Dag 222 of 2555; vrees ik voor het leven van mijn kinderen? – deel 1

equal money capitalismAls moeder ben ik tot op heden altijd redelijk koel geweest als het ging om los laten en ruimte geven aan mijn kinderen. Ik zag geen spoken daar waar ze niet waren en ik had geen buitensporige beschermingsdrang waarmee ik mijn kinderen zou kunnen verstikken. Wat niet wil zeggen dat elk stapje van mijn kinderen naar meer zelfstandigheid niet spannend is geweest door de jaren heen, maar ik hield mijn hoofd koel.

 

De laatste weken bespeur ik een angst in mijzelf, een angst dat er zomaar wat kan gebeuren met mijn kinderen en wat dan? Daarmee gepaard gaat de onmacht dat ik weet dat ik een ander mens zijn/haar leven niet kan leven en behoeden voor het onvermijdelijke of onverwachte.

 

Ettelijke keren las ik over tienermeisjes die niet meer thuis komen en ook nooit meer gevonden worden of dood gevonden worden. Vervolgens las ik een bericht dat een 13-jarige jongen na het lopen van zijn folderwijk niet meer thuis gekomen was en luttele dagen erna werd hij dood gevonden. Ik heb een 13-jarige zoon thuis die folders bezorgt en de schrik sloeg om mijn hart. Recentelijk las ik over een 16-jarig meisje dat in 1 weekend door 30 mannen 90 keer was verkracht, er ging een pijn door mij heen. Ik heb een 16-jarige dochter thuis die inmiddels heeft moeten leren wat aanranding is en weer sloeg de angst om mijn hart. Vandaag las ik over een moeder die met haar 10-jarige dochter door een 29-jarige man gegijzeld werd, waarna de dochter werd verkracht en de moeder in het bijzijn van het kind werd doodgestoken. Wat elke hoop dat ik mijn kinderen zou kunnen redden/beschermen om zeep hielp. Elke keer drukte ik de angst weg, naar binnen, daar waar ik niet weet waar het precies is en waar het heen gaat en wat het doet.

 

Vanavond was mijn dochter later dan afgesproken thuis na paardrijden, mijn partner belde haar maar ze nam niet op, ik merkte dat mijn gedachten afdwaalden en ik moest denken aan al die meisjes die zomaar verdwijnen. Ik werd onrustig en was erg blij toen 5 minuten later de voordeur open  ging en mijn dochter thuiskwam. Zij was de tijd vergeten terwijl zij in de stallen bezig was geweest. Niets aan de hand dus! Maar de geest had genoeg plaatjes en verhalen om met mij aan de haal te gaan. En niet onbelangrijk al die keren dat ik toch bezorgt was maar dat wegstopte, omdat ik koel was en het niet paste in beeld dat ik van mijzelf had, kwam nu als een boemerang naar mij terug.

 

Wanneer ik al die berichten lees over het leed dat kinderen over de hele wereld wordt aangedaan dan voel ik verdriet dat ik tegelijkertijd niet wil voelen, omdat ik weet dat het mij gek zou maken en mij in een ouder zou veranderen die haar kinderen zou verstikken door zorgen die niet direct hier zijn maar mogelijkerwijs iemand zou kunnen overkomen. Dus alle leed wat ik zie in mijn wereld en niet probeer te voelen als moeder, projecteer ik als 1 grote energiebal op mijn kinderen, omdat die tastbaar en dagelijks om mij heen zijn. Toch is het een algehele angst die ik voel, ik voel hoe onze wereld afglijd en zie de wereld om mij heen afbrokkelen waar ik zo van hoopte dat het mij zou ondersteunen en zou beantwoorden aan alle plaatjes die ik mijn leven lang verzameld heb door programmering vanuit opvoeding en maatschappij, maar een wereld is geworden die mij meer angst bezorgt dan vreugde. Ik ben bang om dat te verliezen wat mij vreugde oplevert en dat zijn ondermeer mijn kinderen. Vreugde die plaats moet maken voor het monster dat wij met z’n allen hebben gecreëerd door de status quo te accepteren en toe te staan. Hoe kunnen we de wereld of het leven doorgeven aan onze kinderen als we het eerst kapot maken? En maken we zo onze kinderen niet tegelijkertijd kapot?

 

Het is tijd om deze angst die elke dag meer handjes en voetjes krijgt niet geboren te laten worden en te snappen/realiseren/begrijpen wat er aan ten grondslag ligt om zo dit patroon te doorbreken en niet te verdoezelen met andere patronen en personages, waardoor ik door de wirwar niet meer kan zien wat ik gecreëerd heb en zodoende ook niet kan corrigeren wat ik gecreëerd heb.

 

 

Probleem:

Angst dat mijn kinderen iets verschrikkelijks zal overkomen en het met de dood moeten bekopen.

Oplossing:

Kunnen zien wat reëel is en wat niet, door niet in de geest te participeren in dit soort gedachten die angst promoten waardoor ik niet meer helder kan zien waar ik mijn kinderen extra bescherming zou moeten bieden door bepaalde situaties niet aan te gaan en waar ik media informatie op mijn leven projecteer alsof het echt en reëel gevaar is. En te werken aan mijzelf zodat alles wat ik accepteer en toesta van mijzelf, wordt gecorrigeerd en geen weerspiegeling meer heeft/is op de maatschappij/wereld.

