Dag 276 van 2555: woorden – dimensie – persoonlijk vlak

basisgarantieinkomenWoordenboek betekenis dimensie:

1. afmeting.

2. natuurkundige uitdrukking die het verband aangeeft tussen een fysische grootheid en de drie fundamentele grootheden; lengte, tijd, massa.

3. figuurlijk: draagkracht, laag, strekking; de dimensie van een ideologie

 

Spirituele betekenis dimensie:

1. niveau van bewustzijn

2. trillingsniveau

 

Synoniemen voor dimensie:

afmeting

aspect

betekenis

breedte

dikte

formaat

hoogte

proportie

 

 

Het woord dimensie wanneer ik dat gebruikte betekende voor mij hetzelfde als aspect of meerdere kanten van iets. Door het bestuderen van het Desteni materiaal, kwam er een nieuwe betekenis bij, namelijk de dimensies. Nu leerde ik dit woord in het Engels ‘dimensions’ wat sterke gelijkenissen heeft met het Nederlandse woord dimensies. Wat in de eerste betekenis een woord was dat redelijk tastbaar was, werd dat met de nieuw aangeleerde betekenis ineens heel anders. De dimensies had ik nooit gezien, ik had er contact mee via de portal, maar het is voor mij nog steeds een vrij abstract begrip. Om het meer in een gevoel uit te drukken, zou ik zeggen ‘de andere kant’ of ‘gene zijde’. Iets waar ik niet ben, maar uiteindelijk wel heen ga, waardoor het meer een projectie werd van hoe dat zou zijn dan daadwerkelijk zijn. Dit maakt dat het woord dimensie aan de ene kant een heel erg ‘met twee voeten op de grond’ betekenis voor mij heeft en aan de andere kant een ‘wollige’ ongrijpbare kant heeft. Het woord dimensie heeft dus meerdere dimensies voor mij die zijn gaan functioneren als een polariteit; grijpbaar versus ongrijpbaar.

 

Nu heb ik in mijn blogs veelvuldig het woord dimensie gebruikt voor de onderverdeling van de verschillende aspecten bij het afpellen van personages, zoals: angstdimensie, fysieke dimensie etc. Wat hier gebeurde was het volgende, de ongrijpbare betekenis had ik geleerd via Desteni en mijn blogs zijn gerelateerd aan Desteni. Dus toen wij als Nederlandse groep besloten te bloggen met behulp van de verschillende dimensies en het ook direct vertaald uit het Engels dimensies te noemen werd deze onderverdeling voor mij ondergeschoven onder de pool ongrijpbaar. Dit gaf frictie in mij, want ik was juist bezig  met hele grijpbare zaken. De zelfvergeving en de correctieve zinnen gaven mij juist handen en voeten aan gevoelens en emoties die mij op een ongrijpbare manier in hun macht hadden gehad, dus het strookte niet met elkaar de betekenis van dimensie en wat ik aan het doen was.

 

Op een ander moment hadden wij in de groep een vertaal discussie over het woord dimensie, waarbij ik aangaf dat ik in het vervolg voor het synoniem ‘aspect’ zou gaan kiezen, omdat dit woord grijpbaarder was voor mij en uitdrukte waar ik mee bezig was. Ik ben het woord ‘aspect’ een tijdje gaan gebruiken om te zien of ik die frictie in mij kon wegnemen en dat werkte wel als tussenoplossing. Op dat moment zag ik nog niet dat ik participeerde in een polariteit en ik de pool waar ik heen wilde alleen maar had verzwaard door er een ander woord aan te hangen en het zo positiever te maken. Strikt gezien zijn beide woorden ‘dimensie’ en ‘aspect’ de correcte vertaling van het woord ‘dimensions’, het is de emotionele en gevoelsbalast die ik eraan hing wat maakte dat ik het als goed of fout zag.

 

