Dag 280 van 2555: onwetendheid of weten?

basisinkomengarantieVanmiddag vertelde mijn zoon over iets dat hij op internet had gezien. Een natuurkunde leraar die een proefje deed in een talkshow. De man ging met zijn rug tegen de muur staan en liet een balletje vanaf zijn kin op de grond vallen, waarbij het balletje weer omhoog stuiterde. Het balletje kwam net niet tegen zijn kin aan en zou ook nooit tegen zijn kin aan kunnen komen, omdat hij het balletje liet vallen en niet naar beneden gooide. De presentator deed hem dit na, maar bij het omhoog komen van het balletje deed de presentator toch zijn hoofd even naar opzij. Mijn zoon verklaarde dit als een reflex, doordat er een voorwerp op het gezicht van de presentator afkwam.

Dit is eigenlijk een mooi voorbeeld van het feit dat wanneer wij dingen niet begrijpen wij er dus angst voor ontwikkelen. Ondanks dat met logisch nadenken de presentator had kunnen weten dat het balletje hem niet zou raken, liet hij zich meeslepen door de onwetendheid van de ‘geest’. Is het zo ook niet met onszelf zodra we de patronen die we uitleven niet begrijpen dat we er dan automatisch angst voor hebben? “Ik snap niet hoe die computer werkt”, en dus stel ik mijzelf ondergeschikt aan de technologie en alles wat ik erover lees of hoor lijkt een ver van mijn bed show. Klinkt dat bekend?

Laten we het nog een stapje verder nemen. “Ik kan mijn vinger er niet opleggen wat er allemaal in de wereld gebeurd”, en dus beangstigd het ons wat er in de wereld gebeurd als losstaande gebeurtenissen die vanuit het niets opploppen. Je hebt er geen grip op het gebeurd allemaal buiten jezelf om. Zo ook de oorlogen, worden die nu vanwege de olie gevoerd of zijn er echt kwaaie dictators die gestopt moeten worden, omdat je de dynamiek niet hebt willen onderzoeken en begrijpen, heb je dan ook geen idee en wordt het een kiezen tussen de meest geschreeuwde opties in de media. Zijn de Syrische kindjes nu wel vergast of niet, heeft de Assad regering het gedaan of de rebellen met de hulp van de US? Het niet weten verlamd ons en maakt dat wij liever voor de tv hangen of internet shoppen dan ons daadwerkelijk druk maken om herhalende patronen van mensen met macht maar wel van vlees en bloed zoals wij zelf.

Je zou dus kunnen stellen dat zodra je jezelf meer leert kennen en ziet/begrijpt wie je bent in elk moment, het jou mogelijk maakt om de ander als jezelf te leren kennen en te snappen wat hem/haar beweegt. We hebben het dan niet meer over angst voor het niet weten, maar het jezelf aansturen vanuit principes en daardoor zien wat er aan de hand is. Dit maakt ook dat je minder snel geneigd bent om je verlamd te voelen, maar eerder bereid bent om te zien hoe we dergelijke zaken in de toekomst kunnen voorkomen.

Het mag duidelijk zijn dat wanneer je jezelf en de wereld om je heen leert kennen/begrijpen dat nog niet wil zeggen dat je gevolgen voortkomend uit het verleden die nu uitspelen kunt aanpakken en uit de weg helpen. Wat eenmaal in gang is gezet kun je een pleister op plakken, maar niet genezen, wel kun je het voorkomen. Want preventie is de beste remedie.

Het is dus zaak om altijd voor jezelf de dingen uit te zoeken en daardoor te begrijpen waar je mee bezig bent en zo je kracht niet weg te geven. Onderzoek de Dip-lite cursus eens waar je gratis samen met een buddy de eerste stappen zet in het proces om jezelf te leren kennen. Binnenkort komt deze cursus ook in het Nederlands uit.