Beloning:

In het moment met mijn kinderen kunnen zijn zonder dat angst tussen ons komt, maar wel het totaal plaatje te snappen om te zien/begrijpen/realiseren waar reëel gevaar daar is en naar gehandeld moet worden.

 

 

In mijn volgende blog zal ik verder ingaan op deze angst door zelfvergevingen te schrijven en zo te ontrafelen waar deze angst zijn origine vindt en waar het linken en interconnecties heeft in mijn leven.

 

Advertenties

Dag 190 van 2555; oplossing – leven in het hier en nu door de ogen van de geest

equal money capitalismDeze blog is een voortzetting op de blog van gisteren, Dag 189 van 2555; probleem – leven in het hier en nu door de ogen van de geest

Het vinden van oplossingen kan alleen dan gebeuren wanneer ik het probleem zie/begrijp en het dus kan doorgronden. Dat is dan ook precies wat ik ga doen naar aanleiding van mijn voorbeeld van gisteren.

 

Ik sta buiten om mijn fiets van het hangslot te bevrijden, waar ik tegenop zie, omdat meerdere keren voorafgaand aan vandaag het slot niet goed opende en mijzelf vertraagde in tijd. 

Ik ben hier bezig met een fysieke handeling waarbij er een herinnering opkomt die ik besluit te volgen, waardoor de fysieke handeling in het nu ineens iets word waar ik tegenop zie en wat mij vertraagt. Dus het probleem hier is het meegaan met een herinnering en het accepteren en toestaan van emoties die gekoppeld zijn aan de herinnering en niet aan de fysieke handeling. Wat maakt dat ik een probleem/issue creëer dat er nu op dit moment niet is binnen mijn fysieke werkelijkheid, maar die ik wel als zodanig ervaar als echt door het participeren in de geest. De oplossing is dan ook om niet mee te gaan met die herinnering waardoor ik ook geen emoties opwek die los staan van mijn fysieke moment in het hier en nu en dus het slot openen doe en niet ervaar als iets waar ik tegenop moet zien. Daarnaast kan ik het slot inspuiten met olie wat het openen vergemakkelijkt.

Ik stap op mijn fiets om over de stoep voor ons huis naar de eerste straat linksaf te fietsen. Ik zit niet gemakkelijk op de fiets, omdat ik weet dat ik niet mag fietsen op de stoep en ik overal vandaan in mijn verbeelding agenten of stadswachten tevoorschijn zie komen. 

Op dit moment doe ik iets dat volgens de regels van het systeem niet is toegestaan, dus de politieagent in mijn geest maakt dat ik mij angstig voel en van alle kanten bekeken voel. Dit is een gevoel waar ik in mijn jeugd mee heb kennis gemaakt, iets doen wat eigenlijk niet mag om zo je grenzen te verleggen en zogenaamd je vrij te voelen in de kooi van het systeem. Dus mijn probleem is dat ik zoek naar vrijheid, maar wordt terug gefloten door de politieagent in mij, oftewel het systeem als mijn geest en het systeem als de samenleving. De oplossing is het begrijpen wat vrijheid is en waar vrijheid door wordt gekenmerkt en dus te zien dat rebelleren geen vrijheid is maar schoppen tegen de kooi waar ik mij in bevindt. Vrijheid is vrij zijn van participatie in de geest waardoor ik mijn werkelijkheid als fysieke werkelijkheid ervaar en niet als geesteswerkelijkheid.

Terwijl ik langs de huizen van de verschillende buren fiets krijg ik een warm gevoel bij het ene huis een koud gevoel bij het andere en bij 1 huis een neutraal gevoel. 

Het beoordelen van mensen op basis van een goed gevoel of een slecht gevoel is een participatie in de geest wat veel stuk maakt in onze wereld. We zien elkaar niet meer maar we zien elkaar door onze opinies heen gefilterd. Daarnaast zijn dat vaak opinies gevormd op basis van een aantal ervaringen die de ander dan afrekenen voor zolang je aan ze herinnerd word. Dus mijn probleem hier is het kijken naar mensen op basis van ervaring in het verleden wat mij een positief of negatief gevoel geeft in het heden, maar niets met het heden te maken heeft. De oplossing hier is het waarnemen van huizen als huizen en niet aan de hand van de bewoners en niet de bewoners aan de hand van gevoelens gebaseerd op herinnering.

Toch zie ik grote huizen aan de ene kant en kleine huizen aan de andere kant en besluit in mijn geest dat het zielig is voor de mensen in de kleine huizen dat ze zo beroerd wonen. 

Hier beoordeel ik de woonsituatie van anderen aan de hand van mijn opinie over kleine huizen en mijn ervaring met kleine huizen, wat niets zegt over het woongenot wat deze mensen al dat niet of wel hebben in hun huizen. Dit heeft alles te maken met mijn angst om in een te klein huis op elkaars lip te moeten wonen en dat wonen te bestempelen als overleven. Mijn probleem hier is een opinie door ervaring gevormd die ik nog steeds geloof en gebruik in dat moment om mijzelf af te leiden van het feit dat het mij niet lukt in het hier en nu te zijn en dat als teleurstelling te ervaren. De oplossing is het loslaten van deze afleidingsmanoeuvres, zodat ik al deze dingen om mij heen zie, maar er niets aan verbind en simpelweg geniet van de fysieke waarnemingen die ik doe zoals de wind die langs mij heen waait, het geluid van de stad en de geur van de winter.

