Dag 353 van 2555: we slaan er nog wel een putje bij

DIP Lite cursusIk was met iemand in gesprek en we spraken over gelijkheid en dat iedereen recht op water heeft. Als voorbeeld gaf ik aan dat ik het niet vind kloppen wanneer we uitvindingen zoals een rietje/buisje waarmee je uit vies en vervuild water kan drinken, uitroepen tot waanzinnige uitvindingen die de mensheid vooruit gaan helpen. Ik vroeg de ander of het een uiting van gelijkheid is wanneer we de mensen uit de derde wereld water uit vieze plassen/rivieren laten drinken met een rietje dat water zuivert, terwijl wij de kraan opendraaien en drinkwater tot onze beschikking hebben. Zo kunnen we ook drinkwater uit urine maken met een elektrisch apparaat en hebben we een boek dat bladzijden heeft die we als filter kunnen gebruiken. Je zou kunnen zeggen deze uitvindingen zijn de redding voor de mensheid of we creëren een rariteiten kabinet met deze uitvindingen, terwijl we nog steeds niet willen delen wat wij wel hebben en de ander niet heeft.

Mijn gesprekspartner zei, maar we slaan putten in de derde wereld en als ze nu leren hoe ze dat zelf moeten doen dan kunnen ze zelf verder met ontwikkelen. Ik vroeg of dat van gelijkheid betuigt wanneer wij ons ontwikkelingshulpgevoel in de strijd gooien en vinden dat een paar putten slaan gelijk staat aan onze waterkranen in huis. Mijn gesprekspartner zei, dan slaan we gewoon nog meer putten. Dus om gelijkheid te creëren moeten we veel putten slaan, zodat we kunnen zeggen dat wij er veel aan hebben gedaan om te helpen.

Dan lag er nog het punt dat men in die landen eens moest gaan leren om de boel op poten te krijgen, zoals mijn gesprekspartner dat aankaartte. Ik vroeg of wij gelijkheid hebben op het punt van oplossingen bedenken en uitvoeren. Ik kreeg hier geen antwoord op. Ik zie hier geen gelijkheid, wij kunnen mooie plannen maken en dat gaan uitvoeren met mooie middelen en machines. De mensen in de derde wereld kunnen wel plannen hebben, maar hebben zij ook net zoveel middelen als wij om deze plannen tot uitvoering te brengen.

Wat ik tijdens ons gesprek zag gebeuren dat door het ontwikkelingshulpgevoel men al snel denkt heel wat te doen voor die ‘arme mensen’, maar men bedenkt niet dat deze mensen wellicht meer geholpen zijn met een net van waterleidingen en waterzuiveringstations, in plaats van de zoveelste put te slaan uit schuldgevoel voor wat wij wel hebben en zij niet. Mijn gesprekspartner bracht ook in dat een waterleidingnetwerk niet zomaar gemaakt is, wat dus impliceert dat we die inspanning dus eigenlijk niet voor de ander over hebben.

Ik merk dat het mij raakt als men de derde wereld afschildert als een gebied met mensen die blij mogen zijn met wat wij hen brengen en men klaagt over het feit dat men in de derde wereld niet genoeg initiatief neemt om het land op orde te krijgen. We denken er niet bij na dat het deze mensen onmogelijk gemaakt wordt om boven het huidige niveau uit te stijgen zolang wij hen houden op die plek van derde wereld land. Waarom zou iemand in de derde wereld niet een huis als ons mogen hebben en de spullen mogen hebben die wij hebben? Omdat dit teveel kost? Omdat zij het niet waard zijn? Omdat dit mogelijkerwijs welvaart bij ons wegneemt?

We zouden toch gewoon in staat moeten zijn om de wereld te zijn/vertegenwoordigen, zonder onderverdelingen in eerste, tweede en derde wereld. Ik wilde daar als kind al niet aan en nu als volwassene begrijp ik wel dat bepaalde dingen zo zijn omdat wij daar debet aan zijn, maar dat betekent niet dat wij dat zouden moeten accepteren omdat wij toevallig aan de juiste kant van de lijn wonen. Voor mij zit er geen logica in heel veel putten slaan, in plaats van een waterleidingnet op poten te zetten. Ik denk dat dingen anders moeten en ook anders kunnen zolang we ons in de schoenen van de ander plaatsen om te zien hoe belachelijk het is dat we het helemaal te gek vinden dat derde wereld bewoners water door een zuiveringsrietje drinken, hun plas omzetten in drinkwater of hun water door de pagina’s van een boek te gieten. Wie houden we hier nu voor de gek? Ik zou zeggen onszelf in eerste instantie.