Advertenties

Dag 278 van 2555: woorden – dimensie – universeel

basisinkomengarantie

Waar ik in mijn vorige twee blogs de persoonlijke en interpersoonlijke kant van het woord dimensie heb aangepakt zal ik in deze blog dit doortrekken op universeel niveau. Waarbij ik eerst zal kijken hoe dit woord in onze wereld gebruikt wordt, door een aantal voorbeelden als leidraad te gebruiken.

 

We zeggen dat de evenaar één dimensie heeft. Hij is één-dimensionaal

 

De dimensie van een vectorruimte V is het aantal vectoren waaruit de basis van die vectorruimte is opgebouwd

 

Minister Asscher informeert de Tweede Kamer over de inzet van het kabinet inzake de versterking van de sociale dimensie van de EMU.

 

Adidas geeft window shopping nieuwe dimensie.

 

Angsten houden je nog gevangen in de derde dimensie van de Aarde.

 

In de vierde dimensie bevinden zich onze geboorte, dood en alles wat daar tussen zit.

 

Dat is de dimensie die ik hier uitleg – waarom of hoe het komt dat je soms het gevoel hebt dat wanneer je het punt dat je onder ogen moet zien probeert te veranderen, maar dat lukt je gewoonweg niet.

 

De bovenstaande tekst op de laatste zin na, heb ik nu al dagen open op mijn computer staan en ik kan er maar geen blog van maken. Het woord ‘dimensie’ bleef blur en vaag of als een polariteit door mijn hoofd spoken. Ik kwam er niet uit, ik wilde iets zinnigs schrijven, iets dat mij zou verder helpen, maar er was niets dan dat wat er eerder ook al was. En aangezien wij bij Desteni werken met wat ‘hier’ is, moest de ‘oplossing’ ook ‘hier’ zijn. En na een chat gisteravond zag ik het ineens, dimensie betekent ook alle lagen, alle kanten of alle aspecten, waarbij dat laatste woord aspect al  mijn voorkeur had. Ik zag alle dimensies van het woord ‘dimensie’ niet als een geheel, voor mij was het een strijd tussen al die betekenis dimensies waar uiteindelijk een winnaar uit moest komen, maar er is geen winnaar en ook geen verliezer. Dimensies helpen je dieper in een ‘probleem te kijken en alle stukken informatie bij elkaar te brengen zodat je de puzzel in het hier, het fysieke kan oplossen.

 

Hieronder een impressie van de chat met Sunette Spies:

 

De context waarbinnen we hier kijken is specifiek gericht op punten in de ‘geest die binnen ons dagelijks leven zich afspelen. Bijvoorbeeld: een probleem onder ogen komen in de ‘geest’ dat je met iemand hebt, waarbij je op deze persoon reageert, en wat je ook doet terwijl je het punt onder ogen ziet – je vindt geen oplossing/verandering hiervoor. In feite vindt het tegenovergestelde plaats en bemerk je dat je meer reageert, of er komen nieuwe punten bij of wanneer je het probeert te veranderen – worden er meer gevolgen gecreëerd in relatie tot die persoon.

Wij hebben de neiging om onze wereld door de ogen van de ‘geest’ te zien – bijvoorbeeld wanneer we kijken naar mensen/situaties in de wereld waarbij we het ergste verwachten/vooruit lopen op het ergste dat gebeuren kan waardoor er een angst gecreëerd wordt – dan kunnen we zeggen dat het hoofdpunt/probleem ‘het kijken naar dingen op een bepaalde manier’ is. Het voorgeprogrammeerde in de ‘geest’ is al automatisch ingesteld als het probleem – wat betekent dat de ‘geest’ fundamenteel het probleem is, dus zal de oplossing nooit in onze ‘geest’/ons zelf bestaan … het was zo nooit geprogrammeerd, het zijn altijd problemen, gevolgen en domino-effecten geweest – keer op keer opnieuw. Met andere woorden, ik kon het woord oplossing binnen elke menselijke ‘geest’ niet geprogrammeerd zien of überhaupt zien bestaan. Een andere dimensie kwam erbij, die erg interessant is – ik zag hoe we altijd met heel weinig informatie werken wanneer we naar problemen kijken, zo weinig dat we alleen een percentage van het probleem/een stukje van het probleem zien en zelfs dan creëren we nog meer problemen, omdat we niet omgaan met het probleem/punt als een geheel. Dan rijst de vraag: “hoe kunnen we dan het levende woord als oplossing integreren  binnen ons dagelijks leven/besluitvorming/het benaderen van mensen/het systeem wanneer zo’n woord in feite niet in ons en als ons bestaat?”. Wat zou het betekenen om een oplossing te creëren, oplossingen te vinden, om punten aan te sturen tot echte oplossingen? Dus moeten we de volgende punten/dimensies in ogenschouw nemen:

