Dag 280 van 2555: onwetendheid of weten?

basisinkomengarantieVanmiddag vertelde mijn zoon over iets dat hij op internet had gezien. Een natuurkunde leraar die een proefje deed in een talkshow. De man ging met zijn rug tegen de muur staan en liet een balletje vanaf zijn kin op de grond vallen, waarbij het balletje weer omhoog stuiterde. Het balletje kwam net niet tegen zijn kin aan en zou ook nooit tegen zijn kin aan kunnen komen, omdat hij het balletje liet vallen en niet naar beneden gooide. De presentator deed hem dit na, maar bij het omhoog komen van het balletje deed de presentator toch zijn hoofd even naar opzij. Mijn zoon verklaarde dit als een reflex, doordat er een voorwerp op het gezicht van de presentator afkwam.

Dit is eigenlijk een mooi voorbeeld van het feit dat wanneer wij dingen niet begrijpen wij er dus angst voor ontwikkelen. Ondanks dat met logisch nadenken de presentator had kunnen weten dat het balletje hem niet zou raken, liet hij zich meeslepen door de onwetendheid van de ‘geest’. Is het zo ook niet met onszelf zodra we de patronen die we uitleven niet begrijpen dat we er dan automatisch angst voor hebben? “Ik snap niet hoe die computer werkt”, en dus stel ik mijzelf ondergeschikt aan de technologie en alles wat ik erover lees of hoor lijkt een ver van mijn bed show. Klinkt dat bekend?

Laten we het nog een stapje verder nemen. “Ik kan mijn vinger er niet opleggen wat er allemaal in de wereld gebeurd”, en dus beangstigd het ons wat er in de wereld gebeurd als losstaande gebeurtenissen die vanuit het niets opploppen. Je hebt er geen grip op het gebeurd allemaal buiten jezelf om. Zo ook de oorlogen, worden die nu vanwege de olie gevoerd of zijn er echt kwaaie dictators die gestopt moeten worden, omdat je de dynamiek niet hebt willen onderzoeken en begrijpen, heb je dan ook geen idee en wordt het een kiezen tussen de meest geschreeuwde opties in de media. Zijn de Syrische kindjes nu wel vergast of niet, heeft de Assad regering het gedaan of de rebellen met de hulp van de US? Het niet weten verlamd ons en maakt dat wij liever voor de tv hangen of internet shoppen dan ons daadwerkelijk druk maken om herhalende patronen van mensen met macht maar wel van vlees en bloed zoals wij zelf.

Je zou dus kunnen stellen dat zodra je jezelf meer leert kennen en ziet/begrijpt wie je bent in elk moment, het jou mogelijk maakt om de ander als jezelf te leren kennen en te snappen wat hem/haar beweegt. We hebben het dan niet meer over angst voor het niet weten, maar het jezelf aansturen vanuit principes en daardoor zien wat er aan de hand is. Dit maakt ook dat je minder snel geneigd bent om je verlamd te voelen, maar eerder bereid bent om te zien hoe we dergelijke zaken in de toekomst kunnen voorkomen.

Het mag duidelijk zijn dat wanneer je jezelf en de wereld om je heen leert kennen/begrijpen dat nog niet wil zeggen dat je gevolgen voortkomend uit het verleden die nu uitspelen kunt aanpakken en uit de weg helpen. Wat eenmaal in gang is gezet kun je een pleister op plakken, maar niet genezen, wel kun je het voorkomen. Want preventie is de beste remedie.

Het is dus zaak om altijd voor jezelf de dingen uit te zoeken en daardoor te begrijpen waar je mee bezig bent en zo je kracht niet weg te geven. Onderzoek de Dip-lite cursus eens waar je gratis samen met een buddy de eerste stappen zet in het proces om jezelf te leren kennen. Binnenkort komt deze cursus ook in het Nederlands uit.

Advertenties

Dag 220 van 2555; een moeder doet dat – deel 2

equal money capitalismDit is een vervolg op mijn blog van gisteren waar ik eindigde met het probleem, de oplossing en de beloning. Vandaag zal ik met de zelfvergevingen verder gaan.

 

Probleem:

Opstaan voor mijzelf als moeder in de hoedanigheid van alle moeders en vervolgens niet kunnen geloven dat ik het gedaan heb en al bang te zijn voor de gevolgen waar ik zeker van ben dat ze zullen komen.

Oplossing:

In het hier en nu te blijven en te zien/begrijpen/realiseren wat mijn daden en woorden hebben teweeggebracht om zo geen twijfel te hebben over het feit dat wanneer ik sta ik ook echt sta.

