Dag 317 van 2555: instortende gebouwen – deel 4 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

 

In deze blog zal ik het lichamelijke aspect van deze angst voor instortende gebouwen vergeven en corrigeren. Op dit moment is deze angst niet meer zo aanwezig als voorheen, toch zal ik de aspecten die door de tijd heen mij fysiek zijn overkomen hier als vergeving en correctie opschrijven, zodat het een helder en compleet plaatje geeft.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gevoel van instabiliteit om te zetten in een fysieke angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een gevoel om te zetten in angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen zelfverantwoordelijkheid neem hierin. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het gevoel te onderzoeken dat maakt dat ik mij onstabiel ervaar en het niet zover te laten komen dat het uitmond in een angst die vervolgens fysiek wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het schudden en trillen van een vloer als trigger point te gebruiken om mijn gevoel van instabiliteit om te zetten in angst voor het instorten van het gebouw waar ik ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een situatie te misbruiken om een angst niet onder ogen te komen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik liever een angst ontwikkel dan te onderzoeken wat mij zo’n gevoel van instabiliteit geeft. Ik stop het misbruik en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om met mijzelf af te spreken dat misbruik van mijzelf maken onacceptabel is en meer gevolgen met zich meebrengt dan oplossingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op het punt van het trillen/bewegen van de vloer de angst als misselijkheid te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van misselijkheid door toe te geven aan de angst voor instorting, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik misselijk wordt van het idee dat ik geen constante stabiliteit in mijn leven kan aanbrengen en dus geen grip/controle op mijn leven heb. Ik stop het toegeven aan de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de drang naar controle/grip uit te zetten door te zien/begrijpen/realiseren dat ik niet in alle situaties in mijn leven het aansturende punt ben, maar soms in een situatie verkeer waar ik met meerdere outflows van meerdere mensen tegelijkertijd heb te maken en dat het enige wat ik kan doen is mijn zelfverantwoordelijkheid nemen voor mijn deel en zelfoprecht te zijn over wat mijn deel inhoud.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angst voor instortende gebouwen als echt te beschouwen waardoor ik wil weg rennen en mijzelf wil redden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van willen wegrennen van dat wat ik onder ogen moet zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet wil kijken/zien in mijzelf en ontdekken dat ik niet altijd stabiliteit van mijn buitenwereld aan mijzelf kan garanderen. Ik stop het wegrennen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om meer stabiliteit in mijzelf aan te berengen en zo meer stabiliteit in mijn buitenwereld te gaan ervaren waardoor ik situaties die mij lijken te overkomen toch aankan in het moment om later te zien/realiseren/begrijpen waar ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet heb genomen waardoor er dus gevolgen waren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om éénmaal in mijn angst in een kolk van heftige gevoelens verstrikt te zitten en het veel moeite kost om mij daaruit te bevrijden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van weggezogen te worden in mijn angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vertrouwen heb gelegd in mijn ‘geest’ door in angstige momenten in de ‘geest’ te gaan waardoor ik de kolk van al mijn heftige gevoelens/emoties allemaal tegelijkertijd ervaar doordat ik er deel van uit maak en het als het ware wordt. Ik stop het mij laten wegzuigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de kolk van heftigheid niet te laten kolken, door meer mijn gevoelens/emoties te begrijpen en zo op tijd te kunnen ingrijpen, zodat ik niet verval in een geloof dat ik in de ‘geest’ zonder mij te aarden met de fysieke werkelijkheid een kans heb om niet overdonderd en meer instabiel te raken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de kolk van heftige gevoelens mij zal opnemen en doen verdwijnen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om te verdwijnen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben te verdwijnen in het niets en één en gelijk aan het niets te worden. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat die angst voor het verworden van niets in feite mij ego is dat het niet kan verkroppen dat ik als een niets zou verdwijnen in het niets. Waardoor dit een strijd is van het ego/de ‘geest’ om baat te hebben bij de instabiliteit/chaos in mij om zo energetische vampierderij op mij bot te vieren, maar mij ook niet kwijt wil wanneer ik kies voor mijn fysieke werkelijkheid en zo een niets wordt voor mijn ego/de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er niet gerust op te zijn wanneer ik ontdek dat ergens de vloeren bewegen of trillen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn omgeving te wantrouwen op instabiliteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik steeds sop mijn hoede denk te moeten zijn, omdat ik instabiel van binnen ben en dus dat ook verwacht van mijn buitenwereld. Ik stop het wantrouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door hetgeen op mijn pad komt geen instabiliteit in mijzelf toe te staan, maar te zien wat ik nog nodig heb om deze situatie/instabiliteit het hoofd te kunnen bieden en mij het benodigde meester te maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik mijzelf overtuig dat er niets kan instorten ik mijzelf niet vertrouw en mijzelf als listig ervaar.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf niet te vertrouwen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf ook niet kan vertrouwen wanneer ik mijzelf één en gelijk aan de ‘geest’ stel. Ik stop het wantrouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om één en gelijk aan het fysiek leven te gaan staan en te zien dat instabiliteit en chaos van de ‘geest ‘ komt en ik zodoende de ‘geest’ niet moet gebruiken om mijn fysiek werkelijkheid te ontduiken, maar als ondersteuning voor mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om helemaal fysiek gespannen te zijn wanneer deze angst voor instortende gebouwen zich meester van mij maakt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verkramping van mijn fysiek lijf wanneer ik de angst binnen ga, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf als het ware schrap wil zetten in mijzelf door alles aan te spannen. Ik stop e verkramping en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te begrijpen/zien/realiseren dat ik mijzelf verkramp in een soort van spagaat om niet in de angst te verdwijnen, maar toch ook de angst te willen aangrijpen om mijzelf niet onder ogen te hoeven zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf tot een punt te laten komen waarop ik benauwd wordt en een paniekaanval voel aankomen en dit heftig moet weg ademen om niet in de kolk mee te gaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een paniekaanval te krijgen wanneer de angst heel reëel lijkt te worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik weet dat wanneer ik meega in de angst de gevolgen veel groter zijn dan wanneer ik het onderzoek en mijzelf in zelfoprechtheid in de ogen kijk. Ik stop de paniekaanvallen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de paniekaanval te zien als een punt waarop ik het tij wel wil keren maar denk het niet meer te kunnen keren, waarbij ik dus bij de eerste benauwdheid al moet zien/realiseren/begrijpen dat ik daar moet stoppen en mijzelf met de 4-tellen ademhaling terug kan halen naar het hier en nu.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke lijf niet te vertrouwen als het aankomt op deze angst en zijn fysieke outflow.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van wantrouwen naar mijn fysieke lijf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn fysieke lijf de schuld wil geven voor een gebrek aan zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid. Ik stop het wantrouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik mijn lijf wel de schuld kan geven voor een gebrek aan zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid, maar het lijf reageert alleen maar op wat ik accepteer en toesta van de ‘geest’, dus blijf ik in een kringetje rond redeneren waarbij ik mij alleen maar meer en meer separeer van mijzelf als een ‘geest’ en een lijf.