Mijn plan is om eens te onderzoeken waarom er geen waterleidingen en huizen zijn zoals wij die hebben, om zo een realistisch plaatje voor mijzelf te kunnen schetsen en niet meer geraakt te zijn, maar te snappen waarom bepaalde dingen worden tegengewerkt en waarom de meerderheid daar genoegen meeneemt. Ik heb al wel antwoorden op deze vragen, maar ik vind het belangrijk om dit daadwerkelijk te checken binnen mijn fysieke realiteit.

Advertenties

Dag 283 van 2555: van boosheid tot opluchting

basisinkomengarantieMijn dochter is nu 2 weken geleden opgenomen in een revalidatiecentrum waar zij een 9 weken durend pijn -en chronische vermoeidheid programma loopt en ik begin een beetje te wennen aan mijn nieuwe ritme. Het eerste weekend mocht ze nog niet naar huis, dit weekend zaterdag overdag wel en moest zij om 8 uur ’s avonds weer terug zijn en zondag mocht zij 4 uur naar huis. Het hoort allemaal bij het programma, maar ik bespeurde wel een zekere mate van scepsis bij mijzelf en ik moest sterk denken aan een opvoedkamp.

 

Dus zondag reden we naar Rotterdam terug, het hield niet op met regenen, en voordat we de laatste brug over gingen om de éénrichtingsverkeer singel op te rijden zagen wij brandweer auto’s staan en konden we niet de brug over. Ik reed een rondje om zo recht op de singel uit te komen en de brandweer auto’s te omzeilen, om vervolgens te zien dat de singel naar het revalidatiecentrum met tape was afgezet. Er stond een groep brandweermannen in het gras bij de gracht en het leek alsof ze niets deden, verderop stond een busje met hulpverleners die de singel die ik moest vervolgen dwarsboomde. De auto voor mij werd te woord gestaan door een hulpverlener die vervolgens weer in het busje ging zitten toen ik vooraan stond. Een andere hulpverlener maakte vanuit het busje een gebaar dat ik linksaf moest slaan en ik haalde mijn schouders op en gebaarde met mijn armen, ik weet niet hoe ik verder moet, de hulpverlener keek vervolgens de andere kant op.

 

Dit maakte ineens een grote boosheid en een soort van onrechtsgevoel in mij los. Ik maakte mijn gordel los, zette de auto stil en stapte uit. Er probeerde mensen mij links en recht in te halen die blijkbaar niet een paar tellen konden wachten. Ik liep op het busje hulpverleners af en ik voelde de boosheid borrelen in mijzelf. Ik vroeg de hulpverlener hoe hij gedacht had dat mensen naar het revalidatiecentrum moesten komen, en voegde eraan toe dat ik niet bekend ben in Rotterdam en niet wist hoe er nu te komen. Zeer ongeïnteresseerd meldde hij mij dat ik dat zelf maar moest uitzoeken, ik voelde mij bozer worden, maar besloot te ademen en weg te lopen. Ik geloof dat ik nog iets zei over hoe al die mensen weer terug moesten komen in het revalidatiecentrum, maar de man had geen boodschap aan mij.

 

Op zondag avond komen alle revalidanten die met weekendverlof zijn geweest weer terug, dit zijn geen mensen die de auto 3 straten verderop neerzetten en vrolijk huppelend naar het revalidatiecentrum terug lopen. Dit is natuurlijk geen manier van doen om een éénrichingsstraat af te sluiten waar een revalidatiecentrum is gesitueerd. Ik kon het eigenlijk niet bevatten dat een gemeente voor wat voor reden dan ook, zonder verdere verklaring of informatie wanneer het ongemak opgelost zou zijn, zo’n straat af zou sluiten. 

 

We reden opnieuw een rondje en besloten in een parkeergarage zo dichtbij mogelijk te gaan staan, de parkeergarage was nagenoeg leeg wat een beetje raar was, maar ik had niet veel andere opties. In ieder geval kon ik volgens het bord 24 uur lang uitrijden. We liepen door het park naar het revalidatiecentrum waar ook weer brandweerauto’s stonden en daar zagen we dat het ging om overstromingen door de hevige regen. De kelders van het museum waren ondergelopen en de beelden in de beeldentuin stonden gedeeltelijk onder water. Mijn dochter en ik waden door de diepe plassen naar het revalidatiecentrum en kwamen met natte voeten binnen. Later hoorden we dat de singel was afgezet vanwege een brandweerslang die de singel kruiste en het water in de volle gracht loosde. Ook zagen we later dat er materiaal lag om een bruggetje over de slang heen te maken zodat het verkeer verder kon rijden, maar dat gebeurde niet in de rest van die avond.