1. We creëren meer problemen, wanneer we alleen maar met weinig informatie werken – om het probleem als een geheel te zien moeten we er zeker van zijn dat we ‘alle informatie’ hebben.

2. We moeten ons realiseren dat we een inherente neiging hebben om problemen/gevolgen te willen creëren als oplossingen, dus wanneer we een oplossing hebben: dan moeten we de oplossing projecteren en zien hoe het zich ontvouwt – zien of de oplossing valide is als echte verandering of alleen maar meer gevolgen creëert.

Ik ben er zeker van dat velen bijvoorbeeld een probleem in de ‘geest’ hebben, waar zij nog geen oplossing voor hebben – dus een werkelijk punt van verandering/het laten gaan/een transformatie. Wat je dan moet overwegen is: 1. heb je het probleem voldoende onderzocht en 2. heb je na het het schrijven/zien van de verbintenissen/veranderprocessen getest of de verbintenissen/veranderprocessen effectief genoeg waren om echte veranderingen/oplossingen te zijn? Wat betekent dat we moeten nagaan waarom/hoe we geen definitieve oplossingen/veranderingen vinden/vaststellen/definitieve oplossingen/veranderingen leven, voor de problemen in onze ‘geest’, die veroorzaakt worden door deze twee dimensies die wij in relatie tot problemen hebben – het werken met te weinig informatie en de inherente neiging om constant te willen bestaan als het probleem – zelfs in onze eigen ‘geest’.

We hebben gekeken naar het vaststellen van oplossingen door het probleem te zien, en niet nog meer problemen te creëren, door alle informatie in beschouwing te nemen, er niet op te reageren, maar het op een praktische manier in te schatten – daardoor heb je de mogelijkheid om jezelf aan te sturen/bewegen/veranderen als het probleem dat je onder ogen ziet. Dus het zal een proces van verandering worden – waar jij actief maar met geduld de problemen onderzoekt – je referentiepunt om te zien of je het probleem effectief hebt onderzocht zal zich vertalen in hoe de oplossing/verandering zich ontpopt. Wanneer alle dimensies/informatie over het probleem niet in het hier gebracht zijn – dan zal de oplossing/verandering niet valide zijn, dus doe je het opnieuw en bekijk je wat je over het hoofd hebt gezien of niet in overweging hebt genomen.

 

 

Doordat we niet alle dimensies in ogenschouw nemen komen we niet tot oplossingen, waarbij het komen tot oplossingen of het woord ‘oplossing’ als levend woord niet eens aanwezig is in ons als mensheid. Dat is een heel treurig gegeven, dat wij in plaats van oplossingen meer gevolgen en daardoor problemen creëren. Toch klinkt dit niet als een ver van mijn bed show, want hoe vaak hebben wij niet een oplossing bedacht waarbij we later konden zien dat we de helft aan informatie nog niet eens gebruikt hadden.

Kijk eens in de wereld, de op handen zijnde oorlog met Syrië en de argumentatie/dimensies die worden gebruikt om tot een besluit/oplossing/verandering te komen zijn niet valide en manipuleren en verslechteren de status quo van de wereld alleen maar.

Kijk eens naar het probleem met Fukushima, daar wordt ook alleen maar gewerkt met beperkte informatie/dimensies, waardoor inmiddels het radioactieve probleem tot een universele milieucrisis leidt.

