Dag 300 van 2555: bestaat er passend onderwijs?- zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het is aan te raden om eerst de vorige blog te lezen voor context.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos op de wet te zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van boos zijn op de wet, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij hiermee separeer van de wet. Ik stop de boosheid en separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te separeren van de wet uit boosheid op de wet, maar te begrijpen waarom de wet de wet is in de huidige samenleving.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos op de uitvoerders van de wet te zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van boos te zijn op de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn onmacht vertaal in boosheid. Ik stop de onmacht in mij en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf door onmacht niet mijn zelfverantwoordelijkheid weg te geven met als excuus mijn boosheid op de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn teleurstelling in de ander te vertalen in boosheid

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurgesteld te zijn in de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een hoop op de ander had gevestigd om dat voor elkaar te krijgen wat ik wilde. Ik stop de teleurstelling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn teleurstelling niet te verwarren met boosheid, maar te onderzoeken waar die teleurstelling nu precies vandaan komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in de ander als de uitvoeder van de wet.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurgesteld te zijn in de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik had gehoopt dat de ander mij zou steunen in mijn zoektocht naar passend onderwijs voor mijn kind. Ik stop de teleurstelling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat mijn startpunt voor passend onderwijs niet het startpunt van de ander is voor passend onderwijs en wij dus al vanaf de start langs elkaar heen praten en verkeerde verwachtingen bij elkaar scheppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in de wet en de uitvoerder van de wet.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurgesteld te zijn in de wet en de uitvoerder van de wet, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik tegelijkertijd teleurstelling in mijzelf ervaar door niet instaat te zijn dat voor elkaar te krijgen wat ik zie als de perfecte oplossing. Ik stop de teleurstelling in mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om teleurstelling als een emotie van het ego te zien, waar ik niet krijg wat ik wil en dus ook niet meer instaat ben vanuit zo’n ‘state of mind’ om nog te komen tot een oplossing te komen waar beiden een beetje krijgen wat ze willen, simpel en alleen omdat ik mij laat leiden door een emotie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij door emotie te laten leiden en mij in de situatie te voelen als die emotie.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de emotie tot mijn fysieke werkelijkheid te maken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op die manier ‘geesteswerkelijkheid’ en de fysieke realiteit met elkaar probeer te verweven. Ik stop de verweving en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een situatie als de situatie waar te nemen en het niet te beleven door emoties en gevoelens, waardoor ik ver van de werkelijkheid af kom te staan en geen daadkracht in de werkelijkheid meer heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te gebruiken als excuus om niet meer nader tot elkaar te kunnen komen en daarmee de onderliggende emoties te negeren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van boosheid als excuus gebruiken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik er gemakkelijk probeer af te komen, mij separeer en geen zelfverantwoordelijkheid neem. Ik stop de boosheid als excuus en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de emotie van boosheid te voelen opkomen in mijzelf en direct te zien wat er werkelijk aan de hand is om zo weer zelfverantwoordelijkheid te kunnen nemen voor hetgeen waar ik deze heftige emoties bij voelde.

Advertenties

Dag 186 van 2555; wanneer frustratie de overhand neemt

equal money capitalismGisteravond wilde ik mijn partner een website tonen, maar zodra ik op mijn balk ging staan om de URL in te voeren dan floepte mijn cursor naar boven of beneden van de balk. Mijn partner zei iets in de trant van, je moet wel in het kader klikken. Waarop ik zei, dat is wat ik doe, maar de cursor springt meteen weg. Ik zat te zuchten en te bedenken hoe ik het snelst dit kon oplossen. Mijn partner vroeg mij om niet de rechter muis knop in te drukken, maar gewoon op de balk te klikken, en dat was nu juist wat ik steeds had gedaan. Ik raakte geïrriteerd van de opmerkingen van mijn partner, hij veronderstelde door alleen naar het scherm te kijken dat ik van allerlei zaken deed, terwijl dat niet het geval was. Ik zag irritatie bij hem en ik wilde dit snel tot een einde brengen om niet in een impasse te komen, dus besloot ik de tab te sluiten. De tab sloot niet maar gaf in plaats daarvan een voor mij nieuw uitklap venster. In de tussentijd bleef mijn partner door ratelen in mijn linker oor dat ik toch echt moest ophouden om de rechter muisknop te gebruiken. En ja toen was ik gefrustreerd, mijn partner dacht dat ik gefrustreerd was van de computer, maar in werkelijkheid was ik gefrustreerd van mijn communicatie met hem. Ik had het idee dat ik niet tot hem kon doordringen dat hij vast zat in de realiteit van het beeldscherm, wat duidelijk niet de realiteit was aangezien ik niet dat met de muis deed wat er werd weergegeven op het scherm. Maar wat mij het meest frustreerde was dat ik door de woordkeuze die mijn partner gebruikte kon horen dat ik in dit moment werd beoordeeld door de ogen van eerdere ervaringen geladen met frustratie die mijn partner over mij heeft. Daar zat ik dus in mijn fysieke realiteit en ik snapte niet hoe ik tot mijn partner kon doordringen die zijn vertrouwen bouwde op eerdere negatief geladen ervaringen en de werkelijkheid van het computerscherm dat duidelijk in de bonen was.