 

Ik zou mee eten en ik besloot na het eten de auto uit de verder weg gelegen garage te halen en in de garage van het revalidatiecentrum te parkeren, want ineens klonk €2 per uur heel erg goedkoop in verhouding tot de prijzen in de museum garage. Dus liep ik terug door de plassen in het park naar het parkeerdek waar ik in de stromende regen mijn kaartje in een apparaat stak dat de toegangsdeur naar de parkeergarage zou open maken. Er gebeurde niets. Op een bord stond dat na sluitingstijd men bij de hoofdingang naar binnen moest, dus op naar de hoofdingang. Ook daar stak ik mijn kaartje in het apparaat en weer niets. Nu begon ik toch wel wat nerveus te worden en begonnen verschillende scenario’s door mijn hoofd te spelen. “Mijn auto staat daar in een praktisch lege garage en ik sta hier voor een dicht traliehek”. “Ik kan niet naar huis terug”. “Ik zal met de trein moeten en morgen de auto op moeten halen”. “Mijn partner kan niet met de auto naar zijn werk morgen”. En ga zo maar door.

 

Toen zag ik ineens iemand bij een busje staan diep in de garage, het deed mij denken aan bewaking en ik dacht dit is mijn enige kans want de telefoon werd ook niet opgenomen. Ik begon te schreeuwen door het traliehek, “hallo” en de man keek op om vervolgens zich weer van mij af te draaien. Ik voelde mijzelf wee in mijn buik worden, ik was niet instaat om de man zijn aandacht te trekken. Ik bedacht dat ik beter moest communiceren en riep: “hallo, mag ik U iets vragen?” Waarop de man zich nogmaals omdraaide en riep ik kom zo bij U. De man stapte in zijn busje en kwam richting de ingang rijden en vroeg wat er was. Ik deed mijn verhaal en voelde een opluchting, de man probeerde mijn kaartje in het apparaat te stoppen en ook nu gebeurde er niets. Hij liet mij binnen en begeleidde mij naar het betaalapparaat, waar mijn kaartje niets mankeerde en ik gewoon kon betalen. Opgelucht reed ik de garage uit, maar wist dat ik nog niet via de singel naar het revalidatiecentrum kon komen. De verpleging had mij aangeraden om een gedeelte van de singel tegen het verkeer in te rijden om zo toch binnen te kunnen komen. Zo gezegd zo gedaan, maar er kwam een auto aan en ik was aan het spookrijden, ik reed om de auto heen en gaf een dot gas om op het terrein van het revalidatiecentrum te komen. Opgelucht zette ik mijn auto in de parkeergarage va het revalidatiecentrum om zo nog wat langer bij mij dochter te kunnen blijven.

 

Wat een avond zeg en wat een variëteit aan emoties kwamen langs, in mijn volgende blog zal ik mijn zelfvergevingen uitschrijven en mijn emoties nogmaals onder de loep nemen.

Dag 199 van 2555; de open deur naar wat is

equal money capitalismWij mensen zijn liever zoekende dan dat wij werkelijk willen vinden wat is, dat te vinden dat fysiek hier is en het antwoord is op alles dat bestaat. De origine van alles is terug te vinden in de herhalende patronen waaruit wij bestaan en waaruit onze wereld is opgebouwd. De patronen die hun origine vinden in geluid en frequentie, zoals water dat veranderd van uiterlijk wanneer er een frequentie van geluid doorheen gaat, zo veranderen wij door het geluid van de woorden die wij gebruiken en horen. Door de invloed van geluid door woorden en de daarmee samenhangende energie als emoties en gevoelens bepalen de patronen die wij leven en het leven noemen wie wij zijn. Tezamen met anderen vormen wij meer en nieuwe patronen en zo gaan de kringen in het water aangestuurd door geluid als woorden steeds verder en verder, waardoor wij een buitenwereld opbouwen net zoals wij onze binnenwereld hebben gebouwd.

