Dag 209 van 2555; stuurloos ronddobberen

equal money capitalismNa een terugkoppeling van de acupunctuur punten, die in de behandeling van mijn dochter waren aangeprikt, op een dimensionale basis kwam bij haar naar voren dat zij nog niet weet wie zij wil/kan zijn in de toekomst, met andere woorden wat ze wil gaan doen met haar leven. Haar werd gezegd dat dit nog niet weten van wat zij wil zijn in de toekomst, het snappen/weten bemoeilijkt van wat haar positie in deze wereld is. Simpelweg omdat ze op deze manier niet weet wat ze moet verbeteren/versterken, zoals specifieke vaardigheden/talenten/mogelijkheden om een bepaalde positie in deze wereld te verkrijgen.

 

Op dat moment kon ik deze opmerking heel goed plaatsen, wanneer ik kijk naar mijn dochters leven. Het is alsof ze ronddobbert in een soort van vacuüm waarin ze nog vooruit nog achteruit gaat, maar simpelweg overleeft. Ze had wensen over wat zij wilde worden, maar die zijn helaas in haar huidige bestaan niet meer haalbaar gebleken, dus zij zal zich moeten beraden over wat nu. Ik zie dat dit iets is dat zeer moeilijk is voor haar, wat ik mijzelf goed kan voorstellen wanneer ik naar de maatschappij kijk en bijna geen kansen voor jongeren zie om daadwerkelijk dat te kunnen doen wat ze graag willen. Er is of geen werkaanbod of een werksoort die de crisis naar alle waarschijnlijkheid niet gaat overleven. Er wordt helaas weinig aandacht besteed aan het vacuüm waar jongeren in verkeren, velen van hen zullen het zo ook niet ervaren, wanneer school en het thuisfront gewoon doorgaat zoals het altijd ging en een bepaalde levensstijl/levensinvulling blijft prediken zonder naar de huidige ontwikkelingen te kijken worden er jongeren klaargestoomd die straks geen aansluiting met de werkelijkheid hebben en met lege handen de werkeloosheid in kunnen.

 

Dit gezegd hebbend, nam ik de informatie die aan mijn dochter was verstrekt terug naar mijzelf en keek wat deze informatie in mijn leven betekende aangezien ik bemerkte dat het een gevoel van klikken/herkenning gaf. Ik ben zelf thuis en heb overvolle vol geplande dagen, ik doe vrijwilligerswerk, ik werk aan mijzelf, hou het huishouden draaiende, maak onze kleding, kortom nooit een echt saai moment of niets om handen te hebben. Dit programma dat ik dagelijks draai geeft mij een zekere mate van stabiliteit, ik ben met zaken bezig en ook nog eens zaken die gedaan moeten worden, wat nog eens extra zorgt voor een doel n mijn leven. Met andere woorden het voelt goed wat ik doe, ik heb geen wroeging dat ik maar een beetje aan het lanterfanten ben.

 

Al wachtend op onze beurt bij de acupuncturist las ik een blad van vrouwelijke ondernemers in mijn woonplaats en toen sloeg het om mijn hart. Dat was wat ik wilde en tegelijkertijd wat ik ook niet wilde. Ik had ooit mijn eigen bedrijfje als zzp-er en dat is behoorlijk zwaar en tijdverslindend om daar een boterham uit te halen. Dus die herinnering maakt dat ik op zie tegen zakelijk ondernemen, maar de waardering die eruit voortvloeit dat is hetgeen dat ik nu mis. Ik zie al mijn kwaliteiten, maar het lijkt of ik de enige ben die dat ziet, doordat ik niet op één of andere manier in het betaalde maatschappelijke circuit meedraai. Dus in zekere zin kan ik ook geen richting geven aan mijn huidige leven en dat is wat mijn kind dagelijks ziet, naast dat alles altijd geregeld is. Dat was een nare realisatie dat ik mijn kind door mijn handelen/mijn zijn het voorbeeld geef van niet tevreden zijn met mijn positie en niet weten wat ik ermee aan moet.

 

 

Probleem:

 

Het zoekende zijn naar erkenning binnen de maatschappij voor mijn talenten/mogelijkheden en dit stuurloos ronddobberen wat het verworden is, overdragen op mijn kinderen terwijl ik van hen verwacht dat zij wel richting aan hun leven kunnen geven in de huidige economische toestand.