Ik sla rechtsaf een asfalt weg op om even te onthobbelen en langs het kinderdagverblijf te rijden, waar ik altijd even naar binnen kijk en allerlei horror verhalen over kinderdagverblijven door mijn hoofd spelen. 

Op dit punt in mijn rit is het kinderdagverblijf een trigger punt om horror verhalen naar boven te laten borrelen in mijn geest en aan te grijpen als afleiding. Ook hier is het probleem het niet kunnen blijven in mijn fysieke werkelijkheid en niet met het gevoel van teleurstelling geconfronteerd te willen worden en zodoende mijn geest bezig te houden door alles aan te grijpen wat het mij presenteert. De oplossing is het onder ogen zien van mijn teleurstelling en mij te realiseren dat het mij ontdoen van gedachten een proces is wat los staat van gelukt of mislukt te zijn hierin, het gaat om de continuïteit van dit proces en het leren van wat is geweest.

Ik fiets langs een school en beoordeel de ouders als alternatieve stadse ouders. 

Dit is een gedachten vorm die backchat heet en zijn origine vindt in jaloezie. Met alternatieve ouders bedoel ik ouders met bakfietsen waar kinderen in vervoerd worden. Kinderen in merk kleding, dus eigenlijk de yup ouder met genoeg geld. Wat mijn probleem maakt tot een punt van jaloezie op het hebben van genoeg geld van de ander, wat geheel en enkel voortkomt uit opinie en is niet getoetst aan de werkelijkheid. De oplossing is het loslaten van opinie en jaloezie en mij alleen bezig te houden met wat werkelijk hier is en wat ik heb getoetst aan de werkelijkheid.

Ik steek een weg over en rij langs een enorm oud herenhuis en elke keer probeer ik te ontdekken of daar inderdaad maar 1 gezin in woont of dat het er toch meerdere zijn, 

Deze gedachte is gebaseerd op de opinie dat het huis te groot zou zijn voor een ouder stel. Mijn fantasie na aanleiding van de inrichting is dat er een ouder stel woont zonder kinderen. Wat dit tot een punt van jaloezie maakt wat ik afdek met het feit dat het niet fair is dat zo’n groot huis bewoont wordt door maar 2 mensen. Mijn probleem is jaloezie dat anderen het beter hebben en de oplossing is het loslaten van mijzelf te vergelijken met anderen endaar mijn zelfwaarde aan af te meten.

vervolgens rijd ik langs een stoffen winkeltje waar ik gecharmeerd ben van de etalage en mij meteen bedenk wat ik allemaal zou kunnen maken van al die mooie dure stoffen. 

Deze gedachte lijkt vol van enthousiasme, maar is in feite een dekmantel van het  gegeven dat ik weet dat ik het mij niet kan veroorloven om zulke dure stof aan te schaffen om mee te hobby-en. Dus mijn probleem is indirecte jaloezie op de mensen de wel kunnen kopen in dit soort exclusieve winkeltjes. De oplossing ook hier is stoppen met mij te vergelijken met onbekenden en alleen vast te stellen dat er een winkel zit die stoffen van het hogere segment verkoopt.

Ik steek een grotere weg over en zie schuin aan de overkant een cateringbedrijf zitten en voel irritatie, dit omdat zij vaak de weg blokkeren voor hun bedrijf wat het voor fietsers onveilig maakt. 

Irritatie voelen over iets dat met zekere regelmaat gebeurd maar niet in dit moment, wat dit moment bepaald en definieert door mijn participatie in deze irritatie, is wat hier gebeurd. Mijn probleem is het participeren in de geest wat mijn fysieke werkelijkheid maakt tot een geest werkelijkheid. De oplossing is het stoppen met participeren in de geest.

Ik kijk naar rechts om te zien of ik kan oversteken en zie de opvang voor daklozen wat mij een verloren en unheimisch gevoel geeft. 

Hier neem ik door dit gevoel het beeld van de daklozenopvang persoonlijk, het unheimische gevoel is de angst dat ik misschien ooit door de verkeerde omstandigheden op straat terecht zou kunnen komen. Dit geeft mij even in het moment een zwaar gevoel en het probleem is dan ook het persoonlijk nemen van iets dat mij misschien ooit nog eens zou kunnen overkomen, zoals zoveel andere zaken in het leven. De oplossing is het leven in het moment en mijn fysieke werkelijkheid laten bestaan uit dat wat aanwezig is en echt aan de orde is.

Ik rijd nu op een singel met herenhuizen, meteen rechts staan een aantal huizen met veel donkerbruin eraan en rookglas in de ramen wat ik als niet fijn/leuk bestempel en de openheid van de brede straat met de witte grote herenhuizen totaal teniet doet. 