 

Deze patronen gestimuleerd door geluid/frequentie gevormd door en gevat in woorden vinden binnen en buiten ons plaats, maar de grootste creatie doen wij in onze geest. Dit creëren van de patronen komt tot stand door denken/gedachten, zonder denken zijn er geen patronen die wij volgen binnen de logische wetten van de geest. Denken is ons bestaan, denken is wat wij denken te zijn en het denken sluit ons af van wat werkelijk hier is. Het ruiken van de geur van een roos door de herinnering aan een mooi moment waar de geur van de roos een grote rol speelde is het herbeleven van het hier en nu door de ogen van de geest en zijn denken. Denken limiteert en toch is denken al eeuwen het hoogste goed in onze wereld.

 

Van denken komt denken en met denken vormen wij miljoenen interconnecties en kunnen we zien dat de herhalende patronen zo macht krijgen en boven het fysieke zijn, in onze werkelijkheid wordt uitgetild. Ons denken is uit de hand gelopen het is een sneeuwbal die een lawine is geworden en haast niet te stoppen is. Door dit denken menen wij echtheid, waarheid, puurheid en vrijheid te verkrijgen, maar zien niet hoe wij ons vast geketend hebben aan het hek van de geest, waar de deur open is maar waar wij de deur niet zien. Gelimiteerd door de geest zoeken wij naar geluk in de dingen buiten onszelf die wij door denken waarnemen geladen met energetische emoties en gevoelens. Maar we vinden het niet want de waarheid/origine ligt in ons binnen de patronen, de herhalende patronen die ons laten zien wie we geworden zijn en hoe we zo geworden zijn. Door het denken willen we dit niet zien, dat zou al te gemakkelijk zijn en volgens ons een ondoordachte stap zijn om tot de verandering te komen, die we zo verlangen, maar die wij zelf tegenhouden door ons denken, en als passievelingen in de geest blijven hangen in het vacuüm van het denken.

 

Door het onbegrip over onze origine en het niet begrijpen van onze origine als herhalende patronen, hebben we nooit echt een compleet beeld van onze fysieke werkelijkheid gehad. Waardoor het denken of bedenken van een oplossing altijd meer problemen met zich meebrengt dan dat het een aaneenschakeling van gezond verstand is dat een oplossing biedt die iedereen die betrokken is bij het probleem als een gelijke beschouwt.

 

Door al ons denken, verlangen we zoveel, dat er nooit een einde aan dit verlangen lijkt te komen en waarbij oplossingen vervagen in meer problemen. Het denken zal ons nooit bevredigen, het denken kan hoogstens de geest bevredigen, maar zal dan als een onbevredigde hoer blijven zeuren en hunkeren naar meer. Net als het consumentisme als de geest als het denken, dat nooit genoeg is waar er altijd plek is voor meer. Door dit alles zien wij niet meer waar het om gaat en zien wij de open deur naar ons zijn niet. Want achter de gedachten is diegene die de gedachten observeert, passief en niet meer instaat om het denken tot een halt te roepen.

 

Wij zitten gevangen in onze gedachten, wij denken onze gedachten te zijn en wij denken dat de geest onze fysieke werkelijkheid is. Vanuit dat perspectief wil het ego/de geest weten wie het is, het ego zoekt door denken naar het antwoord op de vraag wie we zijn en wat ons doel is in het leven. Alleen het ego vraagt zich af wat het doel is in het leven, wij als de adem, bewust in elk moment hoeven niet te weten wat ons doel is, want wij zijn ook zonder denken hier in elk moment als de aanstuurder van ons leven als het leven. Op deze manier  kunnen wij ons afvragen of wij zoeken naar de betekenis van het leven of dat wij het leven willen ervaren met al onze fysieke zintuigen los van het denken als energetische emoties en gevoelens.

 

Wij denken dat wij onze gedachten zijn, maar wij bestaan uit geluid dat door ons water gaat en wij komen tot leven door de patronen in ons die wij hebben geaccepteerd, toegestaan en gecreëerd. Zolang wij het denken niet als een hulpmiddel zien om onze patronen terug te lopen, te doorlopen en ons te realiseren hoe die patronen in de eerste plaats er zijn gekomen, dan pas kunnen wij onszelf verbeteren en ontdoen van de energetische lading die ons in interconnectie doet bestaan met al onze gedachten die wij koesteren alsof het, het leven zelf is.

 

Wil jij weten waar de open deur naar het zijn/het leven is, doe dan mee en start de gratis on-line cursus van Desteni Universe, DIP-LITE, en leer zelf hoe jij je patronen kan ontrafelen en teruglopen door te schrijven.