Op universeel niveau kunnen we ook zien dat er met opzet te weinig informatie/dimensies worden gebruikt om zo het eigen belang van groeperingen/landen te kunnen bedienen. En wij het volk zijn zo gewent aan problemen als zijnde de oplossing dat we ons nog eens lekker omdraaien in ons bedje. Want zolang onze portemonnaie niet wordt gerold hoeven wij ook geen moord en brand te roepen.

Kun je het je voorstellen dat premier Rutte met zijn ambtenaren om tafel gaat zitten en de tafel niet verlaat totdat alle informatie/dimensies voor een bepaald probleem op tafel liggen, zodat er een afgewogen beslissing genomen kan worden dat in het belang van een ieder is. Natuurlijk niet, het woord ‘oplossing’ is niet in de sikkepit van Rutte geprogrammeerd, net zoals dat bij U en mij niet is geprogrammeerd. Wij rollen onszelf liever om in de problemen, zoiets van hoe meer problemen hoe meer vreugd, en denken dan vervolgens dat verandering niet mogelijk is. Rutte roept het Obama na dat er verandering /oplossingen moeten komen, maar dat kunnen wij met z’n allen niet aan, onze comfort zone is die van problemen en problemen creëren als oplossingen. Zeg maar eens het woord ‘oplossing’ hard op en kijk dan in zelfeerlijkheid wat de ‘geest’ produceert aan beelden/ideeën/opinies, dat is het fysieke bewijs voor het feit dat ‘oplossingen’ niet bestaan als levend woord in en als ons.

Dus dimensies zijn uiterst belangrijk en kunnen ons helpen te beseffen dat wij behoorlijk ver van huis zijn als we niet komen met daadwerkelijk oplossingen die valide zijn en echte verandering teweeg brengen. Dimensies zorgen ervoor dat een probleem als een geheel van losse aspecten gezien kan worden en zo in het belang van een ieder opgelost kunnen worden.

 

In mijn volgende blog zal ik zelfvergevingen schrijven, correctieve zinnen en verbintenissen.

Dag 209 van 2555; stuurloos ronddobberen

equal money capitalismNa een terugkoppeling van de acupunctuur punten, die in de behandeling van mijn dochter waren aangeprikt, op een dimensionale basis kwam bij haar naar voren dat zij nog niet weet wie zij wil/kan zijn in de toekomst, met andere woorden wat ze wil gaan doen met haar leven. Haar werd gezegd dat dit nog niet weten van wat zij wil zijn in de toekomst, het snappen/weten bemoeilijkt van wat haar positie in deze wereld is. Simpelweg omdat ze op deze manier niet weet wat ze moet verbeteren/versterken, zoals specifieke vaardigheden/talenten/mogelijkheden om een bepaalde positie in deze wereld te verkrijgen.

 

Op dat moment kon ik deze opmerking heel goed plaatsen, wanneer ik kijk naar mijn dochters leven. Het is alsof ze ronddobbert in een soort van vacuüm waarin ze nog vooruit nog achteruit gaat, maar simpelweg overleeft. Ze had wensen over wat zij wilde worden, maar die zijn helaas in haar huidige bestaan niet meer haalbaar gebleken, dus zij zal zich moeten beraden over wat nu. Ik zie dat dit iets is dat zeer moeilijk is voor haar, wat ik mijzelf goed kan voorstellen wanneer ik naar de maatschappij kijk en bijna geen kansen voor jongeren zie om daadwerkelijk dat te kunnen doen wat ze graag willen. Er is of geen werkaanbod of een werksoort die de crisis naar alle waarschijnlijkheid niet gaat overleven. Er wordt helaas weinig aandacht besteed aan het vacuüm waar jongeren in verkeren, velen van hen zullen het zo ook niet ervaren, wanneer school en het thuisfront gewoon doorgaat zoals het altijd ging en een bepaalde levensstijl/levensinvulling blijft prediken zonder naar de huidige ontwikkelingen te kijken worden er jongeren klaargestoomd die straks geen aansluiting met de werkelijkheid hebben en met lege handen de werkeloosheid in kunnen.

