Dag 309 van 2555: mijn zielige ik – deel 4 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDit is een vervolg op de vorige 3 blogs, het is aan te raden eerst de andere blogs te lezen voor context.

 

In deze blog zal ik zelfvergeving en zelfcorrectie op de volgende zin doen: “waarom moet ik dit meemaken.”

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gedachte “waarom moet ik dit meemaken” in mij te dragen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het geloven in mijn gedachtes, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn leven zwaar laat voelen door te participeren in dit soort gedachten. Ik stop dit gedachtenpatroon en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer bezig te houden met gedachtenpatroon waar ik mijzelf als slachtoffer van mijn eigen creatie neerzet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ga staan als vertwijfeling door deze statement waardoor ik twijfel/vertwijfeling verspreid in mijn omgeving/realiteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vertwijfeling, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik twijfel aan mijn eigen daadkracht en zodoende opgeef alvorens te beginnen. Ik stop de vertwijfeling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de twijfel die in mij leeft over waarom ik bepaalde dingen mee moet maken niet te bevestigen in mijzelf en zodoende naar buiten uit te dragen als een levend voorbeeld van twijfel, aangezien we al genoeg twijfel in deze werkelijkheid hebben en juist behoefte hebben aan oplossingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij terug te trekken in een slachtofferrol waarbij ik niet daadwerkelijk kijk naar het waarom, maar blijf hangen in het probleem in plaats van de oplossing.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het zijn van het slachtoffer en niet verder durf te kijken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het probleem wordt en zodoende niet meer bij de oplossing denk te kunnen komen. Ik stop de slachtofferrol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om buiten de beperking van het probleem te kijken en te durven zoeken naar een oplossing.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het probleem als mijn startpunt te nemen en niet de oplossing.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het probleem als mijn startpunt te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op deze wijze nooit tot een oplossing kan komen en dus ook niet meer geloof in een mogelijke oplossing. Ik stop mijn verkeerde startpunt en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijn startpunt altijd de oplossing te hebben om verder te kunnen kijken dan de beperkingen van het probleem dat ik wil tackelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar het waarom te vragen en niet naar het hoe.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het vragen naar het waarom, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik beter naar het hoe kan vragen om zo naar oplossingen te kunnen zoeken en niet te blijven hangen in de schuldvraag van waarom ik dit moet meemaken. Ik stop het verborgen beschuldigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een vraag aan mijzelf of in het algemeen met hoe te starten om zo direct probleemoplossend aan de gang te kunnen gaan en niet eerst barrières hoef te nemen door mijn zelfverantwoordelijkheid niet te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van mijn ervaring door te vragen waarom ik dit moet meemaken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van separatie van mijn eigen ervaring, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet wil bekennen dat ik deel uitmaak van de ervaring die ik doormaak. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik deel ben van mijn eigen leven en dus meer kan dan alleen maar afvragen waarom dit mij overkomt en juist te vragen hoe ik hierin terecht ben gekomen en dus hoe ik er ook weer uit kan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zelfverantwoordelijkheid niet te nemen in deze context voor dat waar ik aan deel neem en creëer.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen zelfverantwoordelijkheid nemen voor dat wat ik creëer, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat wanneer de dingen niet leuk zijn ik mij ervan distantieer als zijnde mijn creatie en wanneer het aangename ervaringen zijn erkenning wil voor dat wat ik in gang heb gezet. Ik stop het niet nemen van mijn zelfverantwoordelijkheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te hoeven scheiden voor wat ik wel en geen zelfverantwoordelijkheid neem, maar te zien/begrijpen/realiseren dat ik altijd zelfverantwoordelijk heb te nemen voor elke adem die ik neem of uitblaas en alles wat ik doe en denk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke werkelijkheid als een verhaal te ervaren waar ik een rol in heb, maar niet weet wat er allemaal aan tegenspoed en ellende op mij afkomt, het ligt allemaal totaal buiten mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het niet aanvaarden van gevolgen van mijn eigen handelen of denken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik liever iets buiten mij de schuld geef van onaangename ervaringen die op mijn pad komen. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat de onaangename ervaringen die op mijn pad komen altijd momenten zijn waar ik in mijn eigen kracht kan gaan staan om te zien waar ik de gevolgen kan ombuigen in oplossingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn leven mij overkomt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven dat mijn leven mij overkomt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf niet wil zien als schepper om zo de schuld en de zelfverantwoordelijkheid ook niet hoef te dragen. Ik stop dit geloof en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfoprecht te zijn en te zien dat ik altijd deelgenoot ben van dat wat mij overkomt, los van het feit of ik anders gehandeld had kunnen hebben, het blijft onomstotelijk vast staan dat ik mijn leven leef omdat het mijn leven is en ik daar niemand anders de schuld van kan geven dan mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en daadkrachtig mijn oplossing te zijn in plaats van mijn probemen.