Hier laat ik mij door de emoties die deze gedachte bij mij oproepen mijn fysieke ervaring in het moment bepalen. Donker staat voor dicht en onvoorspelbaar en licht voor open en veilig in dit geval. Allemaal opinies, ervaringen en herinneringen die dit moment vormen en niet het moment dat het moment bepaald. Mijn probleem is dus weer het waarnemen van mijn fysieke werkelijkheid door ideeën over de fysieke werkelijkheid. De oplossing is het niet langer accepteren en toestaan van deze ideeën.

Ik kom aan op een kruising waar een groot kantoor van de ABN-AMRO mij aanstaart, ik vind dit zeer onplezierig en zou het liefst door een andere straat rijden, maar dit is de kortste weg en ik zeg in mijn geest tegen mijzelf dat dit kinderachtig gedrag is. 

De ABN-AMRO staat door ervaring voor mij gelijk aan starheid en mensen duperen, twee zaken die ik niet graag in een ander of mijzelf zie en dus separeer ik mij ervan en heb ik de neiging om het gebouw te ontwijken. Mijn probleem is het nog niet willen loslaten van deze ervaring vanwege de nog altijd aanwezige energetische beloning die hieraan verbonden is door mijzelf als slachtoffer te zien. De oplossing is verder te gaan en mijn kracht terug pakken en mijn eigenleven aansturen, wat niet kan vanuit de rol van slachtoffer.

Aan de andere kant zit een makelaars kantoor dat ons zou helpen met het uitzoeken van foutieve/niet geclaimde meldingen bij de ING en een gevoel van in de steek gelaten zijn bekruipt mij. 

De werkelijkheid is een makelaars kantoor, maar ik ervaar mijzelf als in de steek gelaten door de eigenaar van het kantoor die geen verbintenis met mij aanging, maar een verbintenis met geld aanging. Geld verviel in deze zaak en daarmee ook de verbintenis. Mijn probleem hier is het niet willen snappen van het systeem en mij alleen maar als slachtoffer willen zien wat mijn daadkracht ontneemt. De oplossing is geen verwachtingen van anderen te verwachten wanneer er geen geld tegenover staat en de fysieke werkelijkheid niet te verwarren met de geesteswerkelijkheid.

Ook dit is een open brede straat, waar ineens een herinnering opkomt aan een man die tegen mij zei dat ik de weg blokkeerde door naast mijn dochter te fietsen, die ik bestempelde als leugenaar. 

De brede straat staat voor mij voor openheid en vrijheid en deze man zegt iets dat niet klopt wat frictie oplevert in mijn beleving van het moment in deze open brede straat. Mijn probleem is dus de frictie tussen geest en fysieke werkelijkheid. De oplossing is om te beslissen 1 werkelijkheid te ervaren die altijd is wat het is en niet liegt.

Ik ben bijna bij de winkel die ik ga bezoeken en kijk goed of ik met de fiets makkelijk naar de stoep kan komen of dat auto’s alles dicht gezet hebben, dat vind ik vervelend. 

Door het participeren in deze gedachte ben ik opzoek naar iets dat in mijn geest bestaat en niet perse in mijn fysieke werkelijkheid en op voorhand vind ik dit vervelend. Vervelend als in bang dat ik een auto raak als ik er tussendoor moet of er een gevaarlijke situatie ontstaat doordat ik op de weg stil moet staan om tussen de auto’s door met mijn fiets te komen. Mijnprobleem hier is het bedenken van allerlei zaken die niet aan de orde zijn maar mij wel de nodige emoties en gevoelens opleveren om zo in de geest te blijven participeren. De oplossing is kijken naar de situatie met de auto’s vanuit mijn fysieke werkelijkheid en handelen naar de situatie zodat er geen gevaarlijke situaties ontstaan.

Dan zoek ik of er nog een plekje is voor mijn fiets voor de winkel en dat is er, maar ik voel een irritatie door een herinnering opkomen aan mensen die hun fiets zo neerzetten dat anderen geen plek meer hebben. 

Hier bederf ik eigenhandig een goed gevoel door mee te gaan in een herinnering. In eerste instantie ben ik blij dat ik mijn fiets kan parkeren, maar dat is door de irritatie van korte duur. Wat heel duidelijk aangeeft hoe onecht zo’n gevoel als blijheid is, wanneer het door een kleinigheidje om zeep geholpen kan worden. Mijn probleem is dus het generen van energie, hetzij door positief of negatieve gevoelens/emoties. De oplossing is het blijven bij mijn fysieke werkelijkheid en mij niet laten afleiden van wat hier is en wat hier gedaan moet worden.

Over de hele lijn van mijn fietsrit ervaring kijkend, dan spelen 2 zaken de hoofdrol, enerzijds het ontvluchten van de werkelijkheid door energetische beloningen en anderzijds jaloezie en het vergelijken van mijzelf wat uiteindelijk ook een energetische beloning oplevert. In mijn volgende blog zal ik ingaan op wat een beloning zou moeten zijn die aansluit bij de oplossingen om zo mijzelf stabiel in de fysieke werkelijkheid te houden.