 

Dit gezegd hebbend, nam ik de informatie die aan mijn dochter was verstrekt terug naar mijzelf en keek wat deze informatie in mijn leven betekende aangezien ik bemerkte dat het een gevoel van klikken/herkenning gaf. Ik ben zelf thuis en heb overvolle vol geplande dagen, ik doe vrijwilligerswerk, ik werk aan mijzelf, hou het huishouden draaiende, maak onze kleding, kortom nooit een echt saai moment of niets om handen te hebben. Dit programma dat ik dagelijks draai geeft mij een zekere mate van stabiliteit, ik ben met zaken bezig en ook nog eens zaken die gedaan moeten worden, wat nog eens extra zorgt voor een doel n mijn leven. Met andere woorden het voelt goed wat ik doe, ik heb geen wroeging dat ik maar een beetje aan het lanterfanten ben.

 

Al wachtend op onze beurt bij de acupuncturist las ik een blad van vrouwelijke ondernemers in mijn woonplaats en toen sloeg het om mijn hart. Dat was wat ik wilde en tegelijkertijd wat ik ook niet wilde. Ik had ooit mijn eigen bedrijfje als zzp-er en dat is behoorlijk zwaar en tijdverslindend om daar een boterham uit te halen. Dus die herinnering maakt dat ik op zie tegen zakelijk ondernemen, maar de waardering die eruit voortvloeit dat is hetgeen dat ik nu mis. Ik zie al mijn kwaliteiten, maar het lijkt of ik de enige ben die dat ziet, doordat ik niet op één of andere manier in het betaalde maatschappelijke circuit meedraai. Dus in zekere zin kan ik ook geen richting geven aan mijn huidige leven en dat is wat mijn kind dagelijks ziet, naast dat alles altijd geregeld is. Dat was een nare realisatie dat ik mijn kind door mijn handelen/mijn zijn het voorbeeld geef van niet tevreden zijn met mijn positie en niet weten wat ik ermee aan moet.

 

 

Probleem:

 

Het zoekende zijn naar erkenning binnen de maatschappij voor mijn talenten/mogelijkheden en dit stuurloos ronddobberen wat het verworden is, overdragen op mijn kinderen terwijl ik van hen verwacht dat zij wel richting aan hun leven kunnen geven in de huidige economische toestand.

 

 

Oplossing:

 

Snappen/realiseren/begrijpen dat waardering altijd start met waardering voor mijzelf, dus ik zal die vaardigheden en die talenten die al in mij zijn moeten uitbouwen om te zien of ik dat om kan zetten in (betaald) werk binnen onze huidige economie. Zodat ik kan zien dat wanneer ik ga voor een beslissing ik dat ook kan doorzetten en afmaken, wat mij automatisch eigenwaarde geeft, wat ik weer uitstraal op mijn kinderen, zodat ik een voorbeeld kan zijn voor hen. Dus richting geven aan mijn leven en daar eigenwaarde uithalen of dit nu thuis is of binnen een baan of als ondernemer dat doet er in deze fase nog niet toe. Het gaat om de zelfbeweging van het mijzelf aansturen in een positie, zodat er sprake is van waardering voor mijzelf binnen de positie die ik inneem in deze wereld in het belang van een ieder.