 

Wat mij opviel in deze situatie was dat dit een grote frustratie van mij is wanneer mensen mij beoordelen aan de hand van gewezen ervaringen. Ik ken mensen die altijd blij worden van mij, omdat zij die ervaringen hebben gehad en dat willen behouden.Vroeger als kind werd je vaak afgerekend op het beeld dat je ouders van je hadden gevormd. Dit zijn zulke situaties waar ik het gevoel heb dat ik geen invloed kan uitoefenen op mijn werkelijkheid, omdat de ander niet deelneemt aan de fysieke werkelijkheid. En omgekeerd maak ik mij er natuurlijk zo nu en dan ook schuldig aan om anderen te benaderen op basis van opinie of eerdere ervaringen. Zo kunnen we niet effectief met elkaar omgaan, de werkelijkheid van de geest en de fysieke werkelijkheid zijn niet 1 op 1 uitwisselbaar. Diegene in de werkelijkheid van de geest is een zombie in de fysieke werkelijkheid en diegene in de fysieke werkelijkheid kan geen contact maken met de zombie.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gefrustreerd te raken van het feit dat ik niet in contact sta met de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer de ander mij beoordeeld aan de hand van eerdere negatieve ervaringen ik ook daadwerkelijk diegene ben uit de werkelijkheid van de geest van de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verzetten tegen het personage dat ik denk te moeten aannemen omdat het op mij gedrukt wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om dit negatieve personage te worden, wat frictie geeft met het positieve zelfbeeld van mijzelf dat altijd goed uit de verf komt in mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ego los te laten in zo’n situatie en probeer mijn gezicht te redden, wanneer ik zie dat de ander mij negatief wil afschilderen, terwijl dat niet berust op de werkelijkheid in dat moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om letterlijk een muur te voelen tussen mij en de ander wanneer ik niet met communicatie kan doordringen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het nooit meer goed komt en ik nooit meer zal doordringen tot die ander, nu de mindset veranderd is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie te gebruiken om mijn angsten te verbergen die erachter schuil gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie de boventoon van mijn interactie te laten zijn en mij niet te realiseren dat ik mij op die manier limiteer en niet meer kan zien wat er gedaan kan worden om de situatie terug in het hier en nu te zetten om ermee om te kunnen gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij hulpeloos te voelen nu communicatie niet lukt met de ander en het daar dan maar bij te laten en de frustratie in al zijn lagen in te slikken en te onderdrukken totdat het er een keer uit zal komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen oplossing te kunnen zien, omdat ik denk vanuit het eigen kader en mij niet realiseer dat we met z’n tweeën zijn en dus samen uit een communicatie impasse dienen te komen, wat niet rust op 1 partij maar op beiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in zo’n situatie van geen communicatie te willen terugtrekken om mijn wonden te likken om niet meer met de negatieve ervaring geconfronteerd te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het terug trekken in de geest als meest veilige optie te zien wanneer communicatie in mijn fysieke werkelijkheid niet lukt en ik de handdoek in de ring gooi.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beoordelen op basis van opinie en herinneringen en de ander niet de kans te geven om te laten zien wie hij/zij is in het moment en mij in dat moment niet te realiseren dat het ook mij frustreert wanneer anderen mij zo beoordelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om situaties in de fysieke werkelijkheid te beoordelen met de werkelijkheid van mijn geest en mij niet te realiseren dat zo’n beoordeling altijd verwijtend is of de werkelijkheid verdraaid ten voordele van mijzelf.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mij verlies in frustratie over hoe de ander mij beoordeeld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze beoordeling niets aan mijn zijn veranderd en slechts een perceptie van de ander is. Ik stop en zie dat deze angst om slecht beoordeeld te worden mij nergens brengt dan consequenties en haal ik adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten leiden door frustratie in welke vorm dan ook en hoe geoorloofd ik het ook vindt ik het moment, frustratie geeft aan dat ik mijzelf niet aanstuur in het belang van een ieder dus is het een actie vanuit zelfoneerlijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat alleen ik bepaal wie ik ben in elk moment van mijn ademhaling en dat een opinie/ervaring/beeld van een ander daar geen verandering in aan kan brengen in de fysieke werkelijkheid.

Dag 17 van 2555; als limitaties verdwijnen en de werkelijkheid wordt toegelaten

Dag 17 van 2555; als limitaties verdwijnen en de werkelijkheid wordt toegelaten Tot voor kort hadden mijn partner en ik naar huurhuizen gezocht in de plaats waar mijn partner een baan heeft gevonden. Dit leek ons praktisch met het oog op hoge brandstofkosten en te lange reistijden van en naar het werk. Wij hadden er nooit bij stil gestaan dat sommige gemeenten een beleid hebben waarbij je daar makkelijk kunt gaan wonen en andere gemeenten hebben een strenger beleid waarbij men haast niet binnen deze gemeenten komt. Ik had dat niet bedacht aangezien mijn startpunt er één was van dat komt voort uit landelijke regelgeving, terwijl dat allemaal heel lokaal wordt geregeld.