 

 

Oplossing:

 

Snappen/realiseren/begrijpen dat waardering altijd start met waardering voor mijzelf, dus ik zal die vaardigheden en die talenten die al in mij zijn moeten uitbouwen om te zien of ik dat om kan zetten in (betaald) werk binnen onze huidige economie. Zodat ik kan zien dat wanneer ik ga voor een beslissing ik dat ook kan doorzetten en afmaken, wat mij automatisch eigenwaarde geeft, wat ik weer uitstraal op mijn kinderen, zodat ik een voorbeeld kan zijn voor hen. Dus richting geven aan mijn leven en daar eigenwaarde uithalen of dit nu thuis is of binnen een baan of als ondernemer dat doet er in deze fase nog niet toe. Het gaat om de zelfbeweging van het mijzelf aansturen in een positie, zodat er sprake is van waardering voor mijzelf binnen de positie die ik inneem in deze wereld in het belang van een ieder.

 

Beloning:

 

Eigenwaarde en het zijn van een levend voorbeeld.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik meer eigenwaarde zal hebben door de waardering van anderen wanneer ik betaald werk zal doen of werk in de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenwaarde aan werk in de maatschappij te koppelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik geen eigenwaarde/erkenning van de maatschappij ontvang het gevoel te ontwikkelen dat ik stuurloos ronddobber.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik geen deel uitmaak van werk in de maatschappij ik ook geen waardering/erkenning kan krijgen van die maatschappij omdat ik er geen deel vanuit maak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf zal moeten aansturen en die talenten en vaardigheden die in mij zijn zal moeten ontwikkelen of uitbouwen, want niemand anders zal dat voor mij gaan doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn te falen in het mijzelf aansturen en te slagen in het verkrijgen van een positie in deze wereld/maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik beter niets kan beginnen in de huidige economische situatie waar jan en alleman failliet gaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het mij voorbereiden op een positie in de maatschappij/wereld al een proces is van het mijzelf aansturen wat mij automatisch waardering voor mijzelf geeft door gedisciplineerd iets voor ogen te hebben en daar naar beste kunnen en omstandigheden naar te streven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn streven naar een positie in de maatschappij niet berust op de fysieke werkelijkheid en dat niemand zit te wachten op mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf en mijn eventuele plannen voor een positie in de maatschappij al af te schieten alvorens ik begin.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik stuurloos ronddobber door te geloven in mijn gevoelens van geen waardering en niet te kijken naar dat wat ik wel kan en hoe ik van mijzelf kan houden/genieten voor datgene dat ik doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om erkenning van buitenaf als een hoofddoel in mijn leven te stellen en als een dekmantel voor het falen van mijn leven zoals ik dat zie door de ogen van mijn gebrek aan zelfvertrouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van mijzelf en wat ik veroorzaak door stuurloos rond te dobberen en dat als een signaal af te geven aan mijn kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijn kinderen te verwachten dat zij erkenning uit henzelf halen terwijl ik als hun voorbeeld dat niet doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijn kinderen te verwachten dat zij weten welke positie zij in de wereld gaan innemen wanneer ik dat zelf niet weet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor het rol model wat ik ben geweest voor mijn kinderen en de eisen die ik aan hen stel en mij niet te realiseren dat het niet bij schamen hoeft te blijven maar dat elke verbetering en aansturing van mijzelf in het belang van eenieder hen laat zien dat zulk gedrag omgezet kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren wat de impact is van mijn eigen oneerlijkheid jegens mijzelf op de opvoeding van mijn kinderen, waardoor ik dat vraag van hen waar ik zelf geen motivatie voor heb gevonden om het zelf voor elkaar te krijgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld in mijzelf te zijn over hoe ik tot op heden mijn positie in de wereld heb ingenomen en mij niet te realiseren dat die omgekeerde boosheid is, op het feit dat ik mijzelf niet heb kunnen aansturen in het belang van een ieder op het vlak van wie ik ben in de positie die ik inneem in de wereld naar wie ik worden wil binnen deze wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik dit punt van ronddobberen gemist heb en mijzelf beschuldig van het niet zelfstandig zien van dit punt en mij niet te realiseren dat het niet veel uitmaakt hoe een realisatie in mijn wereld komt , maar meer gaat over wat ik ermee doe.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf stuurloos zie ronddobberen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik in dat moment zoekende ben naar waardering/erkenning van buitenaf om mijzelf te stimuleren om verder te gaan en mij een positie in deze wereld te bemachtigen. Ik stop dit stuurloos ronddobberen want ik zie dat het enkel en alleen gevolgen heeft op mijzelf en mijn directe omgeving, ik haal diep adem en stuur mijzelf aan.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het stuurloos ronddobberen als een rode vlag te zien en mij te realiseren in dat moment dat ik mijzelf niet aanstuur en zoek naar erkenning van buitenaf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een levend voorbeeld voor mijn kinderen te zijn en geen enkel excuus daar tussen te laten komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het stuurloos ronddobberen te stoppen in dit moment en niet meer te gebruiken als een legitieme manier van bestaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn talenten/vaardigheden uit te bouwen om zo te komen tot helderheid en daadkracht omtrent mijn positie in deze wereld.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eigenwaarde als een eigen punt te aanvaarden en niet mijn zelfverantwoordelijkheid te verzaken en het anderen te laten opknappen of anderen te beschuldigen van het niet opknappen en het herstellen van mijn eigenwaarde op het gebied van mijn positie in deze wereld.

