Dag 381 van 2555: ongeduldig geduldig zijn

DIP Lite cursusGeduldig zijn is niet iedereen gegeven, of anders gezegd niet iedereen geeft zichzelf de ervaring van geduldig zijn. Een grote factor buiten onszelf die ongeduld in de hand werkt, is de maatschappij waar wij deel van zijn. Wachten is in onze nagenoeg 24-uurs maatschappij niet iets dat meer hoeft. “Bestel vandaag voor 22:00 uur en u heeft het morgen al in huis!” We hoeven niet te wachten totdat het weer aardbeientijd is, we kunnen ze het hele jaar rond kopen. Als iemand voordringt in de supermarkt dan vinden we dat onplezierig om nog langer te moeten wachten, er is ons onrecht aan gedaan. Dus ons consumistische leven staat niet meer in het teken van wachten, maar is een directe bevrediging geworden van de verlangens die we in ons hebben, al dan niet geplant door media/retail.

Zodra we iets nieuws willen leren dan vinden we het al snel veel moeite en te lang duren voordat we resultaten zien, daar willen we niet geduldig op wachten en zoeken dan naar een korte weg om tot ons doel te komen. Soms manipuleren we onze werkelijkheid om zo minder geduld op te hoeven brengen, of om niet geconfronteerd te worden met ons ongeduld tijdens het beoefenen van geduld. Volgens het woordenboek is geduld een eigenschap om kalm dingen af te wachten. Dus geduld is wachten zonder emotionele beroering te ervaren. De laatste maanden ben ik mijzelf eens gaan observeren hoe kalm ik ben binnen de eigenschap geduld. Daarnaast ben ik aan de slag gegaan met een veranderingsproces hierin.

Door geduld te onderzoeken kwam ik erachter dat ik meestal alles behalve geduldig en kalm was tijdens het wachten. Het wachten leek haast wel het perfecte moment voor mijn ‘geest’ om overuren te draaien. In dit wachten vraag ik mij vaak af waarom ik moet wachten, of ik in actie moet komen om het wachten te beëindigen, of neem ik zaken persoonlijk. Zodra ik moet wachten omdat er een tweede partij is waarop ik moet wachten, dan ga ik mijzelf afvragen of ze nog wel geïnteresseerd zijn of dat ik meer druk moet uitoefenen om hen te laten bewegen of om dit beter niet te doen omdat dit indruist tegen mijn eigenbeeld van aardig zijn en geduldig. Zeker als er een tweede partij bij betrokken is komen er meer emoties en gevoelens los dan wanneer ik moet wachten tot bijvoorbeeld een wondje dicht gaat of totdat het eten wat ik maak klaar is. Bij het doen van taken die ik heb bestempeld als “niet leuk” ben ik vaak zeer ongeduldig en hoop ik dat ze snel voorbij gaan, ondanks dat ik mij voorneem met geduld de taak aan te gaan.

Dus ben ik vooral ongeduldig in de dingen die ik doe en ervaar. Die conclusie was even een 180 graden draai toen ik mij dit voor het eerst besefte. Mijn zelfbeeld was er één van: “ik ben een geduldig persoon”, maar eigenlijk was ik goed geworden in het overbrengen van geduld naar mijn buitenwereld toe als een actrice. Ik zette een persoonlijkheid neer dat zeer geduldig is, terwijl als iemand iets voor de tweede keer tegen mij zegt, dan meld ik dat meteen en maak ik mijzelf wijs dat ik de ander een dienst bewijs. Achter de schermen voel ik mij door zo’n herhaling teruggetrokken in de tijd door de ander, terwijl ik in wezen graag met zevenmijls laarzen door het leven ga en het liefst zo weinig mogelijk omkijk of geconfronteerd wil worden met wat ik zelf aan gevolgen teweegbreng.

Wachten voelt als gegijzeld worden in de tijd, maar in weze opent zich de mogelijkheid om te reflecteren en gas terug te nemen en iets te leren van de situatie die zich op dat moment voordoet. Steeds meer ga ik het wachten zien als een moment dat ik mijzelf mag geven. Toch is het van belang om te zien dat wachten geen statisch iets is, geen moment van inkakken en niets doen. Wachten is de mogelijkheid creëren tot reflectie en hier in het moment zijn, dus juist heel dynamisch.