Ik zag dat ik het erg moeilijk had met het feit dat door het gebruik van het woord ‘dimensie’ het proces waar ik mee bezig ben ineens een ‘wollige’ ‘New Age’ betekenis kreeg, omdat dat mijn associaties waren. Proces is voor mij echt met twee benen op de grond en mijn associaties bij het woord ‘dimensies’ haalde dat steeds overhoop. Waar tegelijkertijd gevoelens en emoties overhoop gehaald werden. Het woord ‘aspect’ waar ik geen specifieke emoties en gevoelens bij heb fungeert nu dus als een soort van brug om uit de polariteit te geraken en het woord ‘dimensie’ weer als neutraal te kunnen zien.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer van het woord ‘dimensie’ te maken dan wat de werkelijke betekenis van het woord is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen aan het groter maken van een woord voor eigenbelang, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik iets te verliezen denk te hebben en zo alle registers open trek om mijn eigenbelang te behouden. Ik stop het eigenbelang door groter maken en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord ‘dimensie’ te nemen/gebruiken in zijn originele betekenis zonder mijn emoties en gevoelens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten sturen door de extra energetische betekenissen die ik aan het woord ‘dimensie’ gaf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het niet aansturen van mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat wanneer ik mij laat aansturen door zaken van buitenaf ik geen zelfverantwoordelijkheid kan nemen voor mij en mijn woorden/daden. Ik stop het mij laten aansturen van buitenaf en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vanuit zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid mijzelf aan te sturen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit grijpbaar – ongrijpbaar en aan de hand van deze polariteit mijn wekelijkheid in te delen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de polariteit grijpbaar – ongrijpbaar dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik frictie in mijzelf creëer die er niet is of hoeft te zijn. Ik stop de participatie in de polariteit/frictie en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen onnodige frictie in mijn leven te brengen door angst voor verlies van zaken van de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn proces van een polair label te voorzien en angst te hebben dat mijn proces een ongrijpbaar proces wordt, terwijl ik aan den lijve ondervind hoe grijpbaar/tastbaar het proces voor mij is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de angst dat mijn proces ongrijpbaar is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik de angst van mijn ‘geest’ volg en mij daardoor als mindere maak aan mijn proces. Ik stop de angst en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn proces als minderwaardig af te schilderen door woorden als ongrijpbaar en grijpbaar te hanteren en zo mijzelf angst inboezem over de effectiviteit van mijn proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten verblinden door deze polaire betekenis van het woord ‘dimensies’ en zaken ineens als negatief te beoordelen die nog positief of negatief zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de polariteit positief – negatief, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik een waardeoordeel aan mijn proces wil hangen en zo in de angst van de ‘geest’ meega dat mijn proces toch niets waard is. Ik stop de participatie in deze polariteit en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn proces door de energetische betekenis van het woord ‘dimensie’ niet te beoordelen of te veroordelen, maar het te doorlopen en te zien/begrijpen/realiseren waar ik doorheen ga om het zo los van oordelen te corrigeren en bij te sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf op het verkeerde been te zetten wat betreft de betekenis van het woord ‘dimensie’ en zo de wereld van mijn ‘geest’ te leven in plaats van wat hier is in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de wereld van mijn ‘geest’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik hiermee kies voor de angst en niet voor het leven en het durven leven van het leven. Ik stop de deelname in de ‘geest’ en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat participatie in de ‘geest’ mij een wereld van angst oplevert die mij op irrationele wijze lukraak keuzes doet maken, terwijl de fysieke wereld hier is en klaar is voor mij om er bewust aan deel te nemen en niet weg te schuilen in de zogenaamde ‘bescherming’ van de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te erkennen dat met het woord ‘dimensie’ mijn tastbare/grijpbare proces wordt afgepakt, als iets dat buiten mijn macht ligt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen aan een gevoel van afgepakt/misdeeld te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik dit mijzelf allemaal aandoe door andere betekenissen aan woorden te geven en daardoor mijn ‘geest’ realiteit in de war schop. Ik stop het gevoel van afgepakt/misdeeld en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat alleen ik mijzelf iets kan afpakken/ontnemen en dat dit precies hetgeen is wat ik doe door een energetische betekenis aan het woord ‘dimensie’ te geven en dus niet meer instaat ben om het woord zuiver te kunnen leven in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst toe te staan voor het eventueel verliezen van mijn tastbare/grijpbare proces.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de angst voor verlies, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik degene ben die dit verlies kan veroorzaken door teveel tijd in de ‘geest’ te spenderen en zo niet kan deelnemen aan mijn ‘grijpbare/tastbare proces. Ik stop de angst voor verlies en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet zelf-destructief te zijn en mijzelf te dreigen met het afpakken van mijn tastbare proces dat mij veel waard is omdat ik kan zien dat dit de sleutel tot zelfbevrijding is, maar mijzelf juist te ondersteunen en te assisteren in dit tastbare fysieke proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘wollige’ betekenis van het woord ‘dimensie’ te veroordelen als niet van het proces zijnde en iets dat gemeden moet worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in veroordelingen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik mijzelf veroordeel op basis van deze energetische betekenissen van het woord ‘dimensie’ en dat ik het proces niet wil identificeren met wolligheid uit angst dat ik dan op het verkeerde pad kom. Ik stop het veroordelen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het proces/mijzelf niet te veroordelen wanneer het naar mijn smaak te wollig wordt, maar daar aan te sturen waar het proces niet in het fysieke plaatsvindt maar meer in de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn daadkracht weg te geven aan de energetische betekenis van het woord ‘dimensie’.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het weggeven van mijn daadkracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik de keuze heb om mijn daadkracht terug te nemen. Ik stop het weggegeven van mijn daadkracht en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfverantwoordelijk te zijn en mijzelf aan te sturen zonder invloeden van buitenaf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door de energetische betekenis die ik gaf aan het woord ‘dimensie’.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de limitatie van mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik kan beslissen of ik mijzelf limiteer of de vrijheid geef om mijn woorden te leven als levende woorden. Ik stop de limitatie en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord ‘dimensie’ weer terug te brengen tot een levend woord dat ik kan leven in het belang van een ieder.