Advertenties

Dag 316 van 2555: instortende gebouwen – deel 3 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het lezen van de vorige blog biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik het aspect van, vrezen dat wat je hebt je wordt afgenomen in combinatie met financiële stabiliteit/onstabiliteit, aanpakken.

Nog even kort wat deze angst inhoud, deze angst komt voort uit het mij onstabiel voelen op verschillende terreinen over de jaren heen. Deze angst/gevoelens hebben zich opeengestapeld en zijn uiteindelijk door mijn leven heen fysiek geworden en hebben zich vertaald in het bang zijn dat daadwerkelijk mijn fysieke fundament onder mij vandaan wordt geslagen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat wanneer ik financieel weer wat opkrabbel mij dit afgenomen zal worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van wantrouwen over mijn financiële situatie/toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo vasthoud in een angst die mij dicteert dat alles mij afgenomen zal worden. Ik stop het wantrouwen en de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn financiële situatie niet te wantrouwen zodra die weer vooruit gaat, maar simpelweg te proberen deze stijgende/stabiele lijn te handhaven door het verleden als een les te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat iets buiten mijzelf op mij zit te wachten totdat ik weer wat financiële stabiliteit heb om het vervolgens te laten regenen aan rekeningen en zaken die vervangen moeten worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn buitenwereld te beschuldigen van onstabiliteit in mijn financiën, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst naar mijzelf moet kijken waar mijn aandeel is en wat gewoon ervaringen/situaties zijn die iedereen wel eens meemaakt. Ik stop   het beschuldigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer zich financiële onstabiliteit aandient, omdat zaken stuk gaan en meer rekeningen in een maand betaald moeten worden dan in een andere, niet de ander/de buitenwereld hiervan te beschuldigen, maar te realiseren/begrijpen/zien dat mijn vaste uitgaven patroon soms grillig en onverwacht lijkt in tijden van financiële krapte door het meedraaien in het systeem met al zijn kosten van dien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het noodlot ten alle tijden zal vallen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven in het noodlot, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf en mijn situatie saboteer door te denken dat het noodlot als een bliksem op een afleider mij zal vinden. Ik stop dit mijn slachtofferrol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als slachtoffer in tijden van financiële krapte op te stellen, maar mijzelf te blijven aansturen en te zien/realiseren/begrijpen waar mijn ‘noodlottige’ situatie vandaan komt of waar het een gevolg van is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfs als het goed met mij gaat in mijn achterhoofd te denken dat het zo weer slecht kan gaan en financiële instabiliteit zijn tol eist.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf saboteren om hier in het moment te kunnen zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo emotioneel onstabiel maak, waardoor ik niet hier in het heden kan zijn zonder een naar en onbestendig gevoel te hebben. Ik stop de zelfsabotage en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet van het hier en nu te beroven en mijn emotionele fundament onder mijzelf weg te schoppen door het zwaard van Damocles voortdurend boven mijn hoofd te laten bungelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kunnen geloven dat financiële stabiliteit in mijn leven zou kunnen plaatsvinden voor een langere periode.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het mijzelf indekken dat het ook financieel goed kan gaan door dit niet te geloven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik al vooruit loop op de feiten om zodoende niet zo te hoeven schrikken want het zal uiteindelijk toch wel niet financieel goed met mij gaan. Ik stop het indekken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in plaats van mijzelf in te dekken, mijzelf te ontdekken in zo’n moment en te zien/realiseren/begrijpen waar deze denkbeelden/back chats vandaan komen, anders dan mijzelf te behoeden voor meer ellende.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij geen leven te kunnen voorstellen zonder financiële zorgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het bepalen van een toekomstbeeld voor mijzelf waarin ik mijzelf limiteer en geen ruimte laat om voortuit te komen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn weg vooruit blokkeer/saboteer en mijzelf geen kans gun om mijn situatie te verbeteren. Ik stop dit toekomstbeeld en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een toekomstbeeld voor ogen te hebben die in het belang van een ieder is en ten alle tijden de ruimte te laten om dit beeld bij te stellen aan de omstandigheden, zodat mijn fundament heel kan blijven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te dromen van tijden dat ik alles kan doen wat nodig is en financiële armslag heb om niet gelimiteerd te zijn door geld.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van dromen over de toekomst zonder mijzelf aan te sturen naar die toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door zelfaansturing en zelfbeweging alleen verder kan komen. Ik stop het dromen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen en niet te vervallen in dromen van ‘wat als’, maar hier te zijn in mijn fysieke werkelijkheid en te handelen in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik alleen maar kan dromen van financiële stabiliteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn reële toekomst weg te nemen door te denken dat ik nooit uit mijn financiële dip zal geraken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo reduceer tot een leven in de ‘geest’ met dromen die ik najaag in de ‘geest’. Ik stop het wegnemen van mijn reële toekomst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te reduceren tot een 1 dimensionale beleving van leven in de ‘geest’, maar te zien/realiseren/begrijpen dat de ‘geest’ een hulpmiddel is en het echte fysieke leven zich afspeelt in het hier en nu in de fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door angst te hebben dat ik geen financiële vrijheid zal kennen in mijn leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf te limiteren door angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn angst zo omzet in werkelijkheid door mijzelf door passiviteit vanuit angst niets te laten ondernemen om mijn angst te keren. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn passiviteit door angst te stoppen en een open toekomst tegemoet te gaan waarin alles mogelijk is vanuit mijn eigen aansturing.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mij heb neergelegd bij het idee dat ik het nooit breed zal hebben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven in mijn eigen onwaarheden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik onwaarheden creëer om zo altijd beter uit de verf te komen omdat ik de lat zo laag leg dat ik vanuit mijn slachtofferrol zo de winnaarrol in kan stappen. Ik stop het geloof en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet deel te nemen aan deze polariteit van slachtoffer – winnaar waar ik altijd mijzelf indek om geaccepteerd goed uit de verf te komen ook al is het een slachtofferrol die mij zogenaamd past omdat ik zoveel ellende kan doorstaan en ik mijzelf zo ophemel tot martelaar, mij niet beseffend dat ik vastzit in de polariteit en zo niet voorbij mijn eigen geloof van gecreëerde onwaarheden kan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om toch moeite te stoppen in het verkrijgen van financiële stabiliteit zonder alle de back chat hierover weg te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vooruit willen zonder zelfreflectie over het verleden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst schoon schip moet maken en de losse eindjes moet verbinden alvorens ik verder kan zonder dezelfde valkuilen opnieuw te nemen. Ik stop de vooruitgang zonder zelfreflectie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet snel vooruit te willen gaan zonder terug te kijken in zelfreflectie om te zien wat de volgende stappen zijn die ik moet nemen in het heden om het verleden niet te herhalen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet verder kan gaan als ik een lijk van het verleden, in de vorm van geen vertrouwen hebben in mijn financiële stabiliteit, achter mij aansleep.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen vertrouwen hebben in een leven waarin financiële stabiliteit heerst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vertrouwen in mijzelf zal moeten hebben om vervolgens vertrouwen in mijn situatie te kunnen hebben. Ik stop het wantrouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te vertrouwen en niet te geloven dat ik vooruit kan komen door mijzelf te wantrouwen over mijn daadkracht.