Beloning:

Weten dat ik kan staan als en voor mijzelf als en in het leven voor het leven gelijk en 1 aan de ander.

 

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben niet in mijzelf op te kunnen staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn kop boven het maaiveld steek als moeder ik de gevolgen daarvan zal bezuren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik in de geest wel denk te kunnen staan, maar in mijn fysieke werkelijkheid het niet kan opbrengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de ander als mij zal terugslaan wanneer ik sta in mijzelf als leven en mij niet realiseer dat wanneer ik echt 1 en gelijk aan het leven sta, er geen ruimte voor angst is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om mij te strekken in mijzelf om zo door mijn weerstanden te breken en naar buiten te komen als een kuiken uit een ei en niet te snappen waar ik in terecht ben gekomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de gevolgen als ik opsta in mijzelf als de ander en mij niet realiseer dat ik alleen maar kan gaan staan wanneer ik de gevolgen kan overzien en er rekening mee kan houden om zo in het belang van alles te handelen.

 

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien wegkruipen in mijzelf en te hopen dat een ander opstaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien als niet capabel om te staan als mijzelf laat staan 1 en gelijk als een ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest juist heroïsche daden te zien verrichten die in werkelijkheid nooit tot uitdrukking komen en mij niet te realiseren dat ik in polarisatie leef met het mijzelf zien wegkruipen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest eerst te willen zien opstaan om het vervolgens in mijn fysieke realiteit ook echt te kunnen doen en mij niet te realiseren dat ik geen plaatjes en aanmoedigingen van de geest nodig heb om op te staan in mijzelf, maar dat het iets is dat gebeurd in een adem e niet iets dat door emoties en gevoelens moet worden gevoed en voorgewerkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te houden om zo geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen om te staan voor wie ik ben 1 en gelijk aan het leven.

 

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een begeestert spreker iedereen zie toespreken daar waar ik onrecht bespeur en mij niet realiseer dat dit een geest realiteit is maar dat is wat in mijn verbeelding zich afspeelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf het onmogelijke te zien doen wat ik eigenlijk niet voor mogelijk hou en dan ook niet geloof wanneer ik daadwerkelijk opsta in mijzelf als de ander, maar het zie als een verbeelding die ik al zo vaak in verschillende versies heb gehad.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik het niet was die opstond in haarzelf als de ander om zo misschien de gevolgen te kunnen ontspringen.

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ wat heb ik nu gedaan/gezegd’ in mij te laten bestaan en zo aan mijzelf te twijfelen en niet 100% te zijn opgestaan in mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘ik kan zo niet praten tegen de ander’ in mij te laten bestaan en zo de angst te voelen dat ze het op mij zullen munten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat als ze nu gemeen tegen mij worden’ in mij te laten bestaan om te denken dat men zich tegen mij keert net zoals ik mij tegen mijzelf keer wanneer ik niet opsta in mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘zo ik laat niet over mij heen lopen’ in mij te laten bestaan en zo toch mijn ego even uit de fles te laten komen door mij stiekem toch goed te voelen.

 

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf blij te voelen dat ik ben opgestaan en ben gaan staan voor datgene dat misbruik in de hand werkt en moeders op het gevoel speelt en manipuleert tot zaken waar ze met gezond verstand normaal gesproken niet voor gevallen waren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij opgelucht te voelen dat ik dit niet oppotte zoals gewoonlijk maar daar ingreep waar het nodig was, waarbij ik door deze opluchting zag dat ik toch even had gedacht dat ik niet zou staan en ik dus niet 100% op mijzelf aan kan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid in mijzelf te voelen nadat mij gezegd was dat ik als moeder zoiets zou doen en mij realiseerde dat ik dit persoonlijk nam en twijfelde voor een seconde of ik wel een goede moeder was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrecht in mijzelf te voelen wat mij tot staan bracht omdat ik zag hoe ook anderen hieronder konden lijden en zichzelf zouden zien als slechte moeders en mij niet te realiseren dat onrecht bestrijden vanuit het ego/de geest als een gevoel komt en dus geen zuivere beweegreden om op te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ongeloof te voelen dat wat tegen mij gezegd was misschien niet zo bedoeld was terwijl de woorden ‘dat zou een moeder toch doen voor haar kind’ luid en duidelijk waren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf opgejaagd te voelen zodat ik snel moet handelen en niet langer kan wachten.