Toen ik maanden geleden begon met deze zoektocht naar geduld en wie ik ben binnen geduld, ben ik dingen gaan uitproberen om verandering aan te brengen in mijn ongeduld tijdens het geduldig zijn. Het interessante was dat het eerste wat ik bedacht te doen was het onderdrukken van de ongeduldige gevoelens en emoties die binnenin mij huis hielden als een storm. Kijk, zei ik tegen mijzelf nu ervaar ik kalmte en ben ik in staat om geduldig te zijn. Tegelijkertijd wist ik dat er iets niet klopte en zoals dat met onderdrukken gaat van emoties/gevoelens krijg je het in een andere situatie gewoon weer op je bordje. Dit was dus niet de weg.

Uiteindelijk heb ik een manier gevonden, die ik nog aan het fine tunen ben, waarin ik binnen geduld aanwezig ben en niet vooruit ren of mijzelf passief in dat ene moment houd. Ik probeer aanwezig te zijn en elke beweging binnenin mijzelf die wijst op ongeduld, bekijk ik zonder oordeel en accepteer ik als mijzelf, om vervolgens te kijken waar deze vaak onvrede vandaan komt. Wil ik passief blijven om iets niet onder ogen te zien of wil ik vooruit rennen om iets niet onder ogen te zien. Op deze manier straal ik geduld uit wanneer ik geduld beoefen en niet ongeduld tijdens mijn geduldige toneelstukje, waardoor ik geen frictie veroorzaak binnen en buiten mijzelf.

Advertenties

Dag 114 van 2555; de eerste hulp is er niet meer

Dag 114 van 2555; de eerste hulp is er niet meer  Mijn dochter A. heeft momenteel met gym op school rugby lessen. Iedereen kan zich op verschillende sporten voor een aantal weken inschrijven. A. kwam bij haar derde en laatste keuze terecht, rugby. Al vond ze het leuk om eens te doen, het is eigenlijk te ruig voor haar lichamelijke gesteldheid. Niet meedoen betekent een onvoldoende, dus de angst voor een onvoldoende en haar enthousiasme voor sportieve activiteiten lieten haar toch meedoen. Er werd geleerd hoe je de ander moest tackelen, waarbij A. een aantal keren op de grond viel en ongelukkig op haar rechter schouderpartij neer kwam, wat geen prettig gevoel was. Pas later op de fiets op weg naar huis hoorde ze iets krakken in haar sleutelbeen en de pijn werd heviger. Ik veronderstelde dat het toch met haar hypermobiliteit te maken had en dan is het een kwestie van wachten en uitzitten totdat het over gaat. Maar de pijn ging niet weg en werd zelfs heftiger, slapen werd steeds moeilijker en A. haar eetlust verdween door de pijn waar ze misselijk van werd.

 

Afgelopen vrijdag zijn we toch maar naar de huisarts gegaan om te laten kijken, alhoewel zij van mening is dat hypermobiliteit iets is waar je niets aan kan doen. Zij voelde en kwam tot de conclusie dat er niets of niets ernstigs aan de hand was. Terwijl ik zelf op vraag van A. had gevoeld en duidelijk verschil in beide sleutelbeen botten kon voelen. Op onze vraag waar die heftige pijn dan vandaan kwam werd niet echt geantwoord. Er werd alleen aangegeven dat heftige pijnstillers genomen konden worden. A. gaf aan dat zij daar maagklachten van kreeg en niet meer wilde gebruiken. De dokter opperde nog maag beschermende middelen maar de blik op onze gezichten deed haar niet verder gaan op dit onderwerp en werd afgedaan als niet geschikt. Zo gingen wij dus met niets weer de deur uit bij de huisarts, wat een beetje een trend aan het worden is.

 

Vervolgens heb ik een op natuurlijke basis gemaakte creme gehaald om de pijn wat te laten afnemen, maar het zat mij niet lekker dat er zogenaamd niets zou zijn terwijl er wel heftige pijn is. A. zit net voor haar toetsweek en vanavond besloten we dan toch maar om naar de Eerste Hulp te gaan en aldaar er nog eens naar te laten kijken. Aangekomen bij het ziekenhuis en de bordjes spoedeisende hulp volgend, moesten we tot onze verbazing constateren dat wij niet terecht konden bij de Spoedeisende hulp en alleen de huisartsen post open was. Voor de huisartsen post heb je een afspraak nodig, daar kan je niet zomaar heen. (Ik moet dan aan het volgende scenario denken, je vrouw steekt een mes in je rug na het avondeten en dan bel je eerst even met de huisartsen post wanneer ze je in kunnen plannen.)Toch gevraagd wat ze konden beteken en uitgelegd dat wij dachten terecht te kunnen bij de spoedeisende hulp. We werden ingeschreven en we mochten wachten.