Advertenties

Day 129 van 2555; wie ben ik zonder een betaalde baan?

Day 129 van 2555; wie ben ik zonder een betaalde baan? Zelfvergevingen op het niet hebben van een betaalde baan en het koppelen van zelfwaarde hieraan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij geen volwaardig lid van de maatschappij te voelen en mij niet te realiseren dat ik niet hoef te werken voor geld om een volwaardig lid van de samenleving te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat waarde in welke vorm dan ook geld vertegenwoordigt, waardoor ik spastisch probeer te zoeken naar betaald werk om mijzelf waardig te voelen en waarde in de vorm van een salaris te hebben om te bewijzen dat ik zoveel nullen waard ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat school mij klaarstoomde voor de maatschappij en zo een radartje te worden in een geheel waar ik mij niet 1 en gelijk aan voelde, omdat ik wist dat het niet in de haak was wanneer geld mijn eigenwaarde bepaalde, maar toch liet ik mijzelf erin geloven en liep ik in de cadans van de maatschappij mee.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn uit de maat lopen met de maatschappij te maken heeft met het uiteindelijk niet geloven in de waarde van geld als eigen waarde en zo mij altijd te hebben verzet om een gewone 9-5 baan te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verzetten tegen het systeem en zoveel mogelijk eigen baas te zijn geweest om mijn eigen boontjes te kunnen doppen, waardoor ik aanliep tegen de maatschappij, omdat ik mij niet gelijk stelde aan de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van de maatschappij en zo vanuit ego mijzelf eigenwaarde verschafte door het op mijn manier te doen en mij niet te realiseren dat ik zonder de maatschappij geen business had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet afhankelijk te willen zijn van een economie/maatschappij en mij niet klein en minder te willen voelen dan die maatschappij vanuit polariteit en vergelijking met de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf zonder baan afhankelijk te voelen van mijn partner en mij niet kleiner wil voelen dan mijn partner wat innerlijke frictie geeft en zich openbaart in een laag zelfvertrouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedachten te hebben die zeggen dat ik een nietsnut ben en door geen werk te hebben niet veel waard ben voor anderen en mij niet te realiseren wat ik doe uit eigen beweging om mijn steentje bij te dragen aan de samenleving.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zijn om te zetten in geld/cijfers, in plaats van te zien wie ik ben in elk moment, en mij niet te realiseren dat mijn meer en meer stabieler worden als een mathematische precisie in cijfers uitgedrukt kan worden want 1+1 is oneindig en kan altijd meer worden door zijn accumulatieve vermogen, terwijl er aan geld een plafond zit tenzij je het bijdrukt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenwaarde buiten mijzelf te zoeken en te verbinden aan geld, alsof het een beloning is die mij moet stimuleren om van mijzelf te houden, terwijl door er simpelweg te zijn, mijzelf te erkennen voor wie ik ben in elk moment en mijzelf de eigenwaarde gun die mij doet opbloeien tot een volwaardig lid van het leven.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn eigenwaarde los te zien van geld en mijn omgeving.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te verwikkelen in polariteiten en vergelijkingen met anderen aangaande werk, aangezien werk een middel of een aangeleerd trucje is om te overleven en niet bepaald wie ik ben in ieder moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gelijk en 1 met de maatschappij te staan en het niet tegen te werken voor redenen van angst of ego, maar te zien voor wat het is en het te gebruiken als een middel net als werk dat een transport middel is om financieel te kunnen bewegen in de maatschappij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet toe te geven aan twijfels over mijzelf, maar te zien waar ik in en als die twijfels nog niet kan staan als leven en als mijzelf.

Dag 61 van 2555; het ” ik vind nooit een baan” personage

Dag 61 van 2555; het " ik vind nooit een baan" personage Gisteren en vandaag heb ik eens mijn licht opgestoken on-line om te zien wat er bij mij in de plaats zoal aan banen vrij is. Best veel banen, maar het lijkt wel of ik nergens in pas. Ik ben medisch/school maatschappelijk werker maar ben daar inmiddels al 16 jaar uit, dus ik ben geen medisch/school maatschappelijk werkster meer volgens mijn beroepsgroep. Daarnaast ben ik zelfstandige geweest de afgelopen 12 jaar, in Nederland en in Italië. Als binnenhuisarchitecte en kleermaakster/stoffen cadeauartikelen designer en maker. Tja vindt daar nou maar eens werk in.