Dag 189 van 2555; probleem – leven in het hier en nu door de ogen van de geest

equal money capitalismWetende hoe moeilijk het vaak is voor mij en de meeste mensen in het algemeen, om volledig in het hier en nu te leven zonder gedachten in de geest die leiden naar emoties/gevoelens/angsten/herinneringen, zal ik een omschrijving geven van een ritje op mijn fiets naar de winkel. Op deze manier zal ik proberen inzicht te krijgen in mijn ‘probleem’, om in een volgende blog de oplossing te vinden en in een daarop volgende blog mijn beloning te bepalen, wanneer ik de oplossing implementeer in mijn fysieke bestaan. Het geheel zal dan worden afgesloten met een blog die zal bestaan uit zelfvergeving en verbintenissen die ik met mijzelf zal aangaan.

 

Ik sta buiten om mijn fiets van het hangslot te bevrijden, waar ik tegenop zie, omdat meerdere keren voorafgaand aan vandaag het slot niet goed opende en mijzelf vertraagde in tijd. Ik stap op mijn fiets om over de stoep voor ons huis naar de eerste straat linksaf te fietsen. Ik zit niet gemakkelijk op de fiets, omdat ik weet dat ik niet mag fietsen op de stoep en ik overal vandaan in mijn verbeelding agenten of stadswachten tevoorschijn zie komen. Terwijl ik langs de huizen van de verschillende buren fiets krijg ik een warm gevoel bij het ene huis een koud gevoel bij het andere en bij 1 huis een neutraal gevoel. Ik sla linksaf en rij over een hobbelige straatklinkerweg, ik merk dat dit fysieke gehobbel op de fiets mij enigszins uit mijn gedachten houd. Toch zie ik grote huizen aan de ene kant en kleine huizen aan de andere kant en besluit in mijn geest dat het zielig is voor de mensen in de kleine huizen dat ze zo beroerd wonen. Ik sla rechtsaf een asfalt weg op om even te onthobbelen en langs het kinderdagverblijf te rijden, waar ik altijd even naar binnen kijk en allerlei horror verhalen over kinderdagverblijven door mijn hoofd spelen. Ik fiets langs een school en beoordeel de ouders als alternatieve stadse ouders. Ik steek een weg over en rij langs een enorm oud herenhuis en elke keer probeer ik te ontdekken of daar inderdaad maar 1 gezin in woont of dat het er toch meerdere zijn, vervolgens rijd ik langs een stoffen winkeltje waar ik gecharmeerd ben van de etalage en mij meteen bedenk wat ik allemaal zou kunnen maken van al die mooie dure stoffen. Ik steek een grotere weg over en zie schuin aan de overkant een cateringbedrijf zitten en voel irritatie, dit omdat zij vaak de weg blokkeren voor hun bedrijf wat het voor fietsers onveilig maakt. Ik kijk naar rechts om te zien of ik kan oversteken en zie de opvang voor daklozen wat mij een verloren en unheimisch gevoel geeft. Ik rijd nu op een singel met herenhuizen, meteen rechts staan eenaantal huizen met veel donkerbruin eraan en rookglas in de ramen wat ik als niet fijn/leuk bestempel en de openheid van de brede straat met de witte grote herenhuizen totaal teniet doet. Ik kom aan op een kruising waar een groot kantoor van de ABN-AMRO mij aanstaart, ik vind dit zeer onplezierig en zou het liefst door een andere straat rijden, maar dit is de kortste weg en ik zeg in mijn geest tegen mijzelf dat dit kinderachtig gedrag is. Aan de andere kant zit een makelaars kantoor dat ons zou helpen met het uitzoeken van foutieve/niet geclaimde meldingen bij de ING en een gevoel van in de steek gelaten zijn bekruipt mij. Ik rijd verder als het stoplicht op groen springt, ik merk dat ik het vervelend vind om te stoppen met de fiets bij de kruising om vervolgens weer helemaal op snelheid te komen, dit maakt het fysiek zwaar. Ook dit is een open brede straat, waar ineens een herinnering opkomt aan een man die tegen mij zei dat ik de weg blokkeerde door naast mijn dochter te fietsen, die ik bestempelde als leugenaar. Ik ben bijna bij de winkel die ik ga bezoeken en kijk goed of ik met de fiets makkelijk naar de stoep kan komen of dat auto’s alles dicht gezet hebben, dat vind ik vervelend. Dan zoek ik of er nog een plekje is voor mijn fiets voor de winkel en dat is er, maar ik voel een irritatie door een herinnering opkomen aan mensen die hun fiets zo neerzetten dat anderen geen plek meer hebben. Ik ben aangekomen bij de winkel.

 

Zoals je zult begrijpen na het lezen van mijn rit naar de winkel, ben ik bijna geheel niet in het hier en nu geweest tijdens mijn rit. Of gevoelens/emoties spelen een rol of herinneringen aan voorgaande ervaringen herbeleef ik door fysieke triggers wat het niet mogelijk maakt om in het hier en nu te zijn. Het probleem is dus het constant mijzelf weg trekken in de geest tijdens zo’n fietsritje en niet instaat zijn om mijzelf te laten genieten van de wind die om mij heen waait, het wisselend decor dat langs mij heen gaat, de geuren die mij bereiken en ga zo maar door.

 

In mijn volgende blog zal ik de fietsrit stukje voor stukje uit elkaar trekken om te zien waar de oplossing ligt om mijn leven niet door de ogen van de geest te zien maar het hier en nu te ervaren in al zijn intensiteit.