 

Na weinig wachten werden we bij een huisarts binnen geroepen, die nu eens wel kaas had gegeten van hypermobiliteit. Hij heeft beide sleutelbenen bekeken en was niet zeker of het gebroken was. Wel vond hij het typisch dat de pijn op het midden van het bot zit. Maar omdat het zondagavond was kon er geen röntgenfoto gemaakt worden (wat zegt u?), dus werd er een briefje voor onze huisarts geschreven met de vraag of er een verwijzing voor een röntgenfoto gedaan kon worden. Medicijnen werden niet voorgeschreven toen A. vertelde hoe zij met maagklachten daarop reageerde en de huisarts constateerde dat zij tegen die vorm van pijnstilling niet bestand is. Dus weer terug naar huis en eigenlijk nog geen steek verder gekomen dan een briefje naar onze huisarts. Wat had ik verwacht, tja, ik verwachte een eerste hulp en alles wat ervan over was, waren regels en bezuinigingen. Kijk zo goed gaat het dus met Nederland dat we moeten bezuinigen op Spoedeisende hulp…

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de medische wereld niet te vertrouwen, aangezien zij mij door mijn leven heen weinig verder hebben geholpen of juist foutieve zaken hebben veroorzaakt, terwijl ik mij niet realiseer dat ik zo bij voorbaat alle deuren sluit alvorens ik er naar binnen wil gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet zonder emoties en gevoelens van herinneringen vanuit het verleden een bezoek aan een huisarts of andere arts kan brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij voorbaat te denken dat de medische wereld wel weer niets voor mij of mij gezin kan betekenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te ergeren aan slap geouwehoer van medische professionals dat nergens op gestoeld is en niemand verder helpt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen snappen waarom de medische wereld zo kortzichtig is, omdat ik van mening ben dat zij mensen medisch verder moeten helpen en niet met een busje pillen het riet in moeten sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een naar gevoel/idee te vinden dat ik van tijd tot tijd ben overgeleverd aan de medische wereld die ik niet hoog acht en mij niet te realiseren dat er zaken zijn die ik wel aan de westerse medische wereld kan overlaten en voor andere zaken mijn heil in de homeopathie b.v. te zoeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben bij het zien van een doktor op basis van eerdere ervaringen en dus niet stabiel te kunnen zijn in mijn toewijding om 1 en gelijk te zijn met het leven en stabiel te kunnen staan als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor mijn kind te willen opkomen en ales goed te willen maken, terwijl dat niet altijd in mijn macht ligt en ik zo meer als redder mij opstel dan als ondersteuning voor mijn kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden als een arts zegt dat het nu eenmaal zo is en er niets aan gedaan kan worden, terwijl wij nu met een natuurlijke kuur bezig zijn om er wel wat aan te doen en mij niet te realiseren dat binnen het perspectief van de arts er niets aan gedaan kan worden, maar binnen het grotere geheel van genezen er wel mogelijkheden zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sceptisch te zijn over medische adviezen en altijd eerst mijn eigen plan te willen trekken om te zien of  het advies mij niet achter de wagen brengt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ook al heb ik slechte ervaringen met de medische wereld ik altijd in het moment door te blijven ademen en niets uit te sluiten blijf kijken naar elke mogelijkheid tot verbetering of genezing.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het verleden het verleden te laten zijn en geen reacties op basis van mijn verleden met de medische wereld mijn huidige perspectief te laten aantasten/beïnvloeden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te verzetten tegen de regels van de medische wereld, maar te zien/realiseren/begrijpen dat ik het beste ervan kan gebruiken en daar in mee te gaan waar het in het belang van een ieder is.

Dag 112 van 2555; heimwee naar mijn katten

Dag 112 van 2555; heimwee naar mijn katten

3 blauwe katten

Al in de zomer heb ik gevraagd of mijn ouders in de herfst een weekje in ons huis wilden bivakkeren, als wij naar Italië zouden gaan, om zo op onze 3 katten te kunnen passen. Mijn ouders vinden het een leuke stad om te verblijven en de katten zouden niet in een leeg huis zonder aandacht en zonder geaaid te worden een week op henzelf aangewezen zijn. Dit was een mooi plan wat echter niet strookte met de plannen van mijn ouders in die periode, dus moest ik voor wat anders zorgen. Uiteindelijk bood mijn buurvrouw aan om op de katten te letten, mijn buurvrouw is erg begaan met dieren. Vroeger had ze zelf katten en nu 2 honden. Ik was tevreden met deze oplossing, de katten zouden 2x per dag goed verzorgd worden en aandacht krijgen.