 

Na meerdere pagina’s te hebben bekeken, kwam er een zwaar gevoel over mij heen en zag ik mij in allerlei baantjes, die leuk zijn als zomerbaan wanneer je student bent, terecht komen. Gevolgd door natuurlijk de nodige back chat, zoals: wat kun jij nu eigenlijk, je kan niets beters dan lullige baantjes krijgen, je kan wel een HBO denkniveau hebben maar wie wil jou nu. Enfin, maar even diep adem gehaald en besloten dat ik de komende dagen bij wat uitzendbureaus zal informeren naar passend werk om te zien hoe hopeloos mijn case is of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gedachten te volgen tot aan de back chat en niet mijzelf te stoppen toen het zware gevoel over mij heen kwam wat een duidelijk signaal was voor het instappen in dit personage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als mindere neer te zetten als het aankomt op mijn inzetbaarheid op de arbeidsmarkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf voor te houden dat ik realistisch ben en niet een doemdenker als aankomt op mijn kansen op de arbeidsmarkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen werken in een baan ver onder mijn kunnen voor een paar lullige centen terwijl er zoveel andere zaken ook gedaan moeten worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om herinneringen van niet passend werk dat ik door de jaren heen gedaan heb als angstbeeld voor mijn toekomst te gebruiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in allerlei bochten te wringen om te zien of ik toch niet vanuit huis iets kan doen, zodat ik alles wat ik belangrijk vind in het leven kan blijven combineren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ervaren dat ik het zoeken naar werk niet in het moment kan doen zonder mijzelf te irriteren met herinneringen of doemscenario’s.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik niet wil werken onder niet aantrekkelijke omstandigheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat een baan die ik niet ambieer mij tegen gaat staan en zich tegen mij zal keren om zodoende elke keer met lood in de schoenen naar mijn werk te moeten gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het werken in de meeste banen als vrij nutteloos te zien, als een soort van werkverschaffing dan dat het werkelijk een steentje bij draagt aan de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als enige motivatie voor het werken in een baan het ondersteunen van mijn partner, die nu de broodwinner is, in het binnen brengen van voldoende financiële middelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij een buitenaards wezen te voelen nu ik wil terugkeren op de Nederlandse arbeidsmarkt na velen jaren eruit te zijn geweest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het doen van een studie om beter op de arbeidsmarkt inzetbaar te zijn als appetijtelijker te zien dan het vinden van het eerste de beste baantje, terwijl het baantje mijn partner ondersteunt en een studie alleen maar geld vraagt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf voorop te stellen en niet te willen kijken naar het geheel als familiesysteem uit angst om ongelukkig te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in ongelukkigheid als iets dat van buitenaf mij overkomt en niet iets dat ik zelf accepteer en toesta om zo niet te hoeven ervaren wie ik ben in mijn leven en in mijn baan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet uitdagend en geestdodend werk moet gaan verrichten en zo mijzelf zal verliezen in een storm van emoties en gevoelens en mij zal opsluiten in de mind om de dagen door te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om werk als iets opgelegd te zien dat ik tegen mijn wil moet doen om te overleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als benauwend te ervaren om iets opgelegd te krijgen waarbij ik mij als mindere moet opstellen om genoeg financiële middelen te hebben om te overleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik verdwijn en opga in het niets van de nevelen van het zijn, wanneer ik mij laat dwingen en als mindere moet opstellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de regie over mijn eigen leven in handen te hebben maar mijn ego de vrije loop te laten die bang is te worden ingeperkt en zijn vrijheid zal verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen mijn vrijheid te zullen verliezen na jaren lange “vrijheid”, gedefinieerd door de mind, te hebben gehad.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als 1 en gelijk aan mijn ego mijn vrijheid niet te willen inwisselen voor een slavenbaan, waarin ik mij tegelijkertijd schuldig voel dat ik zodoende dus geen financieel steentje kan bijdragen bij mijn partner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om werk niet als iets praktisch te kunnen beschouwen dat binnen onze samenleving de enige manier is om je kop boven water te houden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet op voorhand te dwarsbomen als het gaat om het vinden van een baan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om werk te nemen voor wat het is en daarna altijd kan zoeken voor verbetering of bij/omscholing.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer te laten verleiden om het ” ik vind nooit een baan” personage aan te nemen.