Dag 313 van 2555: van het (medicijn)kastje naar de muur gestuurd worden – deel 3 – zelfvergeving en zelfcorrectie

8CE289089E5F03B2A82BAFEC8ABDit is een vervolg op de twee voorgaande blogs, het is dan ook aan te raden om eerst de andere blogs te lezen alvorens deze blog te beginnen.

 

Deze reeks zelfvergevingen en zelfcorrecties draaien rond het punt van geduld en geloofwaardigheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geduld te moeten beoefenen om uiteindelijk te geloven dat ik ergens terecht kom waar mijn kind serieus wordt onderzocht.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ongeduld wanneer ik zie dat de klachten van mijn kind niet serieus worden genomen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander zijn geloof niet kan veranderen ondanks de reëel fysieke aanwijzingen die we geven. Ik stop het ongeduld en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet meer te laten frustreren door medische en para-medische professionals die geloven dat zij het bij het rechte eind hebben zonder de fysieke werkelijkheid daarbij in ogenschouw te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na ongeduld frustratie te ervaren door het niet kunnen overbrengen van de fysieke werkelijkheid aan mensen die meer waarde hechten aan hun ‘geestes’ werkelijkheid en verstrikt zitten in opinies, ideeën en geloof.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verstrikt zijn van de ander in de ‘geestes’ werkelijkheid persoonlijk te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door dit persoonlijk te nemen denk iets niet te kunnen overbrengen. Ik stop het persoonlijk nemen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet gelijk en één te gaan staan aan de ander zijn verwardheid tussen fysieke werkelijkheid en ‘geestes’ werkelijkheid en daardoor te denken dat ik de boodschap niet kan overbrengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onzeker te worden wanneer ik de boodschap niet denk over te brengen over wat er met mijn kind fysiek mis is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onzekerheid door verwarring en ruis bij de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik één en gelijk aan de fysieke werkelijkheid moet gaan staan en hier mijn kracht uit te putten om door te zetten in vastberadenheid. Ik stop de onzekerheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf geen onzeker gevoel aan te praten, ik weet dat wat mijn kind zegt en fysiek voelt in de fysieke werkelijkheid, gestoeld kan worden aan de fysieke werkelijkheid omdat het nooit afwijkt en altijd hetzelfde is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van binnen te koken wanneer ik zie dat een medisch onderlegt iemand de boel traineert en mijn kind langer dan nodig in helse pijnen laat zitten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van woede in mijzelf door onkunde van de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niets bereik met deze woede anders dan energie opwekken en meer gevolgen genereren. Ik stop de woede in mij en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien in mijn woede en te snappen wat die woede mij zegt om zo dit energetische punt voor mijzelf op te helderen en uit de wereld te helpen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn woede op de ander te richten terwijl ik nog afhankelijk ben van deze mensen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om de ander te wijzen op onacceptabel gedrag, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben dat dit verregaande gevolgen heeft waardoor ik nog meer klem kom te zitten en geen oplossing kan vinden voor mijn kind. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elke keer weer in te schatten wanneer ik onacceptabel gedrag van medici doormiddel van een officiële klacht wel uit en wanneer ik wacht totdat ik diegene niet meer nodig heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iedereen die het bij het verkeerde eind hadden te willen laten zien wat de gevolgen van hun handelen zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn gelijk bevestigt te willen zien worden door anderen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in zo’n moment handel vanuit het ego en niet vanuit wat het beste is voor iedereen. Ik stop het zoeken naar mijn gelijk en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen gelijk te willen halen maar simpelweg de ander erop te wijzen hoe de feiten zijn, zonder daar enige vorm van energie uit te halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat we nooit begrepen gaan worden en nooit doorverwezen gaan worden naar de juiste medici.