 

Toch vond ik het idee dat ze ’s nachts alleen zouden zijn niet een leuk, ze slapen op en bij ons bed en dat bed zou een weekje leeg zijn. Mijn oudste kat die erg communicatief ingesteld is roept mij vaak over een dag heen, om te zien waar in huis ik uithang en of ik er nog wel ben. Ik zag al taferelen voor mij waarbij hij zielig al roepend door het huis gaat op zoek naar mij of andere familieleden. Al op de heenreis vroeg ik mij af hoe de katten het zouden hebben en eigenlijk gedurende de afgelopen dagen houdt dit mij van tijd tot tijd bezig. Het voelt alsof ik de katten iets aandoe dat niet leuk is, maar dan vanuit mijn definitie van wat niet leuk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf zo belangrijk te achten dat ik scenarios bedenk in mijn mind over hoe de katten half smachten op mijn terug komst wachten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als de redder van mijn katten te beschouwen en het centrum van hun bestaan en mij niet te realiseren dat mijn katten het ook gezellig kunnen hebben met andere mensen die hen eten brengen en dat mijn katten best wel voor een periode alleen in huis kunnen zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn gedachten over mijn katten af te dwalen en totaal te vergeten dat ik hier ben in mijn fysieke realiteit waar voor een weekje waar geen katten zijn die ik aandacht en eten geef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke realiteit te ontvluchten door problemen te creëren in mijn hoofd/mind over mijn katten en zo niet hoef mee te doen met wat hier is in dit moment binnen mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het eigenlijk heel spannend te vinden om terug te gaan naar de plek waar ik 4 maanden geleden nog in armoede leefde en een uitzichtloos leven had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer te willen worden herinnerd aan de verschrikkelijke koude die we afgelopen winter hebben gekend waarbij we in de woonkamer bij 11 graden leefden en in de slaapkamer beneden het vriespunt sliepen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer te willen worden herinnerd aan mijn beperkte kennis van de Italiaanse taal enbang te zijn dat ik niet meer zou weten hoe te spreken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vooruit te willen en tegelijkertijd bang te zijn om achterom te kijken uit angst dat mijn verleden zich zou herhalen nu we het goed hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vooruit te bedenken dat ik het niet leuk zou hebben en het verblijf in Italië alleen maar een noodzakelijk kwaad was waar ik mij doorheen moest bijten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet mijn leven van moment tot moment te leven maar als een scenario te uit te denken voor mijn nabije toekomst en die dan ook zo met de nodige emoties en gevoelens uit te leven, los van de fysieke werkelijkheid, door als het ware een opinie te beleven en niet mijn werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat mijn vakantie snel zou  over zijn, zodat ik weer heerlijk naar huis kon naar mijn katten waar ik mij veiliger waan en zonder nare spookbeelden van een naar verleden die mij achterna jagen en mij niet realiserende dat wanneer ik vast houdt aan de emoties en gevoelens van die herinneringen ik deze altijd met mij meezeul waar ik ook ben, het terug gaan naar de plek was alleen maar een extra fysiek trigger point.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het aangaan van de overlevingsangsten die er nog steeds zijn omtrent mijn wonen aldaar, niet aan te willen gaan uit angst dat het mijn betere leven nu zou kunnen verpesten en ik het als nog te pril label om het aan te gaan en zo nog even voor mij uit te schuiven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verhaal over hoe mijn leven was in Italië, vrij mechanisch kan vertellen zonder emoties en gevoelens direct daarbij te ervaren, maar mij wel realiserende dat die gevoelens en emoties er wel zijn zodra ik ze uitnodig en toelaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn gevoelens en emoties omtrent mijn armoedige bestaan in Italië onder de loep te nemen ook als ik mij niet klaar acht uit copingsmechanisme, want alles wat in mijn bewustzijn zich aandient is iets waar ik iets mee kan en mee moet.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet af te leiden met gedachtes over hoe ik ergens anders nodig ben, maar te zijn in het moment en te leven in het moment van mijn fysieke werkelijkheid 1 met mijn adem als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer nodig te voelen en daardoor belangrijker te voelen dan nodig is en dan werkelijkheid is om zo in evenwicht en gelijkheid met het leven om mij heen te kunnen bestaan en niet in polariteit en vergelijking maar 1 met het leven te zijn.