 

Sinds afgelopen zondag hebben we dan ook onze zoektocht daadwerkelijk verbreed naar steden eromheen die ook goede voorzieningen hebben of dichtbij grotere steden zijn gesitueerd. De kinderen doen nu de middelbare school, maar ook weer met het oog op kosten is het handig als ze bij verder studeren dat vanuit thuis kunnen doen en niet op kamers hoeven.

 

Het was eigenlijk een hele grappige ervaring om te zien hoeveel huizen er werden aangeboden in een iets wat grotere straal, die qua huurprijs en oppervlakte nog met elkaar correspondeerden. Uit iets van 20 huizen maakte mijn partner een selectie van 4 huizen die ons het meest aanstonden. We waren benieuwd hoe snel deze website bericht aan de makelaars/verhuurders zou sturen en hoe snel we antwoord zouden krijgen. Inmiddels hebben we 3 reacties terug en twee afspraken voor bezichtiging. Waar tussen ook het huis dat ons het meest aanstond.

 

Dit geeft maar weer eens aan dat wanneer ik mij één maak aan mijn eigen limitaties ik die limitatie wordt en leef. Dat is niet de eerste keer dat zoiets gebeurd en het is een lastige om te bespeuren. Vaak zit er een degelijke redenering achter die mij dan doet geloven dat ik alles in ogenschouw heb genomen en daarmee mijn startpunt okay was. In dit geval had ik het verlangen om in de plaats te gaan wonen waar mijn partner zijn baan heeft, dus verlangen was mijn startpunt. Verlangen is een uiting van het ego en komt voort uit egoïsme. Dus ik kon in dit geval niet alles in ogenschouw nemen in het voordeel van een ieder, want het startpunt was ik en ik alleen. Achteraf kan ik het zien en ik ervoer al eerder frictie waarbij ik de situatie beschuldigde voor het vastzitten in een impasse, maar in het moment laat ik mij nog steeds een loer draaien door mijn ego om mijn verlangens te kunnen vervullen die niets anders dienen dan limitatie van mij en mijn situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om limitatie in mijn werkelijkheid te accepteren wanneer ik het daar zelf plaats vanuit een punt van niet verder durven kijken en mij te focussen op het verlangen dat ik vervult wil zien worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om limitatie te zien als iets dat bij het leven hoort, terwijl ik deze limitaties zelf creëer en opzettelijk daar plaats om mijzelf te limiteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als slachtoffer te voelen wanneer ik totaal vast zit in mijn eigen gecreëerde limitaties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een heerlijk gevoel te vinden wanneer ik mijzelf baad in de energieën van  mijn eigen limitaties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder te willen kijken dan mijn limitaties. Waarin ik mij vergeef  dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder te durven kijken dan mijn limitaties en bang te zijn dat ik zal verliezen wat ik nog niet heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door limitaties te worden mijn wereldje zo klein te maken dat er maar 1 gedachte in mijn hoofd past en ik er totaal door geconsumeerd word.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten consumeren door mijn eigen gecreëerde limitaties en niet te realiseren dat ik mij in een totale mind realiteit begeef en niet meer met 2 voeten op de aarde sta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deel te nemen aan een wereld waarin limitaties als normaal worden gevonden en ik niet verder durf te kijken hoe ik uit die impasse kan komen en verandering kan aanbrengen in mijn wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verlangens te hebben die mij leiden naar limitatie en mij niet te realiseren dat zo’n daad tot niets leidt en aleen maar meer consequenties genereert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verlangens als iets natuurlijks te zien en mij niet te realiseren dat verlangens komen van een punt van egoïsme en bijna nooit in het voordeel van eenieder zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verlangens als vervanging te zien van daadwerkelijk handelen in mijn realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verlangen en het weg te dromen in mijn mind te zien als echt leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vleugels niet uit te willen slaan en daarbij de hulpmiddelen van verlangen en limitatie in de strijd gooi.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de nieuw te ontstane situatie om weer terug te keren naar Nederland en in een regio te gaan wonen waar ik onbekend mee ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verlangen te hebben om te verhuizen, maar op het zelfde moment mij te limiteren en mijzelf vast te houden in deze staat van verlangen.

 

Ik ga de verbintenis aan om mijzelf te bevrijden van deze verlangens en limitaties om weer echt te kunnen leven en mijn angsten, die door het bewandelen van mijn pad op mijn pad komen, onder de ogen te zien en mee af te rekenen.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om mijn echte werkelijkheid te zien en niet door de ogen van mijn mind in de vorm van limitatie.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om verlangens niet te zien als een nobel streven in het voordeel van een ieder wanneer mijn startpunt één van egoïsme is.