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van te denken dan het nooit meer goed komt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik onbewust het bijltje er bij neer wil gooien omdat ik geen mogelijkheden meer zie om verder te komen. Ik stop dit doemdenken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit het bijltje erbij neer te willen gooien, noch bewust of onbewust, totdat onomstotelijk vaststaat dat wat ik nodig heb niet gegeven kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om radeloos te worden van een kind met pijn en een medici staf die vindt dat het tussen de oren zit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van radeloosheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door mijn ‘resources’ heen ben om het tegendeel aan te tonen. Ik stop de radeloosheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ten alle tijden te blijven aangeven dat het probleem niet opgelost is en men nog steeds naar een oplossing moet zoeken voor een kind dat veel pijn heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om neer te gaan kijken op de medici en para-medici omdat zij zoiets simpels als de fysieke werkelijkheid niet aan willen nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van superioriteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat ik dit nodig heb om mij staande te houden in een verwarrende situatie waar ik weet dat ik niet gek ben en de fysieke waarheid spreek. Ik stop deze superioriteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen polariteiten te gebruiken om mijzelf staande te houden binnen deze illusionaire stabiele werkelijkheid, maar te zien in zelfoprechtheid dat ik en mijn kind geen dingen verzinnen en dus te staan als het woord dat we spreken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vertrouwen te willen hebben in de medici, terwijl ik wantrouwen ervaar.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van wantrouwen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik stabiliteit probeer te putten uit polariteit, terwijl ik stabiliteit uit mijzelf kan putten. Ik stop de polariteit van het wantrouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vertrouwen in mijzelf te vinden en de ander in te roepen voor hulp en ondersteuning waarbij ik de eindverantwoordelijke ben en blijf om mijzelf en mijn fysieke werkelijkheid aan te sturen in zelfoprechtheid.

Dag 202 van 2555; is wantrouwen te overbruggen?

equal money capitalismVerder bordurend op het wantrouwen dat ik in mijn blog van gisteren aansneed en een documentaire die ik keek, rees de vraag wanneer en hoe wantrouwen te overbruggen is. Een logisch antwoord is het vertrouwen in jezelf te vinden waardoor het vertrouwen in de ander wordt hersteld. Kijkend naar deze specifieke situatie dan kan ik terugkijkend zien dat er nooit echt vertrouwen is geweest in de eerste plaats, het was meer een aftasten of er vertrouwen kon zijn. Simultaan daarmee is er het feit dat ik nooit 100% vertrouwen in mijzelf heb gekend. Dus wat heb ik hier? Het kip en het ei verhaal?

Ik wilde bij de familie horen, omdat ik bij mijn partner wilde horen, maar dat geeft geen vertrouwen in zichzelf. Dat is meer de angst om te verliezen en meer te accepteren en toestaan dan dat ik zonder die angst had gedaan. Dus vanuit angst zocht ik naar vertrouwen in de familie als vertrouwen in mijzelf, zodat ik dat behield wat ik wilde hebben en verder ging dan ik mij had voorgesteld. En daar zit het stukje wantrouwen, mijzelf wantrouwen als de ander dat ik verder zal gaan met zaken te accepteren en toestaan die niet in het belang van een ieder zijn. En elke keer wanneer zich zo’n situatie voordeed over de afgelopen 17 jaren, dan had ik heftige reacties, alsof ik een stukje van mijzelf hierdoor verloor. Waarmee de angst voor de dood als uiteindelijke angst op mij lag te wachten, nadat ik beetje bij beetje van mijzelf verloor door te handelen vanuit angst. En dat kenschetst mijn verhouding/relatie met de familie, als iets dat mijn dood wordt, waardoor ik er niet graag mee geconfronteerd word of mee in aanraking kom. Het is een angst die mij door de loop der jaren heeft doen hyperventileren, buikpijn deed krijgen en zelfs misselijk heeft gemaakt. Ik heb dus uiteindelijk te maken met de angst voor de dood door gebrek aan zelfvertrouwen waardoor ik door de bril van angst kijk en de dingen niet meer in perspectief kan zien.

Het is goed om te snappen dat dit mijn aandeel in het geheel is en het deel dat ik kan veranderen, ik kan niet veranderen dat ik word gezien als het punt waar al het kwade vandaan komt en dus buiten de gratie ben gevallen. Voor mij rest het herstellen van mijn zelfvertrouwen om zo in mijn communicatie een levend voorbeeld te kunnen zijn, wat voor mij de enige manier is om het wantrouwen te overbruggen.

Probleem:

Het wantrouwen in mijzelf als het wantrouwen in de ander, waardoor ik handel vanuit angst.