Dag 192 van 2555; de geest is als een wortel die wordt voorgehouden, maar zal nooit werkelijkheid worden

equal money capitalismDeze blog is een voortzetting van de blogs van de voorgaande dagen  en daarmee ook de afsluitende blog waarin ik zelfvergevingen schrijf en verbintenissen met mijzelf aanga.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de herinnering van het slecht openen van mijn slot te volgen en mijn geestes gesteldheid hierop af te stemmen waardoor ik tegen het openen van het slot opzie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in emoties die gekoppeld zijn aan de herinnering van het slecht opengaan van het slot.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een probleem te creëren dat geboren werd in mijn geest waar geen aanleiding voor was in mijn fysieke werkelijkheid die vervolgens wel als echt door mij ervaren word.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de oplossingen in het fysieke liggen en het zinloos is om mijzelf blind te staren op deze emoties van ertegenop zien en dingen verwachten  die mis kunnen gaan, maar door simpelweg mijn slot te smeren het euvel weg te nemen en daarmee ook het bestaansrecht van de emoties en de participatie in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stiekem tegen de regels van het systeem in te gaan en dan angst te ervaren om gepakt te worden en mij niet te realiseren dat het de agent als mijn geest is die mij in die angst in fictieve werkelijkheid doet geloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de grenzen van het systeem op te zoeken in angst voor het systeem en tegelijkertijd als het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn grenzen te verleggen en zogeheten vrijheid hierdoor te ervaren, terwijl het een vrijheid is binnen beperkingen en deze beperkingen dan te ervaren als vrijheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schoppen tegen de kooi waarin ik mij bevind, terwijl de kooi mijn geest is en  ik vrijheid ka ervaren door mij los te maken van participatie in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te bezien/beoordelen door de opinies in mijn geest en zo geen ruimte overlaat om elkaar echt te ontmoeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen die een positief gevoel bij mij opleveren door positieve ervaringen die ik met hen had in het verleden als positief te zien/labelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om huizen te beoordelen door de mensen die erin wonen en de mate van positieve en negatieve ervaringen die ik met die mensen gehad heb, terwijl ik mij niet realiseer dat ik dingen beoordeel aan de hand van een kettingreactie van gevoelens en emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te oordelen over de woonsituatie/beleving van een ander door ernaar te kijken met een waas van opinies n achterliggende angsten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn op een ander zijn lip te wonen in een klein huis en niet mijn ding te kunnen doen en zo geknot wordt in mijn vrijheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het wonen in een klein huis als overleven te zien en mij niet te realiseren dat wanneer ik een dak boven mijn hoofd heb ik al een stapje dichterbij een fatsoenlijk leven ben en dat klein of groot wonen met de behoeftes van de bewoners te maken hebben en niet altijd alles zeggen over het zijn van arm of rijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf af te leiden van mijn fysieke werkelijkheid en mijzelf bezig houd in de geest met opinies en angsten om zo niet echt te hoeven leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om echt te moeten leven, door de opinie dat ik dat niet aankan en beter af ben met mijn emoties/gevoelens/angsten in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om horror verhalen als entertainment te zien en acceptabel om zo niet in mijn fysieke werkelijkheid mijzelf te ervaren in elk moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloers te zijn op alternatieve stadse mensen en mij niet te realiseren dat ik afgunstig ben op het misschien meer geld en dus voldoende geld van de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van aannames te denken dat de ander het financieel beter heeft dan mij, iets waar ik naar verlang wat de ander zou hebben en ik niet zal hebben en daarmee mijzelf als slachtoffer wegzet op basis van emoties en gevoelens in plaats van fysieke feiten aan mijn kant en de andere kant.