 

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn handen te voelen samen ballen waarbij mijn nagels iets in mijn handpalmen drukken wat tot uitdrukking brengt dat ik twijfelde of ik zou handelen op de boosheid en het gevoel van onrecht dat in mij was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op het puntje van mijn stoel te gaan zitten en mijn fysieke lichaam in uiterste paraatheid te brengen om zo op te kunnen springen als ik het niet zou vertrouwen en ik voor de vijand moet vluchten om de gevolgen te ontlopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem even te laten stokken toen mij werd verteld dat een moeder zoiets wel zou doen en mij zo voor een momet uit mijn fysieke werkelijkheid te halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet gemakkelijk in mijn lichaam te zitten nu ik weet dat ik zal staan voor en als mijzelf als de ander.

 

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat nu ik opgestaan ben in mijzelf als de ander mijn kinderen de negatieve gevolgen daarvan zullen plukken op school.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nu ik zie dat ik nog niet 100% in zelfoprechtheid ben opgestaan ik dat misschien een volgende keer ook niet kan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat dit maar enkele keren in mijn leven zal gebeuren dit staan als wie ik ben en dus kan zien dat ik niet geloof dat ik sta uit eigen beweging en het niet iets is dat toevallig aan komt waaien of op mijn pad komt waarbij geen enkele vorm van zelfverantwoordelijkheid komt kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te zien dat staan in mijzelf niet moeilijk is, maar te geloven dat dit te doen zonder emoties en gevoelens bijna niet kan.

 

 

 

In mijn volgende blog zal ik de correctieve zinnen en verbintenissen aangaan om zo mijn verandering tastbaar en fysiek te kunnen maken en de reis tot verandering, op dit punt van geloven in mijzelf dat ik kan opstaan in mijzelf, te aanvaarden.

Dag 136 van 2555; laat mij in mijn plaatjeswereld, ik heb het goed

Dag 136 van 2555; laat mij in mijn plaatjeswereld, ik heb het goed  Deze foto zag ik langskomen op Facebook, waarbij de man zich zogenaamd warmt aan het vuur dat hij heeft geschilderd. We lachen om zo’n plaatje en vinden het naar alle waarschijnlijkheid grappig en zien de absurditeit ervan in. Wat we ons tegelijkertijd niet realiseren is dat wij ons bestaan in handen leggen van plaatjes en dat als de gewoonste zaak van de wereld beschouwen. Plaatjes die zich als een diashow zich de hele dag door vertonen aan onszelf binnen onze geest, die wij beschouwen als 1 en gelijk aan onze fysieke realiteit hebben grote invloed op onze beslissingsvaardigheden. Ik gebruikte vroeger deze plaatjes als een startpunt voor een verlangen om iets tot stand te laten komen. Zeg maar het plaatje als het recept voor het manifesteren van de taart. Ik deed eigenlijk niets zonder dat er een regisserend plaatje aan vooraf ging.

Als Reiki behandelaar zag ik eerst een plaatje dat mij vertelde waar ik mijn handen moest neerleggen op de client, dat ging dan de hele behandeling zo verder. Ik ‘voelde’ dat als het geleid worden door een hogere macht, maar ik werd in wezen geleid door mijn eigen geest die inmiddels vol zat met Reiki plaatjes nadat ik mij er in verdiept/gestudeerd had. Wanneer de plaatjes niet duidelijk waren dan ervoer ik dat als het af laten weten van de hogere macht en ervoer ik mijzelf als minder krachtig als Reiki behandelaar. Een totaal mijzelf voor de gek houden, maar niet bekeken vanuit het perspectief dat ik deze plaatjes in mijn geest gelijk zette aan mijn fysieke realiteit, deze plaatjes waren mijn wereld.

Dit gedrag zie ik bij velen terug en is een bestaansreden geworden los van de fysieke realiteit. We werken voor een baas om ons bestaan te kunnen bekostigen, maar los daarvan is de drijfveer om onze plaatjes bevredigt te krijgen vele malen groter. Die auto, vakantie, computer, tv, kleren en noem het maar op die allemaal als plaatjes in onze geest zijn opgeslagen en ons doel in ons leven zijn geworden. Dit noemen we geen egoïsme, hebberigheid of inhaligheid, nee dat is je dromen uit laten komen van je zuur verdiende centen.

Ik woon nu in een huurhuis, waar zeer duidelijk de plaatjes die men had vergaart in de geest over hoe trendy te wonen, bij elkaar zijn gebracht en tot leven zijn gekomen in de fysieke realiteit. Men noemt dat dan hun stijl of dat wat zij graag zien in hun huis als hun eigen identiteit, maar is dat wel zo? Is het niet zo dat wij ons laten programmeren door de plaatjes die wij zien in onze fysieke wereld? Is het niet zo dat de reclame jongens doormiddel van slimme NLP (neuro-linguistic-programming) ons doen geloven dat wij deze plaatjes in onze geest willen en tot hoger doel in ons leven stellen? Zijn wij niet gewoon een grote mierenhoop die vlijtig dat aan het manifesteren is wat er in ons geprogrammeerd is/wordt?