Oplossing:

Het vertrouwen in mijzelf herstellen waardoor ik niet meer door de bril van angst en verlies kijk en als levend voorbeeld de brug naar de ander kan zijn om het wantrouwen te herstellen.

Beloning:

Met elkaar om kunnen gaan zonder angst en wantrouwen en communicatie in het moment met elkaar te hebben waar zelfoprechtheid normaal is en eerlijkheid afgewogen moet worden in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf nooit echt vertrouwd te hebben en daarmee de ander als mij wantrouw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij de familie te willen horen door het feit dat mijn partner deel uit maakt van de familie en ik hem niet wilde verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn partner te verliezen wanneer ik geen deel zou kunnen uitmaken van de familie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in te passen in de familie en mij niet te beseffen dat ik daarmee zaken accepteerde en toestond waar ik niet achter kon staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst te zoeken naar vertrouwen in de familie en daarmee in mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner niet te willen opgeven en mij niet te realiseren dat dit niet aan de orde was en ik hem daardoor als bezit behandelde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wantrouwen voor mijn handelen vanuit de angst van verlies en uiteindelijk de angst om mijzelf te verliezen als de angst voor de dood.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben stukje bij beetje mijzelf te verliezen in zelfoneerlijkheid en dit te ervaren als de weg naar de dood en mij niet te realiseren dat het de weg van mijn ego naar de dood was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn relatie met de familie als een langzame dood te zien en ervaren waardoor ik er niet graag mee geconfronteerd word en mij het liefst ervan afscheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze angst voor de dood zo te internaliseren dat het fysiek werd en mij hyperventilatie, buikpijn en misselijkheid opleverden wat duidt op angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst mijn fysieke werkelijkheid niet meer in perspectief kan zien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfvertrouwen te herstellen om zo in mijn communicatie een levend voorbeeld te kunnen zijn, wat voor mij de enige manier is om het wantrouwen te overbruggen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor de dood als iets van het ego te zien en niet iets dat mij beperkt om zonder angst te vertrouwen in mijzelf als de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd alles terug te brengen naar mijzelf waardoor mijn zelfvertrouwen toeneemt om te zien hoe ik iets dat misschien onmogelijk lijkt kan overbruggen.

Dag 201 van 2555; een harnas om de longen als de greep waarin ik mijzelf gevangen hou

equal money capitalismDe afgelopen dagen voelde ik mij fysiek niet optimaal, er zat als het ware een strak harnas over mijn longen aan de voorzijde en achterzijde van mijn lijf. Ook was ik al moe wanneer ik opstond. Dat drukkende strakke gevoel om mijn longen voelde echt vervelend aan, ik hoestte niet meer dan anders, dus een opkomende vastzittende hoest leek het niet te zijn. Op een gegeven moment voelde ik als het ware energie bewegen in mijn long gedeelte, ik ging daar eens op letten, en elke keer wanneer ik in gedachten wegzonk dan begon die energie als een razende te bewegen in mijn longgedeelte/borst. De borst/longen staan voor familie/familie aangelegenheden en meteen moest ik denken aan het ja-nee-ja gebeuren van dit weekend en de week ervoor. Dat was een familie aangelegenheid en een herhalend patroon van de familie. Ik had in het nee-moment wel gevoeld wat een dreun dat op mijn fysiek als stress had gegeven, maar was in de veronderstelling dat het met een sisser af was gelopen. Mijn partner had vrij direct al fysieke symptomen gekregen en ik dacht echt dat de dans mij ontsprongen was. Maar niets was minder waar, ik had de stress in mijn lijf in dat nee-moment gevoeld dus het was er, ontkennen had geen zin.

 

Dus heb ik van de week meerdere malen met mijn lijf gesproken en het bedankt dat het zijn afweermechanisme in werking had gesteld, maar gezegd dat het niet nodig was in dit moment. Dit afweermechanisme maakt deel uit van eerdere ervaringen met de familie en op dit moment was er geen sprake van daadwerkelijk (fysiek) gevaar. Het was het oprakelen van ervaringen die ook in mijn lijf, in het vlees opgeslagen liggen die weer actief werden. Nu zou ik dit als een soort van falen kunnen oppakken, in de trant van waarom kan ik hier niet tegenop na zoveel zelfvergeving op de verschillende dimensies van deze relatie met de familie, maar dat zou destructief zijn. Wat hier speelde was een confrontatie met de werkelijkheid en een toets van hoever ik in bepaalde zaken sta. Ik kan mijzelf wel vergeven en corrigeren, maar uiteindelijk moet ik het doen en toepassen in de fysieke werkelijkheid, wat niet zonder vallen en opstaan kan gebeuren wanneer het een diepgeworteld probleem is.

 

 

Probleem:

 

Het geen vertrouwen in de familie hebben en daarmee geen vertrouwen in mijzelf hebben over hoe ik in dit geheel sta en mij zal gedragen in de zin van wat ik accepteer en toesta.

 

 

Oplossing:

 

Vertrouwen in mijzelf bewerkstelligen dat ik niet, wie ik ben, laat afhangen van de situatie waarin ik mij bevind met de familie, maar dat ik altijd stabiel ben wie ik ben. Hierdoor hoef ik gebeurtenissen ook niet te internaliseren en fysiek te maken op basis van herinnering.