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik een ander beoordeel op het wonen in een naar mijn smaak te groot huis ik mijzelf bezig houd met jaloezie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een rookgordijn op te werpen door het niet fair te vinden dat 2 mensen in een groot huis zouden wonen, terwijl het mijn afgunst op de ander is wat ik wil verbloemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf of mijn woonsituatie te vergelijken met anderen en mij niet te realiseren dat het mij nergens brengt en alleen maar afhoud van dat wat echt belangrijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoelens van enthousiasme op te wekken om te verbergen dat ik deze dure stoffen niet zomaar kan aanschaffen en dus ga fantaseren over het hebben van deze stoffen als ultiem doel om zo vooral mijzelf niet tegen hoeven te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloezie te voelen naar mensen die ik niet ken en die stoffen kopen in dit soort dure winkels en zo mijzelf als minder te betitelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van minder geld te zien als een minder geslaagd iemand in het systeem en te proberen om mijzelf niet in dat hokje geplaatst te zien worden, terwijl ik de hele dag bezig ben met vergelijken en zien of ik minder of meer ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irritaties vanuit andere momenten op te wekken in dit moment om zodoende niet met het hier en nu bezig te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de geest en zo mijn fysieke werkelijkheid te veranderen in een geest werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het dakloos zijn persoonlijk te nemen en mij onnodig in de schoenen van een dakloze te plaatsen en te huiveren voor het feit dat ik zou afglijden tot dakloze en dus minder te zijn in de hiërarchie van het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat al het vergelijken van mijzelf met anderen op financiële basis de onderliggende angst heeft van niet te zullen overleven en het dakloos zijn wakkert dit vuurtje aan en daarmee de angsten, terwijl dit geheel en alleen gebaseerd is op participatie in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke werkelijkheid waar te nemen door ideeën over de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ABN-AMRO als star te zien en een bedrijf dat mensen dupeert door mijn ervaring met deze bank en zijn medewerkers, terwijl ik mij niet realiseer dat deze starheid en mensen duperen een voortvloeisel is van het winstbejag en niet iets persoonlijks tegen mij, maar iets dat zich tegen alles keert door de oneerlijkheid waar het op gestoeld is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn negatieve ervaring met de ABN-AMRO nog niet te willen loslaten,omdat ik het prettig vind in de rol van slachtoffer en mij dat nog steeds meer oplevert dan het absoluut terug te nemen naar mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik in de rol van slachtoffer niet instaat ben mijn eigen kracht terug te nemen en zo mijn eigen leven aan te sturen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik geen klant van iemand ben of direct/indirect geld oplever men geen moeite in mij steekt en ik het in de steek gelaten voelen dus waarneem doordat ik persoonlijk neem wat niet persoonlijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem niet te willen snappen en zo als slachtoffer van het systeem mij voort te bewegen terwijl ik mijn daadkracht opzettelijk weggeef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fantasie en verlangens omtrent de fysieke werkelijkheid in mijn fysieke werkelijkheid gemanifesteerd te willen zien en mij niet te realiseren dat dat thuis hoort in mijn geestes werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geestes werkelijkheid en fysieke werkelijkheid constant 1 op 1 te willen inwisselen, wat frictie oplevert en angst oplevert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iemand leugenaar te noemen wanneer hij dingen zegt vanuit zijn subjectieve geestes werkelijkheid die niet strookt met mijn geestes werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de emotie vervelend gebruik om mijn fysieke werkelijkheid niet onder ogen te hoeven zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke werkelijkheid te laten kleuren door irritaties die ik heb opgelopen tijdens eerdere ervaringen, die ik niet heb aangestuurd en opgeruimd in dat moment.

Ik realiseer mij dat ik door te kijken naar fysieke dingen in mijn fysieke werkelijkheid tijdens een fietsrit ik mij angstvallig probeer te houden in het hier en nu, maar uiteindelijk mijzelf angstvallig binnen mijn geestes werkelijkheid

houd en zo geen moment in het hier en nu kan zijn. Het hobbelen op de straatklinkers was eigenlijk het enige moment dat ik mij fysiek aanwezig voelde.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet af te dwalen in de geest, en in mijn fysieke werkelijkheid te blijven. Om zo stabiel te zijn en te genieten van het hier en nu en niet meer heen en weer geslingerd te worden tussen de ene emotie en de andere.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te vergelijken met anderen en te zijn wie ik ben los van vergelijkingen zodat ik aan ik aan mijn toekomst kan bouwen en vooruit kan komen, zonder mijzelf tegen en vast te houden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vrij te zijn van oordelen en het kijken door de ogen van de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen en zo in het belang van een ieder te kunnen handelen.