Dag 184 van 2555; rimpels als teken van de dood

equal money capitalismIk zag een beeld van een vrouw waarbij haar gezicht was gefilmd van onder af, zodat je heel duidelijk de rimpels in haar nek zag wat ondanks dat haar gezicht er vrij strak uitzag, haar leeftijd verraadde. Ik zag dat dit een reactie in mij gaf, bij het kijken naar de rimpels, voelde ik een energetische beweging in mij. Het riep meteen een beeld op van mijn eigen gezicht en de rimpels met name rond mijn mond. Rimpels staan voor ouderdom, het verouderen en dat is hetgeen waar mijn rimpels mij aan doen herinneren.  Het is niet eens zozeer dat ik het plaatje van mijzelf niet goed genoeg vind met rimpels, maar het is die herinnering aan mijn eindigheid wat mij beroerd.

 

Nu heb ik wel het idee dat mijn vel snel rimpelt en wanneer ik naar leeftijdgenoten kijk dan zie ik minder rimpels. Na 2 zwangerschappen kwam ik erachter dat mijn vel absoluut niet erg elastisch is. Waar sommige vrouwen na 4 kinderen nog als een elastiekje weer terug in vorm springen, raapte ik de brokken van gescheurde huid en een gescheurde spier. Dus ik weet dat mijn huid niet elastisch is en ik weet dat dit dus betekent dat ik vroegtijdig rimpel. Ik gebruik geen crèmes en gels, omdat mijn huid heel slecht dit soort producten opneemt en een viezige laag op mijn vel achter laat. Per slot van rekening is onze huid het grootste orgaan dat we bezitten en die zou ik niet graag willen verstikken met goedjes die mij beloven dat ik minder zal rimpelen.

 

Dus daar zit ik dan met rimpels en het idee eraan gekoppeld dat dit het begin van het einde is. Wanneer de ouderdom intreed is er geen weg meer terug en dit sluit weer aan op mijn blog “de dood in al haar facetten’, waar ik mij realiseerde dat het leven bestaat uit geboren worden en doodgaan en dat dit een proces is van A zeggen en B doen. Niemand wordt geboren en sterft vervolgens niet, je kunt wel sterven alvorens je wordt geboren, dus dat maakt sterven wel tot een zeer zekere factor. Wat mij zeker maakt van wat er uiteindelijk gaat gebeuren of ik nu klaar ben in mijn optiek met mijn leven of niet.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ervaren bij het zien van rimpels bij anderen en dit op mijzelf te projecteren waardoor ik dit persoonlijk neem en de angst voor rimpels intern omzet in de angst voor de dood.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij slecht bedeeld te voelen als het gaat om elastische huid en jalousie voel jegens vrouwen die dat wel hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van de rimpels om mijn mond te moeten denken aan mijn oma en door het beeld van een oma mij verongelijkt te voelen dat ik mijzelf met een oma vergelijk op 44-jarige leeftijd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf gelijk aan een oude oma te stellen in mijn geest, terwijl ik mij fysiek niet ervaar als oud en daardoor een schok door mijn lijf voel gaan waarbij geest en werkelijkheid niet met elkaar stroken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om rimpels als enige maatstaf voor ouderdom te nemen en mijn eind al in zicht te hebben omdat dat nu iets onvermijdelijks is, terwijl ik mij niet realiseer dat ons einde niet gerelateerd hoeft te zijn aan ouderdom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn rimpels een signaal afgeven van oud en ik zodoende door de maatschappij zal worden afgeschreven en niet meer in beschouwen  zal worden genomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om op een dwaalspoor te worden gezet door de maatschappij als zijnde niet meer productief en overbodig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben niet meer mee te tellen nu ik met  1 teen in mijn graf sta als rimpelige vrouw en mij niet te realiseren dat we allemaal met 1 teen in ons graf staan en niet weten wanneer we erin duikelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden om afgeschreven te zullen raken en niet meer een verschil uit te maken, waarbij mijn ego nu al op basis van deze gevoelens aan het rouwen is om zijn eigen ondergang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het voornamelijk mijn ego is die problemen heeft met deze rimpels en dat ik heel goed weet dat ik er altijd toe zal blijven doen wanneer ik verder ga in het proces om mijzelf hergeboren te laten worden als het fysieke en het energetische laat sterven, waarbij ik los ben van het ego en de geest en van waarde kan zijn voor mijzelf en de ander als mijzelf.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om rimpels en dood niet meer met elkaar te koppelen waardoor ik die energetische beweging in mijzelf wegneem en zo geen extra emoties en gevoelens accumuleer.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet meer als nutteloos en waardeloos te zien bij het intreden van rimpels, maar mijzelf te zie voor wie ik ben en wat ik kan inbrengen als mens.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer mee te gaan in de spelletjes en afleidingen van de geest en het ego, om mij te laten rouwen om de ondergang van beiden, terwijl damt in doel is wanneer ik mijzelf opnieuw in en als het fysieke geboren laat worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat het opbergen en afsluiten va noude patronen een proces is en waar de geest en het ego rouw aan zullen verbinden terwijl het eigenlijk een vreugdevol feit is en dus hoef ik niet in de mineur te zijn terwijl ik dit proces van afsluiten doorloop.