 

 

Beloning:

 

Geen argwaan en angst jegens de familie hebben over hoe hun impact mij kan veranderen als wie ik ben, maar te staan in het belang van een ieder en vrij te zijn van oordelen van de ander als mij.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid als energie in mijn borstkas te laten rond waaien en mij een naar en ziek gevoel te laten beleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stress te internaliseren en vast te zetten in het vlees, waar het een consequentie wordt die ik eerst moet doorlopen en ik niet meer preventief te werk kan gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stress als stress te labelen en niet te zien wat er achter de stress zich verborgen houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren in het moment dat de stress in mijn borst een uiting is van wantrouwen in mijzelf en de ander als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat door dit wantrouwen er geen stabiliteit is en ik dus geen houvast meer heb om mijzelf aan te sturen

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overtuiging te hebben dat ik stuurloos ben eenmaal in de greep van de ander wanneer wantrouwen het overneemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik alles moet accepteren en toestaan wanneer ik niet in mijn kracht kan staan door gebrek aan zelfvertrouwen en daarmee mijn daadkracht weggeef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik zal veranderen wanneer ik uit wantrouwen en geen zelfvertrouwen alles accepteer en toesta van de ander en mij niet te realiseren dat ik niet kan veranderen door externe factoren alleen dan wanneer ik beslis te veranderen en dus mijn daadkracht hiervoor gebruik/misbruik.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf wanneer ik mijn correctie nog niet perfect kan doorlopen en mij niet te realiseren dat corrigeren oefening en tijd nodig heeft en geen ‘short cut’ of wondermiddel is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij van mijn stuk te laten brengen door externe factoren en mij niet te realiseren dat ik om moet gaan met deze externe factoren en ze niet moet vrezen en uit de weg moet gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn fysieke lijf, als deel van mij, met afweermechanismen reageerde op oude ervaringen die nog opgeslagen in het vlees lagen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet in eerste instantie te realiseren dat ik ook de relatie met mijn lijf moet opbouwen om tezamen de patronen in mij aan te pakken en zo preventief te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf naar beneden te halen over het feit dat ik niet stabiel genoeg ben naar de familie toe om mij niet te laten beïnvloeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om min over mijzelf te denken nu ik niet stabiel genoeg gebleken ben ten opzichte van de familie en mij niet te realiseren dat ik hiermee mijn zelfvertrouwen niet opbouw maar afbreek en dus mijzelf misbruik wat onacceptabel is en niet toegestaan kan worden wanneer ik in mijn kracht ga staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf slap en ziek te voelen ten opzichte van de familie door het ontbreken van zelfvertrouwen en daadkracht en dat terug te zien in mijn fysieke gesteldheid en mij niet te realiseren dat dit alles aan geld gekoppeld is en overleveningsdrang waarbij ik het gevoel heb te moeten dansen naar de pijpen van diegene waar het geld vandaan komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet hoef te dansen naar de pijpen van de geldverstrekker wanneer ik afspraken heb gemaakt over het verstrekken van geld waar ik achter kan staan en aan kan meewerken en te zie dat het gaat om geld en niet het “pleasen’ van de ander uit angst dat het geld verstrekken in de problemen komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de geldkraan weer dicht gaat en de ja weer in een nee wordt omgezet door de wispelturigheid die ik vrees in de familie ,waardoor ik het gevoel heb een marionet te zijn in de handen van de familie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit een marionet kan zijn in de handen van de familie wanneer ik dat niet accepteer en niet toesta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te gruwen van afhankelijkheid van anderen uit angst dat zij hun goedheid zullen ombuigen naar kwaadaardigheid wanneer zij zien hoe afhankelijk ik ben.

 

 

Wanneer en als ik zie dat ik in het patroon van geen vertrouwen hebben in mijzelf als de ander verdwijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst mijzelf moet stabiliseren en mijn daadkracht moet terug nemen om zo in mijn kracht te staan en te zijn wie ik ben en mij te realiseren dat ik niet kan veranderen door externe factoren tenzij ik het toesta. Ik stop dit patroon van wantrouwen en haal adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in elke situatie met de familie eerst te kijken hoe mijn stabiliteit ervoor staat alvorens ik in de stress schiet en in de geest schiet waar allerlei angsten klaar liggen om aangegrepen te worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de stress niet meer te internaliseren, maar meteen preventief te tackelen, zodat ik niet meer met een fysieke terugslag aan de slag hoef alvorens met dat te werken wat in het moment nodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfvertrouwen en daadkracht te bestendigen ten opzichte van de familiezaken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat familie mij niet kan veranderen en dat ik het altijd ben die verandering accepteert en toestaat.

Dag 152 van 2555, metamorfose massage

Dag 152 van 2555, metamorfose massage  Door Sylvie werd ik attent gemaakt op de metamorfose massage, waarop ik op onderzoek uitging om te zien wat dat nu precies inhield. Het is de aanraking van de reflexzone van de wervelkolom, te weten op de binnenkant voeten, zijkant duim en het hoofd tezamen met de nek. Deze techniek door Robert St. John vorm gegeven en hij ontdekte dat aan deze reflexzones onze herinneringen van voor onze geboorte gekoppeld zijn. Deze herinneringen zijn omtrent onze talenten, onze kwaliteiten en ook de belemmeringen die ons ervan weerhouden te zijn wie we zijn. Hij zag dat het mogelijk was om deze blokkades bewust te maken door deze massage techniek toe te passen en de blokkades zo losgelaten konden worden om plaats te maken voor levenskracht.

Op zich sluit dat heel mooi aan bij wat wij bij Desteni doen met het zelfvergeven van emoties/gevoelens/angsten waarna we deze patronen benoemen en corrigeren in ons fysieke bestaan. Deze simpele fysieke aandacht die het proces van loslaten en de regie weer terugnemen over ons leven, laat ons het contact met de fysieke realiteit zien zo belangrijk is om niet in onze geest te verdwijnen en ons juist vast te bijten in onze patronen.