Advertenties

Dag 193 van 2555; waarom?

equal money capitalismProbleem:

In 2011 schiet Tristan van der Vlis 6 mensen dood in een winkelcentrum in Alphen aan de Rijn en pleegt daarna zelfmoord. De nabestaanden willen inzage in het onderzoeksrapport om erachter te komen waarom de politie een wapenvergunning afgaf aan een persoon met een psychiatrische achtergrond. Uiteindelijk is nu bekend gemaakt dat er geen inzage gaat komen om de ouders van Tristan te beschermen, waardoor hun privé leven niet te grabbel op straat komt te liggen. De nabestaanden gaan in hoger beroep, want men zegt het waarom nodig te hebben om de rouwverwerking te kunnen afsluiten om zo weer verder met hun leven te kunnen.

Het probleem is dat gedreven door het najagen van het waarom het geheel niet meer in acht genomen kan worden.

Oplossing:

‘Waarom’ – vragen zijn vrij passieve vragen en men zou zich ter degen af moeten vragen, wat de vraag achter de vraag is. Wanneer men weet waarom iets gedaan is door iemand zoals hier een geliefde vermoorden, dan kan men zich afvragen of dat daadwerkelijk verandering in een leven zal brengen. Het waarom leren kennen zal alleen maar aanzetten tot meer waarom-vragen. Stel dat Tristan deze mensen vermoord heeft omdat hij jaren lage antipathie tegen winkelend gelukkig ogende mensen heeft opgebouwd, dan geeft dat geen uitsluitsel waarom iemands geliefde nu dood is. Men zal zich alleen maar afvragen waarom diegene zo’n antipathie had en waarom hij daarop gehandeld heeft. Wat allemaal speculatie blijft omdat de moordenaar zelf ook dood is, dus kunnen er alleen maar speculaties op los gelaten worden.

Een actievere manier van omgaan met zo’n verlies en het proberen te begrijpen is om te kijken naar hoe het heeft kunnen plaatsvinden. Hoe kan iemand een wapenvergunning krijgen met een psychiatrische achtergrond en hoe kunnen we dat op een landelijk niveau aanpakken. Hoe komt iemand tot het vermoorden van meerdere mensen tegelijkertijd en hoe kan de samenleving dat voorkomen. Dus door het groter te trekken dan een persoonlijke situatie komt men uit die slachtoffer rol van waarom, waarom is dat mij aangedaan, wat heb ik misdaan etc. Het gelijk halen en het dwingen van inzage in iets dat maar de vraag is of men daar persoonlijk iets aan heeft is gelijk aan het blijven hangen in de slachtoffer  rol.

Beloning:

Wanneer men door hoe-vragen te stellen komt tot antwoorden en die op grotere schaal doortrekt dan kan men zichzelf uit de slachtoffer rol halen en tegelijkertijd hetgeen waar men mee worstelt tot een oplossing op grotere schaal volbrengen. In het geval van Tristan b.v. heldere regelgeving en uitvoering van de regelgeving op het afgeven van een wapenvergunning. De beloning is dat men iets terug doet voor de samenleving, omdat men door niet in een slachtoffer rol te zijn gaan zitten de eigen daadkracht heeft kunnen terug nemen en zo kan handelen in het belang van een ieder. Een geliefde komt niet terug wanneer men blijft hangen in het verleden en in waarom. Het jezelf verliezen in het waarom is toestemming geven om een web van gedachten binnen te gaan waar je in gevangen blijft zitten en

uiteindelijk met spijt op terug kijkt voor het inactieve gedrag wat hieruit voortvloeide.