Ik heb mij inmiddels van heel wat plaatjes ontdaan en van de overige plaatjes zie/realiseer/begrijp ik dat het geprogrammeerd is en niet werkelijk is wie ik ben. Dat is een stuk rustiger leven, dat kan ik wel zeggen. Nu dient zich over een paar maanden de situatie aan dat ik ga verhuizen en dat huis mag ik naar wens inrichten. Waarbij ik vroeger niet had kunnen wachten, de verfstalen al klaar had liggen en een totaal interieur plan had geproduceerd, weet ik nu niet eens wat voor kleur ik op de muur zou willen hebben. Niet dat ik het gewoonweg niet weet, maar meer dat het niet uitmaakt. Er verandert significant niets aan het leven wanneer ik blauw/wit/beige/rood op de muur smeer. Het is meer een kwestie van een praktische leefomgeving maken, dan kan elke kleur een juiste kleur zijn, die past binnen dit beginsel.

Probeer maar eens zonder plaatjes beslissingen te maken, ga maar eens naar de supermarkt en stel een maaltijd samen die niet geregisseerd is door plaatjes. Koop maar eens een nieuwe jeans of ga eens naar de kapper zonder al die plaatjes in je geest en maak eens echt een keuze die in het belang van een ieder is. Als de plaatjes in onze geest echt zo krachtig en machtig waren als we onszelf doen geloven dan hadden we met plaatjes al lang alle problemen opgelost, maar de realiteit is een andere.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn voornamelijk vergeving op de periode dat ik voornamelijk leefde vanuit de plaatjes in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik een wereld heb gecreëerd naast mijn fysieke realiteit die bestaat uit plaatjes en die ik als mijn realiteit beschouw boven mijn tastbare fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de plaatjes in mijn geest niet van mij zijn, maar geleend van het systeem waar ik deel van uitmaak, die ik gebruik om mij als individu te plaatsen/in eenhokje te stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het mijzelf plaatsen in een hokje doormiddel van de plaatjes in de geest een uiting is van niet weten wie ik ben en een naarstig zoeken buiten mijzelf naar wie ik dan wel ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het volgen van de plaatjes het uit handen geven van de regie van mijn leven is, waardoor ik nooit zal ervaren dat de kracht in mij is om mijnleven te regisseren in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit zal weten wie ik ben zolang ik het buiten mijzelf zoek in algemene plaatjes die geen optelsom zijn van wie ik werkelijk ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer plaatjes tot nu toe nog nooit een verschil in de wereld hebben gemaakt, plaatjes dus ook geen verschil in mijn leven kunnen maken, als zijnde een deel van het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn hele leven ben geprogrammeerd door de plaatjes in mijn buitenwereld, zodat mijn geest genoeg materiaal had om mij te doen geloven dat mijn binnenwereld een veilige haven is voor mij, een plek die vertrouwd aanvoelt en te verkiezen valt boven mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat die vertrouwde wereld geschapen door mijn geest met toestemming van mijn kant, een uitvalsbasis werd voor al die momenten dat ik de fysieke werkelijkheid niet dacht aan te kunnen en mij terugtrok in een plaatjeswereld om mijzelf te sussen en het negatieve gevoel dat mij beheersde te vervangen met positieve gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn fysieke realiteit niet draait om positieve en negatieve gevoelens, maar om wat daadwerkelijk hier is als mijzelf in het moment en dat ik daarmee in overeenstemming moet komen in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het geloven in een plaatjeswereld niet de manier is om de wereld te redden, maar dat plaatjes als middel wel mensen kan wakker schudden en tijdelijk kan terug plaatsen in de fysieke werkelijkheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om plaatjes als middel in mij fysieke wereld te zien en mij te onthouden van energetische relaties aan te gaan met plaatjes binnen mijn geest.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om plaatjes niet als waarheid en dus als meer dan mijzelf, gelijk aan de fysieke werkelijkheid, te beschouwen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de regie over mijn leven in handen te geven van plaatjes die als een programmering gedurende mijn leven zijn geïnstalleerd en mij te realiseren dat ik die plaatjes niet ben en dat die plaatjes niet mijn fysieke werkelijkheid zijn maar in het leven geroepen om te manipuleren voor het vergaren van winst in welke vorm dan ook.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om beslissingen te nemen in het belang van een ieder vrij van programmering en altijd eerst een moment van bezinning te nemen om te zien wie de beslissing neemt, ik of mijn programmering.