Ik heb een aantal filmpjes bekeken om te zien hoe het echt in z’n werk ging, waarbij een Engelstalig filmpje en een Nederlandse site mij lieten begrijpen hoe deze massage techniek in de praktijk gaat. Al snel zag ik bij het zoeken naar filmpjes dat er ook mensen mee werken die van de zweverige spirituele vorm van masseren zijn, terwijl het zo niet bedoeld is. Dit zweverige/spirituele maakte een connectie met herinneringen van mij als Reiki behandelaar. Ik heb in mijn proces goed kunnen zien wat ik met het hele Reiki verhaal bereikte en dat was geen opperste beste kant van mij als persoon zal ik maar zeggen. Speciaalheid en reddersgedrag lagen hieraan ten grondslag. En in een moment argwaande ik deze massage techniek, oftewel ik argwaande mijzelf om niet weer in deze valkuil van speciaalheid en reddersgedrag te vervallen. Dus voegde ik het woord bij de daad en vroeg aan mijn familieleden wie er proefpersoon wilde zijn. Mijn partner bood mij zijn voet aan en nadat mijn dochter had gezien dat het niets ernstigs was kreeg ik haar beide duimen om te oefenen. Het werd als prettig ervaren, mijn partner kreeg het zelfs heet, maar zoals de techniek zegt er worden geen interpretaties gedaan want dat is simpelweg de geest voeren en het voegt niets toe aan de waarde van de massage.

Vanmorgen heb ik een complete behandeling aan mijzelf gegeven en het voelt prettig, het fysieke contact, maar het bracht mij niet in spirituele sferen. Wat mijn angst voor terugval dus niet bevestigde. Simpelweg blijven ademen en zien wat ik doe, houdt mij in het hier en nu, wat een aangename ervaring is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een connectie tussen een ‘real time’ kennismaking met metamorfose massage te koppelen aan herinneringen aan Reiki en dit niet direct te stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de herinnering aan Reiki bij het zien van metamorfose massage te accepteren en de angst die het met zich meebrengt toe te staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor het spirituele aspect niet direct te duiden, maar te volgen en te laten uitmonden in gevoelens van wantrouwen buiten mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wantrouwen naar metamorfose massage te voelen in de vorm van angst en mij niet te realiseren dat dit een reflectie is en ik naar buiten wijs als de veroorzaker van mijn angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het naar buiten wijzen om een veroorzaker voor mijn angst aan te wijzen eigenlijk een handreiking van mijzelf is die mij laat zien dat de oorzaak in mijzelf ligt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wantrouwen en niet te durven staan als iemand die klaar is en korte metten met haar spirituele verleden heeft gemaakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wantrouwen als het gaat om positieve energie trekken uit het speciaal zijn als iemand die een spirituele gave heeft en anderen kan redden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat dit punt van energie trekken nog steeds een punt is dat ik niet kan weerstaan en mij niet te realiseren dat ik mij in deze angst niet eens de tijd gun om in mijn fysieke realiteit te laten zien dat ik het aankan en dat de verleiding niet meer te groot is, de angst bestaat alleen nog in mijn geest die probeert of er nog reacties zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben als metamorfose massage enigszins spiritueel gedaan wordt en vervolgens in een reactie van wantrouwen schiet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet eerst mijzelf te willen aanraken, maar eerst te willen testen op anderen, uit angst voor mijn angst/gevoelens van wantrouwen die uiteindelijk een motie van wantrouwen naar mijzelf is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfs even bang te zijn om echt te voelen en te genieten van deze fysieke aanraking van mijzelf, uit angst dat alsnog ik niet te vertrouwen ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo weinig vertrouwen in mijzelf te hebben en daardoor mijzelf niet eens de voordeel van de twijfel te gunnen om te zien waar het schip strand.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet eerst mijn buiten wereld te wantrouwen, maar eerst adem te halen en te zien/realiseren/begrijpen waar ik mee te maken heb alvorens conclusies te trekken en in de reactie te schieten.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke realiteit te vertrouwen en niet blind te varen op mijn geest.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om spiritualiteit niet als zwarte piet te veroordelen, maar te zien dat het niet spiritualiteit is wat ik wantrouw maar spiritualiteit in mijn handen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer door mijn geest moedwillig te laten beperken en de regie over mijn leven in eigen handen te nemen, in plaats van te geloven in de angsten die mijn geest produceert.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om te werken aan meer vertrouwen in mijzelf door ervaringen van zelfvertrouwen toe te laten in mijn fysieke realiteit.

Dag 117 van 2555; numerologie, onthulde mijn gebrek aan vertrouwen in de ander

Dag 117 van 2555; numerologie, onthulde mijn gebrek aan vertrouwen in de ander  Iemand maakte mij attent op een website waar je naam en voornaam ingevuld kon worden en dan wordt je personage/karakter omschreven aan de hand van numerologie. Zo zei deze persoon, er zit veel stof in deze omschrijvingen om je personages eens verder onder de loep te nemen. Dat leek mij een goed idee, niet zozeer vanwege mijn geloof in numerologie, maar meer om eens te kijken waar in de omschrijving ik reacties op zou hebben. Veel van de tekst ging over al mijn goede kanten, al of niet herkenbaar voor mij, maar waarop ik een reactie had was een negatief punt dat ik niet graag onder ogen zag/zie. Het was niet voor niets dat in mijn zoektocht om personages te vinden binnenin mij en vervolgens onder de loep te nemen om zo zelf te vergeven en te  corrigeren, deze personage dus niet tevoorschijn kwam. Dit was iets dat ik echt wel herkende en zag in mijzelf, maar het in het zelfde moment ook gelijk weer onder het tapijt veegde. Teveel confrontatie met mij als negativiteit, zonder te zien dat door het te erkennen en aan te pakken er groei kan ontstaan, wat nu afgesneden werd door het weg te stoppen.