Waar bevind ik mij in het probleem-oplossing-beloning vraagstuk?

Zelf heb ik ook meegemaakt dat ik inderdaad bleef hangen in het waarom van dingen en bleef ronddraaien in cirkeltjes. Het waarom betrek je dan op jezelf waardoor je het handelen van anderen of situaties met anderen persoonlijk neemt die dat niet zijn. En zelfs wanneer iets persoonlijk is en ik mij afvraag waarom iemand zo en zo tegen mij doet dan is dat nog altijd vanuit het perspectief van de ander. Wanneer mijn vriendin chagrijnig is en naar mij snauwt kan ik mij afvragen waarom zij dat doet en wat ik mis heb gedaan, maar in werkelijkheid is mijn vriendin met zichzelf aan het worstelen en is haar slechte humeur een voortvloeisel van de worsteling met zichzelf. Er is dus geen echt waarom, en waarom zij zo doet tegen mij, maar wel een hoe, hoe komt het dat zij chagrijnig is?

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar het waarom te vragen en het hoe niet in beschouwing te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het waarom te blijven hangen terwijl ik zie/begrijp/realiseer dat ik niet vooruit kom met het waarom, maar dit moedwillig tegen hou, om zo het slachtoffer te kunnen zijn en blijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het prettig te vinden in de rol van slachtoffer en de anderen de schuld te geven van het feit dat ik mij niet beweeg en mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ene waarom-vraag te laten opvolgen door de andere en een soort van fictieve veiligheid/verantwoordelijkheid krijg/neem die mij alleen maar een web van waarom-vragen doet spinnen om in rondjes rond te cirkelen en steeds weer op hetzelfde punt uit te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om binnen het waarom-vragen niet over de grenzen van mijzelf durf uit te kijken en zo niet te zien dat er oplossingen mogelijk zijn die niet alleen mij maar ook anderen kunnen helpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe-vragen uit te stellen omdat die zelfverantwoordelijkheid vereisen en ik denk dat ik die niet kan nemen en mij niet te realiseren hoe ik mijzelf beperk door mijn eigen daadkracht om zeep te helpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe-vragen niet te stellen omdat ik zie/begrijp/realiseer dat het hoe voor verandering kan zorgen en ik als de geest angst heb voor verandering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mee te gaan op de ideeën van de geest en te geloven dat vragen naar het hoe en mijn daadkracht terug nemen mijn ondergang zal zijn en ik mij niet realiseer dat zoiets alleen kan wanneer ik mij definieer als de geest en participeer in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te beperken en niet echt naar oplossingen te zoeken wanneer ik mijzelf in de waarom-staat plaats.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf geen ondersteuning en hulp te bieden wanneer ik in een slachtoffer rol van waarom terecht kom en mij niet te realiseren dat ik de enige ben die mijn daadkracht kan terugnemen en kan opstaan uit die rol.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een waarom-rol aan te nemen en mij niet te realiseren in dat moment dat het een rol is en niet is wie ik ben.

Wanneer en als ik mij in het patroon van waarom zie vervallen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijzelf moedwillig in een inactieve setting zet uit angst voor de verandering  en zelfverantwoordelijkheid die zal voortvloeien uit het niet participeren in de waarom-vragen. Ik stop het waarom-web van gedachten, haal adem en onderzoek het hoe.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in plaats van waarom, hoe te gebruiken, om zo mijn daadkracht te behouden en niet weg te geven aan het waarom.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen slachtoffer rol te verkiezen boven het mijzelf aansturen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfverantwoordelijkheid niet te vrezen wanneer ik verzand in een web van waarom-vragen.