zonder te zien dat ik in een polariteit zit en wel moet klussen om geen naar gevoel van ongelijkheid met klussende mannen te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf met klussende mannen te vergelijken en mij trots te voelen wanneer ik in mijn mind het er goed vanaf breng als klussende vrouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen vergelijken en mij niet te realiseren dat ik hiermee mijn ego de regie over mijn leven geef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positief uit de bus te willen komen als klussende vrouw en mislukkingen voor het gemak onder het tapijt schuif om zo de negatieve pool van de polariteit niet te hoeven ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oneerlijk gedrag te moeten vertonen om aan mijzelf te tonen dat ik beter of gelijk aan klussende mannen ben en mij niet te realiseren dat ik kan stoppen met participeren in deze polarisatie en gewoon kan zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen te voeden door het volgen van mijn ego tijdens het klussen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij minder te voelen dan een man en mij daardoor grootser op te stellen als vrouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat klussen een middel is om praktische dingen in het fysieke voor elkaar te krijgen zonder dat daar emoties/gevoelens bij te pas hoeven te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om klussen te misbruiken om mijn ego te voeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord klussen te laden met een positieve lading als ik het doe en het te laden met een neutrale lading als een man het doet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zoon allerlei tips te geven als hij meubelstukken uit elkaar haalt of lampen van het plafond verwijdert,  vanuit het startpunt dat ik als vrouw hem dat beter kan vertellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat vrouwen klussen met praktisch inzicht en geduld en mannen dat doen vanuit een macho houding en alles wel even vlug zullen regelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet gelijk te zien aan de man en daarom ook niet gelijk te zien aan en als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet één en gelijk aan het leven te ervaren, maar minder dan en daardoor mijzelf moet bewijzen en overschreeuwen om meer of gelijk aan hopen te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij van kinds af aan al worden geprogrammeerd dat mannen en vrouwen niet gelijk zijn en dat er mannen klussen zijn en vrouwen klussen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar een vrouw met een boor als stoer wordt gezien, terwijl het een vrouw met een boor is en niet anders is dan een vrouw met een garde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar sekse ongelijkheid ons met de paplepel wordt ingegoten en wij als kinderen met het speelgoed spelen dat bedoeld is voor onze sekse om zo ongelijkheid te creëren die niet bestaat in het fysieke maar enkel in onze mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we onszelf niet afvragen waarom we denken en opinies hebben over ons vrouwzijn/manzijn gebaseerd op de inprenting van onze cultuur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar manzijn of vrouwzijn bepaalde privileges heeft en het afwijken hiervan wordt gezien als anders zijn en niet in de maat meelopen van het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar anders zijn in een hokje geduwd wordt om zo rust in de mind te creëren om verder te kunnen volgens onze pre-programmering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar leven wordt opgebroken in vakjes om zo separatie te creëren en ons niet te laten ervaren dat wij in wezen één en gelijk zijn aan elkaar.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij als leven te accepteren zonder vergelijking en leven in plaats van ego mijn leidende hand te laten zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om klussen los te maken van een positieve lading om zo te breken met de polarisatie en te kunnen klussen omdat het praktisch is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mannen en vrouwen als leven te beschouwen en niet langer als meer of minder te beschouwen om zo het gevoel te kunnen behouden van ongelijkheid met alle consequenties van dien.