Dag 165 van 2555; een schreeuw in de woestijn

equal money capitalismEen schreeuw in de woestijn, is dat gevoel wat mij zo nu en dan overvalt, dat ik niet gehoord of gezien wordt. Het is geen drang naar aandacht, maar meer een opgesloten gevoel dat alles wat ik probeer zoals het naar buiten toe uitreiken niet wordt opgepikt. Ik merk dingen op die anderen niet opmerken, ik zet dingen op die vervolgens veel tijd nodig hebben om een beetje aan te slaan. Dus wat wil ik nou en waar bevindt zich die woestijn. Je raad het waarschijnlijk al, het is de schreeuw van de geest die mij wil doen geloven dat ik niet wordt gehoord. Wanneer ik namelijk in mijn geest schreeuw dan is die ‘woestijn’ niet zo erg groot, laten we zeggen een voetbal inhoud groot. Dit zij momenten dat ik mijzelf gevangen houd in mijn geest en inderdaad bang ben om niet gehoord te worden en niets voor elkaar te krijgen. Terwijl ik ook kan verkiezen voor de schreeuw van de leeuw en in mijn kracht te gaan staan in zelfoprechtheid. Dan bulder ik, niet om aandacht maar omdat ik het kan en weet dat ik sta.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mee te gaan op een gevoel terwijl ik weet  dat gevoelens van de geest zijn en mij een rad draaien voor de ogen en mij alleen maar de consequentie sfeer intrekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de verleiding niet te kunnen weerstaan om op een gevoel mee te drijven en even mijzelf zielig te vinden

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat terwijl ik ronddrijf op een gedachte in mijn geest ik effectiever in mijn fysieke realiteit had kunnen zijn door simpelweg aanwezig te zijn in het hier en nu.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geest realiteit boven fysieke realiteit te verkiezen en het even heerlijk te vinden om mijzelf als zielig te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een klopje op mijn schouder nodig te hebben en dit aanpak door mijn geest in te schakelen in plaats van te zien wat ik doe in mijn fysieke realiteit en hoe mij dat zou kunnen aansporen om tevreden te zijn met mijzelf zoals ik ben en bezig ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de schreeuw van de leeuw te willen zijn, maar liever mijzelf zielig te vinden in de woestijn van mijn geest en te roepen in het niets.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te roepen in het niets en niet meer te horen wat er daadwerkelijk zich afspeelt in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ondanks dat ik weet dat het roepen in de woestijn een vorm van terug trekken is en geen zelfverantwoordelijkheid nemen is ik toch af en toe de verleiding niet kan weerstaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de kracht in mij zoveel groter is dan ik mij wil realiseren, want als ik het mij realiseer dan moet ik er ook mijn zelfverantwoordelijkheid voor nemen en dan komt de angst omhoog of ik dat wel aankan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn eigen volle potentieel niet aankan en er geen zelfverantwoordelijkheid voor durf te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kracht in mij te zien, maar er niet altijd wat mee te doen enzo dus mijn eigen bronnen uitdroog.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om excuses te bedenken waarom ik beter in de geest ka schuilen en zeuren en jammeren dan de kracht in mij te omarmen in zelfoprechtheid en het te sturen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om voor de volle 100% te staan en dat mijn ondergang te laten zijn.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen met het meegaan in deze gevoelens van schreeuwen in de woestijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet bang te zijn voor de kracht in mijzelf in zelfoprechtheid en het stapje voor stapje te nemen om te zien dat er geen reden tot angst is binnenmijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de brul/kracht/stem te zijn voor allen die de brul/kracht/stem niet hebben door hun positie in de wereld en zo mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Dag 160 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest – deel 3

Dag 160 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest - deel 3  Dit is een vervolg op mijn blog van eergisteren, waar ik een alinea uit heb genomen om vervolgens zelfvergevingen op te doen en verbintenissen aan te gaan.

 

 “In mijn proces heb ik al heel veel korte metten gemaakt met vele van die overweldigende denkprocessen in mijn geest. Na 2 jaar proces zag ik de rust in mijn hoofd komen en kon ik in bed stappen ’s avonds zonder dat er complete speelfilms begonnen te draaien of dia shows. Ik gaf het geen attentie meer, ik zocht niet meer naar betekenissen voor de beelden die langskwamen. Ik wist het terug te brengen tot lukrake beelden, waar ik niets mee hoefde te doen. Terugkijkend naar toen, dan heb ik nu een leeg en rustig hoofd als ik het heb over de beelden, wat niet zegt dat ik er al ben. Het vrij associëren is er nog steeds en nu meer gekoppeld aan vergelijken en oordelen, dus deed ik vandaag een test met mijzelf terwijl ik naar het winkelcentrum liep voor een boodschapje. Dit vrij associëren gebeurd vaker met nieuwe en andere dingen die ik zie dan binnen mijn eigen vertrouwde omgeving. Het is nieuwe input waarop de geest mij probeert te verleiden tot over-associëren en denken. Dus zodra ik voelde dat het ‘oog’ van mijn geest zich vastbeet in een voorwerp/onderwerp, dan zei ik STOP in mijn geest. Ik wist op dat moment nog niet of ik dat overwicht had op mijn geest en dus verbaasde het mij best dat het werkte. Wel moet ik zeggen dat mijn geestes oog direct opzoek ging naar iets anders. Als de dreumes die iets niet mag en direct wat anders doet waarvan het weet dat het ook niet mag.