 

Beloning:

 

Eigenwaarde en het zijn van een levend voorbeeld.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik meer eigenwaarde zal hebben door de waardering van anderen wanneer ik betaald werk zal doen of werk in de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenwaarde aan werk in de maatschappij te koppelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik geen eigenwaarde/erkenning van de maatschappij ontvang het gevoel te ontwikkelen dat ik stuurloos ronddobber.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik geen deel uitmaak van werk in de maatschappij ik ook geen waardering/erkenning kan krijgen van die maatschappij omdat ik er geen deel vanuit maak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf zal moeten aansturen en die talenten en vaardigheden die in mij zijn zal moeten ontwikkelen of uitbouwen, want niemand anders zal dat voor mij gaan doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn te falen in het mijzelf aansturen en te slagen in het verkrijgen van een positie in deze wereld/maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik beter niets kan beginnen in de huidige economische situatie waar jan en alleman failliet gaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het mij voorbereiden op een positie in de maatschappij/wereld al een proces is van het mijzelf aansturen wat mij automatisch waardering voor mijzelf geeft door gedisciplineerd iets voor ogen te hebben en daar naar beste kunnen en omstandigheden naar te streven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn streven naar een positie in de maatschappij niet berust op de fysieke werkelijkheid en dat niemand zit te wachten op mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf en mijn eventuele plannen voor een positie in de maatschappij al af te schieten alvorens ik begin.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik stuurloos ronddobber door te geloven in mijn gevoelens van geen waardering en niet te kijken naar dat wat ik wel kan en hoe ik van mijzelf kan houden/genieten voor datgene dat ik doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om erkenning van buitenaf als een hoofddoel in mijn leven te stellen en als een dekmantel voor het falen van mijn leven zoals ik dat zie door de ogen van mijn gebrek aan zelfvertrouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van mijzelf en wat ik veroorzaak door stuurloos rond te dobberen en dat als een signaal af te geven aan mijn kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijn kinderen te verwachten dat zij erkenning uit henzelf halen terwijl ik als hun voorbeeld dat niet doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijn kinderen te verwachten dat zij weten welke positie zij in de wereld gaan innemen wanneer ik dat zelf niet weet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor het rol model wat ik ben geweest voor mijn kinderen en de eisen die ik aan hen stel en mij niet te realiseren dat het niet bij schamen hoeft te blijven maar dat elke verbetering en aansturing van mijzelf in het belang van eenieder hen laat zien dat zulk gedrag omgezet kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren wat de impact is van mijn eigen oneerlijkheid jegens mijzelf op de opvoeding van mijn kinderen, waardoor ik dat vraag van hen waar ik zelf geen motivatie voor heb gevonden om het zelf voor elkaar te krijgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld in mijzelf te zijn over hoe ik tot op heden mijn positie in de wereld heb ingenomen en mij niet te realiseren dat die omgekeerde boosheid is, op het feit dat ik mijzelf niet heb kunnen aansturen in het belang van een ieder op het vlak van wie ik ben in de positie die ik inneem in de wereld naar wie ik worden wil binnen deze wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik dit punt van ronddobberen gemist heb en mijzelf beschuldig van het niet zelfstandig zien van dit punt en mij niet te realiseren dat het niet veel uitmaakt hoe een realisatie in mijn wereld komt , maar meer gaat over wat ik ermee doe.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf stuurloos zie ronddobberen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik in dat moment zoekende ben naar waardering/erkenning van buitenaf om mijzelf te stimuleren om verder te gaan en mij een positie in deze wereld te bemachtigen. Ik stop dit stuurloos ronddobberen want ik zie dat het enkel en alleen gevolgen heeft op mijzelf en mijn directe omgeving, ik haal diep adem en stuur mijzelf aan.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het stuurloos ronddobberen als een rode vlag te zien en mij te realiseren in dat moment dat ik mijzelf niet aanstuur en zoek naar erkenning van buitenaf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een levend voorbeeld voor mijn kinderen te zijn en geen enkel excuus daar tussen te laten komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het stuurloos ronddobberen te stoppen in dit moment en niet meer te gebruiken als een legitieme manier van bestaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn talenten/vaardigheden uit te bouwen om zo te komen tot helderheid en daadkracht omtrent mijn positie in deze wereld.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eigenwaarde als een eigen punt te aanvaarden en niet mijn zelfverantwoordelijkheid te verzaken en het anderen te laten opknappen of anderen te beschuldigen van het niet opknappen en het herstellen van mijn eigenwaarde op het gebied van mijn positie in deze wereld.