Het stukje tekst waar het omgaat is het volgende:

“Aan de basis van je relationele issues in je privé sfeer (prive en professioneel) zit het gebrek aan nummer 2. Misschien heb je ook issues gehad of nog steeds in je getrouwde leven? Een gebrek aan vertrouwen in je partner? Uw lichtgeraaktheid, uw gebrek aan geduld en uw scherpzinnigheid vinden hun bron in een gebrek aan nummer 2… Raak niet in paniek: aan dit alles kan worden gewerkt en het kan overwonnen worden!”

Het grappige is dat in de rest van de tekst, zaken die hier als negatief worden voorgehouden, eerder geprezen werden. Er zit een kern van waarheid in en ook weer niet, een soort van horoscoopachtige manier van een persoonlijkheid generaliseren zou ik zeggen. Maar de zin waar ik echt even een schokje door mijn fysieke lijf voelde gaan was “Een gebrek aan vertrouwen in je partner?” en specifieker “gebrek aan vertrouwen”.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een fysieke reactie te ervaren bij de zin: gebrek aan vertrouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord ‘vertrouwen’ niet echt een beeld te hebben, maar het als een abstract iets te ervaren  een blanco. Terwijl ik mij niet realiseer dat ik wel handel op dit woord, dus een betekenis moet aanwezig zijn, maar is waarschijnlijk te confronterend en dichtbij dat ik het liever afschilder als iets onbekends.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet oprecht te zijn over wat de betekenis van het woord vertrouwen in de ander gelijk aan vertrouwen in mijzelf voor mij betekent, omdat ik weet dat ik het niet waar kan maken en niet waardig ben in mijn eigen ogen en zodoende mij focus op anderen hun minpunten om zo niet naar mijzelf te hoeven kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat elk minpuntje in een ander mij deed/doet argwanen en de persoon af te schrijven als niet betrouwbaar en onvoorspelbaar waarvan ik niet op aan kan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander niet te vertrouwen uit gemakzucht om mijzelf niet onder ogen te hoeven komen en vervolgens wanneer ik zelf doe wat ik de ander niet toevertrouw ik mijzelf op de borst kan slaan en de polariteit van goed en slecht in werking zet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het wantrouwen in mijzelf om te zetten in het wantrouwen in de ander en energie uit het feit te halen dat ik het beter kan dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om competitie te gebruiken om mijzelf beter weg te zetten en in een roes van “kijk hoe goed ik ben” geen tijd en ruimte meer overlaat om naar mijzelf te kijken en te zien wat er  gaande is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wantrouwen en zo instabiliteit in mijzelf vast te zetten doormiddel van angst/competitie/polariteit en wantrouwen te worden, van binnen en van buiten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd te zoeken naar het negatieve in anderen als een soort van redmiddel om niet naar binnen te hoeven kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van binnen heel onzeker te zijn over datgeen wat ik claim beter te kunnen dan de ander, maar mijzelf er niet mee vertrouw om tot een goed eind te brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf gefrustreerd te voelen over hoe anderen in mijn ogen de boel verknallen en frustratie te voelen over het feit dat ik ook niet weet hoe het op te lossen en op mijn tenen ga lopen om toch tot een oplossing te komen en de polariteit te bevestigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet volledig te willen leren kennen, bang voor het negatieve in mij en zodoende geen vertrouwensrelatie met mijzelf kan/wil opbouwen om te zien of ik iets in zelfoprechtheid aankan of niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik het vertrouwen in mijzelf verknal en wat moet ik dan als ik mijzelf niet meer heb om op terug te vallen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat gebrek aan vertrouwen een mooie dekmantel is om niet naar alles binnenin mij te kijken en het af te doen als iets dat negatief is en zodoende geen aandacht mag hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen vertrouwen in mijzelf te hebben en geen vertrouwen in de wereld al seen afspiegeling van mijzelf en zodoende dus niet kan geloven in het verbeteren van de wereld dat begint bij mijzelf, maar te hopen dat er iets zal gebeuren waardoor alles toch nog goed komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het negatieve in en buiten mij totaal te negeren en er alleen maar aandacht aan schenk wanneer het mijn personage tot een beter personage maakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vertrouwen as iets buiten mij te bestempelen en wat ik zodoende niet nodig heb naar mijzelf toe, omdat ik bang ben dat het negativiteit oplevert en kritisch kijken naar mijzelf, wat bloot zal leggen wie ik ben in momenten van superieur voelen aan mensen die ik als niet te vertrouwen bestempel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vertrouwen als iets zoetsappigs te zien en mijzelf te bestempelen als doorgewinterd en met twee voeten op de grond, waar vertrouwen voor watjes is en zodoende mij niet realiseer dat ik zo nooit een intieme band van vertrouwen met mijzelf kan bewerkstelligen als een basis van waaruit ik in en als het leven kan staan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om op andere momenten vanuit andere hoeken dit punt van wantrouwen naar mijzelf als wantrouwen in de ander verder zal aanpakken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord ‘vertrouwen’ in mijzelf te herdefiniëren en te komen tot een werkbare definitie die het vertrouwen in mijzelf helpt herstellen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer op anderen te focussen als het aankomt op vertrouwen versus wantrouwen enin plaats daarvan in mijzelf te kijken wat dit neer kijken op anderen mij verteld over mijzelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om stabiliteit in mijzelf terug te krijgen door de regie weer in handen te nemen over mijn eigen leven, om zo een solide basis te hebben om vanuit te werken.