 

Zo kwam mijn geestes oog terecht op een paar paarse hoge pumps van een dame die voor mij liep, ik zei STOP en bleef ernaar kijken alsof ik mijn geest uitdaagde. De geest wilde niet meer kijken en wilde het hoofd afdraaien. Ik bleef kijken en associaties niet tolereren, het was een gevecht zoals mijn geest het aanpakte. Ik wilde geen gevecht, ik wilde gewoon kijken en waarnemen en hier zijn in elke adem. Ik bleef de regie in handen houden en onze wegen scheiden, waarbij de paarse pumps fysiek uit mijn gezichtsveld verdwenen. Dit was echt een cool experiment en het liet mij ook zien wat ik kon en hoe sterk de geest is om op kinderlijke wijze zijn zin te willen halen. Wat mij dus weer handvaten geeft over hoe met het kind als de geest in mij om te gaan. Het wordt dus een time-out en anders zonder eten naar bed, wetende dat energie zijn lievelingseten is.”

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afleiding nodig te hebben om te kunnen leven in mijn fysieke realiteit door te participeren in veelvoudige denkprocessen en vrije associaties die in het moment geen waarde hebben en niets toevoegen aan het moment en daardoor alleen maar geestesvoer is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest te voeren met het generen van energie om zo de fysieke realiteit te ontvluchten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als ‘niet erg’ te bestempelen dat ik steeds een momentje mij terug trek in mijn geest door associatieve denkpatronen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het veelvuldig associatief denken erbij hoort en geen kwaad kan en mij niet te realiseren dat ik mijzelf hiermee steeds uit de fysieke realiteit trek en zo niet hier aanwezig te zijn en te leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat dit associatief denken niet te stoppen of te doorbreken is, omdat ik het zie als mijzelf of een deel van mijzelf, waarbij ik dan mijzelf zou moeten stoppen als geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest voor mij te laten denken en te doen geloven dat ik mijn participatie in de geest niet kan stoppen zonder het leven te stoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het leven niets meer aan is zonder associatief denken en de lol in mijn leven dan verdwijnt, zonder mij te realiseren dat ik slaaf ben van dit denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om associatief denken te associëren met vrijheid en keuzes maken, terwijl ik het doe als slaaf van de geest die de keuze van energie generen voor mij maakt met mijn acceptatie en goedkeuring.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrijheid van denken en keuzes maken te koppelen aan vrijheid en mij niet te realiseren dat dit beperkingen zijn die ik door 1 met de geest te zijn zie als vrijheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om denken als ‘mijzelf’ te zien en veel denken als ‘meer van mijzelf’ te zien wat als een bevestiging werkt van mijn geest en het moeilijker maakt om deze symbiotische band los te zien door niet te participeren in de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afhankelijk te maken van de geest door te genieten van mijn associatieve denkprocessen en mij niet te realiseren dat de enigen die genoten mijn geest/ego zijn geweest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deze denkprocessen kan stoppen wanneer ik de regie in handen neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn dat het werkte toen ik de geest stopte in het moment van denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik bewust deze denkprocessen moet stoppen, totdat ik kan staan en besef dat ik de energie niet meer nodig heb die deze denkprocessen met zich meebrengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest als het zeurende kind in mij te stoppen en mijzelf alternatieven aan te bieden over hoe in het leven te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als saai te bestempelen om niet meer zo veelvuldig zonder een echte reden associatief te denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen gevecht met de geest aan te willen gaan en mij niet te realiseren dat ik in constant gevecht met mijzelf als het leven ben en mijzelf eerder zal compromitteren dan de geest door te participeren in deze denkprocessen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest op nummer 1 te zetten, door te participeren in de geest en mij niet te realiseren dat ik mijzelf als leven te kort doe en de geest zal moeten erkennen maar niet de regie over mijn leven moet laten nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest niet uit zijn directeurs rol te ontslaan, uit angst dat ik het niet zelf aankan het leven en mij niet realiseer dat ik bang ben om te stoppen te bestaan zonder geest, maar zonder geest betekent zonder participatie in de geesten en niet de fysieke verwijdering van de geest, wat onmogelijk en dodelijk is.

 

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om associatief denken daar in te zetten waar het zijn nut bewijst en in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn symbiotische relatie met de geest te breken omdat het niets anders dan consequenties oplevert.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angsten die ik nog onbewust heb omtrent het associatief denken en het los maken van de geest, dat voor mij nog sterk gekoppeld is aan wie ik denk te zijn, in kaart breng en aanpak op het moment dat het overduidelijk speelt in mijn leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vrijheid niet meer te zoeken in participatie in de geest , maar te zien/realiseren/begrijpen dat het denken om inzicht te brengen zonder lading, vrijheid is. en dat denken dan zien/realiseren/begrijpen wordt en geen processen aangestuurd door de geest.